VI SA/Wa 1295/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Sławomir Kozik po rozpoznaniu w dniu 8 lipca 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku P. S.A. w upadłości układowej z siedzibą w W. o wstrzymanie wykonania decyzji Komisji Nadzoru Finansowego z dnia [...] lutego 2014 r. w sprawie ze skargi P. S.A. w upadłości układowej z siedzibą w W. na decyzję Komisji Nadzoru Finansowego z dnia [...] lutego 2014 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej w związku z naruszeniem wykonania obowiązku informacyjnego postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Pismem z dnia [...] marca 2014 r. P. S.A. w upadłości układowej z siedzibą w W. (nazywana dalej "skarżącą") wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Komisji Nadzoru Finansowego decyzją z dnia [...] lutego 2014 r. nr [...], utrzymującą w mocy decyzję Komisji Nadzoru Finansowego z dnia [...] lipca 2013 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia na skarżącą kary pieniężnej w wysokości 500.000 złotych wobec stwierdzenia, że skarżąca nie wykonała obowiązku, o którym mowa w art. 56 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o ofercie publicznej i warunkach wprowadzania instrumentów finansowych do zorganizowanego systemu obrotu oraz o spółkach publicznych (Dz.U. z 2013 r. poz. 1382). W skardze skarżąca zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji na podstawie art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., nazywanej dalej "p.p.s.a."). W uzasadnieniu wniosku skarżąca podała, że jest w trakcie negocjacji umowy restrukturyzacyjnej z wierzycielami, której celem jest ustabilizowanie jej trudnej sytuacji finansowej (prawie 3 miliardy złotych straty w 2012 r.). Z uwagi na złożoność sytuacji oraz liczbę wierzycieli biorących udział w negocjacjach, każde dodatkowe zobowiązanie pieniężne, w szczególności gdy podlega zaspokojeniu w drodze egzekucji, może sprawić, że umowa restrukturyzacyjna, krytyczna dla istnienia spółki, nie zostanie zawarta. Brak wstrzymania wykonania kary miałby więc negatywne skutki przede wszystkim dla wierzycieli skarżącej. Nadto, próba wyegzekwowania nałożonej na skarżąca kary może doprowadzić do zablokowania jej rachunków bankowych, co może negatywnie wpłynąć na zdolność do nieprzerwanego prowadzenia przez nią działalności. Taka sytuacja mogłaby z kolei spowodować przestój w przedsiębiorstwie, co skutkowałoby znaczącą szkodą oraz nieodwracalnymi skutkami w stosunku do zatrudnionych pracowników, jej podwykonawców, kontrahentów oraz realizowanych przez skarżącą kontraktów (projektów). Skarżąca zaznaczyła, że zwrot wyegzekwowanego świadczenia, jaki ewentualnie otrzymałaby skarżąca w przypadku uwzględnienia skargi, nie zniweluje szkody i negatywnych skutków, jakie wywoła zapłata kary w sytuacji, w której obecnie znajduje się skarżąca. Negatywne konsekwencje w postaci fiaska restrukturyzacji, niewykonanie układu, a w konsekwencji zmiany sposobu prowadzenia upadłości na likwidacyjną, są nieodwracalne. Wojewódzki sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., nazywanej dalej "p.p.s.a."), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże, stosownie do art. 61 § 3 p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi, Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w art. 61 § 1 p.p.s.a., jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Ponieważ katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego orzeczenia jest zamknięty (postanowienie NSA z dnia 13 sierpnia 2009 r. sygn. akt I OZ 779/09, Lex nr 552417), na wnioskodawcy spoczywa obowiązek uzasadnienia wniosku, którego argumentacja winna przekonać Sąd o zasadności zastosowania ochrony tymczasowej. Warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest bowiem wskazanie okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, zaś uzasadnienie wniosku winno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione (postanowienie NSA z: dnia 12 października 2010 r. sygn. akt I GZ 316/10, Lex nr 607229; z dnia 4 marca 2010 r. sygn. akt II OZ 178/10, Lex nr 564165). Twierdzenia podnoszone we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji powinny być poparte dokumentami źródłowymi. Konieczność uwzględnienia w postępowaniu sądowoadministracyjnym całości akt sprawy nie oznacza, że Sąd w odniesieniu do wniosku miałby się domyślać, jakie dowody wnioskodawca chciałby przedstawić, celem wykazania, że spełnia przesłanki z art. 61 § 3 p.p.s.a. (postanowienie NSA z dnia 18 marca 2010 r. sygn. akt II FSK 502/09, Lex nr 569795). Brak należytego uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji, przez który należy rozumieć także brak stosownych dokumentów potwierdzających argumenty podniesione przez stronę we wniosku, nie jest brakiem formalnym, do uzupełnienia którego Sąd ma obowiązek wezwać skarżącego w trybie art. 49 p.p.s.a. W niniejszej sprawie skarżąca w uzasadnieniu wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji wyjaśniła co prawda złożoność sytuacji w jakiej znajduje się jako spółka negocjująca umowę restrukturyzacyjną oraz powołała się na trudną sytuację finansową, jednakże nie przedłożyła żadnych dokumentów na ich potwierdzenie, co uniemożliwiało ocenę wniosku w świetle wystąpienia jednej z przesłanek, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Nawet gdyby Sąd odstąpił od rygorystycznego stosowania podanej powyżej zasady, że to skarżący zobowiązany jest przedstawić dokumenty na poparcie twierdzeń zawartych we wniosku o wstrzymanie, uwzględniając dokumenty znajdujące się w aktach administracyjnych i zapoznał się z dokumentami znajdującymi się w aktach administracyjnych, musiałby stwierdzić, że obrazują one sytuację finansową skarżącej sprzed wniesienia skargi zawierającej wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji do Sądu i dotyczą III kwartału 2013 r. W związku z tym, że skarżąca nie uprawdopodobniła wystąpienia w sprawie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.