VI SA/Wa 1423/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Piotr Borowiecki Sędziowie Sędzia WSA Sławomir Kozik Sędzia WSA Elżbieta Olechniewicz (spr.) Protokolant st. sekr. sąd. Karolina Pilecka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 stycznia 2014 r. sprawy ze skargi B. Sp. z o.o. S.K.A. z siedzibą w [...] na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia [...] sierpnia 2012 r. nr [...] w przedmiocie unieważnienia w części prawa ochronnego na znak towarowy oddala skargę Urząd Patentowy Rzeczypospolitej Polskiej (zwany dalej "UP RP" lub "organ patentowy"), działający w trybie postępowania spornego, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu [...] sierpnia 2012r., sprawy o unieważnienie prawa ochronnego na znak towarowy słowno-graficzny "Energy 3" o numerze [...], udzielonego na rzecz B.(zwana dalej "Uprawnioną"), wszczętej na skutek sprzeciwu wniesionego przez S. (zwaną dalej "Skarżącą" lub "wnoszącą sprzeciw"), na podstawie art. 246 i art. 247 ust. 2 oraz art. 132 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 czerwca 2000r. Prawo własności przemysłowej (Dz. U. z 2003r. Nr 119, poz. 1117 ze zm., zwanej dalej "P.w.p.") oraz art. 100 ustawy z dnia 17 listopada 1964r. Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. z 1964r. Nr 43, poz. 296 ze zm., zwanej dalej "K.p.c.") w związku z art. 256 ust. 2 P.w.p., decyzją z dnia [...] sierpnia 2012r. unieważnił prawo ochronne na znak towarowy "Energy 3" o numerze [...] w części dotyczącej usług z kl. 37, tj.: generalne wykonawstwo obiektów budowlanych, w pozostałej części sprzeciw oddalono oraz zniesiono wzajemnie koszty postępowania między stronami. Organ patentowy wskazał, że Skarżąca wniosła sprzeciw wobec decyzji UP RP z dnia [...] kwietnia 2010r. o udzieleniu prawa ochronnego na znak towarowy "Energy 3" o nr [...] na rzecz Uprawnionej. Jako podstawę prawną sprzeciwu wskazała art. 246 w związku z art. 132 ust. 2 pkt 2 P.w.p. Skarżąca stwierdziła, iż jest uprawniona z rejestracji wspólnotowego znaku towarowego "ENERGY 3" o nr [...], chronionego w Polsce od dnia [...] kwietnia 2008r., przeznaczonego do oznaczania następujących towarów: materiały budowlane z metalu, zwłaszcza profile, rury, płyty, blachy i folie na okna, drzwi, bramy, schody, balkony, fasady, dachy przepuszczające światło słoneczne, kolektory słoneczne i ramy; okna, drzwi, bramy, schody, ścianki działowe, fasady, balkony, ogrody zimowe, zadaszenia, ramy i gotowe części budowlane, blaszki do instalacji zacieniających, żaluzje z metalu, poręcze do schodów i balkonów, parapety, blachy i profile odprowadzające deszczówkę, skrzynki na listy, płoty, rusztowania; wyroby ślusarskie i drobne wyroby żelazne, mechaniczne urządzenia do zamykania i otwierania okien, drzwi i bram; przenośne budowle z metalu, takie jak przenoszone z miejsca na miejsce pawilony i stoiska wystawowe, wszystkie wyżej wymienione towary wykonane z metalu, także w połączeniu ze szkłem, drewnem lub tworzywem sztucznym, ujęte w klasie 6 - z kl. 6, urządzenia pomiarowe, sterujące i regulujące do budynków, okien, drzwi, instalacji zacieniających, instalacji na ciepło pozyskiwane z energii słonecznej, instalacji fotowoltaicznych, kolektorów słonecznych, a także ich części, ujęte w klasie 9, z wyjątkiem elektrycznych i elektronicznych kabli i/lub części oraz akcesoriów - z kl. 9, urządzenia oświetleniowe, grzewcze, chłodzące i wentylacyjne, kolektory słoneczne do celów grzewczych - z kl. 11 oraz materiały budowlane nie z metalu, zwłaszcza profile, rury, płyty, blachy i folie na okna, drzwi, bramy, balkony, ogrody zimowe, dachy, kolektory słoneczne i ramy; okna, drzwi, bramy, schody, ścianki działowe, balkony, ogrody zimowe, zadaszenia, ramy, olicowania i gotowe części budowlane, blaszki do instalacji zacieniających, żaluzje, nie z metalu, poręcze do schodów i balkonów, parapety, profile odprowadzające deszczówkę, płoty, rusztowania, przenośne budowle nie z metalu, takie jak przenoszone z miejsca na miejsce pawilony i stoiska wystawowe, wszystkie wyżej wymienione towary nie z metalu lub tylko w połączeniu z metalem, ujęte w klasie 19 - z kl. 19. Zdaniem Skarżącej, usługi objęte spornym prawem ochronnym jak i towary objęte ochroną znaku przeciwstawionego są podobne, nawet identyczne. Wskazała, że sama przynależność tych towarów i usług do innych klas towarowych nie przesądza o braku podobieństwa między nimi, gdyż klasyfikacja nicejska ma charakter porządkowy i stanowi jedynie pomocnicze kryterium oceny jednorodzajowości towarów bądź usług. W sprzeciwie podniosła, iż usługi z klas 37 i 42 są bezpośrednio związane z towarami chronionymi znakiem przeciwstawionym. Ponadto w ocenie Skarżącej, towary wskazane w wykazie znaku przeciwstawionego, jak też usługi objęte spornym prawem ochronnym, mają to samo źródło komercyjnego pochodzenia, są względem siebie komplementarne a także mają to samo przeznaczenie - zaspokajanie potrzeb rynku budowlanego. Tym samym należało je uznać za podobne. Wnosząca sprzeciw stwierdziła, iż sam znak uprawnionej "Energy 3" jest identyczny wobec znaku przeciwstawionego, zarówno pod względem wizualnym, fonetycznym jak i znaczeniowym. W ocenie Skarżącej, grafikę porównywanych znaków towarowych należy uznać za mało odróżnialną, jednakże należy zwrócić uwagę na to, iż w obydwu znakach występuje cyfra 3 zapisana w tzw. indeksie górnym. Reasumując uznała, iż porównywane znaki towarowe będą wywierać na odbiorcach podobne ogólne wrażenie, co rodzi ryzyko wprowadzenia ich w błąd. Organ patentowy wskazał, że Uprawniona wnosiła o oddalenie sprzeciwu jako bezzasadnego. W pismach z dnia [...] listopada 2011r. oraz [...] czerwca 2012r. Uprawniona stwierdziła, że wnosząca sprzeciw nie wykazała przysługującego jej prawa z rejestracji wspólnotowego znaku towarowego "ENERGY 3" o nr [...], w zakresie usług zawartych w klasach 37 i 42. Wyjaśniła, że wobec znaku tego toczy się przed Urzędem do spraw Harmonizacji Rynku Wewnętrznego (OHIM) postępowanie sporne, wszczęte na skutek sprzeciwu portugalskiej spółki E. Uprawniona zakwestionowała ryzyko wprowadzenia odbiorców w błąd. Ponadto usługi chronione spornym prawem ochronnym dotyczą usług świadczonych na terytorium Polski, na bazie produktu krajowego i są powszechnie znane w obrocie jako pochodzące od uprawnionego oraz stanowią istotny element funkcjonowania jego firmy. Stwierdziła, iż przeciwstawione sobie znaki słowno-graficzne mają całkowicie odmienną grafikę. Znak sporny jest zastrzeżony, w zapadającym w pamięć, kolorze pomarańczowym. Również w warstwie wizualnej są różne. Podobnie usługi i towary, do oznaczania których w/w znaki towarowe zostały przeznaczone nie są identyczne ani podobne, nie są względem siebie komplementarne, ani się nie uzupełniają. Zdaniem Uprawnionej, produkcja towarów budowlanych nie była i nie musi być powiązana z usługami budowlanymi i usługami projektowania - są to niezależne dziedziny. Uprawniona podniosła, iż jest spółką deweloperską, która buduje i projektuje budynki mieszkalne i usługowe, a spornego oznaczenia używa do oznaczania usług całkowicie niezależnych od produktów wnoszącej sprzeciw. Zdaniem Uprawnionej, nie zachodziło ryzyko wprowadzenia odbiorców w błąd, gdyż warunki obrotu wykluczają taką możliwość. Uprawniona podkreśliła, iż przeciętny nabywca towarów i usług jest osobą dobrze poinformowaną, należycie uważną i racjonalną, jego spostrzegawczość może różnić się w zależności od rodzaju nabywanych towarów i usług. Wskazała równocześnie, iż usługi chronione znakiem spornym nie należą do grupy produktów i usług impulsywnych, gdyż nie są nabywane codziennie, zaś każdorazowe ich nabycie poprzedzone jest długą analizą rynkową. Porównywane towary i usługi są skierowane do różnych kategorii odbiorców, całkowicie odmienne i nie znajdujące punktów stycznych są ich kanały dystrybucji. W ocenie Uprawnionej brak ich jednoczesnej koegzystencji na rynku wyklucza ryzyko pomyłki wśród odbiorców. Wskazała równocześnie, iż rozpoczęła używanie spornego znaku towarowego przed datą pierwszeństwa przeciwstawionego mu znaku towarowego. Według jej wiedzy, wnosząca sprzeciw nie używała przeciwstawionego znaku towarowego na terytorium Polski. Organ patentowy wskazał ponadto, że na rozprawie przeprowadzonej w dniu [...] sierpnia 2012r. strony postępowania podtrzymały swoje dotychczasowe argumenty. Uzasadniając dokonane rozstrzygnięcie UP RP stwierdził, że w myśl art. 132 ust. 2 pkt 2 P.w.p. nie udziela się prawa ochronnego na znak towarowy, jeżeli jest on identyczny lub podobny do znaku towarowego, na który udzielone zostało prawo ochronne z wcześniejszym pierwszeństwem na rzecz innej osoby dla towarów identycznych lub podobnych, jeżeli zachodzi ryzyko wprowadzenia odbiorców w błąd, które obejmuje w szczególności ryzyko skojarzenia znaku ze znakiem wcześniejszym. Nie każde jednak podobieństwo pomiędzy znakami powoduje niedopuszczalność udzielenia prawa ochronnego na znak towarowy, lecz tylko podobieństwo w takim stopniu, które mogłoby stwarzać ryzyko wprowadzenia odbiorców w błąd. Dokonując zaś oceny podobieństwa na podstawie art. 132 ust. 2 pkt 2 P.w.p. w pierwszej kolejności poddawane jest ocenie podobieństwo samych towarów. Pogląd taki ma potwierdzenie w orzecznictwie sądów administracyjnych. Według organu patentowego, wnosząca sprzeciw, wbrew twierdzeniu uprawnionej, wykazała, że przysługuje jej prawo do ww. znaku towarowego. UP RP uznał, iż usługi oznaczane znakiem spornym oraz towary oznaczane znakiem przeciwstawionym należy uznać za podobne w części dotyczącej generalnego wykonawstwa obiektów budowlanych z kl. 37. Zdaniem organu występuje komplementarność towarów i części usług, polegająca na uznaniu danych towary jako wprost nieodzownych do świadczenia określonych usług. Materiały budowlane, do oznaczania których jest przeznaczony znak przeciwstawiony, są niezbędne do świadczenia usług generalnego wykonawstwa obiektów budowlanych, do oznaczania których został przeznaczony znak sporny. Jednocześnie UP RP stwierdził, iż przypadku materiałów budowlanych oraz usług generalnego wykonawstwa obiektów budowlanych krąg odbiorców się pokrywa - są to bowiem profesjonaliści jak i osoby niewykwalifikowane, które samodzielnie dokonują remontów obiektów budowlanych sposobem "gospodarskim". Zdaniem UP RP, kanały dystrybucji materiałów budowlanych i usług wykonawstwa obiektów budowlanych także mogą się pokrywać. Natomiast, w ocenie organu patentowego, usługi wskazane w wykazie znaku spornego w kl. 42 (projektowanie - architektura i techniczne, doradztwo budowlane) nie były ani identyczne ani podobne do towarów oznaczanych znakiem przeciwstawionym. Towary te bowiem nie były wprost nieodzowne do świadczenia usług w zakresie projektowania architektonicznego lub technicznego, czy też doradztwa budowlanego. Usługi te mogą być bowiem świadczone "in abstracto", bez rzeczywistego wykorzystywania konkretnych materiałów budowlanych. Organ patentowy porównując znaki towarowe "Energy 3" o numerze [...] oraz "ENERGY 3" o nr [...] stwierdził, że są znakami słowno-graficznymi, jednakże ich grafika nie jest szczególnie rozbudowana - sprowadza się do koloru oraz kroju czcionki. Zdaniem UP RP porównywane znaki towarowe na płaszczyźnie wizualnej są prawie identyczne. Obydwa składały się z sześciu identycznych liter, usytuowanych w identycznej kolejności, stanowiących słowo ENERGY. Dodatkowo obydwa znaki zawierały na końcu cyfrę 3 zapisaną w charakterystyczny sposób to jest w tzw. indeksie górnym. W ocenie organu patentowego sporny znak towarowy został zapisany czcionką w mocnym, pomarańczowym kolorze, jednakże element ten nie niwelował ogólnego wrażenia podobieństwa badanych znaków. Badając podobieństwo stwierdził, iż obydwa znaki składają się z identycznego słowa ENERGY (z j. angielskiego energia), oraz cyfry 3 zapisanej w indeksie górnym, co należy rozumieć jako podniesienie do potęgi trzeciej tj. zwielokrotnienia siły słowa ENERGY. W ocenie organu patentowego zachodzi ryzyko wprowadzenia odbiorców w błąd, obejmujące w szczególności skojarzenie znaku spornego ze znakiem przeciwstawnym w zakresie świadczenia usług wskazanych w kl. 37 w wykazie spornego znaku towarowego. Ponadto zdaniem UP RP twierdzenia Uprawnionej, iż wedle jej wiedzy wnosząca sprzeciw nie używała przeciwstawionego znakowi spornemu znaku towarowego "ENERGY 3" o nr [...] na terytorium Polski co miało wykluczać możliwość jego unieważnienia, były niezasadne. Przepisy prawa własności przemysłowej wykluczają możliwość unieważnienia prawa ochronnego na znak towarowy podobny do wcześniejszego znaku towarowego, jeżeli ten ostatni nie był używany w obrocie (art. 166 P.w.p.), jeżeli taki zarzut podniesiono łącznie z wnioskiem o stwierdzenie wygaśnięcia prawa ochronnego na przeciwstawiony znak, czego nie stwierdzono. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Uprawniona wniosła o uchylenie powyższej decyzji w punkcie 1 i 3 tj. w zakresie unieważnienia prawa ochronnego na znak towarowy w części dotyczącej usług generalnego wykonawstwa obiektów budowlanych oraz wzajemnego zniesienia kosztów postępowania pomiędzy stronami, zarzucając naruszenie: - przepisów postępowania, art. 7, art. 8, art. 77 § 1, oraz art. 107 § 3 k.p.a., przez ich niezastosowanie, a w szczególności zaniechanie wyjaśnienia wszystkich okoliczności faktycznych istotnych w sprawie, co doprowadziło do błędnych ustaleń lub braku niezbędnych ustaleń, które powinny być elementem decyzji, co skutkuje tym, iż decyzja organu wymyka się kontroli merytorycznej, - przepisu prawa materialnego tj. art. 132 ust. 2 pkt 2 P.w.p. przez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie. Uprawniona podniosła, iż organ patentowy nie ustalił w toku postępowania zakresu przedmiotowego usług określanych jako "generalne wykonawstwo obiektów budowlanych", co powinno poprzedzać wszelkie rozważania dotyczące komplementarności takich usług z przeciwstawianymi towarami. Wskazał na brak legalnej definicji "generalnego wykonawstwa". W konsekwencji UP RP nie rozważył, komplementarności usługi mieszczącej się w pojęciu "generalnego wykonawstwa" wobec towarów wnoszącego sprzeciw. Stanowisko organu patentowego, iż na polskim rynku często firmy produkujące materiały budowlane np. okna, pokrycia dachowe, ogrodzenia świadczą jednocześnie usługi budowlane związane z oferowanymi produktami, uznała za swobodne i nie poparte materiałem dowodowym. Zakwestionowała ustalenia dotyczące pokrywającego się kręgu odbiorców materiałów budowlanych oraz usług "generalnego wykonawstwa obiektów budowlanych". Zarzuciła nie wyjaśnienie niekonsekwencji wnoszącej sprzeciw, która stwierdziła, iż towary oznaczane znakiem przeciwstawionym są podobne oraz identyczne względem usług oznaczanych znakiem spornym. Podniosła zarzut braku dokładnego i wszechstronnego przeanalizowania realiów obrotu gospodarczego w jakich sprzedawane są porównywane towary i usługi z kl. 37. Zdaniem Uprawnionej, nie odniesiono się do twierdzeń dotyczących rozpoczęcia używania spornego znaku towarowego przed datą pierwszeństwa przeciwstawionego mu znaku towarowego, a w szczególności wpływu ww. okoliczności na istnienie ryzyka wprowadzenia odbiorców w błąd. Wskazała na brak oceny istnienia ryzyka wprowadzenia odbiorców w błąd związanego z nieużywaniem znaku przeciwstawionego na terytorium RP. Uzasadniając swoje stanowisko w zakresie naruszenia prawa materialnego Uprawniona zarzuciła błędne przyjęcie komplementarności usługi "generalnego wykonawstwa obiektów budowlanych" i materiałów budowlanych. Wskazała na błędną ocenę przesłanki wprowadzenia odbiorców w błąd. W odpowiedzi na skargę UP RP wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. W piśmie procesowym z dnia 16 stycznia 2014r. Uprawniona podtrzymała zarzuty skargi, wskazując na ich zasadność. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż decyzja w zaskarżonym zakresie (pkt 1 i 3) nie została wydana z naruszeniem przepisów prawa procesowego w stopniu mogącym mieć wpływ na rozstrzygnięcie. W skardze zostały podniesione dwojakiego rodzaju zarzuty. Naruszenia prawa materialnego poprzez błędną wykładnię i zastosowanie art. 132 ust. 2 pkt 2 P.w.p. oraz naruszenia przepisów postępowania tj. art. 7, art. 8, art. 77 § 1 oraz art. 107 § 3 k.p.a., w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy. Przechodząc do oceny zarzutów skargi w pierwszej kolejności rozważenia wymagały zarzuty natury procesowej, ponieważ dopiero po stwierdzeniu ich braku, tj. w prawidłowo ustalonym stanie faktycznym sprawy można podnosić naruszenie prawa materialnego. Zdaniem skarżącej spółki, organ uchybił przepisom art. 7, 8, 77 § 1 k.p.a. albowiem oparł decyzję na błędnie ustalonym i ocenionym stanie faktycznym. Podnosząc natomiast zarzut naruszenia prawa materialnego strona wskazała, że naruszenie przepisu art. 132 ust. 2 pkt 2 P.w.p. przejawiało się w przyjęciu, iż podobieństwo znaków towarowych, których przedmiotowa sprawa dotyczy oraz podobieństwo towarów i usług nimi oznaczonych jest tego rodzaju, że zachodzi ryzyko wprowadzenia odbiorców w błąd. Według Sądu podnoszone wyżej zarzuty nie są trafne. Urząd Patentowy RP wydając zaskarżoną decyzję administracyjną w przedmiocie unieważnienia prawa z rejestracji spornego znaku był związany rygorami procedury administracyjnej, określającej jego obowiązki w zakresie sposobu przeprowadzenia postępowania, a następnie końcowego rozstrzygnięcia sprawy (art. 256 ust. 1 P.w.p.). Rzeczą Urzędu Patentowego, działającego w postępowaniu spornym, było zatem dokonanie oceny spornego znaku, jak i znaku przeciwstawionego z punktu widzenia przesłanek wskazanych w powołanych w sprzeciwie przepisach i poczynienie stosownych ustaleń faktycznych, istotnych dla rozstrzygnięcia, czy w sprawie zachodzą podstawy do uwzględnienia sprzeciwu. Natomiast związanie Urzędu w tej sprawie regułami procedury administracyjnej skutkowało po jego stronie obowiązkiem uwzględnienia zasad określonych w art. 7 i 77 § 1 oraz 80 k.p.a., a w zakresie uzasadnienia decyzji dopełnienia wymogu z art. 107 § 3 k.p.a., zgodnie z którym winno ono zawierać uzasadnienie faktyczne i prawne wraz z oceną zgromadzonych w sprawie dowodów. Zdaniem Sądu UP RP nie dopuścił się naruszenia wskazanych powyżej przepisów k.p.a. Dokonując oceny podobieństwa towarów i usług chronionych obydwoma znakami towarowymi, organ słusznie uznał je za podobne. Prawidłowo bowiem organ uznał, że zasady dotyczące porównywania towarów mają zastosowanie do porównywania towarów i usług, jak to miało miejsce w tej sprawie. Prawidłowo też organ uznał, że pomiędzy towarami oznaczanymi znakiem przeciwstawionym a usługami oznaczanymi znakiem spornym zachodzi komplementarność, ponieważ towary te są wprost nieodzowne do świadczenia porównywanych usług, tzn. materiały budowlane są niezbędne do świadczenia usług generalnego wykonawstwa obiektów budowlanych. Poza tym organ w uzasadnieniu decyzji przyjmując podobieństwo porównywanych towarów i usług wskazał jakie relacje zachodzą pomiędzy tymi towarami a usługami z klasy 37, uwzględniając specyfikę rynku polskiego. Odnosząc się do zarzutu skargi, iż organ nie ustalił zakresu przedmiotowego usługi "generalnego wykonawstwa obiektów budowlanych" Sąd stwierdza, że UP RP prawidłowo przyjął powszechne rozumienie tej usługi, bez analizy poszczególnych, ewentualnych usług wchodzących w jej zakres, gdyż ochroną był objęty znak dotyczący tak określonej usługi w klasie 37 bez szczegółowego określenia rodzaju usług budowlanych, składających się na generalne wykonawstwo obiektów budowlanych. Nie było też zasadne wyliczanie pojedynczych usług wchodzących w skład generalnego wykonawstwa obiektów budowlanych w celu stwierdzenia komplementarności materiałów budowlanych do tych usług. Odnosząc się z kolei do zarzutu skargi, iż organ dowolnie ocenił realia obrotu porównywanymi towarami i usługami na polskim rynku stwierdzić należy, że Urząd Patentowy uwzględnił przy badaniu komplementarności przedmiotowych towarów i usług jeden z czynników, jaki jest zobowiązany uwzględniać przy takiej ocenie. Należy podkreślić, iż towary i usługi komplementarne to takie, pomiędzy którymi istnieje ścisły związek polegający na tym, iż jeden towar jest nieodzowny lub istotny do użycia drugiego, wobec czego konsumenci mogą myśleć, że oba towary zostały wyprodukowane przez to samo przedsiębiorstwo (v. wyrok Sądu z dnia 1 marca 2005 r. w sprawie T-169/03 w sprawie Sissi Rossi pkt 60). Zdaniem Sądu, organ prawidłowo przyjął, że z uwagi na zakres towarów i usług porównywanych znaków są one komplementarne oraz prawidłowo ustalił krąg odbiorców materiałów budowlanych i usług generalnego wykonawstwa obiektów budowlanych. Sąd podzielił ostateczną konkluzję organu co do podobieństwa oznaczeń w obu znakach towarowych. Zgodnie z poglądem utrwalonym w doktrynie i orzecznictwie (wyrok NSA z dnia 11 kwietnia 2012 r. sygn. akt II GSK 391/11 ) porównania znaków dokonuje się według występujących między nimi podobieństw, a nie różnic. Stąd też słusznie organ skupił swoją uwagę na elemencie słownym porównywanych znaków, dostrzegając podobieństwo tych oznaczeń. Sąd w całości podziela stanowisko Urzędu w tym względzie, tym bardziej, że grafika znaku spornego nie jest na tyle charakterystyczna, aby przeważała nad elementem słownym. Sąd nie znalazł także podstaw, aby zakwestionować ocenę organu co do istnienia ryzyka wprowadzenia odbiorców w błąd co do pochodzenia towarów oznaczonych przeciwstawionymi znakami towarowymi. Podobieństwo towarów i usług oraz oznaczeń w obu znakach stwarza zagrożenie pomyłki wśród nabywców towarów i usług, którzy mogą uważać, że towary te i usługi pochodzą z tego samego przedsiębiorstwa, bądź z różnych przedsiębiorstw powiązanych ze sobą prawnie bądź organizacyjnie. Z tych wszystkich względów Sąd nie podzielił słuszności zarzutów skargi co do naruszenia przez organ przepisów postępowania tj. art. 7, 8, 77 § 1 i 107 § 3 k.p.a. jak również prawa materialnego tj. art. 132 ust. 2 pkt 2 P.w.p. W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.