VI SA/Wa 1306/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Danuta Szydłowska po rozpoznaniu w dniu 2 marca 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wykładnię wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 listopada 2013 r. sygn. VI SA/Wa 1306/13 w sprawie ze skargi L. S. na decyzję Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia z dnia [...] lutego 2013 r. nr [...] w przedmiocie zwrotu kosztów świadczeń udzielonych poza granicami Polski postanawia odmówić wykładni wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 listopada 2013 r. sygn. VI SA/Wa 1306/13. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 14 listopada 2013 r. sygn. VI SA/Wa 1306/13 uchylił decyzję Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia z dnia [...] lutego 2013 r. nr [...] odmawiającą L. S. (skarżącej w niniejszej sprawie) zwrotu kosztów świadczeń udzielonych poza granicami Polski. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 7 maja 2015 r. sygn. II GSK 740/14 oddalił skargę kasacyjną wniesioną przez Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia od powyższego wyroku. Pismem z dnia 9 lutego 2016 r. Prezes Narodowego Funduszu Zdrowia, reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika złożył wniosek o wykładnię wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 listopada 2013 r. sygn. akt VI SA/Wa 1306/13. W obszernym uzasadnieniu wniosku organ wskazał, że w przedmiotowej sprawie wątpliwość dotyczą wykonania wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Nie jest bowiem jasne, w jakim trybie procedowania wnikającym z ustawy o świadczeniach Prezes NFZ powinien przedmiotowy wyrok wykonać i wdać decyzję w sprawie. Wątpliwości te wynikają z faktu, że wniosek strony był rozpatrywany na podstawie art. 109 ustawy o świadczeniach, natomiast ze wskazań Sądu zawartych w wyroku wnika, że ocena żądań zawartych we wniosku winna być dokonana w oparciu o przesłanki określone w art. 25 i 26 ustawy o świadczeniach. Wskazane powyżej przepisy ustawy o świadczeniach regulują odrębne tryby postępowań, prowadzonych w pierwszej instancji przez różne organy Funduszu. W ocenie organu, wykonanie przedmiotowego wyroku może więc nastąpić w dwojaki sposób: 1) z zachowaniem dotychczasowego trybu postępowania, poprzez merytoryczne rozpatrzenie sprawy na podstawie art. 109 ust. 1 ustawy o świadczeniach, polegające na ustaleniu prawa do świadczeń opieki zdrowotnej przeprowadzonych poza granicami kraju, poprzez przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego z wykorzystaniem przesłanek określonych w art. 25 i 26 ustawy o świadczeniach; 2) poprzez zmianę trybu postępowania i rozpatrzenie wniosku strony podstawie art. 25 i 26 ustawy o świadczeniach. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 158 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) dalej jako p.p.s.a. Sąd, który wydał wyrok, rozstrzyga postanowieniem wątpliwości co do jego treści. Postanowienie w tym przedmiocie sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym. Innymi słowy - Sąd, który wydał wyrok, może w dodatkowym postanowieniu rozstrzygnąć ewentualne wątpliwości co do jego treści. Niemniej jednak, zarówno w doktrynie, jak i w orzecznictwie utrwalone jest stanowisko, że w trybie wykładni nie rozstrzyga się o wszystkich wątpliwościach, jakie strona powzięła wobec treści wyroku, lecz muszą to być wątpliwości związane z niejasnym rozstrzygnięciem, zakresem powagi rzeczy osądzonej lub wykonalnością wyroku (por. postanowienie NSA z 26 lipca 2001 r., II SAB 57/98, zbiór LEX nr 75553). Przedmiotem wykładni może być zarówno sentencja, jak i jego uzasadnienie, zaś potrzeba jej dokonania zachodzi w sytuacji, gdy treść orzeczenia jest sformułowana w sposób niejasny, a wykładnia ma na celu wyjaśnienie wątpliwości, jakie mogą powstać przy wykonywaniu wyroku, bądź też co do innych skutków orzeczenia, np. zakresu powagi rzeczy osądzonej (por. postanowienie NSA z 26 lipca 2001 r. sygn. akt II SAB 57/98, z 29 czerwca 2007 r. sygn. akt II FZ 294/07). W doktrynie podkreśla się, iż wykładni uzasadnienia wyroku dokonuje się jedynie wyjątkowo (por. Tadeusz Woś, Hanna Knysiak - Molczyk, Marta Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz., wydawnictwo Lexis Nexis, Warszawa 2008, s. 575). Uzasadnienie podlegać może wykładni w sytuacji, gdy w wyniku jego wadliwości lub nieprecyzyjnego sformułowania jego treść budzi wątpliwości co do samego rozstrzygnięcia, a także sposobu wykonania wyroku. W orzecznictwie ugruntował się pogląd, że wykładnia nie może sprowadzać się do udzielenia przez sąd szczegółowych wyjaśnień co do dalszego prowadzenia postępowania przez organy administracyjne czy też uzupełnienia rozstrzygnięcia sprawy. Istotne jest, że przy użyciu tej instytucji, niedopuszczalne jest żądanie usunięcia merytorycznych błędów orzeczenia. Wykładnia bowiem nie może prowadzić do nowego rozstrzygnięcia lub uzupełnienia poprzedniego rozstrzygnięcia w zakresie argumentacji faktycznej lub prawnej (por. postanowienie NSA z 27 lutego 2009 r. sygn. akt I OSK 23/08). Wykładnia taka nie może bowiem zmierzać do zmian merytorycznych polegających na reinterpretacji uzasadnienia czy jego poszerzenia o inne elementy istotne zdaniem wnioskodawcy (postanowienie NSA z dnia 4 lutego 2005 r., OZ 1312/04, niepubl.). Podobnie wypowiedział się NSA w postanowieniu z dnia 3 kwietnia 2008 r., II FZ 33/08, LEX nr 480386. Wyjaśnienie wątpliwości nie może przy tym prowadzić do nowej oceny stanu faktycznego lub prawnego ani powodować zmiany merytorycznej rozstrzygnięcia. Konieczność dokonania wykładni wyroku zachodzi zatem wtedy, gdy jego treść jest sformułowana w sposób niejasny, który może budzić wątpliwości co do samego rozstrzygnięcia, zakresu powagi rzeczy osądzonej, a także sposobu jego wykonania. Taka sytuacja w przedmiotowej sprawie nie występuje. W ocenie Sądu w rozpoznawanej sprawie nie zaistniała potrzeba dokonywania wykładni wyroku z dnia 14 listopada 2013 r. sygn. VI SA/Wa 1306/13. Wyrok ten zawiera bowiem jasne wytyczne. Jak wskazano w uzasadnieniu przedmiotowego wyroku: "...Wojewódzki Sad Administracyjny w Warszawie doszedł do przekonania, że uzasadnienie zaskarżonej decyzji nie spełnia wymogów stawianych przez normę prawną zawartą w przepisie art. 107 § 3 K.p.a., albowiem motywy tego rozstrzygnięcia nie zawierają pełnych wyjaśnień tych wszystkich okoliczności, które winny być wzięte pod uwagę przy wydawaniu decyzji w przedmiocie zgody na refundację w przedmiotowej sprawie. W związku z powyższym w toku ponownego postępowania Prezes NFZ winien nie tylko dokonać wszechstronnej oceny całości zgromadzonego dotychczas materiału dowodowego oraz ustosunkować się szczegółowo do wszystkich argumentów podnoszonych przez Skarżącą, mających świadczyć o występowaniu przesłanek do wyrażenia zgody na refundację kosztów leczenia poza granicami kraju, lecz winien również, będąc związany wykładnią prawa materialnego dokonaną przez Sąd, przedsięwziąć wszelkie możliwe działania dodatkowe, aby w sposób jednoznaczny wyjaśnić wszelkie wątpliwości w zakresie przesłanek udzielenia owej zgody. Zdaniem Sądu, dla oceny, czy w świetle powyższych okoliczności, wykonanie zabiegu za granicą było uzasadnione i usprawiedliwione, organ winien przy ponownym rozpoznaniu sprawy jednoznacznie ustalić, czy Skarżąca rzeczywiście nie miała czasu na oczekiwanie na rozstrzygnięcie organu, jak twierdzi i czy z tego powodu nie mogła złożyć wniosku o sfinansowanie leczenia za granicą..." Jak już zostało zauważone powyższej, wniosek o wykładnie wyroku nie może stanowić merytorycznej polemiki z tym co zostało w orzeczeniu stwierdzone, a w niniejszej sprawie wytyczne co do dalszego postępowania organu zostały w ocenie Sądu jasno sprecyzowane. W świetle powyższego stwierdzić należy, że wniosek o wykładnię wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 listopada 2013 r. jest bezzasadny. Sąd, działając na podstawie art. 158 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.