VI SA/Wa 133/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Wieczorek po rozpoznaniu w dniu 9 marca 2010 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku J. R. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi w sprawie ze skargi J. R. na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia [...] października 2008 r. nr [...] w przedmiocie unieważnienia prawa z rejestracji wzoru przemysłowego postanawia odrzucić wniosek. Urząd Patentowy Rzeczypospolitej Polskiej decyzją z dnia [...] października 2008 r. unieważnił prawo z rejestracji wzoru przemysłowego pt. "Łopata’ nr [...], udzielone [...] grudnia 2005 r. na rzecz skarżącego – J. R.. Dnia 5 stycznia 2009 r. przedmiotowa decyzja została doręczona pełnomocnikowi skarżącego – rzecznikowi patentowemu B. J., który kwitował osobiście jej odbiór. Skarżący 8 kwietnia 2009 r., złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, za pośrednictwem organu, skargę na wspomnianą decyzję wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do jej wniesienia. Jako uzasadnienie wniosku podał, powołują się między innymi na przepis art. 2558 ust. 2 ustawy – Prawo własności przemysłowej, że przedmiotowa decyzja powinna być doręczona stronie, nie zaś jej pełnomocnikowi, któremu z chwilą ogłoszenia decyzji wygasa umocowanie do reprezentowania tej strony. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Decyzja Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia [...] października 2008 r., wydana przez ten organ w trybie postępowania spornego, była decyzją ostateczną, a więc stronie przysługiwało prawo wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w terminie trzydziestu dni od dnia rozstrzygnięcia organu i za jego pośrednictwem. W niniejszej sprawie organ wydał przedmiotową decyzję na rozprawie administracyjnej, podczas której pouczył strony oraz ich pełnomocników, w tym ustanowionego przez skarżącego pełnomocnika w osobie rzecznika patentowego B. J., o prawie i trybie wniesienia skargi. Wskazany pełnomocnik skarżącego otrzymał wyżej wymienioną decyzję w dniu 5 stycznia 2009 r. (por. zwrotne potwierdzenie odbioru w aktach administracyjnych), zaś skargę wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do jej wniesienia nadał 8 kwietnia 2009 r. Stosownie do treści art. 86 § 1 i art. 87 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – dalej p.p.s.a., jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności bez swojej winy, może złożyć wniosek o przywrócenie terminu wnosząc go do sądu, w którym czynność miała być dokonana w terminie siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu, uprawdopodabniając okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. W pierwszej kolejności należy zbadać, czy wniosek spełnia ustawowe wymogi formalne, aby móc następnie ocenić czy brak winy został uprawdopodobniony. W niniejszej sprawie skarżący jednocześnie z wnioskiem o przywrócenie terminu złożył skargę, a więc dokonał czynności, której terminowi uchybił (art. 87 § 4 p.p.s.a.), jednak w ocenie Sądu nie zachował ustawowego terminu do złożenia wniosku o przywrócenie terminu. Jak wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru znajdującego się w aktach administracyjnych, przesyłkę zawierającą zaskarżoną decyzję pełnomocnik skarżącego odebrał w dniu 5 stycznia 2009 r., zaś skarga wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu złożona została w dniu 8 kwietnia 2009 r. Skarżący uzasadniając uchybienie terminowi powołał się na treść wybranych przepisów ustawy – Prawo własności przemysłowej, które nakazują doręczanie rozstrzygnięć bezpośrednio stronom, nie zaś ich pełnomocnikom i w związku z tym przyjął, że skoro wspomniana ustawa rozstrzyga kwestię doręczeń w sposób jednoznaczny, to pomimo odesłań w tym zakresie do przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, nie mają one w niniejszej sprawie zastosowania, tak więc zaskarżona decyzja powinna być doręczona bezpośrednio skarżącemu. Jednakże, mając na uwadze treść art. 40 § 2 Kpa., zgodnie z którym, w przypadku gdy strona ustanowiła pełnomocnika, to jemu doręcza się pisma, wskazać należy, że skutki prawne związane z doręczeniem rozpoczynają się z datą skutecznego doręczenie pisma pełnomocnikowi (por. postanowienie NSA z dnia 11 marca 1997 r. I SA/Po 1333/96, niepubl.; wyrok NSA z dnia 25 czerwca 1997 r., I SA/Lu 157/96, niepubl.; wyrok NSA z dnia 26 marca 1998 r., II SA 157/98, niepubl.; postanowienie SN z dnia 6 stycznia 1999 r., III RN 95/98, OSNP 1999, nr 21, poz. 672; wyrok NSA z dnia 15 maja 2001 r., I SA 2605/99, niepubl.) Powyższego faktu nie zmienia zawarte w doręczonej decyzji pouczenie o trybie i terminie jej zaskarżenia, związane z uprawnieniem przysługującym stronie. W związku z powyższym za pierwszy dzień siedmiodniowego terminu do złożenia wniosku należy przyjąć 4 lutego 2009 r., kiedy to skarżącemu upływał termin do wniesienia skargi do Sądu. Pamiętać bowiem należy, iż pełnomocnik skarżącego odbierając osobiście korespondencję z ww. decyzją zawierającą w swojej treści pouczenie o sposobie i terminie jej zaskarżenia, mógł zapoznać się z warunkami wniesienia skargi i dochowując należytej staranności, złożyć ją w terminie bądź też, zaznajamiając skarżącego z warunkami jej wniesienia, umożliwić mu wniesienie skargi do Sądu. Skoro zatem dniem, od którego należy liczyć siedmiodniowy termin na złożenie wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi do Sądu jest 4 lutego 2009 r., to złożony 8 kwietnia 2009 r. wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia tej skargi jest spóźniony, tzn. wniesiony z przekroczeniem siedmiodniowego terminu określonego w art. 87 § 1 p.p.s.a. W konsekwencji nie został spełniony wymóg formalny konieczny do uwzględnienia wniosku. Okoliczność ta skutkuje tym, że Sąd nie przystępując do merytorycznego rozpoznania wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi, odrzucił go z przyczyn formalnych, orzekając na podstawie art. 88 p.p.s.a., jak w postanowieniu.