VI SA/Wa 1357/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Grzelak po rozpoznaniu w dniu 28 lipca 2010 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi M. M. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] kwietnia 2010 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Pismem z dnia [...] maja 2010 r. skarżący M. M., reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, złożył skargę na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] kwietnia 2010 r. nr [...] utrzymującą w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] grudnia 2009 r., Nr [...] o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 30 000 zł. W treści skargi zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżanej decyzji. W uzasadnieniu podkreślił, że jest drobnym przedsiębiorcą zatrudniającym jednorazowo nie więcej niż 10 osób.Ponadto wskazał, że przeprowadzone postępowanie egzekucyjne w wyniku nałożenia kary pieniężnej w kwocie 30 000 zł doprowadzi do wyprzedania jego majątku i narazi go na szkodę w znacznej wysokości. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje. W świetle art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 2002 r. nr 153, poz. 1270 ze zm. – dalej: p.p.s.a.) wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Rozpatrując przedmiotowy wniosek w oparciu o art. 61 § 3 p.p.s.a., Sąd jest związany zamkniętym katalogiem dwóch alternatywnych przesłanek pozytywnych, są to: niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody oraz niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przesłanki te mogą zaistnieć łącznie lub oddzielnie. Sąd może wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., jeżeli zachodzi przesłanka przewidziana ustawą. Należy zauważyć, iż przedmiotem wstrzymania mogą być jedynie takie akty lub czynności, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania. W przedmiotowej sprawie, zaskarżona decyzja należy do zakresu aktów, które nadają się do wykonania. Obowiązek przedstawienia okoliczności, które pozwolą sądowi na dokonanie oceny, czy spełnione są przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, spoczywa na wnioskodawcy. Do wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, nie jest wystarczające stwierdzenie strony. Uzasadnienie takiego wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy (postanowienie NSA z dnia 14 lipca 2010 r., sygn. akt II GSK 761/10). Przenosząc te uwagi natury ogólnej na grunt rozpoznawanej sprawy, stwierdzić należy, że skarżący we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie wykazał w sposób przekonywujący przesłanek do zastosowania ochrony tymczasowej, o której mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Sąd zauważa, iż skarżący poprzestał tylko na ogólnym sformułowaniu, że przeprowadzone postępowanie egzekucyjne w wyniku nałożenia kary pieniężnej kwocie 30 000 zł doprowadzi do wyprzedania jego majątku i narazi go na szkodę w znacznej wysokości. Skarżący nie uprawdopodobnił, dlaczego nałożenie kary we wskazanej powyżej wysokości spowodowałoby skutki, na które powołuje się. Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 29 maja 2009 r. sygn. akt I FZ 148/09, stwierdził, iż w interesie strony leży takie sformułowanie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, by powołane w nim okoliczności wskazywały na zajście w jej przypadku przesłanek art. 61 § 3 p.p.s.a. oraz poparcie twierdzeń w tym zakresie stosownymi dokumentami. Nie jest bowiem wystarczające, by okoliczności przemawiające za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji występowały w sprawie – Sąd musi mieć o nich wiedzę i możliwość zweryfikowania tej wiedzy, a dostarczenie odpowiednich informacji i dokumentów w tym zakresie obciąża stronę. Strona nie wykazała okoliczności powodujących powstanie niebezpieczeństwa wyrządzenia szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Sąd zauważa także, iż kara pieniężna wymierzona zaskarżoną decyzją jest zobowiązaniem finansowym i z natury rzeczy skutki wykonania zobowiązania są odwracalne. Jego uregulowanie nie tworzy z reguły takiego stanu rzeczy, w którym strona poniosłaby znaczną szkodę lub wystąpiłby trudne do odwrócenia skutki. Zgodnie z art. 94 ust. 5 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2007 r. Nr 125 poz. 874) w przypadku uchylenia albo stwierdzenia nieważności decyzji, a także uwzględnienia skargi przez sąd administracyjny uiszczona kara pieniężna podlega zwrotowi w terminie 14 dni od dnia wydania decyzji lub orzeczenia o zwrocie tej kary. Z uwagi na powyższe Sąd, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.