VI SA/Wa 1378/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Urszula Wilk po rozpoznaniu w dniu 6 września 2011 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku M. M. o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi w sprawie ze skargi M. M. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] kwietnia 2010 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej postanawia: 1. odmówić przywrócenia terminu do złożenia wniosku o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi; 2. przyznać ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz radcy prawnego M. D. kwotę 1476,00 (tysiąc czterysta siedemdziesiąt sześć) złotych, w tym kwotę 1200 (tysiąc dwieście) złotych tytułem opłaty oraz kwotę 276 (dwieście siedemdziesiąt sześć) złotych stanowiącą 23 % podatku VAT. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z 6 września 2010 r. odrzucił skargę M. M. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z [...] kwietnia 2010 r., z uwagi na nieuzupełnienie przez skarżącego braków formalnych tej skargi polegających na jej niepodpisaniu oraz nieuiszczeniu wpisu sądowego od skargi. Postanowienie zostało doręczone skarżącemu 14 września 2010 r. (zwrotne potwierdzenie odbioru - k. 29 akt sądowych). Następnie M. M. 23 września 2010 r. złożył wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym, obejmującym ustanowienie radcy prawnego. Postanowieniem z 9 grudnia 2010 r. ustanowiono dla skarżącego pełnomocnika, który pismem z 11 stycznia 2011 r. złożył wniosek o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi, ewentualnie o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi oraz o zasądzenie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej w trybie § 14 ust 2 pkt 1a w związku z § 6 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości w sprawie opłat za czynności radców prawnych (...) z 28 września 2002 r., (Dz. U. Nr 163, poz. 1349). W uzasadnieniu wniosku pełnomocnik skarżącego podał, że rzeczywista możliwość złożenia przez niego wniosku wraz z dokonaniem czynności mających na celu usunięcie braków formalnych skargi winna liczyć się od dnia spotkania z mocodawcą tj. od dnia 5 stycznia 2011 r., podczas którego mógł ustalić okoliczności braku odbioru awizowanej przesłanki i udzielić niezbędnej pomocy prawnej. Zdaniem pełnomocnika skarżącego, terminem tym w szczególności nie mógł być termin odebrania przez skarżącego postanowienia o odrzuceniu skargi, ani też chwila ustanowienia go pełnomocnikiem z urzędu. Niemniej jednak, z ostrożności procesowej, działając w imieniu mocodawcy, pełnomocnik skarżącego zawarł żądanie ewentualne o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi. Za przesłankę mającą uzasadniać wniosek o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi, pełnomocnik skarżącego uznał wadliwość doręczenia przesyłki sądowej z 13 lipca 2010 r., gdyż skarżący nie otrzymał zawiadomień "awizo" dotyczących tej korespondencji, zaś Urząd Pocztowy Nr [...] w P. działał w okresie wakacji letnich 2010 r., nieprawidłowo. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z 20 stycznia 2011 r., sygn. akt VI SA/Wa 1378/10, odrzucił wniosek M. M. o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z [...] kwietnia 2010 r. w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej. Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu zażalenia skarżącego na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 20 stycznia 2011 r. o odrzuceniu wniosku – postanowieniem z dnia 7 czerwca 2011 r. uchylił zaskarżone postanowienie i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie. W uzasadnieniu Naczelny Sąd Administracyjny podniósł, że we wniosku pełnomocnika skarżącego z dnia 11 stycznia 2011 r. zawarto dwa żądania tj. wniosek o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi, ewentualnie o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi powołując się na brak winy M. M. przy tej czynności procesowej. Przy czym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie nie rozpoznał wniosku o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi. Z uwagi na powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, iż przy ponownym rozpoznaniu sprawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zobligowany będzie do ustalenia w pierwszym rzędzie czy zachodzą przesłanki umożliwiające przywrócenie terminu do złożenia wniosku o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi i ustosunkowanie się do wszystkich żądań zawartych we wniosku z 11 stycznia 2011 r., włącznie z dotyczącym kosztów postępowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 190 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) dalej p.p.s.a., sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. W niniejszej sprawie Naczelny Sąd Administracyjny zobligował Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie do ustalenia w pierwszym rzędzie czy zachodzą przesłanki umożliwiające przywrócenie terminu do złożenia wniosku o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi. Przepis art. 85 p.p.s.a. wprowadził zasadę, zgodnie z którą czynność w postępowaniu sądowym podjęta przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna, przy czym, w przypadku jeżeli strona nie dokonała czynności bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu (art. 86 § 1 p.p.s.a.). W ocenie Sądu, w niniejszej sprawie, doszło do uchybienia siedmiodniowego terminu do złożenia wniosku o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z [...] kwietnia 2010 r. w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej. Postanowienie Sądu z dnia 6 września 2010 r. odrzucające skargę z uwagi na nieuzupełnienie przez skarżącego braków formalnych tej skargi polegających na jej niepodpisaniu oraz nieuiszczeniu wpisu sądowego od skargi zostało doręczone skarżącemu w dniu 14 września 2010 r. W dacie tej niewątpliwie ustała przyczyna uchybienia terminu do uzupełnienia braków skargi, bowiem skarżący dowiedział się z jakich powodów została skarga odrzucona. Nadanie w dniu 11 stycznia 2011 r. pisma z wnioskiem o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi, niewątpliwie uchybia terminowi do jego złożenia. Tryb złożenia wniosku szczegółowo reguluje art. 87 p.p.s.a. W myśl § 1 pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. Natomiast § 2 stanowi, że w piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Wniosek pełnomocnika skarżącego został wniesiony w terminie wynikającym z art. 87 § 1 p.p.s.a., ponieważ o powodach odrzucenia skargi dowiedział się w dniu 5 stycznia 2011 r., tj. podczas spotkania ze swoim mocodawcą, natomiast wniosek nadał w dniu 11 stycznia 2011 r. (k. 84 akt sądowych), co umożliwia jego merytoryczną ocenę. Zgodnie z brzmieniem art. 87 § 2 p.p.s.a. w piśmie z wnioskiem o przywrócenie terminu należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Kryterium braku winy o jakiej mowa w art. 87 § 2 p.p.s.a., stanowiące przesłankę zasadności wniosku o przywrócenie terminu polega na dopełnieniu przez stronę obowiązku dołożenia szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej. Zarówno w nauce postępowania administracyjnego, jak i w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego panuje zgodność, że oceniając wystąpienie tej przesłanki, sąd powinien przyjąć obiektywny miernik staranności, której można wymagać od każdego należycie dbającego o swoje interesy (J.P. Tarno – "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Komentarz" Wydawnictwo LexisNexis, Warszawa 2004, s. 149). Jako przyczynę uchybienia terminu do złożenia wniosku o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi pełnomocnik skarżącego wskazał na nieotrzymanie zawiadomień awizo dotyczących przesyłki sądowej z dnia 12 lipca 2010 r. zawierającej wezwanie do uzupełnienia braków formalnych skargi, co związane było z nieprawidłowym działaniem Urzędu Pocztowego nr [...] w P. w okresie wakacji letnich 2010 r. W ocenie Sądu, przedstawione przez pełnomocnika skarżącego okoliczności nie stanowią przesłanki przemawiającej za stwierdzeniem braku winy w uchybieniu terminu do złożenia wniosku o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi. Wskazane we wniosku okoliczności związane są bowiem z fazą doręczania skarżącemu przesyłki sądowej z dnia 12 lipca 2010 r., awizowanej w dniach 16 lipca i 26 lipca 2010 r., mających ewentualnie wpływ na uchybienie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi, a nie na uchybienie terminu do złożenia wniosku o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi, którego bieg rozpoczął się w dniu 14 września 2010 r. Zważyć przy tym należy, że wniesienie pisma z wnioskiem o przywrócenie uchybionego terminu nie wymaga działania profesjonalnego pełnomocnika i fakt ustanowienia pełnomocnika z urzędu, już w okresie, po upływie wspomnianego terminu nie uprawdopodabnia braku winy w jego uchybieniu. Odnosząc się zaś do podnoszonego przez pełnomocnika skarżącego braku pouczenia skarżącego o możliwości wystąpienia z wnioskiem o przywrócenie terminu - wypada dodać, że zgodnie z utrwalonym orzecznictwem nieznajomość przepisów prawa nie stanowi przesłanki uzasadniającej brak winy w dochowaniu terminu (por. postanowienie NSA z dnia 23 września 2010 r. sygn. akt I OZ 706/10). Realizując wytyczne Naczelnego Sądu Administracyjnego, stosownie do których, ponownie rozpoznając sprawę, Sąd ustosunkuje się do żądania dotyczącego kosztów postępowania - na podstawie art. 250 p.p.s.a. oraz § 14 ust. 2 w zw. z § 6 pkt 4 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz.U.02.163.1349) – Sąd orzekł jak w pkt 2 sentencji postanowienia. Mając powyższe na względzie, Sąd, działając na podstawie art. 86 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.