VI SA/Wa 1404/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Piotr Borowiecki Sędziowie Sędzia WSA Agnieszka Łąpieś-Rosińska Sędzia WSA Zbigniew Rudnicki (spr.) Protokolant sekr. sąd. Eliza Mroczek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 listopada 2014 r. sprawy ze skargi B.SA z siedzibą w W. na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia [...] lutego 2014 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia wygaśnięcia prawa ochronnego na znak towarowy oddala skargę Decyzją Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia [...] lutego 2014 r., wydaną na podstawie art. 225 ust. 3 i art. 245 ust. 1 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. Prawo własności przemysłowej (t.jedn.: Dz. U. z 2013 r., poz. 1410; dalej: p.w.p.), po rozpoznaniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy z dnia [...] czerwca 2013 r. wniesionego przez K. SA. w W., reprezentowany przez rzecznika patentowego, od decyzji z dnia [...] marca 2013 r. stwierdzającej wygaśnięcie decyzji z dnia [...] września 2012 r. o udzieleniu prawa ochronnego na znak towarowy zgłoszony za numerem Z-[...] z powodu nie uiszczenia w wyznaczonym terminie opłaty za pierwszy okres ochrony znaku towarowego - utrzymano w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu przypomniano, że w dniu [...] września 2012 r. Urząd Patentowy RP wydał decyzję o udzieleniu prawa ochronnego na przedmiotowy znak towarowy pod warunkiem wniesienia opłaty za pierwszy okres ochrony. Powyższa decyzja została skutecznie doręczona w dniu [...] września 2012 r. Następnie z powodu nie uiszczenia przez zgłaszającego w wyznaczonym terminie w/w opłaty Urząd Patentowy RP decyzją z dnia [...] marca 2013 r. stwierdził wygaśnięcie decyzji z dnia [...] września 2012 r. o udzieleniu prawa ochronnego na znak towarowy zgłoszony za numerem Z-[...]. W dniu [...] czerwca 2013 r., tj. w ustawowym terminie, pełnomocnik zgłaszającego złożył wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. W uzasadnieniu powyższego wniosku wyjaśnił, iż decyzję warunkową z dnia [...] września 2012 r. odebrał [...] października 2012 r., tak więc trzymiesięczny termin na dokonanie opłaty za ochronę przedmiotowego znaku towarowego upływał dnia [...] stycznia 2013 r. Przelew wymaganej opłaty został dokonany w dniu [...] stycznia 2013 r. Urząd Patentowy RP w wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy zważył, co następuje. Zgodnie z art. 225 ust. 3 p.w.p. decyzja stwierdzająca wygaśnięcie decyzji o udzieleniu prawa ochronnego na znak towarowy z powodu nie uiszczenia opłaty za pierwszy okres ochrony może zostać uchylona na wniosek zgłaszającego o ponowne rozpatrzenie sprawy, w którym uprawdopodobni on, że uchybienie nastąpiło bez jego winy, i po jednoczesnym uiszczeniu zaległej opłaty. Jak wynika z potwierdzenia odbioru korespondencji, znajdującego się w aktach sprawy, decyzja z dnia [...] września 2012 r. o udzieleniu prawa ochronnego na przedmiotowy znak towarowy, została skutecznie doręczona pełnomocnikowi zgłaszającego w dniu [...] września 2012 r., a jej odbiór kwitowała osobiście rzecz. pat. E.M. W związku z powyższym, termin na uiszczenie należnej opłaty za ochronę mijał w dniu [...] grudnia 2012 r. Mając na uwadze powyższe, Urząd Patentowy RP stwierdził, że doręczenie decyzji o udzieleniu prawa ochronnego nastąpiło w pełni skutecznie. W przedmiotowej sprawie termin do uiszczenia opłaty minął z upływem 3 miesięcy od dnia doręczenia powyższej decyzji, a zatem w dniu [...] grudnia 2012 r. Obowiązek uiszczenia wymaganej opłaty spoczywał na zgłaszającym, który jest stroną w postępowaniu przed Urzędem Patentowym RP w sprawie uzyskania prawa ochronnego. Zdaniem Urzędu, okoliczność błędnego wyliczenia terminu płatności, nie świadczy o braku winy w uchybieniu terminu do wniesienia tej opłaty. O braku winy zainteresowanego podmiotu w zachowaniu terminu można mówić jedynie wówczas, gdy zainteresowany podmiot działał z najwyższą starannością, jednakże dopełnienie czynności w terminie stało się niemożliwe z powodu trudnej do przezwyciężenia przeszkody, niezależnej od tego podmiotu (por. wyrok NSA O Z w Lublinie z 8 lipca 1988 r., I SA/Lu 727/97; wyrok NSA OZ w Szczecinie z 2 lutego 2000 r., SA/Sz 2125/98; wyrok NSA OZ w Katowicach z 28 grudnia 2000 r., I SA/Ka 1781/99). Do okoliczności faktycznych uzasadniających brak winy w uchybieniu terminowi zalicza się np. takie zdarzenia jak przerwę w komunikacji, nagłą chorobę, która nie pozwoliła na wyręczenie się inną osobą, powódź, pożar itp. Zdaniem Urzędu Patentowego RP o braku winy w uchybieniu terminu nie świadczy okoliczność przeoczenia terminu, bądź błędne jego wyliczenie. Przywołane przez wnioskodawcę okoliczności mające na celu uprawdopodobnienie braku swej winy w uchybieniu terminu do wniesienia wymaganej opłaty stanowią, w ocenie Urzędu, okoliczności, którym przy zachowaniu należytej staranności mógł zaradzić. Biorąc pod uwagę powyższe, wobec niespełnienia ustawowych warunków wymaganych do uchylenia zaskarżonej decyzji Urząd Patentowy RP orzekł jak w sentencji. Skargę na powyższą decyzję Urzędu wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego zainteresowany Bank, wnosząc o: 1. uchylenie w całości zaskarżonej decyzji Urzędu Patentowego z dnia [...] lutego 2014 r., utrzymującej w mocy - na podstawie art. 225 ust. 3 i art. 245 ust. 1 pwp, wcześniejszą decyzję z dnia [...] marca 2013 r. stwierdzającą wygaśnięcie decyzji warunkowej z dnia [...] września 2012 r. o udzieleniu prawa ochronnego na znak towarowy EKSTRAKONTO PLUS zgłoszony do ochrony w Polsce za numerem Z-[...] z powodu nieuiszczenia w wyznaczonym terminie opłaty za pierwszy dziesięcioletni okres ochrony tego znaku, jak również o uchylenie w całości wskazanej wcześniejszej decyzji z dnia [...] marca 2013 r" 2. potwierdzenie możliwości zaliczenia opłaty urzędowej uiszczonej w dniu [...] stycznia 2013 r. jako należnej opłaty za pierwszy okres ochrony znaku EKSTRAKONTO PLUS w jednej klasie oraz za publikację wzmianki o udzieleniu prawa ochronnego na ten znak i wpisania znaku EKSTRAKONTO PLUS według zgłoszenia nr Z-[...] do rejestru znaków towarowych Urzędu Patentowego RP, a także wydania świadectwa ochronnego na ten znak, 3 przekazanie sprawy do załatwienia Urzędowi Patentowemu RP - Departament Rejestrów zgodnie z powyższym punktem 2. oraz 4. zasądzenie kosztów procesu wg norm przepisanych na rzecz skarżącej - łącznie z kosztami zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. Składając niniejszą skargę, za pośrednictwem organu, który wydał zaskarżoną decyzję z dnia [...] lutego 2014 r. (oraz poprzedzającą ją decyzję z dnia [...] marca 2013 r.) skarżący wniósł o uwzględnienie skargi w całości przez Urząd Patentowy RP - Departament Rejestrów, zgodnie z art. 54 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r., Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z dnia 20 września 2002 r. z późn. zm. - dalej ppsa) stanowiącym, iż "Organ, którego działanie zaskarżono, może w zakresie swojej właściwości uwzględnić skargę w całości do dnia rozpoczęcia rozprawy." Jeśli powyższy wniosek nie zostanie uwzględniony przez Urząd Patentowy RP i niniejsza skarga zostanie przekazana Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie zgodnie z art. 54 § 2 ppsa, strona zwróciła się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z wnioskiem o przeprowadzenie mediacji (postępowania mediacyjnego zgodnie z postanowieniami Rozdziału 8 - art. 115 do 118 ppsa), której celem byłoby wyjaśnienie i rozważenie okoliczności faktycznych i prawnych sprawy (w zakresie możliwości dalszego procedowania przez Urząd Patentowy RP, mimo stwierdzonej niezgodności co do faktycznej daty odbioru decyzji warunkowej z dnia [...] września 2012 r. i w konsekwencji rozbieżności co do ustalenia daty uiszczenia opłaty urzędowej wskazanej w tej decyzji oraz przyjęcie ustaleń co do sposobu załatwienia sprawy w granicach obowiązującego prawa. W uzasadnieniu wskazano, że skarżąca ubiega się o prawo ochronne na słowny znak towarowy EKSTRAKONTO PLUS na podstawie zgłoszenia nr Z-[...] z dnia [...] maja 2011 r., a wcześniej uzyskała szereg praw ochronnych na słowne znaki towarowe z elementem słownym EKSTRAKONTO dla tych samych usług z klasy 36, a mianowicie: R-[...] znak EKSTRAKONTO (zgłosz. nr Z-[...] z [...].09.2000) kl. 36, R-[...] znak EKSTRAKONTO-JUNIOR (zgłosz. nr Z-[...] z [...].11.2000) kl. 36, R-[...] znak EKSTRAKONTO-STUDENT (zgłosz. nr Z-[...] z [...].11.2000) kl. 36, R-[...] znak EKSTRAKONTO S (zgłosz. nr Z-[...] z [...].11.2000) kl. 36, R-[...] znak EKSTRAKONTO-VIP (zgłosz. nr Z-[...] z [...].11.2000) kl. 36, R-[...] znak EKSTRAKONTO-PROFIT (zgłosz. nr Z-[...] z [...].11.2000) kl. 36, R-[...] znak EKSTRAKONTO-ELITA (zgłosz. nr Z-[...] z [...].11.2000) kl. 36, jak również prawo ochronne na słowno-graficzny znak towarowy: R-[...] znak BJKJSTRAKOKTO (zgłosz. nr Z-[...] z [...].01.2001) kl. 36, w którym wykorzystany został znak graficzny "K" poprzednika prawnego Skarżącej - spółki K. SA. Istotne jest, że w bazie danych Urzędu Patentowego RP dotyczących znaków towarowych wpisanych do rejestru i zgłoszonych do ochrony, dostępnej on-line, brak jest zgłoszeń z elementem słownym EKSTRAKONTO, dokonanych na rzecz innych uczestników obrotu. Fakt braku zgłoszeń innych znaków towarowych z elementem słowny EKSTRAKONTO dokonanych na rzecz innych podmiotów niż skarżąca wskazuje, iż utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji (w wyniku oddalenia niniejszej skargi) nie usuwa konfliktu interesów pomiędzy skarżącą a jakimkolwiek innym uczestnikiem obrotu i nie leżąc w interesie skarżącej jako strony postępowania nie przysporzy korzyści żadnemu innemu podmiotowi, łącznie ze Skarbem Państwa, Urzędem Patentowym RP oraz innym bankom. Jednocześnie, zaskarżona decyzja nie zamyka skarżącej drogi do uzyskania prawa ochronnego na ten sam znak EKSTRAKONTO PLUS w oparciu o kolejne zgłoszenie o takim samym zakresie ochrony. Jednakże, powtarzanie procedury zgłoszeniowej stoi w sprzeczności z ekonomiką postępowania przed Urzędem Patentowym RP jako organem administracji. Nadto pełnomocnik skarżącej wyjaśniła, że w jej dokumentacji korespondencji przychodzącej wpływ decyzji warunkowej z dnia [...] września 2012 r. jest wpisany pod datą [...] października 2012 r., taka sama data wpisana jest odręcznie na kopercie, w której decyzja została nadana w dniu [...] września 2012 r. na adres jej skrytki pocztowej, a w zestawieniu opłat urzędowych do uiszczenia w styczniu 2013 r. informacja o konieczności wniesienia opłaty za I-szy okres ochrony znaku EKSTRAKONTO PLUS widnieje pod datą [...] stycznia 2013 r., to jest w terminie 3 miesięcy od daty doręczenie decyzji warunkowej z dnia [...] września 2012 r, wpisanej do ewidencji prowadzonych przez pełnomocnika. W załączeniu skarżąca przekazała kopię koperty, kopię 4 wydruków ewidencji poczty przychodzącej oraz zestawienie terminów opłat urzędowych ze stycznia 2013 r. Dążąc do wyjaśnienia sprzeczności między informacją zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji oraz w ewidencjach skarżącej, złożyła ona w dniu dzisiejszym w Urzędzie Pocztowym W. prośbę o informację, jakie przesyłki polecone były odbierane ze skrytki [...] w dniu [...] września 2012 r. Kopię tego wystąpienia skarżąca załączyła. Wyjaśniła również, że potwierdzenia odbioru korespondencji poleconej ze skrytki nie są przynoszone do kancelarii, gdyż odbiera je Poczta Polska w chwili wydawania przesyłki ze skrytki, nie czyniąc żadnej adnotacji na samej przesyłce. Jeśli w prowadzonych przez pełnomocnika skarżącej ewidencjach nastąpiła pomyłka, to istotne jest, że brak jest jakiegokolwiek dokumentu, na podstawie którego mogłaby ona zaistniałą pomyłkę skorygować lub zweryfikować po zabraniu potwierdzenia odbioru przez Pocztę Polską. W świetle powyższych wyjaśnień zrozumiałym jest, że brak w uzasadnieniu decyzji z dnia [...] marca 2013 r. - stwierdzającej wygaśnięcie decyzji warunkowej z dnia [...] września 2012 r., szczegółowego wyjaśnienia okoliczności sprawy, wywołał przekonanie pełnomocnika skarżącej, że Urząd Patentowy RP nie może zlokalizować jej wpłaty dokonanej w dniu [...] stycznia 2013 r. Jedynie z tego względu składając wniosek z dnia [...] czerwca 2013 r. o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej w/w decyzją pełnomocnik skarżącej ograniczył się do przedstawienia dowodu wpłaty, w jej przekonaniu dokonanej we właściwym terminie, działając w przekonaniu, że sprawa została wyjaśniona. Pełnomocnik nie miał świadomości, ani informacji ze strony organu administracji, że wpłata została wprawdzie otrzymana, ale nie może być zaliczona ponieważ wpłynęła po upływie wyznaczonego termin, nie miał zatem podstaw do podejrzewania pomyłki w prowadzonych ewidencjach, ani że zachodzi przypadek konieczności przeciwdziałania skutkom uchybienia terminu, ustalenia okoliczności zaistnienia pomyłki oraz złożenia wniosku o przywrócenie tego terminu (termin uiszczenia opłaty wyznaczonej w decyzji warunkowej jest terminem przywracanym - art. 225 ust, 1 p.w.p.). Pełnomocnik wskazał, że dopiero w uzasadnieniu decyzji z dnia [...] lutego 2014 r. Urząd Patentowy RP jako organ administracji wyjaśnił, że dysponuje potwierdzeniem odbioru przesyłki poleconej nr (00) [...], z którego wynika, że doręczona ona została w dniu [...] września 2012 r., nie zaś -jak wynika z dokumentacji pełnomocnika - [...] października 2012 r. Niestety, w chwili doręczenia decyzji z dnia [...] lutego 2014 r. - nawet jeśli przyjąć ten moment jako datę ustąpienia przyczyny niedotrzymania terminu, wniosek o przywrócenie terminu jest już niedopuszczalny, gdyż od uchybionego terminu minął okres dłuższy niż sześć miesięcy (art. 225 ust. 1 p.w.p.). Także, w toku ponownego rozpatrywania sprawy Urząd Patentowy RP nie przedstawił skarżącej dowodów zebranych w sprawie, co w praktyce pozbawiło pełnomocnika udziału w toczącym się postępowaniu (z naruszeniem art. 10 § 1 kpa). Dokonując wykładni przepisów zawartych w art. 225 ust. 1 i 3 pwp należy zauważyć, że pierwszy z nich należy stosować gdy przyczyna niedotrzymania terminu uiszczenia opłaty ustała zanim wydana została decyzja stwierdzająca wygaśnięcie decyzji warunkowej o udzieleniu prawa ochronnego na znak towarowy. Istotne jest również wskazanie, że jednocześnie ze złożeniem wniosku o przywrócenie terminu zgłaszający winien uiścić zaległą opłatę, Z kolei drugi ze wskazanych wyżej przepisów - przywołany w decyzji z dnia [...] lutego 2014 r.,. jako podstawa prawna podjętej decyzji, odnosi się do sytuacji zdefiniowanej w tym przepisie jak następuje: "Jeżeli została wydana decyzja [,..] stwierdzająca wygaśnięcie decyzji o udzieleniu [,..] prawa ochronnego z powodu nieuiszczenia opłaty, o której mowa w art. 224 ust. 1, decyzja taka może być uchylona na wniosek zgłaszającego o ponowne rozpatrzenie sprawy, w którym uprawdopodobni on, że uchybienie nastąpiło bez jego winy i po jednoczesnym uiszczeniu zaległej opłaty." Z literalnego brzmienia przywołanego przepisu wynika, że decyzja stwierdzająca wygaśnięcie decyzji o udzieleniu prawa ochronnego wydawana jest z powodu nieuiszczenia opłaty o której mowa w art. 224 ust. 1 pwp (nie zaś z powodu uiszczenia jej w niewłaściwym terminie), co potwierdza ostatni człon tego zdania, iż zainteresowany winien jednocześnie uiścić zaległą opłatę. W niniejszej sprawie Urząd Patentowy RP otrzymał należna opłatę w dniu [...] marca 2013 r. a więc niemal trzy miesiące przed wydaniem decyzji (doręczonej dopiero [...] kwietnia 2013 r.) stwierdzającej wygaśnięcie decyzji warunkowej. Jako organ administracji, Urząd Patentowy RP nie mógł zgodnie z prawdą stwierdzić, że opłata nie została uiszczona, stwierdził zatem wygaśnięcie decyzji warunkowej z powodu nieuiszczenia jej w terminie, dokonując tym samym niedopuszczalnej rozszerzającej wykładni przepisu na niekorzyść skarżącej. Gdyby nieterminowe uiszczenie opłaty miało zgodnie z wolą ustawodawcy skutkować wygaśnięciem decyzji warunkowej, przepis art. 225 ust, 3 powinien być inaczej sformułowany, a mianowicie powinien wskazywać - tak jak art. 243 ust. 4 pwp niedotrzymanie terminu jako przyczynę wydania decyzji lub też winien wskazywać, że decyzja o stwierdzeniu wygaśnięcia decyzji warunkowej następuje z powodu niedotrzymania warunków określonych w art. 224 ust. 1 p.w.p., nie zaś z powodu nieuiszczenia należnej opłaty. W obecnej sprawie, skarżąca uiściła opłaty w wymaganej wysokości przed wydaniem decyzji stwierdzającej wygaśnięcie decyzji warunkowej, zatem przepis art. 225 ust. 3 pwp została niewłaściwie zastosowany w stanie faktycznym odmiennym od określonego w tym przepisie. Nadto, z uwagi na pisemny charakter postępowania przed Urzędem Patentowym RP, decyzja z [...] marca 2013 r. powinna przywołać zarówno okoliczność nieuiszczenia opłat w terminie, jak również fakt uiszczenia opłat w innym terminie. Z tych względów, nie można zaakceptować stanowiska organu administracji i uznać zaskarżonej decyzji za słuszną i zgodną z obowiązującym prawem. W odpowiedzi na skargę Urząd wniósł o oddalenie skargi jako bezzasadnej. W dniu [...] września 2012 r. Urząd Patentowy RP wydał decyzję o udzieleniu prawa ochronnego na znak towarowy zgłoszony za numerem Z-[...] pod warunkiem wniesienia przez zgłaszającego opłaty za pierwszy dziesięcioletni okres ochrony znaku towarowego w terminie 3 miesięcy od daty otrzymania decyzji. Następnie z powodu nieuiszczenia przez zgłaszającego w wyznaczonym terminie w/w opłaty Urząd Patentowy RP decyzją z dnia [...] marca 2013 r. (przyjętą do wysłania [...] marca 2013 r.) stwierdził wygaśnięcie decyzji z dnia [...] września 2012 r. o udzieleniu prawa ochronnego na znak towarowy zgłoszony za numerem Z-[...]. W dniu [...] czerwca 2013 r. pełnomocnik zgłaszającego złożył wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy w sprawie znaku EKSTRAKONTO PLUS. Urząd Patentowy RP po ponownym rozpatrzeniu sprawy, wydał w dniu [...] lutego 2014 r. decyzję utrzymującą w mocy decyzję z dnia [...] marca 2013 r. o wygaśnięciu decyzji o udzieleniu prawa ochronnego na przedmiotowy znak towarowy z powodu nieuiszczenia w przewidywanym terminie opłaty za pierwszy dziesięcioletni okres ochrony. Decyzja ta została doręczona pełnomocnikowi zgłaszającego w dniu [...] kwietnia 2013 r. ( k. 5a) Powyższą decyzję zaskarżył zgłaszający, zarzucając Urzędowi Patentowemu RP naruszenie przepisów prawa, w szczególności: 1. Art. 10 § 1 K.p.a. - poprzez brak zapewnienia stronie czynnego udziału w toku postępowania 2. Art. 225 ust. 3 pwp - poprzez niewłaściwe zastosowanie w stanie faktycznym odmiennym od określonego w tym przepisie Zdaniem Urzędu Patentowego RP skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Urząd Patentowy RP podtrzymuje swoje stanowisko wyrażone w uzasadnieniu decyzji z dnia [...] lutego 2014 r. Zgodnie z art. 225 ust. 3 p.w.p decyzja stwierdzająca wygaśnięcie decyzji o udzieleniu prawa ochronnego z powodu nieziszczenia opłaty za pierwszy dziesięcioletni okres ochrony może zostać uchylona na wniosek zgłaszającego o ponowne rozpatrzenie sprawy, w którym uprawdopodobni on, że uchybienie nastąpiło bez jego winy, i po jednoczesnym uiszczeniu zaległej opłaty. Zatem przy rozpatrywaniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, Urząd skoncentrował się przede wszystkim na ocenie argumentacji mającej wykazać brak winy zgłaszającego w uchybieniu terminu do wniesienia wymaganej opłaty. Jak wskazano w treści zaskarżonej decyzji, o braku winy w zachowaniu terminu można mówić jedynie wówczas, gdy zainteresowany podmiot działał z najwyższą starannością, jednakże dopełnienie czynności w terminie stało się niemożliwe z powodu trudnej do przezwyciężenia przeszkody, niezależnej od tego podmiotu. Zdaniem Urzędu, za brak winy w uchybieniu terminu nie można uznać okoliczności na jakie powołuje się wnioskodawca, gdyż są one rozbieżne ze stanem faktycznym sprawy. W uzasadnieniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy pełnomocnik zgłaszającego wskazał, iż decyzję warunkową z dnia [...] września 2012 r. odebrał [...] października 2012 r., tak więc trzymiesięczny termin na dokonanie opłaty za ochronę przedmiotowego znaku towarowego upływał dnia [...] stycznia 2013 r. Jak wynika z potwierdzenia odbioru korespondencji, znajdującego się w aktach sprawy, decyzja z dnia [...] września 2012 r. o udzieleniu prawa ochronnego na przedmiotowy znak towarowy, została skutecznie doręczona pełnomocnikowi zgłaszającego w dniu [...] września 2012 r., a jej odbiór kwitowała osobiście rzecz. pat. E.M. W związku z powyższym, termin na uiszczenie należnej opłaty za ochronę mijał w dniu [...] grudnia 2012 r., a nie jak wskazywał wnioskodawca [...] stycznia 2013 r. W opinii Urzędu o braku winy w uchybieniu terminu nie świadczy okoliczność przeoczenia terminu, bądź błędne jego wyliczenie z uwagi na błędne wprowadzenie do ewidencji. Skarżący zarzucił Urzędowi brak przedstawienia dowodów zebranych w sprawie, poprzez niewskazanie, iż dysponuje zwrotnym potwierdzeniem odbioru korespondencji, co w praktyce pozbawiło wnioskodawcę udziału w toczącym się postępowaniu. Kolejnym przedstawionym zarzutem jest niewłaściwe zastosowanie art. 225 ust. 3 pwp w stanie faktycznym odmiennym od określonego w tym przepisie. Zdaniem Urzędu Patentowego RP, zarzuty wnioskodawcy są całkowicie bezpodstawne. Urząd rozpatrując wniosek, skupił się na stanie faktycznym sprawy oraz całym zebranym materiale istotnym dla sprawy. Urząd nie jest zobligowany do wyjaśniania i wskazywania, iż dysponuje zwrotnym potwierdzeniem odbioru korespondencji i nie podziela zdania, że poprzez niewskazanie we wcześniejszym toku postępowania tej informacji, pozbawił w dany sposób stronę od czynnego udziału w toczącym się postępowaniu. Pełnomocnik zgłaszającego odebrał korespondencję Urzędu zawierającą decyzję o udzieleniu prawa ochronnego. która zawierała informację o konieczności uiszczenia opłat za pierwszy dziesięcioletni okres ochrony dnia [...] września 2012 r. mając aż trzy miesiące na dopilnowanie i uiszczenie ich w należytym terminie. Zdaniem Urzędu, pełnomocnik nie zachował należytej staranności aby zapobiec niedotrzymaniu terminu do wniesienia opłaty za pierwszy dziesięcioletni okres ochrony przedmiotowego znaku towarowego, co było kluczowe dla sprawy. Błędne. wyliczenie terminu, bądź jego przeoczenie w opinii Urzędu nie świadczy o braku winy w uchybieniu terminu do wniesienia tej opłaty. Zdaniem Urzędu Patentowego RP, w niniejszej sprawie przy wydawaniu zaskarżonej decyzji wzięto pod uwagę wszystkie podnoszone okoliczności, które Urząd poddał wnikliwej ocenie, co znalazło wyraz w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Reasumując, Urząd nie podziela stanowiska skarżącego wyrażonego w przedstawionych zarzutach. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269, z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów odnoszących się do słuszności rozstrzygnięcia. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.– Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz. U z 2012 r., poz. 270, z późn. zm..; zwaną dalej p.p.s.a.). Rozpoznając skargę w świetle powołanych wyżej kryteriów należy uznać, że nie zasługuje ona na uwzględnienie. Przedmiotem rozpoznania przez Sąd była skarga na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia [...] lutego 2014 r., którą po rozpoznaniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy z dnia [...] czerwca 2013 r. wniesionego przez K. SA. w W., od decyzji z dnia [...] marca 2013 r. stwierdzającej wygaśnięcie decyzji z dnia [...] września 2012 r. o udzieleniu prawa ochronnego na znak towarowy zgłoszony za numerem Z-[...] z powodu nie uiszczenia w wyznaczonym terminie opłaty za pierwszy okres ochrony znaku towarowego - utrzymano w mocy zaskarżoną decyzję. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie art. 10 § 1 K.p.a. poprzez brak zapewnienia stronie czynnego udziału w toku postępowania oraz art. 225 ust. 3 pwp - poprzez niewłaściwe zastosowanie w stanie faktycznym odmiennym od określonego w tym przepisie. W ocenie Sądu, stan faktyczny sprawy ustalono w sposób wystarczająco jasny. Mianowicie, nie ulega wątpliwości, że w dniu [...] września 2012 r. Urząd Patentowy RP wydał decyzję o udzieleniu prawa ochronnego na znak towarowy EKSTRAKONTO PLUS (na podstawie zgłoszenia nr Z-[...] z dnia [...] maja 2011 r.), pod warunkiem wniesienia opłaty za pierwszy okres ochrony. Powyższa decyzja została skutecznie doręczona w dniu [...] września 2012 r.; Urząd Patentowy RP dysponuje potwierdzeniem odbioru przesyłki poleconej nr (00) [...], z którego wynika, że doręczona ona została w dniu [...] września 2012 r. W związku z powyższym, termin na uiszczenie należnej opłaty za ochronę mijał w dniu [...] grudnia 2012 r. Następnie z powodu nie uiszczenia przez zgłaszającego w wyznaczonym terminie w/w opłaty Urząd Patentowy RP decyzją z dnia [...] marca 2013 r. stwierdził wygaśnięcie decyzji z dnia [...] września 2012 r. o udzieleniu prawa ochronnego na znak towarowy zgłoszony za numerem Z-[...]. W dniu [...] czerwca 2013 r. pełnomocnik zgłaszającego złożył wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. W uzasadnieniu powyższego wniosku wyjaśnił, iż decyzję warunkową z dnia [...] września 2012 r. odebrał [...] października 2012 r., tak więc trzymiesięczny termin na dokonanie opłaty za ochronę przedmiotowego znaku towarowego upływał dnia [...] stycznia 2013 r. Przelew wymaganej opłaty został dokonany w dniu [...] stycznia 2013 r. Zdaniem Urzędu Patentowego RP, o braku winy w uchybieniu terminu nie świadczy okoliczność przeoczenia terminu, bądź błędne jego wyliczenie. Przywołane przez wnioskodawcę okoliczności, mające na celu uprawdopodobnienie braku swej winy w uchybieniu terminu do wniesienia wymaganej opłaty stanowią, w ocenie Urzędu, okoliczności, którym przy zachowaniu należytej staranności mógł zaradzić. Biorąc pod uwagę powyższe, wobec niespełnienia ustawowych warunków wymaganych do uchylenia zaskarżonej decyzji Urząd Patentowy RP orzekł jak w sentencji zaskarżonej decyzji z dnia z dnia [...] lutego 2014 r., tzn. utrzymał w mocy swoją decyzję z dnia [...] marca 2013 r., stwierdzająca wygaśnięcie decyzji z dnia [...] września 2012 r. o udzieleniu prawa ochronnego na znak towarowy zgłoszony za numerem Z-[...] z powodu nie uiszczenia w wyznaczonym terminie opłaty za pierwszy okres ochrony znaku towarowego. Kwestia opłat związanych z ochroną m.in. znaków towarowych uregulowana została w tytule V p.w.p. ("Opłaty, rejestry, dokumenty i ogłoszenia urzędowe"). Zgodnie z art. 222 ust. 1 p.w.p. Urząd Patentowy pobiera opłaty jednorazowe oraz opłaty okresowe w związku z ochroną wynalazków, produktów leczniczych, produktów ochrony roślin, wzorów użytkowych, wzorów przemysłowych, znaków towarowych, oznaczeń geograficznych i topografii układów scalonych. Opłata jednorazowa jest m.in. związana ze zgłoszeniem znaku towarowego. Art. 147 ust. 2 p.w.p. stanowi bowiem wprost, że udzielenie prawa ochronnego następuje pod warunkiem uiszczenia opłaty za dziesięcioletni okres ochrony. W razie nieuiszczenia opłaty w wyznaczonym terminie Urząd Patentowy stwierdza wygaśnięcie decyzji o udzieleniu prawa ochronnego. Opłaty okresowe są związane z udzieleniem ochrony. (por. red. U. Promińska, Prawo własności przemysłowej, wyd. II, Difin, Warszawa 2005, str.243). Aktualnie szczegółowe zasady ustalania, uiszczania oraz wysokość opłat jednorazowych oraz opłat okresowych pobieranych w związku z ochroną wynalazków, wzorów użytkowych, wzorów przemysłowych, znaków towarowych, oznaczeń geograficznych i topografii układów scalonych określa, wydane na podstawie delegacji ustawowej (art. 222 ust. 3 p.w.p.) rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 29 sierpnia 2001 r. regulujące powołane wyżej kwestie. W myśl art.223 ust. 1 p.w.p. opłaty jednorazowe za zgłoszenia, wnioski, oświadczenia i inne czynności przewidziane w ustawie powinny być uiszczane z góry, o ile ustawa lub rozporządzenie, o którym wyżej mowa, nie przewiduje uiszczenia opłaty na wezwanie Urzędu Patentowego w określonym terminie. Opłata jednorazowa za zgłoszenie może być również uiszczona w ciągu jednego miesiąca od daty doręczenia wezwania Urzędu Patentowego (ust. 2). W razie nieuiszczenia w terminie opłat, które powinny być uiszczone z góry, Urząd Patentowy wzywa do wniesienia tych opłat w terminie 14 dni. W razie bezskutecznego upływu wyznaczonego terminu, postępowanie wszczęte w wyniku dokonania zgłoszenia lub złożenia wniosku podlega umorzeniu bądź czynność uzależniona od opłaty zostaje zaniechana (ust. 4). Natomiast termin do uiszczenia opłaty jednorazowej za ochronę lub opłaty za pierwszy okres ochrony, określonej w decyzji o udzieleniu patentu, prawa ochronnego lub odpowiednio prawa z rejestracji, wynosi trzy miesiące od daty doręczenia wezwania. Jednocześnie zgłaszający może uiścić opłatę za dalsze rozpoczęte okresy ochrony lub opłatę (art. 224 ust. 1 p.w.p.). Opłaty za dalsze okresy ochrony są uiszczane, z zastrzeżeniem ust. 1, z góry, nie później niż w dniu, w którym upływa poprzedni okres ochrony (ust. 2). Opłaty okresowe, o których wyżej mowa, mogą być uiszczone w ciągu jednego roku przed terminem określonym w ust. 2. Opłaty te podlegają zwrotowi, jeżeli przed tym terminem udzielone prawo zostanie unieważnione lub wygaśnie. Opłaty za okresy ubiegłe i za okres bieżący nie podlegają zwrotowi (ust. 3). Opłaty, o których mowa w ust. 2, można uiszczać również w terminie sześciu miesięcy po upływie terminu określonego w ust. 2, przy równoczesnym uiszczeniu opłaty dodatkowej w wysokości 30% opłaty należnej. Termin ten nie podlega przywróceniu (ust. 4). Z kolei kwestie przywracania terminów do wniesienia opłat reguluje art. 225 p.w.p., zgodnie z którym: 1. Termin do uiszczenia opłaty, o którym mowa w art. 223 ust. 2 lub art. 224 ust. 1 (tzn. termin do uiszczenia opłaty jednorazowej), może być, z zastrzeżeniem ust. 3, przywrócony na wniosek zgłaszającego, jeżeli w ciągu dwóch miesięcy od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu, nie później jednak niż w ciągu sześciu miesięcy od dnia, w którym termin ten upłynął, uprawdopodobni on, że uchybienie nastąpiło bez jego winy. Jednocześnie ze złożeniem takiego wniosku zgłaszający powinien uiścić zaległą opłatę. 2. Przywrócenie terminu do złożenia wniosku, o którym mowa w ust. 1, jest niedopuszczalne. 3. Jeżeli została wydana decyzja o umorzeniu postępowania z powodu nieuiszczenia opłaty, o której mowa w art. 223 ust. 2, albo decyzja stwierdzająca wygaśnięcie decyzji o udzieleniu patentu, prawa ochronnego lub odpowiednio prawa z rejestracji z powodu nieuiszczenia opłaty, o której mowa w art. 224 ust. 1, decyzja taka może zostać uchylona na wniosek zgłaszającego o ponowne rozpatrzenie sprawy, w którym uprawdopodobni on, że uchybienie nastąpiło bez jego winy, i po jednoczesnym uiszczeniu zaległej opłaty. 4. Przepisy ust. 1-3 stosuje się odpowiednio w przypadku nieuiszczenia, w terminie wskazanym w art. 224 ust. 1 zdanie drugie, opłaty za dalsze rozpoczęte okresy ochrony lub opłaty wymaganej do przedłużenia ochrony na okresy rozpoczęte przed tym terminem., może być, z zastrzeżeniem ust. 3, przywrócony na wniosek zgłaszającego, jeżeli w ciągu dwóch miesięcy od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu, nie później jednak niż w ciągu sześciu miesięcy od dnia, w którym termin ten upłynął, uprawdopodobni on, że uchybienie nastąpiło bez jego winy. Jednocześnie ze złożeniem takiego wniosku zgłaszający powinien uiścić zaległą opłatę. Na tle przedstawionego stanu prawnego Sąd nie ma wątpliwości, że rozpatrywany tutaj stan faktyczny mieścił się w sytuacji przewidzianej w przepisie art. 225 ust. 3 p.w.p. I tak, nie ulega wątpliwości, że decyzją z dnia [...] września 2012 Urząd patentowy RP udzielił na rzecz K. Spółka Akcyjna, W., Polska, prawa ochronnego na znak towarowy słowny EKSTRAKONTO PLUS, zgłoszony w dniu [...] maja 2011 r. Prawo to miało charakter warunkowy, tzn. zostało udzielone"...pod warunkiem uiszczenia opłaty w wysokości 400,00 zł za pierwszy dziesięcioletni okres ochrony (...) w terminie trzech miesięcy od dnia doręczenia decyzji. W razie nieziszczenia opłaty w wyznaczonym terminie Urząd Patentowy na podstawie art. 147 ust. 2 u.p.w.p. stwierdzi wygaśnięcie decyzji o udzieleniu prawa ochronnego." I rzeczywiście, wobec nie spełnienia powyższego warunku Urząd Patentowy RP decyzją z dnia [...] marca 2013 r. stwierdził wygaśnięcie decyzji z dnia 2012-09-[...]. W dniu [...] czerwca 2013 wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej w/w decyzją składa do Urzędu Patentowego RP rzecznik patentowy E.M. Wniosek uzasadnia tym, że decyzją warunkową otrzymała dnia [...] października 2012 r., a zatem trzymiesięczny termin wyznaczony w decyzji warunkowej upływał w dniu [...] stycznia 2013 r. Jak wskazano wcześniej, Urząd Patentowy jest w posiadaniu poświadczenia odbioru powyższej decyzji warunkowej, podpisanej przez p. rzecznik, z datą [...] września 2012 r. W związku z powyższym, termin na uiszczenie należnej opłaty za ochronę mijał w dniu [...] grudnia 2012 r. Jak wynika z art. 225 ust. 3 p.w.p. ustawa ta dopuszcza możliwość uchylenia decyzji stwierdzającej wygaśnięcie decyzji o udzieleniu prawa ochronnego z powodu nieziszczenia opłaty, o której mowa w art. 224 ust. 1: 10 na wniosek zgłaszającego o ponowne rozpatrzenie sprawy, 2) w którym uprawdopodobni on, że uchybienie nastąpiło bez jego winy, i po jednoczesnym uiszczeniu zaległej opłaty. Odpowiedni wniosek został w tej sprawie zgłoszony. Jednakże Urząd Patentowy RP uznał – w ocenie Sądu w pełni zasadnie – że podane przyczyny uchybienia nie uprawdopodobniły, że nie nastąpiło ono bez winy zainteresowanej. W każdym razie okoliczność błędne jego wyliczenie nie świadczy o braku winy w uchybieniu terminu do wniesienia tej opłaty. Podkreślić tu trzeba, że wspomniana decyzja ma charakter uznaniowy i Urząd Patentowy miał prawo do takiej oceny Sąd nie dopatrzył się również naruszenia w rozpatrywanej sprawie przepisu art. 10 § 1 K.p.a. poprzez brak zapewnienia stronie czynnego udziału w toku postępowania. Sąd podkreśla, że zarówno Urząd patentowy RP, który jest fachowym, wyspecjalizowanym organem państwa w zakresie wynalazczości, jak i rzecznik patentowy, stanowią podmioty profesjonalnie zajmujące się tymi zagadnieniami i można od nich wymagać spełnienia wymagań właśnie na poziomie profesjonalnym. Ponadto oceniając zaskarżoną decyzję Sąd nie stwierdził żadnych innych uchybień, których istnienie powinien uwzględnić z urzędu. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 127, z późn. zm.) orzekł jak w sentencji wyroku.