VI SA/Wa 1409/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Głowacka-Klimas po rozpoznaniu w dniu 2 listopada 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi H. G. i Z. S. na decyzję Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] maja 2016 r., nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego postanawia wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji. Skarżący – H. G. i Z. S., wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] maja 2016 r., nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego. W piśmie z [...] lipca 2016 r. skarżący sformułowali wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, wskazując na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody i spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Podali, że groziłaby im znaczna szkoda majątkowa, która najprawdopodobniej spowodowałaby utratę płynności finansowej, a w efekcie wspólnicy musieliby ogłosić swoją upadłość. Jak wynika z załączonych do wniosku dokumentów, spółka cywilna PHU "[...]" s.c. należąca do skarżących w czasie od stycznia 2016 r. do końca czerwca 2016 r. miała straty w wysokości około 48.000 złotych. Z kolei z podsumowania księgi przychodów i rozchodów za 2015 r. wynika, że wspólnicy (skarżący) osiągnęli z prowadzonej działalności dochód w wysokości około 31.200 złotych czyli około 2.600 złotych miesięcznie. Skarżący wykazali, że zatrudniają 7 pracowników. Podkreślili, że środki pieniężne niezbędne do zapłaty należności publicznoprawnej przekraczają możliwości płatnicze skarżących i doprowadzą do zaprzestania prowadzonej przez nich działalności. Dodali, że egzekucja kary pieniężnej uniemożliwi pokrywanie bieżących, niezbędnych wydatków związanych z prowadzoną działalnością. Dodali, że egzekucja kary pieniężnej uniemożliwi pokrywanie bieżących, niezbędnych wydatków związanych z prowadzoną działalnością. Zdaniem skarżących, szkoda jaką wykazali nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje. Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.), katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest zamknięty. Sąd uprawniony jest do uwzględnienia wniosku, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu musi zostać w sposób dostateczny uzasadniony, tj. należy wskazać na okoliczności, z których wynikałoby, iż zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Uzasadnienie takiego wniosku powinno się odnosić do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy. Twierdzenia powinny być poparte dokumentami źródłowymi, zwłaszcza dotyczącymi jego sytuacji finansowej oraz majątkowej (por. postanowienie NSA z dnia 5 grudnia 2012 r. sygn. akt II FZ 988/12, LEX nr 1240582). W przypadku wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji zasadniczą kwestią jest określenie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Niedopełnienie tego obowiązku przez wnioskodawcę i poprzestanie na samym ogólnym wskazaniu zaistnienia zagrożenia bliżej nieokreśloną szkodą, uniemożliwia sądowi poczynienie stosownych ustaleń w zakresie podstawy faktycznej rozstrzygnięcia. Na wnioskodawcy ciąży również obowiązek opisania swojej sytuacji majątkowej, która stanowi podstawę oceny zaistnienia zdarzeń uzasadniających uwzględnienie wniosku (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 sierpnia 2013 r. sygn. akt II FSK 2198/13, LEX nr 1361276). W niniejszej sprawie skarżący oparli swój wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji na wywołanej nią szkodzie polegającej na utracie środków pieniężnych w związku z egzekucją kary pieniężnej i w konsekwencji konieczności zaprzestania prowadzonej przez nich działalności. W ocenie Sądu, w niniejszej sprawie istnieje niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącym znacznej szkody oraz spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Okoliczności podniesione we wniosku z punktu widzenia zakresu i charakteru prowadzonej przez skarżących działalności stanowią o wystąpieniu po ich stronie przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Stwierdzić należy, że zobrazowany przez skarżących pułap dochodów za 2015 rok na poziomie 2.600 złotych miesięcznie, odnotowana w pierwszym półroczu 2016 r. strata w wysokości ok. 48.000 złotych, utrzymywany poziom zatrudnienia i związane z tym koszty po stronie skarżących na poziomie kilku tysięcy złotych, w kontekście obowiązku zapłaty orzeczonej wobec nich kary pieniężnej w wysokości 11.101 złotych, uprawdopodabniają wystąpienie po stronie skarżących znacznej szkody i trudnych do odwrócenia skutków. Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.