VI SA/Wa 1390/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Jagielska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Magdalena Maliszewska Sędzia WSA Dorota Wdowiak Protokolant Izabela Jaworska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 października 2008 r. sprawy ze skargi P. P. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] kwietnia 2008 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską oddala skargę Decyzją nr [...] z dnia [...] kwietnia 2008 r. Komendant Główny Policji utrzymał w mocy decyzję Komendanta [...] Policji w [...] z dnia [...] grudnia 2007 r. cofającą P. P., na podstawie art. 18 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999r. o broni i amunicji ( Dz. U. Nr 52, poz. 525 ze zm. ) – dalej UoBiA, pozwolenie na broń palną myśliwską. Uzasadniając decyzję organ stwierdził, iż P. P. należy do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 UoBiA tzn. wzbudza obawę, że może użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa i porządku publicznego. Podstawę takiej oceny stanowi wyrok Sądu Rejonowego w W. [...] skazujący P. P. za czyn z art. 178a § 1 Kodeksu karnego (K.k.) – tj. za kierowanie pojazdem samochodowym w stanie nietrzeźwości. Organ zwrócił uwagę na znaczne stężenie alkoholu w wydychanym powietrzu – 0,90mg/l w pierwszym badaniu i 0,85mg/l w drugim badaniu i podkreślił, iż nastąpiło trzykrotne, w stosunku do dopuszczalnego, przekroczenie progu stężenia alkoholu. Nadto, organ zauważył, iż P. P. nie przestrzegał prawa w przeszłości, bowiem w 2002 r. sprzeniewierzył się samej ustawie o broni i amunicji, posiadając bez wymaganego zezwolenia amunicję do broni palnej. Mimo, że nastąpiło zatarcie skazania za ten czyn, to organy Policji mają obowiązek wziąć pod uwagę dotychczasową postawę życiową posiadacza broni. Komendant Główny Policji wywodził, iż z dyspozycji art. 18 ust. 2 UoBiA wynika obowiązek organów Policji cofnięcia pozwolenia na broń osobie, która zaliczona została do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 UoBiA. W sytuacji stwierdzonego lekceważącego stosunku P. P. do obowiązującego porządku prawnego nie jest możliwe pozostawienie mu prawa dysponowania bronią. Zdaniem organu, niekorzystnej dla P. P. oceny jako posiadacza broni nie mogą zmienić ani pozytywne opinie z miejsca zamieszkania i ze środowiska myśliwych, ani stwierdzona orzeczeniami lekarskim i psychologa zdolność do dysponowania bronią. W złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skardze P. P. domagał się uchylenia zarówno decyzji Komendanta Głównego Policji, jak też decyzji utrzymanej nią w mocy. Rozstrzygnięciom skarżący zarzucił: - naruszenie przepisów art. 18 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 15 ust. 1 pkt 6 UoBiA poprzez bezzasadne przyjęcie, że jest osobą, co do której istnieje obawa użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa i porządku publicznego oraz - naruszenie przepisów postępowania administracyjnego poprzez zaniechanie dokonania wszechstronnej i całościowej oceny wszystkich okoliczności sprawy. W uzasadnieniu skargi P. P. podkreślił, że zaskarżone rozstrzygnięcie jest dla niego bardzo krzywdzące, ponieważ za swój błąd – kierowanie samochodem w stanie nietrzeźwości – został już ukarany wyrokiem Sądu Rejonowego w W. Mimo, iż rozumie naganność swojego zachowania, to jednak nie zgadza się z oceną organu, że jest osobą, która poprzez posiadanie broni może naruszyć bezpieczeństwo lub porządek publiczny i uważa taką ocenę za błędną. Z zaskarżonej decyzji wynika, iż organy Policji automatycznie zaliczają osoby skazane za przestępstwa przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji do grupy osób, wobec których istnieje obawa z art. 15 ust. 1 pkt 6 UoBiA. Tego rodzaju działanie jest, zdaniem skarżącego, błędne i narusza wskazany przepis przez dokonanie wykładni rozszerzającej. Organ nie uwzględnił żadnych dowodów świadczących o prawidłowej postawie życiowej skarżącego i mimo braku podstaw, uznał skarżącego za osobę, która może zagrozić bezpieczeństwu lub porządkowi publicznemu. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej decyzji i przytaczając stanowisko WSA w Warszawie zawarte w wyroku z dnia 10 stycznia 2008 r. (sygn. akt VI SA/Wa 1972/07), zgodnie z którym prowadzenie samochodu w stanie nietrzeźwości świadczy o skrajnej nieodpowiedzialności i o braku wyobraźni, a te cechy mają zasadnicze znaczenie dla osób ubiegających się o broń lub broń posiadających. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), cytowanej dalej jako p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji. Sąd administracyjny nie ocenia decyzji organu pod kątem jej słuszności, czy też celowości, jak również nie rozpatruje sprawy kierując się zasadami współżycia społecznego. Ponadto, zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W ocenie Sądu analizowana pod tym kątem skarga P. P., w przedstawionym stanie faktycznym nie zasługuje na uwzględnienie i podlega oddaleniu, albowiem zaskarżona decyzja Komendanta Głównego Policji nie narusza prawa. Podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowi art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. Stosownie do treści wskazanych przepisów organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której takie pozwolenie wydano należy do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2 - 6 cytowanej ustawy. Zastosowanie przez organ Policji powołanego przepisu i cofnięcie na jego podstawie pozwolenia na broń jest obligatoryjne w każdym przypadku stwierdzenia, że dana osoba należy do kategorii osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2 - 6 ww. ustawy. W przedmiotowej sprawie organ, stosownie do art. 15 ust. 1 pkt 6 UoBiA stwierdził, iż skarżący jako osoba skazana za popełnienie przestępstwa z art. 178 a § 1 K.k. stwarza uzasadnioną obawę, że może użyć broni w celu sprzecznym z interesami bezpieczeństwa i porządku publicznego, o której stanowi cyt. przepis. Zdaniem organu, do przesłanek uzasadniających cofnięcie pozwolenia na broń na podstawie art. 18 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 15 ust. 1 pkt 6 UoBiA, należy zaliczyć popełnienie przez osobę posiadającą broń przestępstwa przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji, zwłaszcza jeśli jednym ze znamion tego przestępstwa jest stan nietrzeźwości. Zastosowanie przez organ na podstawie art. 18 ust. 1 pkt 2 UoBiA obligatoryjnej sankcji cofnięcia pozwolenia na broń wynika z oceny, czy osoba, w stosunku do której sankcja ma zostać zastosowana, należy do osób wskazanych w art. 15 ust. 1 pkt 6 tej ustawy tj. do osób, co do których istnieje obawa, że mogą użyć broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Ocena czy posiadacz broni, wobec którego toczy się postępowanie administracyjne o cofnięcie broni na podstawie art. 18 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy, jest osobą co do której istnieje uzasadniona obawa, że może użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, wydana zostać musi w oparciu o zebrane w trakcie postępowania administracyjnego dowody. Do jednych z takich dowodów należą orzeczenia sądowe lub informacje o toczących się postępowaniach karnych. Z brzmienia przepisu art. 15 ust. 1 pkt 6 UoBiA wynika, że ustawodawca przesądził, iż osoby skazane za przestępstwa przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu, lub wobec których toczą się postępowania o popełnienie takich przestępstw, stwarzają obawę użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego (tak samo - wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 maja 2008 r. sygn. akt II OSK 514/07). Inaczej jednak ma się rzecz w przypadku, gdy osoba posiadająca broń zostaje skazana za przestępstwo inne, niż wyszczególnione w przepisie art. 15 ust.1 pkt 6 cyt. ustawy, w tym również za przestępstwo przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji. W takim przypadku organ ma obowiązek dokonać oceny istnienia "uzasadnionej obawy", o której mowa we wskazanym przepisie, w oparciu o wszystkie zebrane w sprawie dowody, a więc m.in. w oparciu o wyrok skazujący za inne, niż przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu przestępstwo oraz wszelkie inne udokumentowane dane dotyczące posiadacza broni z uwzględnieniem jego cech osobowych, predyspozycji psychicznych i dotychczasowego zachowania (podobnie: wyrok NSA z dnia 15 grudnia 2006 r. sygn. akt IIOSK 88/06 – o tym, czy zachodzi uzasadniona obawa powinna decydować ocena dotychczasowego zachowania oraz cechy osobowe posiadacza broni). Wreszcie, fakt popełnienia przez posiadacza broni przestępstwa innego, niż przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu, a więc także przestępstwa z art. 178a § 1 K.k., winno zostać przez organ administracji ocenione przez pryzmat wpływu tego czynu na sferę związaną z dysponowaniem przez jego sprawcę bronią, przy czym organ powinien brać pod uwagę dodatkowe okoliczności mogące mieć wpływ na ocenę sprawcy jako posiadacza broni jak: jednorazowość lub wielokrotność popełnienia określonego przestępstwa, zachowanie i stan sprawcy podczas zatrzymania oraz jego ocena własnego zachowania. W rozpatrywanej sprawie skarżący, mimo iż nie został skazany za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu, lecz za popełnienie czynu z art. 178a § 1 K.k. uznany został przez organy Policji za stwarzającego obawę, o której mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 UoBiA. Należy stwierdzić, iż na tle zgromadzonego materiału dowodowego, stanowisko organu nie budzi wątpliwości. Odnosząc się do samego faktu skazania za przestępstwo z art. 178a § 1 K.k. to ma ono charakter umyślny (patrz: A. Marek Kodeks karny. Komentarz, Dom Wyd. ABC, 2005, wyd. II, komentarz do art. 178a K.k.) i mimo formalnego niesklasyfikowania go w Kodeksie karnym w grupie przestępstw przeciwko życiu i zdrowiu, należy stwierdzić, że ze względu na potencjalne skutki dopuszczenia się tego przestępstwa, należy do grupy przestępstw zakładających niejako ryzyko uszczerbku lub utraty zdrowia lub życia ludzkiego. Nie jest więc bez znaczenia, co podkreślił organ w zaskarżonej decyzji, iż skarżący prowadził samochód, mając w chwili zatrzymania 0,90 mg/1dm3, czyli ponad 1,5 promila alkoholu we krwi. Decydując się na prowadzenie samochodu w takim stanie, skarżący wykazał się nie tylko brakiem poszanowania dla porządku prawnego, lecz również nieodpowiedzialnością i brakiem umiejętności dokonania samooceny, a w konsekwencji zagroził bezpieczeństwu użytkowników drogi, po której poruszał się prowadzonym przez siebie pojazdem. Jak jednak wskazał w wyroku z dnia 4 czerwca 2007 r. NSA (sygn. akt II OSK 863/06) obawę użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego uzasadniać musi, poza jednorazowym faktem prowadzenia pojazdu w stanie nietrzeźwości, dotychczasowe postępowanie posiadacza broni. W rozpatrywanej sprawie okolicznością faktyczną uzasadniającą rozstrzygnięcie organu, a towarzyszącą stwierdzonemu i niekwestionowanemu faktowi skazania za czyn z art. 178a § 1 K.k. jest posiadanie bez zezwolenia przez skarżącego w 2000 r. 8 sztuk amunicji do broni palnej (k.27 akt administracyjnych sprawy). Stwierdzone przez organ dwukrotne naruszenie porządku prawnego przez skarżącego, w ocenie Sądu, dawało organowi podstawę do dokonania oceny stanu faktycznego, jako wyczerpującego przesłanki określone w przepisie art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji. (Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 z ze zm.). Trzeba w tym miejscu stwierdzić, iż od osób uprawnionych do posiadania broni należy oczekiwać postawy poszanowania porządku prawnego, jako gwarancji przestrzegania również zasad bezpiecznego posiadania i używania broni. Popełnienie przestępstwa, które pośrednio godzi w życie lub zdrowie innych ludzi, jak też lekceważący stosunek do kategorycznych norm ustawy o broni i amunicji gwarancję tę niweczy, a dobra opinia w miejscu zamieszkania czy w środowisku łowieckim nie mogą stanowić argumentów mogących mieć znaczenie dla rozstrzygnięcia. Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.