VI SA/Wa 1295/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Zdzisław Romanowski Sędziowie Sędzia WSA Pamela Kuraś-Dębecka Sędzia WSA Andrzej Wieczorek (spr.) Protokolant Aneta Stefaniak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 marca 2010 r. sprawy ze skargi J. W. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] maja 2009 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej oddala skargę. Główny Inspektor Transportu Drogowego (GITD, organ II instancji), decyzją z dnia [...] maja 2009 r. nr [...] działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), art. 92 ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2007 r. Nr 125, poz. 874 ze zm.) oraz lp. 7.2. załącznika do ustawy o transporcie drogowym, art. 3 ust. 1, art. 28 ust. 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. o odpadach (Dz. U. z 2007 r. nr 39, poz. 251 ze zm.), załącznik nr 1 do Rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 27 września 2001 r. w sprawie katalogu odpadów (Dz. U. z 2001 r. Nr 112, poz. 1206), po rozpatrzeniu odwołania skarżącego J. W. od decyzji Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] stycznia 2009 r. Nr [...] o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 6000 złotych, utrzymał zaskarżoną decyzję w całości w mocy. Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia [...] stycznia 2008 r. nałożył na stronę karę pieniężną w wysokości 6000 złotych. Podstawę faktyczną niniejszego rozstrzygnięcia stanowiło wykonywanie przewozu drogowego odpadów innych niż niebezpieczne bez wymaganego zezwolenia. Powyższe ustalono podczas kontroli drogowej w dniu [...] października 2008 r., w miejscowości K. na drodze krajowej nr [...], potwierdzonej protokołem nr [...]. Do kontroli zatrzymano pojazd marki [...] o numerze rejestracyjnym [...] wraz z naczepą marki [...] o numerze rejestracyjnym [...]. Kontrolowanym zespołem pojazdów kierował skarżący. W chwili zatrzymania przewoził ładunek odpadów rybnych z K. do miejscowości D.. Skarżący posiadał licencje na wykonywanie transportu drogowego rzeczy o numerze [...]. Wypis z ww. licencji okazał w trakcie kontroli. W trakcie trwania inspekcji ustalono, iż przewoził on odpady rybne z K. do D.. Jak wynikało z protokołu kontroli strona nie okazała i nie posiadała wymaganego zezwolenia na transport odpadów. Oświadczył, iż konsultował sprawę niezbędnego zezwolenia dotyczącego ww. transportu z właściwym miejscowo Inspektorem Transportu Drogowego i z tego domniemywał, że taki dokument nie jest konieczny w sytuacji, gdy taki dokument posiada podmiot, dla którego realizuje on usługę transportową. Funkcjonariusze WITD, działając, na postawie art. 93 ust. 1 pkt 3 oraz art. 92 ust. 4 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2007 r. Nr 125, poz. 874 z późn. zm., dalej u.t.d.) oraz lp. 7.2 załącznika do tej ustawy - nałożyli karę pieniężną w wysokości 6000 złotych. Pismem z dnia [...] stycznia 2009 r. od ww. decyzji WITD skarżący złożył, w terminie do jego złożenia, odwołanie do Głównego Inspektora Transportu Drogowego za pośrednictwem organu I instancji. W piśmie kwestionującym stanowisko WITD, skarżący, na postawie art. 127 k.p.a. wnosił o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz na podstawie art. 134 k.p.a. wstrzymanie rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji. Zaskarżonej decyzji zarzucał naruszenie przepisów art. 28 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. o odpadach (Dz. U. z 2001 r. Nr 62, poz. 628 z późn. zm.) poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie oraz art. 77 § 1 k.p.a. w związku z nierozważeniem przez organ I instancji całego materiału dowodowego oraz błędnie ustalonego stanu faktycznego. Zdaniem organu odwoławczego w przedmiotowym stanie faktycznym zachodzą przesłanki do uznania, iż w chwili kontroli doszło do naruszenia przepisów prawa w zakresie wykonywania przewozu drogowego odpadów innych niż niebezpieczne bez wymaganego zezwolenia, w związku z czym, organ I instancji prawidłowo ocenił stan faktyczny oraz dokonał prawidłowego zastosowania przepisów ustawy o transporcie drogowym oraz przepisów wykonawczych. W toku postępowania wyjaśniającego okazana została kserokopia decyzji Starosty [...] z dnia [...] lipca 2008 r. dotycząca wydania Spółce z ograniczoną odpowiedzialnością "[...]" zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie zbierania i przewozu odpadów wymienionych w przedmiotowej decyzji. Okazany dokument pozostaje jego zdaniem bez wpływu na niniejsze rozstrzygniecie, gdyż ww. spółka nie jest stroną w przedmiotowym postępowaniu administracyjnym. Zdaniem organu zgodnie z art. 4 pkt 18 ustawy o transporcie drogowym, zezwolenie to decyzja administracyjna wydana przez ministra właściwego do spraw transportu lub określony w ustawie organ samorządu terytorialnego, uprawniająca przewoźnika drogowego do wykonywania określonego rodzaju transportu drogowego. Zezwolenie jest uprawnieniem osobistym, które nie może być przedmiotem obrotu prawnego, czy też użyczania między adresatem decyzji a osobą trzecią. W związku z powyższym zezwolenie na transport odpadów reguluje prawa i obowiązki jedynie adresata przedmiotowej decyzji. Skarżący złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie podtrzymując argumenty zawarte w odwołaniu, jednocześnie zarzucił naruszenie przepisów prawa procesowego – art. 7 i 77 kodeksu postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.), dalej k.p.a. oraz naruszenie prawa materialnego – art. 28 i 36 ust. 5 i 7a ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. o odpadach (Dz. U. z 2001 r. Nr 62, poz. 628 z późn. zm.), a ponadto art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 19 listopada 1999 r. (Dz. U. z 1999 r. Nr 101, poz. 1178 z późn. zm.) o działalności gospodarczej. W trakcie trwania postępowania przed WSA został ustanowiony pełnomocnik z urzędu dla strony skarżącego – radca prawny K. P.. W piśmie procesowym zatytułowanym "Pismo skarżącego" ww. pełnomocnik, podtrzymując argumentację oraz wnioski skarżącego zawarte w odwołaniu, wnosił o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę organ II instancji wnosił o jej oddalenie, przywołując argumenty zawarte w swojej decyzji z dnia [...] maja 2009 r. WOJEWÓDZKI SĄD ADMINISTRACYJNY ZWAŻYŁ, CO NASTĘPUJE: Stosownie do art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269) Sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Wojewódzki Sąd Administracyjny w sprawach wynikających z k.p.a. rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną – art. 134 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm., dalej p.p.s.a.). W dniu 23 marca 2010 r. Sąd orzekający w niniejszej sprawie nie dopatrzył się naruszenia przepisów k.p.a. oraz reguł prawa materialnego i uznał, iż nie zachodzą przesłanki do przychylenia się do stanowiska skarżącego i orzekł o jej oddaleniu. Argumenty strony skarżącej, dotyczące naruszenia przepisów: 1. art. 28 i 36 ust. 5 i 7a ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. o odpadach (Dz. U. z 2007 r. Nr 39, poz. 251 z późn. zm.), 2. art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 19 listopada 1999 r. (Dz. U. z 1999 r. Nr 101, poz. 1178 z późn. zm.), 3. art. 7 i 77 k.p.a. decyzji w skardze są błędne. Jak wynika z art. 28 ustawy o odpadach prowadzenie działalności w zakresie zbierania odpadów oraz prowadzenie działalności w zakresie transportu odpadów wymaga uzyskania zezwolenia – takie zezwolenie wydaje starosta w drodze decyzji, na stosowny wniosek strony zainteresowanej takim zezwoleniem. W myśl art. 28 ust. 7 ww. ustawy kopię wydanej decyzji (zezwolenia) starosta przekazuje marszałkowi województwa, wojewódzkiemu inspektorowi ochrony środowiska oraz wójtowi, burmistrzowi lub prezydentowi miasta właściwemu w przypadku zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie transportu odpadów – ze względu na miejsce siedziby lub zamieszkania prowadzącego działalność w zakresie odpadów. Zgodnie z art. 36 ust. 1 ustawy posiadacz odpadów, z zastrzeżeniem ust. 2 i 3, jest obowiązany do prowadzenia ich ilościowej i jakościowej ewidencji zgodnie z przyjętym katalogiem odpadów i listą odpadów niebezpiecznych. Ust. 2 i 3 ww. ustawy stanowi, iż obowiązek prowadzenia ewidencji odpadów, o której mowa w ust. 1, nie dotyczy: • wytwórców odpadów komunalnych, • osób fizycznych i jednostek organizacyjnych, niebędących przedsiębiorcami, które wykorzystują odpady na własne potrzeby. Zgodnie zaś z ust. 5 tej ustawy prowadzący działalność wyłącznie w zakresie transportu odpadów prowadzi ewidencję z zastosowaniem tylko karty przekazania odpadu. Jak wynika natomiast z art. 36 ust. 7a ustawy o odpadach prowadzący działalność wyłącznie w zakresie transportu odpadów jest obowiązany do poświadczenia na karcie przekazania odpadu wykonania tej usługi. W ocenie Sądu w przedmiotowej sprawie zachodzą przesłanki do stwierdzenia, iż strona skarżąca, w trakcie kontroli inspektorów, naruszyła przepisy prawa w zakresie wykonywania przewozu drogowego odpadów innych niż niebezpieczne bez wymaganego zezwolenia. Powyższe stwierdzenie jest udokumentowane w protokole kontroli WITD, w który skarżący stwierdził m. in., że "(...) nie okazałem zezwolenia na transport odpadów", "(...) uważam, że taki dokument nie jest mi potrzebny". Poza powyższą konstatacją skarżący dał świadectwo naruszenia przepisów ustawy o odpadach w swoim odwołaniu z [...] stycznia 2009 r., w którym stwierdził, iż "transport wykonywany był należącą do firmy [...] Sp. z o.o. naczepą [...] (...)" oraz "(...) wykonywałem jednorazową usługę transportu (...)". W ocenie Sądu Wojewódzkiego, pozostającej w związku ze stanowiskiem organu II instancji, zezwolenie jest uprawnieniem osobistym, które nie może być przedmiotem obrotu prawnego, czy też użyczenia między adresatem decyzji a osobą trzecią. Uprawnia to do stwierdzenia, iż zezwolenie na transport odpadów reguluje prawa i wiąże jedynie adresata przedmiotowej decyzji. Podkreślenia wymaga także, że uzyskanie zezwolenia przez jedną ze stron, np. umowy użyczenia przyczepy, nie zwalnia z tego obowiązku drugiej strony. Sąd stoi na stanowisku, iż zezwolenie takie można otrzymać jedynie w sposób pierwotny, tj. na drodze decyzji administracyjnej wydanej przez właściwy organ. Nie można zatem przyjąć, iż skarżący jest uprawniony do wykonywania przewozu odpadów wykorzystując zezwolenie [...] Sp. z o.o. Ponadto, co zostało zauważone przez organ II instancji w trakcie postępowania, strona skarżąca nie wykonywała przejazdu z naczepą tylko zespołem pojazdów składającego się z pojazdu silnikowego złączonego z naczepą, co daje powód do stwierdzenia, iż naczepa nie jest przystosowana do samodzielnej jazdy. Rekapitulując ww. okoliczności - organ II instancji był uprawniony do nałożenia kary pieniężnej na podstawie art. 92 ust. 1 pkt 3, art. 92 ust. 4 u.t.d., oraz zgodnie z lp. 7.2 załącznika do tej ustawy na stronę skarżącą w wysokości 6000 złotych, a wynika to z faktu, iż przedsiębiorca nie posiadał i nie okazał w dniu kontroli stosownego zezwolenia. Co do argumentu skarżącego naruszenia przepisów k.p.a., Sąd podziela stanowisko organu II instancji, iż organ wypełnił obowiązek wynikający z ww. przepisów. Dyspozycja art. 7 k.p.a. stanowi, iż w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności i podejmują wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny obywateli. Sąd administracyjny w przedmiotowej sprawie uznał, że GITD właściwie ocenił materiał dowodowy i w sposób przekonujący oraz rzetelny uzasadnił swoje stanowisko. Nie ma racji p. J. W., iż nie zostały rozważone jego zarzuty zawarte w pismach kierowanych do organów w trakcie postępowania. Organ II instancji dochował należytej staranności, wymaganej w przy wykonywaniu swoich obowiązków i prawidłowo zastosował przepisy prawa materialnego nakładając stosowną sankcję w postaci kary pieniężnej. Co do naruszenia art. 77 k.p.a. stanowisko Sądu nie stoi w sprzeczności ze stanowiskiem organu II instancji. Organ dokładnie i gruntownie odniósł się do ww. przepisów ustawy, a swój pogląd zawarł w rozstrzygnięciu z dnia [...] maja 2009 r. W ocenie składu orzekającego w niniejszej sprawie - GITD dokonał wszechstronnej analizy całego materiału dowodowego, a swoje stanowisko, wyrażone w decyzji uzasadnił w sposób wymagany przez przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. Nie ma racji zatem strona skarżąca, iż organ II instancji nie zastosował się do art. 7 k.p.a. Obaleniu podlega także argument dotyczący zastosowania art. 77 k.p.a. Stosownie do ww. artykułu organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Tak się stało w niniejszej sprawie. Decyzja organu II instancji jest przekonująca zarówno pod względem prawnym, jak i faktycznym, zawiera także wszystkie potrzebne elementy koniczne do uznania jej za prawidłową. Organ administracji państwowej dokonał oceny całokształtu materiału dowodowego w sposób wszechstronny, zastosował się także do przepisów prawa dokonując oceny ich znaczenia oraz wartości. Z powyższego wynika więc, w ocenie składu wydającego orzeczenie w przedmiotowej sprawie, iż zostały wypełnione dyspozycje kwestionowanych przepisów k.p.a. W konsekwencji orzeczenia nie uwzględniającego skargi, Sąd może tylko ubocznie wskazać, iż skarżący w przyszłości może wystąpić z wnioskiem o wydanie wymaganego zezwolenia do stosownego organu administracji, co wykluczy ponowne nałożenie kary pieniężnej przez organy państwowe. W związku z powyższymi ustaleniami, Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w wyroku z dnia 25 marca 2010 r. i skargę oddalił.