VI SA/Wa 1401/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzena Milewska-Karczewska po rozpoznaniu w dniu 27 lipca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi P. N. na decyzję Komisji Nadzoru Finansowego z dnia [...] kwietnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za nienależyte wykonanie obowiązków informacyjnych postanawia: odrzucić skargę; UZASADNIENIE: Komisja Nadzoru Finansowego decyzją z dnia [...] kwietnia 2017 r. nr [...] działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 127 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r. poz. 23 ze zm. – dalej kpa) w związku z art. 11 ust. 5 ustawy z dnia 21 lipca 2006 r. o nadzorze nad rynkiem finansowym (Dz. U. z 2017 r., poz. 196) oraz art. 96 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o ofercie publicznej i warunkach wprowadzania instrumentów finansowych do zorganizowanego systemu obrotu oraz o spółkach publicznych (Dz. U. z 2013 r., poz. 1382 ze zm. - dalej ustawa o ofercie) w brzmieniu obowiązującym przed wejściem w życie ustawy z dnia 8 marca 2013 r. o zmianie o ofercie publicznej i warunkach wprowadzania instrumentów finansowych do zorganizowanego systemu obrotu oraz o spółkach publicznych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2013 r., poz. 433 – dalej ustawa zmieniająca) w związku z art. 8 ust. 2 ustawy zmieniającej w związku z art. 56 ust. 1 pkt 2 lit. a ustawy o ofercie oraz art. 96 ust. 1 pkt 1 ustawy o ofercie zmienionej ustawą zmieniającą w brzmieniu obowiązującym przed wejściem w życie ustawy z dnia 31 marca 2016 r. o zmianie ustawy o funduszach inwestycyjnych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2016 r., poz. 615- dalej druga ustawa zmieniająca) w związku z art. 58 ust. 2 drugiej ustawy zmieniającej w związku z art. 56 ust. 1 pkt 2 lit. a ustawy o ofercie utrzymała w mocy decyzję własną z dnia [...] września 2016 r. nr [...] nakładającą na spółkę M. SA z siedzibą w W. karę administracyjną w wysokości w wysokości 700.000 zł. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższą decyzję wniósł, reprezentowany przez pełnomocnika profesjonalnego, P. N. (dalej skarżący) pełniący funkcję członka zarządu spółki M. SA z siedzibą w W. do dnia [...] sierpnia 2013 r. wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Komisji Nadzoru Finansowego z dnia [...] września 2016 r. oraz o zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa prawnego według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę Komisja Nadzoru Finansowego wniosła o jej odrzucenie z uwagi na brak interesu prawnego skarżącego w przedmiotowej sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Każde merytoryczne rozpatrzenie skargi poprzedzone jest w postepowaniu przed sądem administracyjnym badaniem dopuszczalności jej wniesienia. Skarga jest dopuszczalna, gdy przedmiot sprawy należy do właściwości sądu administracyjnego, skargę wniesienie uprawniony podmiot oraz gdy skarga spełnia wymogi formalne i została złożona w przewiązanym w prawie trybie i terminie. Stwierdzenie braku którejkolwiek z wymienionych przesłanek uniemożliwia nadanie skardze dalszego biegu, co w konsekwencji prowadzi do jej odrzucenia. W przedmiotowej sprawie skarga nie jest dopuszczalna. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm. – dalej ppsa), sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn (niż wymienione w pkt 1-5) wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Określone w art. 58 ppsa podstawy odrzucenia skargi nawiązują do przesłanek dopuszczalności zaskarżenia aktu lub czynności organu administracji publicznej do sądu administracyjnego, rozumianych jako określone przepisami prawa warunki prawidłowego zaskarżenia, dotyczące przedmiotu skargi, jej formy, treści, ale także dotyczące przesłanek o charakterze przedmiotowym i podmiotowym, określających, od jakiej formy działalności organów administracji publicznej skarga przysługuje i który z podmiotów jest legitymowany do wniesienia skargi. W rozpoznawanej sprawie Sąd, po zbadaniu przesłanek dopuszczalności skargi wniesionej przez P. N. uznał, że jego skarga jest niedopuszczalna ze względów podmiotowych. Stosownie do treści art. 50 § 1 ppsa uprawnionym do wniesienia skargi do sądu administracyjnego jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała ona udział w postępowaniu administracyjnym. Skarżącym, o którym mowa w art. 50 § 1 ppsa jest więc podmiot, który ma interes w złożeniu skargi, rozumiany jako istnienie związku między sferą jego indywidualnych praw i obowiązków, a zakończonym aktem lub czynnością. Skarga może zatem dotyczyć tylko jego własnej sprawy administracyjnej rozumianej jako możliwość konkretyzacji uprawnień i obowiązków stron stosunku administracyjno-prawnego, którymi są organ administracji publicznej i indywidualny podmiot (por. postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 25 stycznia 2008 r., sygn. akt VI SA/Wa 1958/07, CBOSA). Należy w tym miejscu podkreślić, iż normą prawa materialnego na podstawie której wydana została zaskarżona decyzja jest art. 96 ust. 1 ustawy o ofercie, natomiast przepisem stanowiącym podstawę wydania decyzji wobec członka zarządu – art. 96 ust. 6 tej ustawy. Oba postępowania oparte są na dwóch różnych normach administracyjnego prawa materialnego i stanowią dwa odrębne postępowania. W rezultacie członek zarządu nie posiada interesu prawnego we wzięciu udziału w postępowaniu administracyjnym prowadzonym wobec spółki. Legitymuje się jedynie interesem faktycznym. W przedmiotowej sprawie, w ocenie Sądu, P. N. nie miał interesu prawnego we wniesieniu skargi do sądu administracyjnego. Decyzja KNF z dnia [...] kwietnia 2017 r. została wydana w stosunku spółki M. SA z siedzibą w W. a nie w stosunku do skarżącego. P. N. nie by stroną postępowania przed Komisją Nadzoru Finansowego w skarżonej sprawie i wydana w sprawie decyzja nie była do niego skierowana. Wobec powyższego należy stwierdzić, że skarżący nie posiada interesu prawnego pozwalającego na złożenie skargi w przedmiotowej sprawie, rozumianego jako istnienie związku między sferą jego indywidualnych praw i obowiązków, a zaskarżonym aktem lub czynnością. Uwzględniając powyższe, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 ppsa Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.