VI SA/Wa 1403/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzena Milewska - Karczewska Sędziowie Sędzia WSA Izabela Głowacka - Klimas Sędzia WSA Jakub Linkowski (spr.) Protokolant sekr. sąd. Jarosław Kielczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 1 grudnia 2016 r. sprawy ze skargi H. Sp. z o.o. z siedzibą w K. na decyzję Głównego Inspektora Jakości Handlowej Artykułów Rolno - Spożywczych z dnia [...] maja 2016 r. nr [...] w przedmiocie zakazu wprowadzenia do obrotu artykułu rolno-spożywczego do czasu zmiany oznakowania oddala skargę Przedmiotem zaskarżenia jest decyzja Głównego Inspektora Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych z dnia [...] maja 2016 r. nr [...] , którą organ ten działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016., poz. 23), art. 21 ustawy z dnia 21 grudnia 2000 r. o jakości handlowej artykułów rolno- spożywczych (Dz. U. z 2015 r., poz. 678 z późn. zm.) w związku z: art. 3 pkt 5, art. 4 ust. 1, art. 29 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 21 grudnia 2000 r., o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych (Dz. U. z 2015 r. poz. 678 z późn. zm.), art. 2 ust. 2 lit. j, art. 7 ust. 1a rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) Nr 1169/2011 z dnia 25 października 2011 roku w sprawie przekazywania konsumentom informacji na temat żywności (Dz. Urz. UE L 304 z 22.11.2011, str. 18-63, z późn. zm.), art. 8 ust. 1, art. 16, art. 17 ust. 1 rozporządzenia (WE) Nr 178/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 stycznia 2002 r. ustanawiającego ogólne zasady i wymagania prawa żywnościowego, powołującego Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności oraz ustanawiającego procedury w zakresie bezpieczeństwa żywności (Dz. Urz. WE L 31 z 01.02.2002, str. 1, z późn. zm.; Dz. Urz. Polskie wydanie specjalne, rozdz. 15, t. 6, str. 463, z późn. zm.) - po rozpatrzeniu odwołania [...] Sp. z. o.o. z siedzibą w [...], od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych, z dnia [...] lipca 2015 r., znak: [...], zakazującej wprowadzania do obrotu artykułu rolno-spożywczego o niewłaściwej jakości, wyprodukowanego przez [...] Sp. z. o.o., pod nazwą "[...]" a' 0.5 l, wielkość partii zabezpieczonej: 138 l (276 szt), data produkcji 23.05.2015 r., najlepiej spożyć przed końcem: 03/2016 r., nr partii [...], do czasu zmiany oznakowania na zgodne z obowiązującymi przepisami - utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. Przedmiotowa decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym i prawnym: W dniach 28 maja, 8 oraz 22 czerwca 2015 r., inspektorzy Wojewódzkiego Inspektora Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych w [...] działając na podstawie upoważnienia wydanego przez [...] Wojewódzkiego Inspektora Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych, przeprowadzili kontrolę jakości handlowej napojów bezalkoholowych w [...] Sp. z. o.o., ul. [...], [...]. W toku kontroli pobrano urzędowe próbki wyrobu o nazwie "[...]" a' 0,5 l, wielkość partii zabezpieczonej: 138 l (276 szt), data produkcji 23.05.2015 r., najlepiej spożyć przed końcem: 03/2016 r., nr partii [...], w celu sprawdzenia poprawności oznakowania oraz przeprowadzenia badań laboratoryjnych. Badania laboratoryjne przeprowadzone w Centralnym Laboratorium GIJHARS w [...] wykazały, zawartość C02 na poziomie 6,70 ± 0,40 g/l, podczas gdy zgodnie ze Specyfikacją produktu [...] nr Ew: [...], wersja 10, z dnia 27.05.2015 r., producent wskazał nasycenie (C02) na poziomie 7,5 - 8,0 g/l, (sprawozdanie z badań zn 420/K/2015). W związku z powyższym [...] Wojewódzki Inspektor Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych, pismem z dnia [...] lipca 2015 r., wszczął postępowanie administracyjne w sprawie wprowadzenia do obrotu partii artykułu rolno-spożywczego o nazwie "[...]" a' 0,5 l, wielkość partii zabezpieczonej: 138 l (276 szt.), data produkcji 23.05.2015 r., najlepiej spożyć przed końcem: 03/2016 r., nr partii [...], - o niewłaściwej jakości handlowej. Po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego w sprawie [...] Wojewódzki Inspektor Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych w dniu [...].07.2015 r., wydał decyzję znak: [...], zakazującą wprowadzania do obrotu artykułu rolno-spożywczego o niewłaściwej jakości, wyprodukowanego przez [...] Sp. z. o.o., pod nazwą "[...]" a' 0,5 l, wielkość partii zabezpieczonej: 138 l (276 szt.), data produkcji 23.05.2015 r., najlepiej spożyć przed końcem: 03/2016 r., nr partii [...], do czasu zmiany oznakowania na zgodne z obowiązującymi przepisami. Pismem z dnia 12 sierpnia 2015 r. strona wniosła odwołanie od ww. decyzji. W odwołaniu strona wyjaśniała, iż obniżanie zawartości dwutlenku węgla w napojach gazowanych jest naturalnym procesem, który następuje wraz ze "starzeniem" się napoju. Intensywność tego procesu jest uzależniona od warunków przechowywania produktu i nie przebiega jednolicie przez cały czas przydatności produktu do spożycia. W związku z powyższym na etykietach napoi producenci nie deklarują zawartości C02 (nasycenia). Wskazanie w Specyfikacji produktu, wielkości nasycenia CO2 służy zapewnieniu powtarzalności procesu, nie dotyczy zaś parametrów jakim musi odpowiadać sam produkt. W uzasadnieniu odwołania strona podniosła, iż w jej ocenie decyzja na podstawie art. 29 ust. 1 pkt 1 ustawy o jakości handlowej artykułów rolno spożywczych, odnosząca się do art. 4 ust. 1 i art. 23 ust. 1 pkt. 1 przedmiotowej ustawy, może być wydana tylko wtedy, gdy produkt nie spełnia wymagań jakości handlowej, jeżeli w przepisach o jakości handlowej zastały określone takie wymagania, nie zaś gdy produkt nie spełnia dodatkowych wymagań zadeklarowanych przez producenta, a wiec wymagań ponad wymagane przepisy jakości handlowej, jedynie ustalonych przez danego producenta wobec siebie czy własnej produkcji. Zdaniem odwołującej się, w obowiązującym stanie prawnym brak jest przepisów, które nakładałyby na producenta obowiązek wskazywania zakresu nasycenia CO2 w napojach gazowanych. Brak też jest przepisów prawa określających minimalny i maksymalny dopuszczalny poziom nasycenia CO2. W związku z powyższym strona uważa, iż nie zostały spełnione przesłanki wydania decyzji zakazującej wprowadzania do obrotu ww. artykułu rolno-spożywczego. Strona podniosła w odwołaniu, iż organ I instancji błędnie uznał, iż Specyfikacja produktu [...] nr [...], wersja 10, z dnia 27.05.2015 r., jako wewnątrzzakładowy dokument opisujący wewnętrzne procedury, odnoszące się do nastawu i pomiaru CO2 podczas produkcji, stanowi deklarację jakościową producenta i tym samym element etykietowania produktu. Odwołująca wskazała, iż skutkiem takiej błędnej kwalifikacji jest uzależnienie przez organ w decyzji zdjęcia zakazu wprowadzania do obrotu od zmiany oznakowania produktu, zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa, podczas gdy przedmiotowy napój został oznakowany zgodnie z wymaganiami prawa w tym zakresie. Na etykiecie przedmiotowego wyrobu została wskazana jedynie informacja, iż produkt jest produktem gazowanym. Producent nie wskazał na etykiecie informacji o ilości zawartości CO2. Wobec powyższego strona uważa, iż przedmiotowa partia jest oznakowana zgodnie z przepisami prawa. Biorąc pod uwagę powyższe, strona wniosła o uchylenie decyzji w całości i umorzenie postępowania organu I instancji oraz wstrzymanie rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji. Odwołująca wniosła także o przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego z zakresu inżynierii materiałów na okoliczności: że napoje gazowane o smaku cola w opakowaniach typu PET z upływem czasu podlegają procesowi stopniowego obniżania nasycenia CO2 napoju w nim przetrzymywanego wobec przepuszczalności materiału, z którego są wykonane, zakresu tego zmniejszenia oraz wskazania czynników wpływających na takie zmniejszenie - których stwierdzenie wymaga wiedzy specjalistycznej. Po rozpatrzeniu odwołania Główny Inspektor Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych decyzją z dnia [...] maja 2016 r. nr [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych, z dnia [...] lipca 2015 r., zakazującą wprowadzania do obrotu artykułu rolno-spożywczego o niewłaściwej jakości, wyprodukowanego przez [...] Sp. z. o.o., pod nazwą "[...]" a' 0.5 l, wielkość partii zabezpieczonej: 138 l (276 szt), data produkcji 23.05.2015 r., najlepiej spożyć przed końcem: 03/2016 r., nr partii [...] - do czasu zmiany oznakowania na zgodne z obowiązującymi przepisami. W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z art. 3 pkt 5 ustawy z dnia 21 grudnia 2000 r., o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych, jakość handlowa oznacza cechy artykułu rolno-spożywczego dotyczące jego właściwości organoleptycznych, fizykochemicznych i mikrobiologicznych w zakresie technologii produkcji, wielkości lub masy oraz wymagania wynikające ze sposobu produkcji, opakowania, prezentacji i oznakowania, nieobjęte wymaganiami sanitarnymi, weterynaryjnymi lub fitosanitarnymi. Organ odwoławczy podkreślił, że stosownie do art. 4 ust. 1 ww. ustawy, wprowadzane do obrotu artykuły rolno-spożywcze powinny spełniać wymagania w zakresie jakości handlowej, jeżeli w przepisach o jakości handlowej zostały określone takie wymagania, oraz dodatkowe wymagania dotyczące tych artykułów, jeżeli ich spełnienie zostało zadeklarowane przez producenta. Zgodnie natomiast z art. 7 ust. 1 lit. a, załącznik nr VII część A pkt 8 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1169/2011, informacje na temat żywności nie mogą wprowadzać w błąd, w szczególności co do właściwości środka spożywczego, a w szczególności co do jego charakteru, tożsamości, właściwości, składu, ilości, trwałości, kraju lub miejsca pochodzenia, metod wytwarzania lub produkcji. W świetle przytoczonych wyżej przepisów producent jest zobowiązany do zapewnienia jakości artykułu rolno-spożywczego zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa żywnościowego. Zaznaczono, że oznakowanie artykułów rolno-spożywczych jest istotnym elementem jakości handlowej. Obowiązkiem producenta jest wprowadzanie do obrotu produktów oznakowanych w sposób rzetelny, czytelny i zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa żywnościowego. Organ ponownie wskazał, że w przedmiotowej sprawie producent zadeklarował w Specyfikacji produktu [...] nr [...], wersja 10, z dnia 27.05.2015 r., nasycenie produktu o nazwie "[...]" a' 0,5 1, dwutlenkiem węgla (CO2) na poziomie 7,5 - 8,0 g/l. Badania laboratoryjne natomiast, wykazały nasycenie wyrobu dwutlenkiem węgla na poziomie 6,7 ± 0,4g/l, co wskazuje, iż wyrób wprowadzony przez stronę do obrotu nie jest zgodny z dobrowolną deklaracją producenta i tym samym nie spełnia wymogów jakości handlowej. Strona w odwołaniu podniosła wprawdzie, iż organ I instancji błędnie uznał, iż Specyfikacja produktu [...] nr [...], wersja 10, z dnia 27.05.2015 r., jako wewnątrzzakładowy dokument opisujący wewnętrzne procedury, odnoszące się do nastawu i pomiaru CO2, podczas produkcji, stanowi deklarację jakościową producenta i tym samym element etykietowania produktu. Główny Inspektor nie zgodził się jednak z ww. twierdzeniem strony. Organ wskazał, że zgodnie z art. 2 ust. 2 lit. j rozporządzenia (UE) Nr 1169/2011 "etykietowanie" oznacza wszelkie napisy, dane szczegółowe, znaki handlowe, nazwy marek, ilustracje lub symbole odnoszące się do danego środka spożywczego i umieszczone na wszelkiego rodzaju opakowaniu, dokumencie, ulotce, etykiecie, opasce lub pierścieniu towarzyszącym takiej żywności lub odnoszącym się do niej. W związku z powyższym Główny Inspektor w pełni podzielił stanowisko organu I instancji wskazujące, iż Specyfikacja produktu [...] nr [...], wersja 10, z dnia 27.05.2015 r., jako wewnątrzzakładowy dokument opisujący wewnętrzne procedury, odnoszące się do nastawu i pomiaru C02 podczas produkcji, stanowi deklarację jakościową producenta i tym samym jest elementem etykietowania produktu. Podkreślono, iż zgodnie z art. 17 ust. 1 rozporządzenia (WE) Nr 178/2002, podmioty działające na rynku spożywczym i pasz zapewniają, na wszystkich etapach produkcji, przetwarzania i dystrybucji w przedsiębiorstwach będących pod ich kontrolą, zgodność tej żywności lub pasz z wymogami prawa żywnościowego właściwymi dla ich działalności oraz kontrolowanie przestrzegania tych wymogów. Z powyższego wynika, iż producent na każdym etapie produkcji winien zapewnić aby wytwarzane przez niego produkty były zgodne z wymaganiami prawa żywnościowego, w tym wymaganiami dotyczącymi znakowania poszczególnych artykułów rolno spożywczych. W przedmiotowej sprawie producent zadeklarował, iż wymogi jakościowe wyrobu są zgodnie ze Specyfikacją produktu [...] nr [...], wersja 10, z dnia 27.05.2015 r., zatem bezspornym jest fakt, że producent jest zobowiązany do zapewnienia jakości towaru zgodnie z jego dobrowolną deklaracją, w przeciwnym razie konsument nabył lub może nabyć towar o właściwościach nieodpowiadających tym, jakich według deklaracji producenta, mógł oczekiwać. W uzasadnieniu decyzji podano, że konsument ma prawo oczekiwać, że nabywany przez niego produkt spełnia wymagania zadeklarowane przez producenta. Każde odchylenie od jakości deklarowanej dla danego artykułu jest wadą towaru i narusza interes konsumenta, także wtedy, gdy producent zadeklarował dodatkowe parametry fizyko-chemiczne określone w Specyfikacji produktu, a których spełnienie dla napojów gazowanych nie jest wymagane w normach jakości handlowej ujętych w przepisach prawa. Przedsiębiorca powinien być świadomy podstawowych obowiązków, jakie na nim spoczywają jako profesjonaliście działającym na rynku spożywczym od wielu lat. Organ podkreślił, że podmiot działający na rynku spożywczym nie może zasłaniać się nieznajomością prawa powszechnie obowiązującego. Kontrola jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych ma na celu sprawdzenie, czy artykuły rolno-spożywcze spełniają wymagania w zakresie jakości handlowej oraz dodatkowe wymagania dotyczące tych artykułów, jeśli ich spełnienie zostało zadeklarowane przez producenta (art. 23 ust. 1 pkt 1 ustawy o jakości handlowej) W związku z tym artykuły rolno-spożywcze powinny być zgodne z wymaganiami jakości handlowej na każdym etapie produkcji. Należy zaznaczyć, że z obowiązków wynikających z przepisów prawa powszechnie obowiązującego producent nie może być zwolniony. Należy mieć na uwadze, że konsument ma prawo nabywać produkty zgodnie z własnymi oczekiwaniami, świadomie wybierając artykuły o pożądanych przez niego cechach jakościowych. Przy czym należy wskazać, iż konsument dokonując wyboru konkretnej marki wyrobu, jest przekonany, iż jego właściwości fizyko-chemiczne są niezmienne. Główny Inspektor zaznaczył, iż konsument jest słabszym uczestnikiem rynku i to na producencie ciąży obowiązek prawidłowego oznakowania artykułu rolno-spożywczego w taki sposób, aby na podstawie wskazanych w oznakowaniu informacji konsument mógł uzyskać wiedzę o rzeczywistych cechach wyrobu. Zgodnie z art. 8 ust. 1 rozporządzenia (WE) Nr 178/2002, prawo żywnościowe ma na celu ochronę interesów konsumentów i powinno stanowić podstawę dokonywania przez konsumentów świadomego wyboru związanego ze spożywaną przez nich żywnością. Ma na celu zapobieganie: a) oszukańczym lub podstępnym praktykom; b) fałszowaniu żywności, oraz c) wszelkim innym praktykom mogącym wprowadzać konsumenta w błąd. Natomiast stosownie do art. 16 rozporządzenia (WE) Nr 178/2002, bez uszczerbku dla bardziej szczegółowych przepisów prawa żywnościowego, etykietowanie, reklama i prezentacja żywności lub pasz, z uwzględnieniem ich kształtu, wyglądu lub opakowania, używanych opakowań, sposobu ułożenia i miejsca wystawienia oraz informacji udostępnionych na ich temat w jakikolwiek sposób, nie może wprowadzać konsumentów w błąd. Oznacza to, że przepisy prawa żywnościowego sprzeciwiają się każdej praktyce m.in. dotyczącej znakowania artykułów rolno-spożywczych, mogącej w jakikolwiek sposób wprowadzić w błąd konsumenta. Organ wskazał, że podstawowym celem prawa żywnościowego, obok ochrony zdrowia i życia ludzi, jest ochrona interesów konsumentów, z uwzględnieniem uczciwych praktyk w handlu żywnością (art. 5 ust. 1 w/w rozporządzenia). Wprowadzanie nabywcy w błąd, bez względu na to, czy jest on konsumentem finalnym, czy też przedsiębiorcą zawodowo trudniącym się przetwórstwem i handlem żywnością, stanowi nieuczciwą praktykę. Sprzedaż środka spożywczego niespełniającego wymogów zawartych w deklaracji producenta godzi w dobro, jakim jest pewność i bezpieczeństwo obrotu. W odwołaniu strona wyjaśnia, iż obniżanie zawartości dwutlenku węgla w napojach gazowanych jest naturalnym procesem, który następuje wraz ze "starzeniem" się napoju. Intensywność tego procesu jest uzależniona od warunków przechowywania produktu i nie przebiega jednolicie przez pały czas przydatności .produktu do spożycia. W związku z powyższym na etykietach napoi producenci nie deklarują zawartości CO2 (nasycenia). Wskazanie w Specyfikacji produktu, wielkości nasycenia C02 służy zapewnieniu powtarzalności procesu, nie dotyczy zaś parametrów jakim musi odpowiadać sam produkt. Zdaniem Głównego Inspektora nie można jednak zgodzić się z ww. twierdzeniem strony. Organ podkreślił, że zgodnie z art. 17 ust. 1 rozporządzenia (WE) Nr 178/2002, podmioty działające na rynku spożywczym i pasz zapewniają, na wszystkich etapach produkcji, przetwarzania i dystrybucji w przedsiębiorstwach będących pod ich kontrolą, zgodność tej żywności lub pasz z wymogami prawa żywnościowego właściwymi dla ich działalności oraz kontrolowanie przestrzegania tych wymogów. Skoro zgodnie z deklaracją zawartą w Specyfikacji produktu [...] nr [...], wersja 10, z dnia 27.05.2015 r., nasycenie produktu o nazwie "[...]" a' 0,5 1, dwutlenkiem węgla (C02) winno być na poziomie 7,5 - 8,0 g/l, to przed upływem daty minimalnej trwałości (określonej przez producenta na opakowaniu jednostkowym produktu) wyrób ten winien zachować wszystkie zadeklarowane parametry jakościowe, w tym dotyczące nasycenia CO2. Należy zaznaczyć, iż producent odpowiada za jakość wprowadzonych do obrotu artykułów rolno-spożywczych, w tym również za dobór odpowiednich opakowań, które zapewniają, iż jakość handlowa zapakowanych w nie wyrobów nie ulegnie zmianie. W związku z powyższym w ocenie Głównego Inspektora nie zachodziła potrzeba przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego z zakresu inżynierii materiałów na okoliczności: że napoje gazowane o smaku cola w opakowaniach typu PET z upływem czasu podlegają procesowi stopniowego obniżania nasycenia CO2 napoju w nim przetrzymywanego wobec przepuszczalności materiału, z którego są wykonane, zakresu tego zmniejszenia oraz wskazania czynników wpływających na takie zmniejszenie - których stwierdzenie wymaga wiedzy specjalistycznej, o który wnioskowała strona, ponieważ środki spożywcze wprowadzane do obrotu handlowego winny spełniać wymagania jakości handlowej określonej w przepisach prawa żywnościowego i to na producencie spoczywa obowiązek zapewnienia właściwego nasycenia napoju dwutlenkiem węgla zgodnie z jego dobrowolną deklaracją. Odnosząc się do zawartego w odwołaniu wniosku o wstrzymanie rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji Główny Inspektor wskazał, że decyzja wydana na podstawie art. 29 ust. 1 pkt 2 ustawy o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych z mocy prawa podlega natychmiastowemu wykonaniu (art. 29 ust. 3). Ustawa o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych nie przewiduje możliwości wstrzymania decyli, której, został nadany rygor natychmiastowej wykonalności. W myśl art. 29 ust. 1 pkt 2 ustawy o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych, wojewódzki inspektor, mógł nakazać poddanie artykułu rolno-spożywczego niespełniającego jakości handlowej lub wymagań w zakresie transportu lub składowania określonym zabiegom, tak też postąpił [...] Wojewódzki Inspektor JHARS, co zdaniem organu odwoławczego było w pełni zasadne. Na ww. decyzję Głównego Inspektora Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych z dnia [...] maja 2016 r. skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożyła [...] Sp. z. o.o. z siedzibą w [...] wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji, a także utrzymanej nią w mocy decyzji organu I instancji z dnia [...] lipca 2015 r. Skarżąca wniosła także o zasądzenie kosztów postępowania. Zaskarżonej decyzji strona zarzuciła: 1. Naruszenie przepisów postępowania, tj. - art. 7 kpa w związku z art. 77 § 1 kpa poprzez brak prawidłowego rozważenia w sposób wyczerpujący zebranego w sprawie materiału dowodowego co doprowadziło do nieprawidłowej subsumpcji stanu faktycznego sprawy pod normę, a w efekcie do wydania decyzji w oparciu o niewłaściwie zinterpretowany materiał dowodowy w szczególności etykiety produktów stanowiących przedmiot postępowania - co miało istotny wpływ na wynik sprawy albowiem zgodnie z zebranym materiałem dowodowym specyfikacja wewnątrzzakładowa dla produktu przyjęta na potrzeby nastawu i pomiaru nasycenia produktu C02 nie jest przekazywana nikomu poza zakład produkcyjny w związku z czym nikt poza pracownikami skarżącego bezpośrednio związanych z produkcją nie zna dokładnych parametrów dot. nasycenia C02 produktu - w związku z czym ta informacja nie stanowi elementu oznakowania kierowanego do jakichkolwiek osób trzecich w szczególności konsumentów. - art. 84 § 1 k.p.a. w związku z 78 § 1 kpa oraz art. 7 oraz 77 § 1 k.p.a. poprzez zaniechanie powołania biegłego i uznanie, że kwestia upływu okresu czasu od dnia produkcji, mając na uwadze stosowanie opakowań typu PET, na zawartość dwutlenku węgla w produkcie nie ma znaczenia przy porównywaniu produktu z wewnątrzzakładową specyfikacją produktu i przyjęcie, że koniecznym jest zapewnienie określonego nasycenia C02 przez okres przydatności produktu do spożycia niezależnie od stosowanego opakowania pomimo, że wiedza ta jak i faktyczna i technologiczna możliwość spełnienia wymogu wskazanego przez organ przez cały okres przydatności produktu do spożycia ma charakter wiadomości specjalnych - co miało istotny wpływ na wynik sprawy. 2. Naruszenie przepisów prawa materialnego, mających wpływ na wynik sprawy, tj. - art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 21 grudnia 2000r. o jakości handlowej artykułów rolno spożywczych w związku z art. 3 pkt 5 tej ustawy (DZ.U. 2015 poz. 678) poprzez uznanie, że wewnątrzzakładowa specyfikacja produktu przyjęta na potrzeby technologiczne w szczególności ustawień urządzeń produkcyjnych w zakresie nastawu i pomiaru nasycenia produktu C02. Przedmiotowa specyfikacja nie stanowi deklaracji spełnienia dodatkowych wymagań przez produkt, gdyż taka deklaracja musi być aktem skierowanym do osób trzecich na podstawie, którego osoby trzecie otrzymują dodatkowe informacje o produkcie, które zapewnia i za które odpowiada producent. - art. 29 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 21 grudnia 2000r. o jakości handlowej artykułów rolno - spożywczych poprzez zakazanie wprowadzenia produktów objętych sporem do obrotu do czasu zmiany oznakowania produktu zgodnie z obowiązującymi przepisami w sytuacji, w której nie wskazano przez organ na czym polegają nieprawidłowości w oznakowaniu produktu zwłaszcza oznakowanie produktu nie obejmuje poziomu nasycenia produktu C02, a dodatkowo kwestia nasycenia produktu C02 nie jest elementem jego oznakowania stosowanym przez producenta i wymaganym przepisami prawa, co czyni decyzję niewykonalną, względnie nakładająca obowiązki na producenta dla których brak podstawy w obowiązujących przepisach prawa. - art. 2 ust. 2 lit i, j, art 7 ust. 1 lit a w związku z art. 2 ust.2 lit a rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1169/2011 z dnia 25 października 2011 r. w sprawie przekazywania konsumentom informacji na temat żywności, zmiany rozporządzeń Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1924/2006 i (WE) nr 1925/2006 oraz uchylenia dyrektywy Komisji 87/250/EWG, dyrektywy Rady 90/496/EWG, dyrektywy Komisji 1999/10/WE, dyrektywy 2000/13/WE Parlamentu Europejskiego i Rady, dyrektyw Komisji 2002/67/WE i 2008/5/WE oraz rozporządzenia Komisji (WE) nr 608/2004 poprzez nieuwzględnienie, że informacje na temat żywności, zgodnie z rozporządzeniem, oznaczają informacje dotyczące danego środka spożywczego udostępniane konsumentowi finalnemu za pośrednictwem etykiety, innych materiałów towarzyszących lub innych środków, w tym nowoczesnych narzędzi technologicznych lub przekazu ustnego, a tym samym wewnątrzzakładowa specyfikacja producenta przyjęta jedynie na potrzeby nastawu i pomiaru C02 w żaden sposób nie spełnia kryteriów materiału czy środka "udostępniania informacji" o poziomie nasycenia produktu C02, oraz poprzez przyjęcie przez organ, że Skarżąca wprowadza tym samym konsumentów w błąd. - art. 16, 17 w związku z art. 8 ust. 1 Rozporządzenia (WE) nr 178/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 stycznia 2002 r. ustanawiające ogólne zasady i wymagania prawa żywnościowego, powołujące Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności oraz ustanawiające procedury w zakresie bezpieczeństwa żywności - poprzez uznanie, że skarżąca nie spełniła wymogu zgodności produktu z wymogami prawa żywnościowego na każdym etapie produkcji oraz wprowadziła konsumentów w błąd, pomimo braku wymogu zapewnienia określonego poziomu nasycenia produktu C02 oraz pomimo jedynie wewnętrznego charakteru przyjętej wewnątrzzakładowej specyfikacji na potrzeby nastawu i pomiaru C02. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektora Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153 poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, iż w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji orzekające w sprawie nie naruszyły prawa w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy. Stosownie zaś do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 z późn. zm.) - zwanej dalej p.p.s.a., Sąd wydaje rozstrzygnięcie w granicach sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oznacza to, że w granicach danej sprawy Sąd dokonuje oceny zgodności zaskarżonego aktu z przepisami prawa, bez względu na zarzuty podniesione w skardze. Rozpoznając skargę w świetle wyżej wskazanych kryteriów należy uznać, iż nie zasługuje ona na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Wyjaśnione zostały motywy podjętego rozstrzygnięcia, a przytoczona argumentacja jest wyczerpująca. W działaniach organów obu instancji Sąd nie dopatrzył się nieprawidłowości, zarówno gdy idzie o ustalenie stanu faktycznego sprawy, jak i o zastosowanie do jego oceny odpowiednich przepisów prawa. Sąd stwierdza, że analiza materiału dowodowego zebranego w przedmiotowej sprawie potwierdza, że wprowadzany do obrotu przez skarżącą produkt ("[...]" - wskazana partia) nie spełniał wymagań w zakresie jakości handlowej. Specyfikacja produktu [...] nr [...], wersja 10, z dnia 27.05.2015 r., jako wewnątrzzakładowy dokument opisujący wewnętrzne procedury, odnoszące się do nastawu i pomiaru C02 podczas produkcji, stanowi deklarację jakościową producenta i tym samym jest elementem etykietowania produktu. Sąd stwierdza, że stosownie do art. 4 ust. 1 ww. ustawy, wprowadzane do obrotu artykuły rolno-spożywcze powinny spełniać wymagania w zakresie jakości handlowej, jeżeli w przepisach o jakości handlowej zostały określone takie wymagania, oraz dodatkowe wymagania dotyczące tych artykułów, jeżeli ich spełnienie zostało zadeklarowane przez producenta. Podkreślić należy, że w przedmiotowej sprawie producent zadeklarował w Specyfikacji produktu [...] nr [...], wersja 10, z dnia 27.05.2015 r., nasycenie produktu o nazwie "[...]" a' 0,5 1, dwutlenkiem węgla (CO2) na poziomie 7,5 - 8,0 g/l. Badania laboratoryjne natomiast, wykazały nasycenie wyrobu dwutlenkiem węgla na poziomie 6,7 ± 0,4g/l, co dowodzi, iż wyrób wprowadzony przez stronę do obrotu nie był zgodny z dobrowolną deklaracją producenta i tym samym nie spełniał wymogów jakości handlowej. Skarżąca w toku postępowania administracyjnego podniosła wprawdzie, iż organ I instancji błędnie uznał, iż Specyfikacja produktu [...] nr [...], wersja 10, z dnia 27.05.2015 r., jako wewnątrzzakładowy dokument opisujący wewnętrzne procedury, odnoszące się do nastawu i pomiaru CO2 podczas produkcji, stanowi deklarację jakościową producenta i tym samym element etykietowania produktu. Trudno jednak zgodzić się z ww. twierdzeniem strony skarżącej. Zgodnie bowiem z art. 2 ust. 2 lit. j rozporządzenia (UE) Nr 1169/2011 "etykietowanie" oznacza wszelkie napisy, dane szczegółowe, znaki handlowe, nazwy marek, ilustracje lub symbole odnoszące się do danego środka spożywczego i umieszczone na wszelkiego rodzaju opakowaniu, dokumencie, ulotce, etykiecie, opasce lub pierścieniu towarzyszącym takiej żywności lub odnoszącym się do niej. W związku z powyższym Sąd podziela stanowisko organu administracji wskazujące, iż Specyfikacja produktu [...] nr [...], wersja 10, z dnia 27.05.2015 r., jako wewnątrzzakładowy dokument opisujący wewnętrzne procedury, odnoszące się do nastawu i pomiaru C02 podczas produkcji, stanowi deklarację jakościową producenta i tym samym jest elementem etykietowania produktu. Sąd stwierdza, że w przedmiotowej sprawie producent zadeklarował, iż wymogi jakościowe wyrobu są zgodne ze Specyfikacją produktu [...] nr [...], wersja 10, z dnia 27.05.2015 r., zatem bezspornym jest fakt, że producent był zobowiązany do zapewnienia jakości towaru zgodnie z jego dobrowolną deklaracją, w przeciwnym razie konsument nabył lub mógł nabyć towar o właściwościach nieodpowiadających tym, jakich według deklaracji producenta, mógł oczekiwać. Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę podziela stanowisko prezentowane w orzecznictwie sądowo-administracyjnym iż "Przepisy w zakresie oznakowania dotyczą wszelkich dokumentów towarzyszących lub odnoszących się do środka spożywczego (m.in. specyfikacje, normy zakładowe, karty produktu, deklaracje producenta), które zawierają informacje na temat danego środka spożywczego." (wyrok WSA w Warszawie z dnia 26 marca 2015 r. sygn. akt VI SA/Wa 2815/14) Odnośnie powyższego należy stwierdzić, że konsument ma prawo oczekiwać, iż nabywany przez niego produkt spełnia wymagania zadeklarowane przez producenta. Każde odchylenie od jakości deklarowanej dla danego artykułu jest wadą towaru i narusza interes konsumenta, także wtedy, gdy producent zadeklarował dodatkowe parametry fizyko-chemiczne określone w Specyfikacji produktu, pomimo, że ich spełnienie dla napojów gazowanych nie jest wymagane w normach jakości handlowej ujętych w przepisach prawa. Sąd podziela stanowisko organu administracji, że celem prawa żywnościowego, obok ochrony zdrowia i życia ludzi, jest ochrona interesów konsumentów, z uwzględnieniem uczciwych praktyk w handlu żywnością. Sąd pragnie zauważyć, że w toku postępowania przed organem nie zachodziła potrzeba przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego na okoliczności: że napoje gazowane w opakowaniach typu PET z upływem czasu podlegają procesowi stopniowego obniżania nasycenia CO2 napoju w nim przetrzymywanego wobec przepuszczalności materiału, z którego są wykonane butelki. Należy podkreślić, że środki spożywcze wprowadzane do obrotu handlowego winny spełniać wymagania jakości handlowej określonej w przepisach prawa żywnościowego. To na producencie spoczywa obowiązek zapewnienia właściwego nasycenia napoju dwutlenkiem węgla zgodnie z jego dobrowolną deklaracją. W niniejszej sprawie tak się jednak nie stało. Odnosząc się do zawartego w odwołaniu wniosku o wstrzymanie rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji Sąd stwierdza, że Główny Inspektor prawidłowo wskazał, że decyzja wydana na podstawie art. 29 ust. 1 pkt 2 ustawy o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych z mocy prawa podlega natychmiastowemu wykonaniu (art. 29 ust. 3). Ustawa o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych nie przewiduje możliwości wstrzymania decyzji, której, został nadany rygor natychmiastowej wykonalności. Odnosząc się do zarzutów skargi dotyczących nieprawidłowości przy prowadzeniu postępowania administracyjnego, Sąd stwierdza, że organy administracji obu instancji w toku postępowania zbadały wszystkie istotne okoliczności sprawy. W zaskarżonej decyzji organ uzasadnił swoje stanowisko w zakresie wymaganym przez przepisy postępowania, w szczególności art. 107 § 3 k.p.a. Reasumując, w ocenie Sądu organy administracji działające w niniejszej sprawie nie naruszyły przepisów prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik postępowania, albowiem podjęły niezbędne czynności w celu pełnego wyjaśnienia wszystkich okoliczności sprawy. Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 z późn. zm.) orzekł jak w sentencji wyroku.