VI SA/Wa 1352/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym : Przewodniczący sędzia WSA Andrzej Wieczorek po rozpoznaniu w dniu 10 lipca 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi L. B. na czynność Ministra Zdrowia polegającą na zaniechaniu wydania decyzji postanawia odrzucić skargę Skarżący, L. B. pismem z 3 kwietnia 2015 r. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na informację Ministra Zdrowia, zawartą w treści, skierowanego do skarżącego, pisma z 13 marca 2015 r. (podpisanego przez Zastępcę Dyrektora Departamentu Ubezpieczenia Zdrowotnego Ministerstwa Zdrowia), dotyczącą sposobu załatwienia sprawy z wniosku o interwencję w Narodowym Funduszu Zdrowia w sprawie finansowania kosztów leczenia. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie. Wyjaśnił, iż pismem z 8 lutego 2015 r. skarżący wystąpił do organu z wnioskiem o "podjęcie interwencji w NFZ w celu opłacenia jego leczenia". W treści pisma skarżący wskazywał na nieprawidłowości prowadzonego przez Narodowy Fundusz Zdrowia postępowania wszczętego na wniosek strony w 2009 r., w tym jego przewlekłość, a także nieprawidłowości w procesie leczenia prowadzonego przez wymienione w piśmie podmioty lecznicze i lekarzy. Sprawa została rozpatrzona w trybie określonym w Dziale VIII Kodeksu postępowania administracyjnego. Prowadzone przez organ postępowanie sprawdzające zakończono, doręczając stronie pismo z 13 marca 2013 r., znak [...], informujące o podjętych przez organ czynnościach oraz ich wyniku. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu. Przepis art. 3 § 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012, poz. 270 ze zm.; dalej p.p.s.a.) stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1. decyzje administracyjne; 2. postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie, albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3. postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4. inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5. akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6. akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7. akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8. bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a. Sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których sądową kontrolę przewidują przepisy ustaw szczególnych (§ 3). Ponadto zgodnie z art. 4 ustawy sądy administracyjne rozstrzygają spory o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego i między samorządowymi kolegiami odwoławczymi, o ile odrębna ustawa nie stanowi inaczej, oraz spory kompetencyjne między organami tych jednostek a organami administracji rządowej. Wynika z tego, że nie każda działalność organów administracji publicznej podlega kontroli sądu administracyjnego. Kognicji sądu nie podlegają m. in. tzw. skargi powszechne, uregulowane w dziale VIII rozdziale 2 Kodeksu postępowania administracyjnego, których przedmiotem w szczególności może być zaniedbanie lub nienależyte wykonywanie zadań przez właściwe organy albo przez ich pracowników, naruszenie praworządności lub interesów skarżących, a także przewlekłe lub biurokratyczne załatwianie spraw (art. 227 k.p.a.). Rozstrzygnięcia podjęte w wyniku rozpoznawania skargi wniesionej w trybie Działu VIII k.p.a. są faktycznie czynnością informującą o sposobie załatwienia skargi, na którą skarga do sądu administracyjnego nie służy. W literaturze przedmiotu wskazano, iż skarga taka załatwiana jest w samodzielnym jednoinstancyjnym postępowaniu uproszczonym, kończącym się czynnością materialno-techniczną zawiadomienia skarżącego o sposobie załatwienia sprawy, niedającym jednak żadnych podstaw do uruchomienia dalszego trybu instancyjnego, tj. postępowania odwoławczego lub postępowania sądowoadministracyjnego (v. M. Jaśkowska, Komentarz aktualizowany do art. 227 Kodeksu postępowania administracyjnego, LEX/el. 2014, postanowienie NSA z 9 lutego 2005 r., sygn. akt OSK 1110/04 oraz postanowienia WSA w Warszawie z 7 grudnia 2006 r., sygn. akt I SA/Wa 1785/06; z 7 grudnia 2004 r., sygn. akt II SAB/Wa 193/04; z 3 marca 2005 r., sygn. akt I SA/Wa 18/05 - dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem orzeczenia.nsa.gov.pl). Prezentowany w powyższych orzeczeniach pogląd Sąd orzekający w niniejszej sprawie w pełni podziela. Nie ulega wątpliwości, że skarżący przedmiotem swojej skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie uczynił, podpisane przez Zastępcę Dyrektora Departamentu Ubezpieczenia Zdrowotnego Ministerstwa Zdrowia, pismo informacyjne z 13 marca 2015 r., stanowiące w istocie odpowiedź udzieloną przez Ministra Zdrowia na złożoną przez skarżącego w trybie Działu VIII Kodeksu postępowania administracyjnego skargę powszechną. Z tych względów i na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 p.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny we Warszawie postanowił jak w sentencji