VI SA/Wa 1311/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Urszula Wilk (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Andrzej Czarnecki Sędzia WSA Andrzej Wieczorek Protokolant ref. staż. Katarzyna Smaga po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 października 2011 r. sprawy ze skargi V. S.A. z siedzibą w G. na decyzję Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] kwietnia 2011 r. nr [...] w przedmiocie zezwolenia na zajęcie pasa drogowego 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję z dnia [...] lutego 2011 r.; 2. stwierdza, że uchylone decyzje nie podlegają wykonaniu; 3. zasądza od Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad na rzecz skarżącej V. S.A. z siedzibą w G. kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Decyzją z dnia [...] kwietnia 2011 r. nr [...] Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad po ponownym rozpatrzeniu sprawy zakończonej decyzją Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] lutego 2011 r. nr [...] zezwalającą V. S.A. z siedzibą w G. (dalej jako spółka) na zajęcie pasa drogowego drogi krajowej nr [...] w miejscowości R. dla umieszczonej linii napowietrzno-kablowej nN – utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Decyzja zapadła w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy: Wnioskiem z 17 listopada 2010 r. spółka wystąpiła o wydanie zezwolenia na zajęcie pasa drogowego drogi krajowej nr [...] w miejscowości R. dla umieszczonej linii napowietrzno-kablowej nN. Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad, w powołaniu na przepisy art. 40 ust. 1, ust. 2 pkt 3, ust. 3 oraz ust 6 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2007 r. Nr 19, poz. 115 ze zm.) zwanej dalej u.d.p. w dniu [...] lutego 2011 r. wydał decyzję zezwalającą na zajęcie pasa drogowego drogi krajowej nr [...] w miejscowości R. dla umieszczonej linii napowietrzno-kablowej nN, określając jej przedmiot jako obiekt budowlany, z terminem zajęcia od 1 stycznia 2011 r. do 31 grudnia 2011 r., z ustaleniem opłaty za ten okres na kwotę 1768,43 zł. Ustalając opłatę organ administracji, na podstawie art. 40 ust. 6 u.d.p., określił jej wysokość jako iloczyn liczby metrów kwadratowych powierzchni pasa drogowego zajętej przez rzut poziomy obiektu budowlanego, liczby dni zajęcia i stawki opłaty za 1m² wg następującego algorytmu 16,15 m² x 365 dni x 0,30 zł. Wysokość stawki przyjęto na podstawie § 4 ust. 1 pkt 1b rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31 maja 2004 r. w sprawie wysokości stawek opłat za zajęcie pasa drogowego dróg, których zarządcą jest Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad (Dz. U. Nr 129, poz. 1369) – dalej jako rozporządzenie. Od decyzji spółka złożyła wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy zarzucając błędne ustalenie wysokości opłaty. Wskazując na przepis art. 4 pkt 15a u.d.p. skarżąca podniosła, że przedmiotowa linia nie jest obiektem budowlanym (§ 1 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia), lecz urządzeniem infrastruktury technicznej (w rozumieniu § 1 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia), ma więc zastosowanie stawka opłaty z § 3 ust. 1 rozporządzenia, a nie stawka z § 4 ust. 1 pkt 1 lit. b tego rozporządzenia. Spółka zwróciła także uwagę na to, że w poprzedzającej decyzji z [...] listopada 2009 r. ta sama linia została zakwalifikowana jako urządzenie infrastruktury technicznej, a nie obiekt budowlany. Rozpatrując ponownie wniosek spółki z dnia 17 listopada 2010 r. - Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad wskazał, że zaskarżona decyzja z dnia [...] lutego 2011 r. została wydana w związku z wcześniejszą decyzją z dnia [...] kwietnia 2006 r. zezwalającą na lokalizację w pasie drogi krajowej nr [...] w miejscowości R. linii napowietrzno-kablowej nN. Decyzja z [...] lutego 2011 r. stanowiła następne zezwolenia w tym samym przedmiocie w tej samej lokalizacji. Organ nie podzielił stanowiska skarżącej co do tego, że przedmiotem zaskarżonej decyzji nie było zezwolenie związane z obiektem budowlanym, lecz z urządzeniem infrastruktury technicznej. Wskazując na zmianę ustawy o drogach publicznych, ustawą z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych (Dz. U. z 2010 r. Nr 106, poz. 675), która weszła w życie z dniem 17 lipca 2010 r., organ powołał się na wprowadzenie tą nowelą definicji "kanału technologicznego", którego budowa i utrzymanie stała się obowiązkiem zarządcy drogi oraz, jego prawem, udostępnianie tego kanału w drodze umów dzierżawy lub najmu innym podmiotom (art. 39 ust. 6-8 znowelizowanej ustawy). Zdaniem organu, gdyby intencją ustawodawcy było zrównanie pojęcia "urządzenia infrastruktury technicznej" z pojęciem "kanał technologiczny" zmieniona zostałyby również definicja z art. 40 ust. 2 u.d.p. określająca na jakiego rodzaju działania w pasie drogowym są udzielane zezwolenia. W wymienionym przepisie występuje odrębna kwalifikacja "urządzeń infrastruktury technicznej" i "obiektów budowlanych", co skutkuje odrębnymi wysokościami opłat. Ponieważ w ustawie o drogach publicznych nie ma normatywnej definicji urządzeń infrastruktury technicznej ani obiektu budowlanego zastosowano definicję obiektu budowlanego z Prawa budowlanego. Z tych względów organ uznał za nietrafne powoływanie się przez skarżącą na zakwalifikowanie w uprzedniej decyzji tej samej linii jako urządzenia infrastruktury technicznej. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję z dnia [...] kwietnia 2011 r. V. S.A. z siedzibą w G. zwana dalej skarżącą, skarżącą spółką - wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i zasądzenie kosztów postępowania. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie przepisu art. 40 ust. 2 pkt 2 i 3 u.d.p. przez przyjęcie, że linia elektroenergetyczna stanowi obiekt budowlany, naruszenie § 140 ust. 2 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 43, poz. 430 ze zm.) poprzez jego niezastosowanie, naruszenie art. 143 ust. 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2010 r. Nr 102, poz. 651) przez jego niezastosowanie oraz naruszenie interesu prawnego skarżącej. Zdaniem skarżącej organ nie przytoczył podstawy prawnej na stwierdzenie, że przedmiotowa linia kablowa jest obiektem budowlanym. Natomiast zgodnie z § 140 ust. 2 powołanego w skardze rozporządzenia linie elektroenergetyczne wysokiego i niskiego napięcia oraz linie telekomunikacyjne stanowią infrastrukturę techniczną niezwiązaną z drogą. Podkreśliła, że pojęciem "urządzeń infrastruktury technicznej" ustawodawca posługuje się nie tylko w ustawie o drogach publicznych i w aktach wykonawczych do ustawy Prawo budowlane, lecz również w art. 143 ust. 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami określając jako budowę urządzeń infrastruktury technicznej budowę drogi oraz wybudowanie pod ziemią przewodów lub urządzeń elektrycznych. Ponadto sama definicja z art. 4 pkt 15a u.d.p. kanału technologicznego wprowadza pojęcie urządzeń infrastruktury technicznej i linii energetycznej, które to linie należy traktować jako urządzenia infrastruktury technicznej. W tym zakresie, w ocenie skarżącej, organ pominął powołane przepisy nieprawidłowo stosując przepis art. 40 ust. 2 pkt 3 u.d.p. W odpowiedzi na skargę Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Zdaniem organu brak było podstaw do powoływania się na przepis art. 143 ust. 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami, gdyż ustawa o drogach publicznych do tej ustawy nie odsyła, dlatego uzasadnione jest stosowanie przepisów Prawa budowlanego, które wprost definiują pojęcie "obiektu budowlanego" również w załączniku do tej ustawy – Kategoria XXVI – zaliczającego linie elektroenergetyczne do obiektów budowlanych. Zdaniem organu, ustalając opłatę za zajęcie pasa drogowego, nie można posługiwać się definicją z § 140 ust. 2 rozporządzenia jako definicją z aktu niższej rangi od ustawy, gdyż pojęć ustawowych nie można konstruować przy zastosowaniu regulacji aktów wykonawczych. Zdaniem organu z definicji kanału technologicznego zawartej w art. 4 pkt 15a u.d.p. nie można wywieźć, że urządzeniem infrastruktury technicznej jest linia energetyczna. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz.1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Chodzi więc o kontrolę aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywaną pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności. Sprawy należące do właściwości sądów administracyjnych rozpoznają, w pierwszej instancji, wojewódzkie sądy administracyjne (art. 3 § 1 ww. ustawy). W myśl art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm.), Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Rozpoznając skargę w świetle powołanych wyżej kryteriów należy uznać, iż jest ona zasadna. Podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy art. 40 ust. 1, ust. 2 pkt 3 i ust. 6 u.d.p. Za zajęcie pasa drogowego na cele niezwiązane z budową, przebudową, remontem, utrzymaniem i ochroną dróg, w celu umieszczania w pasie drogowym obiektów budowlanych niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego oraz reklam, wymaga zezwolenia zarządcy drogi, w drodze decyzji administracyjnej (art. 40 ust. 1 i ust. 2 pkt 3). Organ administracji ustalając, na podstawie art. 40 ust. 3 u.d.p., opłatę za zajęcie pasa drogowego uznał, że zajęcie dotyczy umieszczenia w pasie drogi obiektu budowlanego i z tych względów w ustaleniu tej opłaty, na podstawie ust. 6 art. 40 u.d.p., zastosował iloczyn liczby metrów kwadratowych powierzchni pasa drogowego zajętej przez rzut poziomy obiektu budowlanego (...), liczby dni zajmowania pasa drogowego i stawki opłaty za zajęcie 1 m2 pasa drogowego. Niejako w następstwie przyjęcia takiego stanowiska w sprawie zarządca drogi ustalił stawkę opłaty za 1m² w wysokości 0,30 zł za każdy dzień zajęcia, na podstawie § 4 ust. 1 pkt 1b rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31 maja 2004 r. w sprawie wysokości stawek opłat za zajęcie pasa drogowego dróg, których zarządcą jest Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad. Istotą sporu pomiędzy stronami była kwestia zakwalifikowania przez zarządcę drogi umieszczonej linii napowietrzno-kablowej nN jako obiektu budowlanego, co w konsekwencji determinowało określenie cykliczności wnoszenia stawki opłaty i jej wysokość. Spółka w skardze zarzuciła niezastosowanie przez organ przepisu art. 143 ust. 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami, zgodnie z którym przez budowę urządzeń infrastruktury technicznej rozumie się budowę drogi oraz wybudowanie pod ziemią, na ziemi albo nad ziemią przewodów lub urządzeń (...) elektrycznych, (...). Zarzut ten w ocenie Sądu nie jest trafny. Ustawa o gospodarce nieruchomościami w art. 2 pkt 11 podkreśla, że jej przepisy nie naruszają innych ustaw w zakresie dotyczącym gospodarki nieruchomościami, a w szczególności ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (Dz. U. z 2008 r. Nr 193, poz. 1194 i Nr 199, poz. 1227 oraz z 2009 r. Nr 72, poz. 620), przez co należy rozumieć, że nie naruszają także przepisów ustawy o drogach publicznych. Jak podkreślał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 24 sierpnia 2010 r. wydanym w sprawie I OSK 1409/09, zgodnie z art. 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami - ustawa ta w zakresie dotyczącym gospodarki nieruchomościami nie narusza innych ustaw. Przepis ten wymienia ustawy przykładowo, co oznacza, że objęty nim katalog ustaw jest otwarty. Tak więc przepisy ustawy o drogach publicznych mają, jako przepisy odrębne, pierwszeństwo w ich stosowaniu. Sąd orzekający w sprawie w pełni podziela powyższy pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego, co sprowadza się do uznania zarzutu skarżącej w tym zakresie jako niezasadnego. Skarżąca również w swoich zarzutach powołała się na niezastosowanie przez organ administracji przepisu § 140 ust. 2 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie - umieszczenie w pasie drogowym urządzeń infrastruktury technicznej nie związanej z drogą, zwanej dalej "infrastrukturą", nie może naruszać elementów technicznych drogi oraz nie może przyczyniać się do czasowego lub trwałego zagrożenia bezpieczeństwa ruchu albo zmniejszenia wartości użytkowej drogi (§ 140 ust. 1). Infrastrukturę, o której mowa w ust. 1, stanowią w szczególności linie elektroenergetyczne wysokiego i niskiego napięcia oraz linie telekomunikacyjne (§ 140 ust. 2 pkt 1). Stawiając zarzut niezastosowania tego przepisu skarżąca powołała się na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 7 lutego 2008 r. wydany w sprawie II SA/Sz 880/07. W sprawie tej chodziło o zajęcie pasa drogowego przez umieszczenie słupków wskaźnikowych dla "bazy drogowej". Sąd w uzasadnieniu wyroku nie podzielił stanowiska strony, iż zajęcie pasa drogowego poprzez umieszczenie w nim słupków wskaźnikowych dla "bazy drogowej" powinno być uznane jako "umieszczenie w pasie drogowym urządzeń infrastruktury technicznej niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego" (art. 40 ust. 2 pkt 2 u.d.p.). Należy także zauważyć, że wymienione rozporządzenie zostało wydane na podstawie delegacji z art. 7 ust. 2 pkt 2 Prawa budowlanego określającego jakie przepisy zalicza się do przepisów techniczno-budowlanych. Do przepisów techniczno-budowlanych zalicza się warunki techniczne, jakim powinny odpowiadać obiekty budowlane i ich usytuowanie, uwzględniające wymagania, o których mowa w art. 5 Prawa budowlanego (art. 7 ust. 1 pkt 1 p.b.). Warunki, o których mowa w ust. 1 pkt 1, określą, w drodze rozporządzenia właściwi ministrowie, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw budownictwa, gospodarki przestrzennej i mieszkaniowej, dla obiektów budowlanych niewymienionych w pkt 1 (art. 7 ust. 2 pkt 2 p.b.). Z przepisu delegacyjnego do wydania rozporządzenia powołanego przez skarżącą jednoznacznie wynika, że rozporządzenie to stanowi akt wykonawczy regulujący, po pierwsze warunki techniczno-budowlane, a po drugie reguluje te warunki techniczne wyłącznie dla obiektów budowlanych, a nie do urządzeń będących przedmiotem sprawy. Nie można także odmówić zasadności stanowiska zarządcy drogi o braku podstaw do recypowania definicji z aktów podustawowych, wydanych na podstawie delegacji z innych ustaw, do ustawy będącej podstawą prawną mającą bezpośrednie zastosowanie w sprawie, w której wydawana jest decyzja administracyjna. Powyższe uwagi, w ocenie składu orzekającego Sądu, nie uzasadniały jednak stanowiska zarządcy drogi co do zakwalifikowania linii napowietrzno-kablowej nN jako obiektu budowlanego. Zgodnie z art. 39 ust. 1 pkt 1 u.d.p. zabrania się dokonywania w pasie drogowym czynności, które mogłyby powodować niszczenie lub uszkodzenie drogi i jej urządzeń albo zmniejszenie jej trwałości oraz zagrażać bezpieczeństwu ruchu drogowego. W szczególności zabrania się lokalizacji obiektów budowlanych, umieszczania urządzeń, przedmiotów i materiałów niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego. W cytowanym przepisie prawodawca odnosi się m.in. do lokalizacji obiektów budowlanych i umieszczania urządzeń. Przepisem art. 62 pkt 4 lit. a) ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych (Dz. U. z 2010 Nr 106, poz. 675) z dniem 17 lipca 2010 r. do art. 39 dodano ust. 1a, który to przepis obowiązywał już w dacie wydawania decyzji przez I instancję. Zgodnie z art. 39 ust. 1a przepisu ust. 1 pkt 1 nie stosuje się do umieszczania, konserwacji, przebudowy i naprawy infrastruktury telekomunikacyjnej w rozumieniu ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. - Prawo telekomunikacyjne (Dz. U. Nr 171, poz. 1800, z późn. zm.) oraz urządzeń służących do doprowadzania lub odprowadzania (...) energii elektrycznej oraz urządzeń związanych z ich eksploatacją, a także do innych czynności związanych z eksploatacją tej infrastruktury i urządzeń, jeżeli warunki techniczne i wymogi bezpieczeństwa na to pozwalają. Cytowany przepis pojęcie "infrastruktury telekomunikacyjnej" odnosi do stosowania Prawa telekomunikacyjnego, a pojęcie "urządzeń" m.in. dla umieszczania tych urządzeń służących do przesyłu energii elektrycznej oraz urządzeń związanych z ich eksploatacją, a więc jako cechy "technicznej" tej infrastruktury i urządzeń. Jednocześnie przepis ten jest wyjątkiem od zakazu zabraniającego dokonywania w pasie drogowym czynności określonych w art. 39 ust. 1 pkt 1 u.d.p. W przepisie art. 39 ust. 3 u.d.p. zdanie drugie prawodawca wprowadził warunki uzasadniające odmowę zastosowania przepisu ust. 1a. Nie są jednakże w sprawie najistotniejsze te warunki odmowy lokalizacji (umieszczenia) obiektów budowlanych lub urządzeń, lecz istotne jest powiązanie zezwolenia z tym, do czego służą urządzenia. Zdanie drugie art. 39 ust. 3 u.d.p. stanowi - jednakże właściwy zarządca drogi może odmówić wydania zezwolenia na umieszczenie w pasie drogowym urządzeń i infrastruktury, o których mowa w ust. 1a (...). Odwołanie się do "urządzeń i infrastruktury" (o których mowa w ust. 1a) wskazuje i precyzuje, że chodzi niewątpliwie o zezwolenie na umieszczenie w pasie drogowym urządzenia służącego do doprowadzania i odprowadzania m.in. energii elektrycznej. Zatem zarządca drogi nie wydaje na nie zezwolenia jako na obiekty budowlane lecz wydaje zezwolenie jako na urządzenia techniczne. Wydawanie odpowiednich zezwoleń precyzuje art. 40 ust. 1 u.d.p. ze wskazaniem w ust. 2 jakiego przedmiotu zezwolenie to dotyczy. Zajęcie pasa drogowego na cele niezwiązane z budową, przebudową, remontem, utrzymaniem i ochroną dróg wymaga zezwolenia zarządcy drogi, w drodze decyzji administracyjnej (ust. 1). Zezwolenie, o którym mowa w ust. 1, dotyczy: 2) umieszczania w pasie drogowym urządzeń infrastruktury technicznej niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego; 3) umieszczania w pasie drogowym obiektów budowlanych niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego oraz reklam. Ponieważ, jak nadmieniono wyżej przedmiotem wniosku skarżącej nie mogło być zezwolenie na umieszczenie w pasie drogowym obiektu budowlanego, do zezwolenia, o które spółka wystąpiła miał zastosowanie przepis art. 40 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 u.d.p. Zgodnie z art. 40 ust. 3 u.d.p. za zajęcie pasa drogowego pobiera się opłatę, a ponieważ zezwolenie powinno dotyczyć przedmiotu wskazanego w ust. 2 pkt 2 do opłaty tej miał zastosowanie ust. 5 art. 40 u.d.p. - opłatę za zajęcie pasa drogowego w celu, o którym mowa w ust. 2 pkt 2, ustala się jako iloczyn liczby metrów kwadratowych powierzchni pasa drogowego zajętej przez rzut poziomy urządzenia i stawki opłaty za zajęcie 1 m2 pasa drogowego pobieranej za każdy rok umieszczenia urządzenia w pasie drogowym, przy czym za umieszczenie urządzenia w pasie drogowym lub na drogowym obiekcie inżynierskim przez okres krótszy niż rok opłata obliczana jest proporcjonalnie do liczby dni umieszczenia urządzenia w pasie drogowym lub na drogowym obiekcie inżynierskim. Konsekwencją dokonania takich ustaleń przez organ administracji publicznej powinno być właściwe zastosowanie rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31 maja 2004 r. w sprawie wysokości stawek opłat za zajęcie pasa drogowego dróg, których zarządcą jest Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad, tj. nie § 4 ust. 1 pkt 1 lit. b) lecz § 3 ust. 1 w związku z § 1 pkt 2 tego rozporządzenia. Mając powyższe na względzie, stwierdzając naruszenie przez organ administracji publicznej przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i art. 152 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku postanawiając o kosztach postępowania w oparciu o art. 200 p.p.s.a.