VI SA/Wa 1331/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Danuta Szydłowska Sędziowie Sędzia WSA Jolanta Królikowska-Przewłoka Sędzia WSA Olga Żurawska-Matusiak (spr.) Protokolant Eliza Mroczek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 października 2009 r. sprawy ze skargi A. J. na postanowienie Komendanta Głównego Policji z dnia [...] maja 2009 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania oddala skargę Postanowieniem z [...] maja 2009 r., sprostowanym postanowieniem z [...] lipca 2009 r., Komendant Główny Policji stwierdził uchybienie terminu do wniesienia odwołania od decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z [...] stycznia 2009 r. cofającej A. J. (dalej jako skarżący) licencję pracownika ochrony fizycznej pierwszego stopnia. Uzasadniając wydane rozstrzygnięcie organ podał, że przesyłka zawierająca przedmiotową decyzję została doręczona skarżącemu prawidłowo w trybie doręczenia zastępczego, uznając tym samym, że ponowne doręczenie skarżącemu tej samej decyzji w dniu 4 marca 2009 r. nie miało wpływu na bieg terminu do wniesienia odwołania. W dalszej kolejności organ wskazał, że czternastodniowy termin do wniesienia przez skarżącego odwołania zaczął swój bieg z dniem 10 lutego 2009 r. i upłynął 23 lutego 2009 r. Odwołanie zostało natomiast wniesione 16 marca 2009 r., a więc z uchybieniem ustawowo określonego terminu do wykonania tej czynności. Jednocześnie organ stwierdził, że skarżący nie podał przyczyny, z powodu której uchybił terminowi oraz nie złożył prośby o jego przywrócenie. W konkluzji organ uznał, że w tak zarysowanych okolicznościach faktycznych rozpatrzenie odwołania jest prawnie niedopuszczalne. W skardze na powyższe postanowienie, która wpłynęła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, skarżący podał, że w jego opinii, a zwłaszcza posiadanych przez niego potwierdzeń przekazów poleconych, stanowisko Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...], mija się z prawdą. Zwrócił przy tym uwagę, że przesłanka ta nie jest podstawową dotyczącą meritum sprawy. Zdaniem skarżącego, czyny których się dopuścił (kierowanie pojazdem pod wpływem alkoholu i znieważenie funkcjonariusza Policji) nie obligowały Komendanta Wojewódzkiego Policji do wydania decyzji cofającej licencję pracownika ochrony, gdyż nastąpiło to dopiero po upływie 3 lat, a w tym czasie skarżący nienagannie pracował, awansował. W odpowiedzi na skargę organ wnosząc o jej oddalenie, podtrzymał swoją dotychczasową argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Sąd administracyjny bada legalność zaskarżonej decyzji lub postanowienia pod kątem ich zgodności z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Dokonując oceny zasadności przedmiotowej skargi Sąd doszedł do przekonania, że nie ma ona usprawiedliwionych podstaw. Zgodnie z art. 134 k.p.a. organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Wobec tego obowiązkiem organu odwoławczego jest w pierwszej kolejności sprawdzenie czy odwołanie zostało wniesione w terminie. W razie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania organ nie ma innej możliwości, jak tylko wydać postanowienie, o którym mowa w art. 134 k.p.a. Wobec powyższego w rozpatrywanej sprawie istotną okolicznością było ustalenie daty doręczenia skarżącemu decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z [...] stycznia 2009 r., od której rozpoczął bieg termin do wniesienia odwołania. Organ odwoławczy w zaskarżonym postanowieniu wskazał, że doręczenie skarżącemu decyzji zostało dokonane w trybie art. 44 k.p.a. Przepis art. 44 k.p.a., mający zastosowanie w razie niemożności doręczenia pisma w sposób wskazany w art. 42 i 43 k.p.a. (bezpośredni lub zastępczy), określa dwie przesłanki skuteczności przewidzianego w nim doręczenia. Pierwszą przesłanką jest przechowywanie pisma przez oznaczony okres w placówce pocztowej (w przypadku doręczenia pisma przez pocztę). Drugą przesłanką jest umieszczenie zawiadomienia o pozostawieniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w terminie siedmiu dni w placówce pocztowej, w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy nie jest to możliwe w drzwiach mieszkania adresata albo jego biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe, bądź w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata. W przypadku niepodjęcia przesyłki w powyższym terminie, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru przesyłki w terminie nie dłuższym niż 14 dni od daty pierwszego zawiadomienia. W razie ziszczenia się tych przesłanek doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1 art. 44. Jest to domniemanie, że doręczenie zostało dokonane z upływem ostatniego dnia okresu przechowywania pisma w placówce pocztowej (w przypadku doręczania pisma przez pocztę), a więc nastąpił prawny skutek procesowy doręczenia. Wobec powyższego należy stwierdzić, że w sytuacji, kiedy nastąpił prawny skutek procesowy doręczenia, późniejsze ponowne doręczenie decyzji organu I instancji stronie nie powoduje ponownego otwarcia dla strony terminu do wniesienia odwołania. Przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego nie przewidują możliwości przyjęcia dwóch różnych dat doręczenia decyzji (por. wyrok NSA z 14 lutego 2008 r., II OSK 10/07). Przenosząc powyższe rozważania natury ogólnej na grunt rozpoznawanej sprawy stwierdzić należy, iż organ prawidłowo przyjął, że termin do wniesienia odwołania rozpoczął swój bieg po upływie okresu, o którym mowa w art. 44 § 1 k.p.a. Organ uznał bowiem zasadnie, że doręczenie zastępcze zostało dokonane prawidłowo, wywołując procesowy skutek prawny doręczenia. Okoliczności tej nie kwestionuje zresztą sam skarżący. W tej sytuacji ponowne doręczenie skarżącemu decyzji organu I instancji pozostawało bez wpływu na bieg terminu do złożenia odwołania, albowiem jak wskazano powyżej, nie spowodowało ponownego otwarcia dla skarżącego terminu do wniesienia środka zaskarżenia. Skoro zatem termin do wniesienia odwołania upłynął 23 lutego 2009 r., a skarżący wniósł odwołanie 16 marca 2009 r., to organ prawidłowo przyjął, że nastąpiło to z uchybieniem ustawowo określonego terminu do wykonania tej czynności. Jako, że skarżący nie wystąpił z wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania, organ był zobligowany - na zasadzie art. 134 k.p.a. – do stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania. Nie jest to bowiem zależne od swobodnego uznania organu, lecz wynika z bezwzględnie obowiązującej normy prawnej (por. wyrok NSA z 29 stycznia 1997 r., SA I Gd 1482/96). Z uwagi na powyższe organ nie mógł przystąpić do merytorycznego rozpoznania sprawy w trybie odwoławczym (por. wyrok NSA z 15 listopada 1995 r., SA/Ka 2111/94). W tej sytuacji bez wpływu na ocenę legalności zaskarżonego postanowienia pozostają zarzuty skargi odnoszące się do meritum sprawy. Mając powyższe względy na uwadze Sąd na zasadzie art. 151 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji orzeczenia.