VI SA/Wa 1413/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Pamela Kuraś-Dębecka Sędziowie Sędzia WSA Andrzej Czarnecki Sędzia WSA Ewa Frąckiewicz (spr.) Protokolant st. ref. Katarzyna Zielińska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 sierpnia 2014 r. sprawy ze skargi Państwowego Gospodarstwa Leśnego Lasy Państwowe Nadleśnictwo G. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] stycznia 2012 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego w [...] z dnia [...] października 2011 r.; 2. stwierdza, że uchylone decyzje nie podlegają wykonaniu; 3. zasądza od Głównego Inspektora Transportu Drogowego na rzecz skarżącego Państwowego Gospodarstwa Leśnego Lasy Państwowe Nadleśnictwo G. kwotę 2 849 (dwa tysiące osiemset czterdzieści dziewięć) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Wyrokiem z dnia 20 lutego 2014 r. sygn. akt II GSK 1882/12 Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu skargi kasacyjnej P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 31 maja 2012 r., sygn. akt VI SA/Wa 555/12 w sprawie ze skargi P. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] stycznia 2012 r., nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za przejazd pojazdem nienormatywnym: 1) uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie, 2) zasądził od Głównego Inspektora Transportu Drogowego na rzecz P. kwotę 1516 złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Sądy administracyjne obu instancji orzekały w następującym stanie sprawy. W dniu [...] maja 2011 r., na drodze wojewódzkiej [...] w miejscowości [...] kontroli drogowej został poddany pojazd marki [...] o nr rej. [...] wraz z naczepą marki [...] o nr rej. [...], którym kierował J. Z., będący jednocześnie przedsiębiorcą wykonującym przewóz drogowy jako F. J. Z. drewna, zakupionego w N.. Przeprowadzone ważenie zespołu pojazdów wykazało przekroczenie dopuszczalnych nacisków osi na drogach, na których dopuszczony jest ruch pojazdów o naciskach osi do 8 t: 1) dla pojedynczej osi napędowej pojazdów silnikowych, 2) dla potrójnej osi pojazdów silnikowych, przyczep i naczep przy odległości pomiędzy osiami składowymi naczep, większej niż 1,3 m i nie większej niż 1,4 m. Stwierdzone również zostało przekroczenie dopuszczalnej masy całkowitej pojazdów składającej się z dwuosiowego ciągnika siodłowego i trzyosiowej naczepy. Wobec stwierdzonych naruszeń wszczęte zostało postępowanie administracyjne, które zakończyło się wydaniem decyzji z dnia [...] października 2011 r. przez [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego nakładającej na P. kary pieniężnej w wysokości 14400 złotych. W odwołaniu od powyższej decyzji [...] podniosło, że nie jest żadnym z podmiotów odpowiedzialnych z tytułu art. 13g ust. 1b ustawy o drogach publicznych. Strona skarżąca wyjaśniła, że sprzedaż drewna odbyła się "loco las" a kupujący zobowiązał się do odebrania i załadowania drewna na własny rachunek. Wobec powyższego skarżący zarzucił, że decyzja narusza przepisy prawa materialnego, tj. art. 13g ust. 1 i ust. 1b pkt 2 ustawy o drogach publicznych a także przepisy postępowania tj. art. 7, 77, 80 k.p.a. a zatem winna być uchylona zaś postępowanie w sprawie umorzone. Po rozpoznaniu odwołania Główny Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia [...] stycznia 2012 r. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Organ odwoławczy wyjaśnił, że materiał dowodowy jednoznacznie wskazywał, że strona jako załadowca miała wpływ oraz godziła się na powstanie naruszenia obowiązków lub warunków przewozu drogowego. Wydała bowiem towar podając jego ilość w metrach sześciennych. Pojazd po załadunku nie był ważony. Tego typu metoda załadunku nie dawała pewności co do masy załadowanego towaru, która w niniejszej sprawie została przekroczona, co miało bezpośredni wpływ na przekroczenie dopuszczalnych nacisków na osie pojazdu. Na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] stycznia 2012 r. P. wniosło skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, zarzucając jej naruszenie: 1) prawa materialnego tj. art. 13 g ust. 1 i ust. 1b pkt 2 ustawy o drogach publicznych polegające na jego niewłaściwym zastosowaniu w przedmiotowej sprawie wskutek uznania, że skarżący ponosi odpowiedzialność za naruszenie objęte postępowaniem, 2) przepisów postępowania tj. art. 7, 77 oraz 80 k.p.a., polegające na nie zebraniu w wyczerpujący sposób dowodów, niewłaściwym rozpatrzeniu materiału dowodowego sprawy oraz dokonaniem błędnych ustaleń faktycznych. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 31 maja 2012 r., sygn. akt VI SA/Wa 555/12 orzekł o oddaleniu skargi. W odniesieniu do wykazywanych zarzutów naruszenia przepisów postępowania, Sąd wskazał, że [...] nie wskazało, jakie konkretne przypadki naruszeń miały miejsce zaś w odniesieniu do zarzutu naruszenia prawa materialnego Sąd zgodził się z organem, że skarżący był załadowcą w rozumieniu wymienionego przepisu a zatem zarzut należało uznać za bezzasadny. Skargę kasacyjną od wyroku WSA w Warszawie z dnia 31 maja 2012 r. wniosło P., zaskarżając ten wyrok w całości i zarzucając: naruszenie przepisu postępowania tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej jako p.p.s.a.) polegające na niewłaściwym zastosowaniu powołanego przepisu prawa wskutek uznania, że w przedmiotowej sprawie organy administracji nie naruszyły wskazanych w uzasadnieniu skargi kasacyjnej przepisów prawa, które to naruszenie miało istotny wpływ na wynik sprawy. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości oraz przekazanie sprawy wojewódzkiemu sądowi administracyjnemu do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania w sprawie. Uchylając zaskarżony wyrok Sądu I instancji, Naczelny Sąd Administracyjny uznał za usprawiedliwione zarzuty skarżącego dotyczące naruszenia przepisów procesowych a mianowicie: art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. w związku z naruszeniem art. 7, 77, art. 80 k.p.a. w kontekście treści art. 13g ust. 1b pkt 2 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (jednolity tekst Dz. U. z 2007 r., nr 19, poz. 115 ze zm.), który przewiduje karę pieniężną nakładaną na podmioty w nim wymienione (nadawcę, załadowcę, spedytora ładunku), jeżeli podmiot ten miał wpływ lub godził się na powstanie naruszenia obowiązków lub warunków przewozu drogowego. W ocenie Sądu II instancji takich istotnych dla sprawy ustaleń nie dokonano. Nie odniesiono się do argumentacji [...] wywodzonej z umowy zawartej z kupującym. Nie ustalono rzeczywistego przebiegu wydarzeń. Te wszystkie uchybienia świadczą o naruszeniu wskazanych przepisów prawa w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W dalszym toku sprawy Sąd I instancji zobowiązany będzie do rozstrzygnięcia sprawy z uwzględnieniem przedstawionej powyżej argumentacji. Po ponownym rozpoznaniu sprawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga [...] zasługuje na uwzględnienie. Nakładając na skarżącego karę pieniężną za przejazd pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia organy orzekające w sprawie jako podstawę materialnoprawną swoich rozstrzygnięć wskazały art. 13 ust. 1 pkt 2, art. 13g ust. 1, ust. 1a, ust. 1b pkt 2, ust. 2, art. 40c, art. 41 ust. 4, 5, 6 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2007 r., nr 19, poz. 115 ze zm.) oraz lp. 6 pkt 6 lit. d, lp. 6 pkt 7, lit. d i e), lp. 9 pkt 5 lit. b) załącznika nr 2 do ww. ustawy, art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2005 r., nr 108, poz. 908 ze zm.). W świetle art. 13g ust. 1b ustawy o drogach publicznych karę pieniężną nakłada się na: 1) podmiot wykonujący przejazd, 2) nadawcę, załadowcę lub spedytora ładunku, jeżeli okoliczności sprawy i dowody jednoznacznie wskazują, że podmiot ten miał wpływ lub godził się na powstanie naruszenia obowiązków lub warunków przewozu drogowego. W niniejszej sprawie kara pieniężna została nałożona na skarżącego jako na załadowcę drewna bez ustalenia wszystkich istotnych okoliczności mających znaczenie dla przyjęcia jego odpowiedzialności. Zasadnie skarżący podnosi, że w toku postępowania administracyjnego nie uwzględniono umowy załączonej do akt. Tymczasem z § 4 umowy sprzedaży wynika, że transport drewna organizowany jest przez kupującego na jego koszt i ryzyko. Drewno wydawane jest osobie, która posiada aktualne pełnomocnictwo kupującego. Załadunek drewna odbywa się środkami kupującego na jego koszt i ryzyko. Wydawanie drewna następuje "loco las", co wynika z § 5 umowy. Wszystkie te okoliczności, jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny wymagają dokładnego zbadania. Organy orzekające ponownie w sprawie będą zobowiązane uwzględnić przede wszystkim treść umowy, na którą powoływało się [...] i zbadać relacje jakie zachodziły pomiędzy stronami tej umowy oraz ustalić czy umowa ta była realizowana w sposób, na które wskazuje skarżący. Poczynienie tych ustaleń pozwoli organom na jednoznaczne stwierdzenie czy zachodzą przesłanki nałożenia na [...] kary pieniężnej z uwagi na treść art. 13g ust. 1b pkt 2 ustawy o drogach publicznych. Uznając zarzuty skargi za zasadne Sąd na mocy art. 190, 145 § 1 pkt 1c), 152, 200 p.p.s.a. orzekł jak w wyroku.