VI SA/Wa 1422/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Piotr Borowiecki Sędziowie Sędzia WSA Sławomir Kozik Sędzia WSA Elżbieta Olechniewicz (spr.) Protokolant st. sekr. sąd. Karolina Pilecka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 stycznia 2014 r. sprawy ze skargi S. KG z siedzibą w [...], Niemcy na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia [...] sierpnia 2012 r. nr [...] w przedmiocie unieważnienia w części prawa ochronnego na znak towarowy 1. uchyla zaskarżoną decyzję w części dotyczącej pkt 2; 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w uchylonej części; 3. zasądza od Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej na rzecz skarżącej spółki S. KG z siedzibą w [...], Niemcy kwotę 1600 (jeden tysiąc sześćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Urząd Patentowy Rzeczypospolitej Polskiej (zwany dalej "UP RP" lub "organ patentowy"), działający w trybie postępowania spornego, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu [...] sierpnia 2012r., sprawy o unieważnienie prawa ochronnego na znak towarowy słowno-graficzny "Energy 3" o numerze [...], udzielonego na rzecz B. (zwana dalej "Uprawnioną"), wszczętej na skutek sprzeciwu wniesionego przez S. (zwaną dalej "Skarżącą"), na podstawie art. 246 i art. 247 ust. 2 oraz art. 132 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 czerwca 2000r. Prawo własności przemysłowej (Dz. U. z 2003r. Nr 119, poz. 1117 ze zm., zwanej dalej "P.w.p.") oraz art. 100 ustawy z dnia 17 listopada 1964r. Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. z 1964r. Nr 43, poz. 296 ze zm., zwanej dalej "K.p.c.") w związku z art. 256 ust. 2 P.w.p., decyzją z dnia [...] sierpnia 2012r. unieważnił prawo ochronne na znak towarowy "Energy 3" o numerze [...] w części dotyczącej usług z kl. 37, tj.: generalne wykonawstwo obiektów budowlanych, w pozostałej części sprzeciw oddalono oraz zniesiono wzajemnie koszty postępowania między stronami. Organ patentowy wskazał, że Skarżąca wniosła sprzeciw wobec decyzji UP RP z dnia [...] kwietnia 2010r. o udzieleniu prawa ochronnego na znak towarowy "Energy 3" o nr R-[...] na rzecz Uprawnionej. Jako podstawę prawną sprzeciwu wskazała art. 246 w związku z art. 132 ust. 2 pkt 2 P.w.p. Skarżąca stwierdziła, iż jest uprawniona z rejestracji wspólnotowego znaku towarowego "ENERGY 3" o nr [...], chronionego w Polsce od dnia [...] kwietnia 2008r., przeznaczonego do oznaczania następujących towarów: materiały budowlane z metalu, zwłaszcza profile, rury, płyty, blachy i folie na okna, drzwi, bramy, schody, balkony, fasady, dachy przepuszczające światło słoneczne, kolektory słoneczne i ramy; okna, drzwi, bramy, schody, ścianki działowe, fasady, balkony, ogrody zimowe, zadaszenia, ramy i gotowe części budowlane, blaszki do instalacji zacieniających, żaluzje z metalu, poręcze do schodów i balkonów, parapety, blachy i profile odprowadzające deszczówkę, skrzynki na listy, płoty, rusztowania; wyroby ślusarskie i drobne wyroby żelazne, mechaniczne urządzenia do zamykania i otwierania okien, drzwi i bram; przenośne budowle z metalu, takie jak przenoszone z miejsca na miejsce pawilony i stoiska wystawowe, wszystkie wyżej wymienione towary wykonane z metalu, także w połączeniu ze szkłem, drewnem lub tworzywem sztucznym, ujęte w klasie 6 - z kl. 6, urządzenia pomiarowe, sterujące i regulujące do budynków, okien, drzwi, instalacji zacieniających, instalacji na ciepło pozyskiwane z energii słonecznej, instalacji fotowoltaicznych, kolektorów słonecznych, a także ich części, ujęte w klasie 9, z wyjątkiem elektrycznych i elektronicznych kabli i/lub części oraz akcesoriów - z kl. 9, urządzenia oświetleniowe, grzewcze, chłodzące i wentylacyjne, kolektory słoneczne do celów grzewczych - z kl. 11 oraz materiały budowlane nie z metalu, zwłaszcza profile, rury, płyty, blachy i folie na okna, drzwi, bramy, balkony, ogrody zimowe, dachy, kolektory słoneczne i ramy; okna, drzwi, bramy, schody, ścianki działowe, balkony, ogrody zimowe, zadaszenia, ramy, olicowania i gotowe części budowlane, blaszki do instalacji zacieniających, żaluzje, nie z metalu, poręcze do schodów i balkonów, parapety, profile odprowadzające deszczówkę, płoty, rusztowania, przenośne budowle nie z metalu, takie jak przenoszone z miejsca na miejsce pawilony i stoiska wystawowe, wszystkie wyżej wymienione towary nie z metalu lub tylko w połączeniu z metalem, ujęte w klasie 19 - z kl. 19. Zdaniem Skarżącej, usługi objęte spornym prawem ochronnym jak i towary objęte ochroną znaku przeciwstawionego są podobne, nawet identyczne. Wskazała, że sama przynależność tych towarów i usług do innych klas towarowych nie przesądza o braku podobieństwa między nimi, gdyż klasyfikacja nicejska ma charakter porządkowy i stanowi jedynie pomocnicze kryterium oceny jednorodzajowości towarów bądź usług. W sprzeciwie podniosła, iż usługi z klas 37 i 42 są bezpośrednio związane z towarami chronionymi znakiem przeciwstawionym. Ponadto w ocenie Skarżącej, towary wskazane w wykazie znaku przeciwstawionego, jak też usługi objęte spornym prawem ochronnym, mają to samo źródło komercyjnego pochodzenia, są względem siebie komplementarne, a także mają to samo przeznaczenie - zaspokajanie potrzeb rynku budowlanego. Tym samym należało je uznać za podobne. Wnosząca sprzeciw stwierdziła, iż sam znak uprawnionej "Energy 3" jest identyczny wobec znaku przeciwstawionego, zarówno pod względem wizualnym, fonetycznym jak i znaczeniowym. W ocenie Skarżącej, grafikę porównywanych znaków towarowych należy uznać za mało odróżnialną, jednakże należy zwrócić uwagę na to, iż w obydwu znakach występuje cyfra 3 zapisana w tzw. indeksie górnym. Reasumując uznała, iż porównywane znaki towarowe będą wywierać na odbiorcach podobne ogólne wrażenie, co rodzi ryzyko wprowadzenia ich w błąd. Organ patentowy wskazał, że Uprawniona wnosiła o oddalenie sprzeciwu jako bezzasadnego. W pismach z dnia [...] listopada 2011r. oraz [...] czerwca 2012r. Uprawniona stwierdziła, że wnosząca sprzeciw nie wykazała przysługującej jej prawa z rejestracji wspólnotowego znaku towarowego "ENERGY 3" o nr [...], w zakresie usług zawartych w klasach 37 i 42. Wyjaśniła, że wobec znaku tego toczy się przed Urzędem do spraw Harmonizacji Rynku Wewnętrznego (OHIM) postępowanie sporne, wszczęte na skutek sprzeciwu portugalskiej spółki E. Uprawniona zakwestionowała ryzyko wprowadzenia odbiorców w błąd. Ponadto usługi chronione spornym prawem ochronnym dotyczą usług świadczonych na terytorium Polski, na bazie produktu krajowego i są powszechnie znane w obrocie jako pochodzące od uprawnionego oraz stanowią istotny element funkcjonowania jego firmy. Stwierdziła, iż przeciwstawione sobie znaki słowno-graficzne mają całkowicie odmienną grafikę. Znak sporny jest zastrzeżony, w zapadającym w pamięć, kolorze pomarańczowym. Znaki są w warstwie wizualnej różne. Podobnie usługi i towary, do oznaczania których znaki towarowe zostały przeznaczone nie są identyczne ani podobne, nie są względem siebie komplementarne, ani się nie uzupełniają. Zdaniem Uprawnionej, produkcja towarów budowlanych nie była i nie musi być powiązana z usługami budowlanymi i usługami projektowania - są to niezależne dziedziny. Uprawniona podniosła, iż jest spółką deweloperską, która buduje i projektuje budynki mieszkalne i usługowe, a spornego oznaczenia używa do oznaczania usług całkowicie niezależnych od produktów wnoszącej sprzeciw. Zdaniem Uprawnionej, nie zachodziło ryzyko wprowadzenia odbiorców w błąd, gdyż warunki obrotu wykluczały taką możliwość. Uprawniona podkreśliła, iż przeciętny nabywca towarów i usług jest osobą dobrze poinformowaną, należycie uważną i racjonalną, jego spostrzegawczość może różnić się w zależności od rodzaju nabywanych towarów i usług. Wskazała równocześnie, iż usługi chronione znakiem spornym nie należą do grupy produktów i usług impulsywnych, gdyż nie są nabywane codziennie, zaś każdorazowe ich nabycie poprzedzone jest długą analizą rynkową. Porównywane towary i usługi są skierowane do różnych kategorii odbiorców, całkowicie odmienne i nie znajdujące punktów stycznych są ich kanały dystrybucji. W ocenie Uprawnionej brak ich jednoczesnej koegzystencji na rynku wyklucza ryzyko pomyłki wśród odbiorców. Wskazała równocześnie, iż rozpoczęła używanie spornego znaku towarowego przed datą pierwszeństwa przeciwstawionego mu znaku towarowego. Według jej wiedzy, wnosząca sprzeciw nie używała przeciwstawionego znaku towarowego na terytorium Polski. Organ patentowy wskazał ponadto, że na rozprawie przeprowadzonej w dniu [...] sierpnia 2012r. strony postępowania podtrzymały swoje dotychczasowe argumenty. Uzasadniając dokonane rozstrzygnięcie UP RP stwierdził, że w myśl art. 132 ust. 2 pkt 2 P.w.p. nie udziela się prawa ochronnego na znak towarowy, jeżeli jest on identyczny lub podobny do znaku towarowego, na który udzielone zostało prawo ochronne z wcześniejszym pierwszeństwem na rzecz innej osoby dla towarów identycznych lub podobnych, jeżeli zachodzi ryzyko wprowadzenia odbiorców w błąd, które obejmuje w szczególności ryzyko skojarzenia znaku ze znakiem wcześniejszym. Nie każde jednak podobieństwo pomiędzy znakami powoduje niedopuszczalność udzielenia prawa ochronnego na znak towarowy, lecz tylko podobieństwo w takim stopniu, które mogłoby stwarzać ryzyko wprowadzenia odbiorców w błąd. Dokonując zaś oceny podobieństwa na podstawie art. 132 ust. 2 pkt 2 P.w.p. w pierwszej kolejności poddawane jest ocenie podobieństwo samych towarów. Pogląd taki ma potwierdzenie w orzecznictwie sądów administracyjnych. Według organu patentowego, wnosząca sprzeciw, wbrew twierdzeniu uprawnionej, wykazała, że przysługuje jej prawo do ww. znaku towarowego. UP RP uznał, iż usługi oznaczane znakiem spornym oraz towary oznaczane znakiem przeciwstawionym należy uznać za podobne w części dotyczącej generalnego wykonawstwa obiektów budowlanych z kl. 37. Zdaniem organu występuje komplementarność towarów i części usług, polegająca na uznaniu danych towarów jako wprost nieodzownych do świadczenia określonych usług. Materiały budowlane, do oznaczania których jest przeznaczony znak przeciwstawiony, są niezbędne do świadczenia usług generalnego wykonawstwa obiektów budowlanych, do oznaczania których został przeznaczony znak sporny. Jednocześnie UP RP stwierdził, iż przypadku materiałów budowlanych oraz usług generalnego wykonawstwa obiektów budowlanych krąg odbiorców się pokrywa - są to bowiem profesjonaliści jak i osoby niewykwalifikowane, które samodzielnie dokonują remontów obiektów budowlanych sposobem "gospodarskim". Zdaniem UP RP, kanały dystrybucji materiałów budowlanych i usług wykonawstwa obiektów budowlanych także mogą się pokrywać. Natomiast, w ocenie organu patentowego, usługi wskazane w wykazie znaku spornego w kl. 42 (projektowanie - architektura i techniczne, doradztwo budowlane) nie były ani identyczne ani podobne do towarów oznaczanych znakiem przeciwstawionym. Towary te bowiem nie były wprost nieodzowne do świadczenia usług w zakresie projektowania architektonicznego lub technicznego, czy też doradztwa budowlanego. Usługi te mogą być bowiem świadczone "in abstracto", bez rzeczywistego wykorzystywania konkretnych materiałów budowlanych. Organ patentowy porównując znaki towarowe "Energy 3" o numerze R-[...] oraz "ENERGY 3" o nr [...] stwierdził, że są znakami słowno-graficznymi, jednakże ich grafika nie jest szczególnie rozbudowana - sprowadza się do koloru oraz kroju czcionki. Zdaniem UP RP porównywane znaki towarowe na płaszczyźnie wizualnej są prawie identyczne. Obydwa składały się z sześciu identycznych liter, usytuowanych w identycznej kolejności, stanowiących słowo ENERGY. Dodatkowo obydwa znaki zawierały na końcu cyfrę 3 zapisaną w charakterystyczny sposób to jest w tzw. indeksie górnym. W ocenie organu patentowego sporny znak towarowy został zapisany czcionką w mocnym, pomarańczowym kolorze, jednakże element ten nie zmieniał ogólnego wrażenia podobieństwa badanych znaków. Badając podobieństwo organ stwierdził, iż obydwa znaki składają się z identycznego słowa ENERGY (z j. angielskiego energia) oraz cyfry 3 zapisanej w indeksie górnym, co należy rozumieć jako podniesienie do potęgi trzeciej tj. zwielokrotnienia siły słowa ENERGY. W ocenie organu patentowego zachodzi ryzyko wprowadzenia odbiorców w błąd, obejmujący w szczególności skojarzenie znaku spornego ze znakiem przeciwstawnym w zakresie świadczenia usług wskazanych w kl. 37 w wykazie spornego znaku towarowego. Ponadto zdaniem UP RP twierdzenia Uprawnionej, iż wedle jej wiedzy wnosząca sprzeciw nie używała przeciwstawionego znakowi spornemu znaku towarowego "ENERGY 3" o nr [...] na terytorium Polski co miało wykluczać możliwość jego unieważnienia, były niezasadne. Przepisy prawa własności przemysłowej wykluczają możliwość unieważnienia prawa ochronnego na znak towarowy podobny do wcześniejszego znaku towarowego, jeżeli ten ostatni nie był używany w obrocie (art. 166 P.w.p.), jeżeli taki zarzut podniesiono łącznie z wnioskiem o stwierdzenie wygaśnięcia prawa ochronnego na przeciwstawiony znak, czego nie stwierdzono. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Skarżąca wniosła o uchylenie powyższej decyzji w całości, zarzucając naruszenie art. 7, art. 8, art. 77 § 1, art. 80 oraz art. 107 § 1 i 3 k.p.a., przez niewyjaśnienie wszystkich okoliczności sprawy, przejawiające się w niewystarczającym uzasadnieniem organu patentowego o braku podobieństwa usług oznaczanych znakiem spornym oraz towarów oznaczanych znakiem przeciwstawionym, które to miało istotny wpływ na wynik sprawy. Skarżąca stwierdziła, iż wymienione naruszenie przepisów przejawiało się w: - niedokonaniu całościowej oceny podobieństwa usług zawartych w kl. 42 znaku spornego przez uznanie, iż nie są one podobne, komplementarne wobec towarów oznaczanych znakiem przeciwstawionym, - niedokonaniu właściwej oceny towarów zawartych w znaku Skarżącego przez nieuwzględnienie stosunkowo szerokiego zakresu jego ochrony, w wyniku czego UP RP nie dokonał faktycznego bilansu ich komplementarności, które determinują ich podobieństwo do usług zawartych z kl. 42 znaku spornego, - nieustaleniu poziomu uwagi przeciętnego odbiorcy towarów zawartych w znaku Skarżącej, zwłaszcza ich specyfiki w kontekście usług zawartych w znaku uprawnionego, jako okoliczności mającej istotne znaczenie w kwestii ich komplementarności, - nieustaleniu kręgu odbiorców towarów objętych ochroną znaku Skarżącej oraz usług oznaczanych znakiem uprawnionego tj. nieustalenie czy towary i usługi te są adresowane do identycznych odbiorców, co mogłoby wprowadzać odbiorców w błąd, Skarżąca zarzuciła także, iż organ patentowy naruszył art. 11 k.p.a. oraz art. 107 § 3 k.p.a. w związku z art. 252 P.w.p. przez niewyjaśnienie przesłanek, którymi kierował się przy rozstrzyganiu niniejszej sprawy oraz brak należytego uzasadnienia zaskarżonej decyzji w zakresie ustaleń faktycznych, stanowiących podstawę wydania zaskarżonej decyzji. Uzasadniając zarzut naruszenia art. 80 k.p.a. w związku z art. art. 107 § 3 k.p.a. wskazała na brak dokonania pogłębionej analizy zebranego w sprawie materiału dowodowego. Ponadto wydając zaskarżoną decyzję, organ patentowy miał naruszyć także przepisy prawa materialnego tj. art. 132 ust. 2 pkt 2 P.w.p. przez jego niewłaściwe zastosowanie to jest przyjęcie, że podobieństwo usług i towarów jest tego rodzaju, iż nie powinno wprowadzać odbiorców w błąd. W odpowiedzi na skargę UP RP wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. W piśmie procesowym z dnia [...] stycznia 2014r. Uprawniona poparła skargę Skarżącej w zakresie zasadności uchylenia zaskarżonej decyzji w zakresie unieważnienia prawa ochronnego na znak towarowy w części dotyczącej usług generalnego wykonawstwa obiektów budowlanych oraz wzajemnego zniesienia kosztów postępowania pomiędzy stronami. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności. Skarga zasługuje na uwzględnienie albowiem zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisów prawa procesowego w stopniu mogącym mieć wpływ na rozstrzygnięcie, choć naruszenie to odnosi się tylko do części zaskarżonej decyzji dotyczącej oddalenia sprzeciwu Skarżącej, a więc ustaleń w zakresie podobieństwa towarów oznaczanych znakiem przeciwstawionym i usług z wykazu znaku spornego w kl.42. Urząd Patentowy RP wydając zaskarżoną decyzję administracyjną w przedmiocie unieważnienia prawa z rejestracji spornego znaku był związany rygorami procedury administracyjnej, określającej jego obowiązki w zakresie sposobu przeprowadzenia postępowania, a następnie końcowego rozstrzygnięcia sprawy (art. 256 ust. 1 P.w.p.). W podstawie prawnej sprzeciwu Skarżąca wskazała art. 132 ust. 2 pkt 2 P.w.p. Rzeczą Urzędu Patentowego działającego w postępowaniu spornym, który jest związany wskazaną podstawą prawną sprzeciwu było zatem dokonanie oceny spornego znaku, jak i znaku przeciwstawionego z punktu widzenia przesłanek wskazanych w powołanych przepisach i poczynienie stosownych ustaleń faktycznych, istotnych dla rozstrzygnięcia, czy w sprawie zachodzą podstawy do uwzględnienia sprzeciwu. Natomiast związanie Urzędu w tej sprawie regułami procedury administracyjnej skutkowało po jego stronie obowiązkiem uwzględnienia zasad określonych w art. 7 i 77 § 1 oraz 80 k.p.a., a w zakresie uzasadnienia decyzji dopełnienia wymogu z art. 107 § 3 k.p.a., zgodnie z którym winno ono zawierać uzasadnienie faktyczne i prawne wraz z oceną zgromadzonych w sprawie dowodów. W przedmiotowym postępowaniu UP RP powyższych zasad nie uwzględnił we wskazanym powyżej zakresie, co skutkuje uwzględnieniem skargi i wyeliminowaniem w tej części decyzji z obrotu prawnego. W zakresie natomiast unieważnienia prawa ochronnego na sporny znak towarowy, zdaniem Sądu, organ nie dopuścił się naruszenia wskazanych powyżej przepisów k.p.a. Możliwość dokonania oceny legalności decyzji warunkowana jest spełnieniem wymogów formalnych określonych w art. 107 § 1 K.p.a. Uzasadnienie decyzji ma bowiem na celu wykazanie procesu myślowego, który doprowadził do ustalenia treści rozstrzygnięcia. Pamiętać należy, że uzasadnienie (faktyczne i prawne) stanowi integralną część decyzji. A zatem ocenie Sądu nie podlega jedynie jej osnowa, ale decyzja, jako całość, łącznie z uzasadnieniem. Tym samym więc uzasadnienie, którego treść nie pozwala na poznanie motywów, którymi organ kierował się przy załatwianiu sprawy skutkuje wadliwością uzasadniającą uchylenie decyzji z tego powodu, że nie poddaje się kontroli i ocena jej legalności nie jest możliwa (por. wyrok NSA z 28 października 1998 r., sygn. akt I SA/Gd 1651/96; wyrok NSA z 14 grudnia 1998 r., sygn. akt II SA 1756/99). Z uzasadnienia decyzji powinno wynikać, że organ dokonał dokładnej analizy faktów oraz twierdzeń strony i w sposób jasny oraz zrozumiały wyjaśnił przesłanki, jakimi kierował się przy wydawaniu rozstrzygnięcia. Tylko uzasadnienie odpowiadające takim wymogom spełniać będzie wymagania określone w art. 107 § 3 K.p.a, a w konsekwencji odzwierciedlać wypełnienie przez organ wymogów określonych w art.7, 77 i 80 K.p.a. Tym samym, w ocenie Sądu, aby zaskarżone rozstrzygnięcie ocenić w sposób prawidłowy, trzeba dysponować stanowiskiem organu zawierającym precyzyjne odniesienie do wszystkich istotnych elementów oraz wszystkich zarzutów stawianych przez stronę skarżącą. Sąd administracyjny nie czyni bowiem własnych ustaleń w sprawie, a jedynie ocenia zaskarżony akt administracyjny pod względem jego zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi. Taka kontrola jest jednak możliwa tylko w warunkach wyczerpujących istotę zagadnień ustaleń faktycznych i prawnych dokonanych przez organ administracyjny rozstrzygający sprawę. W rozpoznawanej sprawie zaskarżona decyzja nie spełnia omówionych wyżej kryteriów w części dotyczącej ustaleń w zakresie podobieństwa towarów oznaczanych znakiem przeciwstawionym i usług z wykazu znaku spornego w kl.42. Zgodnie z art. 132 ust. 1 pkt 2 P.w.p. nie udziela się prawa ochronnego na znak towarowy dla towarów identycznych lub podobnych, jeżeli znak ten jest identyczny lub podobny do znaku, który przed datą, według której oznacza się pierwszeństwo do uzyskania prawa ochronnego, był powszechnie znany i używany jako znak towarowy dla towarów pochodzących od innej osoby. Przypomnieć wypada, że we wszystkich sprawach, w których powstaje problem podobieństwa przeciwstawionych znaków towarowych, jest on wypadkową dwóch - ściśle ze sobą powiązanych - elementów: po pierwsze - podobieństwa oznaczeń, a po drugie - podobieństwa (jednorodzajowości) towarów/usług, dla których znaki są zgłaszane, zarejestrowane lub używane. Oba te czynniki wyznaczają zakres ochrony znaku towarowego (tak m.in. M. Kępiński (w:) Niebezpieczeństwo wprowadzania w błąd odbiorców co do źródła pochodzenia towarów w prawie znaków towarowych, ZNUJ PWOWI zeszyt nr 28 z 1982 r., s. 10). Tak więc dla oceny podobieństwa znaków towarowych niezbędne jest dokonanie oceny podobieństwa (jednorodzajowości) towarów (usług). Oceny podobieństwa towarów należy dokonywać w powiązaniu z podobieństwem oznaczeń. Im bardziej podobne porównywane znaki (oznaczenia) tym większa istnieje możliwość skojarzenia znaków przez odbiorców. Im większa zdolność odróżniająca znaku towarowego tym większy zakres ochrony i ryzyko pomylenia porównywanych znaków. Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd istnieje, jeżeli odbiorcy mogliby uznać, że dane towary lub usługi pochodzą z tego samego przedsiębiorstwa lub ewentualnie z przedsiębiorstw powiązanych gospodarczo. W orzecznictwie Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej podkreśla się, iż istnienie prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd odbiorców podlega całościowej ocenie, przy uwzględnieniu wszystkich czynników istotnych w danym przypadku (zob. wyrok z dnia 11 listopada 1997 r. w sprawie C-251/95 SABEL oraz wyrok z dnia 22 czerwca 2000 r. w sprawie C-425/98 Marca Mode). Przechodząc do oceny przeciwstawionych oznaczeń wskazać należy, że UP RP w odniesieniu do towarów oznaczanych znakiem przeciwstawionym i usług z wykazu znaku spornego w kl.42 ustalił brak podobieństwa tych towarów i usług z klasy 42 (projektowanie - architektura i techniczne, doradztwo budowlane). W ocenie organu towary te nie były wprost nieodzowne do świadczenia usług w zakresie projektowania architektonicznego lub technicznego, czy też doradztwa budowlanego, gdyż tego rodzaju usługi mogą być świadczone bez rzeczywistego wykorzystywania konkretnych materiałów budowlanych. Zdaniem Sądu taka analiza porównawcza przeprowadzona przez organ patentowy jest, w świetle powołanych powyżej przepisów k.p.a., niewystarczająca. Tym bardziej, że organ oceniając podobieństwo tych samych towarów i usług z klasy 37 doszedł do odmiennych wniosków, które w sposób jasny, spójny i logiczny uzasadnił w tej samej decyzji. Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji trudno wywnioskować dlaczego, zdaniem organu, badane towary nie są nieodzowne przy świadczeniu usług z klasy 42. Sam organ wskazuje na wątpliwość w tym zakresie podając, że usługi projektowania architektonicznego i technicznego mogą być świadczone "in abstarcto". Z tego stwierdzenia można wywieźć, że usługi te mogą, a więc nie muszą, być wykonywane bez rzeczywistego wykorzystywania konkretnych materiałów budowlanych, a to z kolei prowadzi do sprzeczności tego twierdzenia z twierdzeniem o braku podobieństwa badanych towarów i usług. Ocena o braku podobieństwa towarów i usług z klasy 42 nie została zatem poparta stosownym wywodem logicznym. Brak jest odniesienia się organu do konkretnych, wskazywanych przez Skarżącą zarzutów formułowanych już na etapie sprzeciwu oraz brak precyzyjnego i jednoznacznego uzasadnienia stanowiska organu w tym zakresie. Zgłaszane przez Skarżącą zarzuty i twierdzenia wymagają analizy oraz rzetelnego ustosunkowania się z zachowaniem wymogów art. 7, 77 i 80 K.p.a. Zatem brak odniesienia się przez UP RP do twierdzeń Skarżącej oraz brak stosownego uzasadnienia tej części zaskarżonej decyzji uzasadniało zarzut naruszenia przepisów postępowania, które to uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a to art. 7, 77 i 80 K.p.a., polegające na dowolnej ocenie materiału dowodowego oraz na niewyjaśnieniu wszystkich okoliczności mających wpływ na wynik sprawy. Organ nie dokonał zatem dokładnej analizy faktów oraz twierdzeń strony i w sposób jasny oraz zrozumiały nie wyjaśnił przesłanki jakimi kierował się przy wydawaniu rozstrzygnięcia. Rozpoznając ponownie sprawę organ administracji, przeprowadzając postępowanie administracyjne stosownie do zasad ogólnych zawartych w k.p.a., weźmie pod uwagę powyższe rozważania, odniesie się do twierdzeń Skarżącej i całego zgromadzonego materiału dowodowego, dokona całościowej oceny podobieństwa towarów oznaczanych znakiem przeciwstawionym i usług oznaczanych znakiem przeciwstawionym, zawartych w kl. 42, by następnie - na tej podstawie - podjąć decyzję administracyjną prawidłowo uzasadnioną o przekonywującej treści. Mając wszystkie powyższe względy na uwadze Sąd na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. orzekł, jak w sentencji orzeczenia. Rozstrzygnięcie w kwestii wykonalności zostało wydane na zasadzie art. 152 P.p.s.a., zaś o zwrocie kosztów postępowania w oparciu o art. 200 P.p.s.a.