VI SA/Wa 1428/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grażyna Śliwińska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Dorota Dziedzic-Chojnacka Sędzia WSA Agnieszka Łąpieś-Rosińska Protokolant st. ref. Agnieszka Dzięcioł po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 października 2019 r. sprawy ze skargi L. Sp. z o.o. Sp. k. z siedzibą w J. na decyzję Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów z dnia [...] kwietnia 2019 r. nr [...] w przedmiocie zobowiązania do uiszczenia kwoty stanowiącej równowartość przeprowadzonych badań laboratoryjnych oddala skargę VI SA/Wa 1428/19 Uzasadnienie Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów decyzją z dnia [...] kwietnia 2019 r. nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. — Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r. poz. 2096 z późn. zm.), art. 1 ust. 3, art. 5 ust. 2, art. 30 ust. 1 ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o Inspekcji Handlowej (Dz. U. z 2018 r. poz. 1930 z późn. zm.), utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Inspekcji Handlowej w K. z dnia [...] lutego 2019 r. (nr [...]), którą zobowiązano L. Sp. z o.o. Sp. k. z siedzibą w J. (zwaną dalej "skarżącą") do uiszczenia kwoty 669,00 zł (słownie: sześćset sześćdziesiąt dziewięć złotych), stanowiącej równowartość kosztów przeprowadzonych badań laboratoryjnych próbki dorsza bałtyckiego. Do wydania niniejszych decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym: W toku kontroli przeprowadzonej w dniach 21-26 listopada 2018 r. przez inspektorów reprezentujących [...] Wojewódzkiego Inspektora Inspekcji Handlowej w K., zwanego dalej "[...] WIIH", w sklepie "L." należącym skarżącego, pobrano do badań laboratoryjnych m.in. próbkę produktu o nazwie "Dorsz bałtycki (Gadus morhua callarias), filet ze skórą", produktu głęboko mrożonego, glazurowanego (zawartość glazury 10 %) o masie netto (bez glazury) 450 g, oznaczonego datą minimalnej trwałości "01.01.2020" i nr partii "[...]", w ilości 3 opakowań, z partii liczącej 17 opakowań o łącznej wartości 237,83 zł (13,99 zł/op.) - zwanego dalej "dorszem bałtyckim", a wyprodukowanego dla skarżącego przez P. Sp. z o.o. w D.. Równocześnie z tej samej partii produktu pobrano i zabezpieczono dodatkową próbkę w ilości odpowiadającej ilości pobranej do badań laboratoryjnych (próbkę kontrolną), którą pozostawiono w kontrolowanej placówce pod nadzorem do czasu jej zwolnienia. Badania organoleptyczne i fizykochemiczne wykonane przez Laboratorium Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów w K. (nr akredytacji: [...]), zwane dalej "Laboratorium UOKiK w K." wykazały, że przedmiotowy dorsz bałtycki nie spełniał wymagań jakościowych, z uwagi na stwierdzoną obecność fosforu dodanego w ilości 716 mg/kg, którego udziału nie zadeklarowane w jego oznakowaniu - co udokumentowano w sprawozdaniu z badań nr [...] z [...] grudnia 2018 r. W związku ze stwierdzonymi nieprawidłowościami, pismem z [...] stycznia 2019 r., [...] WIIH zawiadomił skarżącą o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie zobowiązania, na podstawie art. 30 ust. 1 ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o Inspekcji Handlowej (Dz. U. z 2018 r. poz. 1930 z póżn. zm.), zwanej dalej "ustawą o Inspekcji Handlowej", do uiszczenia kosztów przeprowadzonych badań laboratoryjnych. Po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego, decyzją z dnia [...] lutego 2019 r. [...] WIIH zobowiązał skarżącą, na podstawie art. 30 ust. 1 ustawy o Inspekcji Handlowej, do uiszczenia kwoty 669,00 zł, jako równowartości kosztów przeprowadzonych badań laboratoryjnych próbki dorsza bałtyckiego. Skarżąca złożyła odwołanie, w którym wniosła o uchylenie w całości decyzji organu I instancji oraz umorzenie postępowania pierwszej instancji w całości. Przedmiotowej decyzji strona zarzuciła naruszenie prawa materialnego: 1) § 3 ust. 3 rozporządzenia w sprawie trybu pobierania i badania próbek produktów 2) w związku z art. 27 ust. 3 ustawy o Inspekcji Handlowej, poprzez jego niezastosowanie, wyrażające się w nieprzekazaniu stronie protokołu pobrania próbki produktu; 3) § 8 ust. 2 w związku z § 8 ust. 3 ww. rozporządzenia, poprzez jego niezastosowanie, polegające na zaniechaniu sporządzeniu protokołu z badań organoleptycznych, chociaż zostały one wykonane w toku kontroli; 4) § 9 ust. 2 ww. rozporządzenia w związku z art. 30 ust. 1 ustawy o Inspekcji Handlowej, poprzez jego niezastosowanie, polegające na ustaleniu wysokości opłaty za badania wyłącznie na podstawie kalkulacji cenowej wystawionej przez Laboratorium UOKiK w K., tj. z pominięciem przewidzianych w rozporządzeniu elementów, stanowiących podstawę do jej oszacowania. Rozpoznając odwołanie Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów wskazał na brzmienie art. 30 ust. 1 ustawy o Inspekcji Handlowej oraz na § 9 rozporządzenia w sprawie trybu pobierania i badania próbek produktów, wysokość kosztów przeprowadzonych badań, o których mowa w art. 30 ust. 1 ustawy o Inspekcji Handlowej. Ponadto organ wskazał, że w oparciu o art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 21 grudnia 2000 r. o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych (Dz. U. z 2018 r. poz. 2164 z póżn. zm.), zwanej dalej "ustawą o jakości handlowej", wprowadzane do obrotu artykuły rolno-spożywcze powinny spełniać wymagania w zakresie jakości handlowej, jeżeli w przepisach o jakości handlowej zostały określone takie wymagania, oraz dodatkowe wymagania dotyczące tych artykułów, jeżeli ich spełnienie zostało zadeklarowane przez producenta. Organ ustalił, że na podstawie wyników badań laboratoryjnych próbki dorsza bałtyckiego (według sprawozdania z badań nr [...]), pobranej w sklepie należącym do kontrolowanego przedsiębiorcy, przez inspektorów reprezentujących [...] WIIH, stwierdzono, że wprowadzony do obrotu przedmiotowy produkt był niezgodny z deklaracją zawartą w jego oznakowaniu, z uwagi na stwierdzoną obecność fosforu dodanego. W wyniku przeprowadzonych badań laboratoryjnych zakwestionowanego produktu, organ pierwszej instancji ustalił wysokość należności pieniężnej na kwotę 669,00 zł, według kosztorysu Laboratorium UOKiK w K. nr [...] z [...] stycznia 2019 r. Tym samym, [...] WIIH w drodze decyzji z dnia [...] lutego 2019 r. zobowiązał skarżącą, to jest - w myśl art. 2 pkt 8 ustawy o Inspekcji Handlowej do uiszczenia ww. kwoty, stanowiącej równowartość kosztów przeprowadzonych badań laboratoryjnych próbki dorsza bałtyckiego. Organ odnosząc się do zarzutu strony dotyczącego naruszenia przez organ pierwszej instancji prawa materialnego, tj. § 3 ust. 3 rozporządzenia w sprawie trybu pobierania i badania próbek produktów w związku z art. 27 ust. 3 ustawy o Inspekcji Handlowej, poprzez jego niezastosowanie, wyrażające się w nieprzekazaniu stronie protokołu pobrania próbki produktu, wyjaśnił, że czynność pobrania próbki produktu do badań laboratoryjnych, jak również pobrania próbki kontrolnej, według protokołów pobrania próbki produktu i próbki kontrolnej z [...] listopada 2018 r., odpowiednio nr: [...] i [...], została odnotowana w protokole kontroli z [...] listopada 2018 r. Kontrolę, w związku z brakiem osoby upoważnionej do reprezentowania strony w trakcie kontroli, przeprowadzono w obecności manager sklepu. Manager sklepu pokwitował odbiór zarówno protokołu kontroli, jak i protokołów pobrania próbki produktu i próbki kontrolnej w postaci jednego egzemplarza, nie zgłaszając do nich uwag. Organ podkreślił, że takich uwag nie zgłosiła na piśmie również strona. Organ odwoławczy uznał również za bezzasadny zarzut strony dotyczący naruszenia przez organ pierwszej instancji prawa materialnego, tj. § 8 ust. 2 w związku z § 8 ust. 3 rozporządzenia w sprawie trybu pobierania i badania próbek produktów, poprzez jego niezastosowanie, polegające na niesporządzeniu protokołu z badań organoleptycznych, chociaż zostały one wykonane w toku kontroli, gdyż z protokołu kontroli nie wynika, aby badania te były w ogóle wykonywane na miejscu w kontrolowanym sklepie. Organ wyjaśnił, że w przypadku dorsza bałtyckiego badania organoleptyczne były wykonywane wyłącznie w Laboratorium UOKIK w K., czyli w ramach badań laboratoryjnych i wyniki tych badań zostały opisane w sprawozdaniu z badań nr [...], co było zgodnie z przepisami § 8 ust. 1 i 5 ww. rozporządzenia. Za chybiony organ uznał również zarzut strony dotyczący naruszenia przez organ pierwszej instancji prawa materialnego, tj. § 9 ust. 2 rozporządzenia w sprawie trybu pobierania i badania próbek produktów w związku z art. 30 ust. 1 ustawy o Inspekcji Handlowej, poprzez jego niezastosowanie, polegające na ustaleniu wysokości opłaty za badania wyłącznie na podstawie kalkulacji cenowej wystawionej przez Laboratorium UOKiK w K., tj. z pominięciem przewidzianych w rozporządzeniu elementów, jako podstawy do jej oszacowania. Organ wyjaśnił, że wysokość należności pieniężnej z tytułu przeprowadzonych badań laboratoryjnych została ustalona przez organ pierwszej instancji na podstawie kosztorysu nr [...] z [...] stycznia 2019 r., wystawionego przez w. laboratorium. Zdaniem organu odwoławczego laboratorium to dokonało obliczenia wysokości należności pieniężnej na kwotę 669,00 zł, przy uwzględnieniu kryteriów określonych w § 9 ust. 1 i 2 ww. rozporządzenia. Dyrektor Laboratorium UOKiK w K. naliczył koszty zgodnie z obowiązującym w trakcie przeprowadzania badań Zarządzeniem Nr 18/2018 Prezesa UOKiK z dnia 5 czerwca 2018 r. zmieniającym zarządzenie sprawie sposobu naliczania kosztów badań przeprowadzonych przez laboratoria Prezes UOKiK uznał za niezasadne kwestionowanie wyników badań laboratoryjnych, wykonanych przy użyciu metody nieakredytowanej - niepopartych badaniem innej próbki pochodzącej z tej samej partii produktu,. Organ uznał bowiem, że przepisy na poziomie unijnym, jak również krajowym wymagają, aby badania laboratoryjne w ramach urzędowej kontroli żywności wykonywane były przez laboratoria akredytowane, nie określają natomiast, że badania te należy prowadzić wyłącznie z wykorzystaniem metod akredytowanych. Przedmiotowe badania próbki dorsza bałtyckiego zostały wykonane w ramach urzędowej kontroli żywności przez Laboratorium UOKiK w K., które posiada akredytację nadaną przez PCA (nr akredytacji: [...]), z wykorzystaniem nieakredytowanej metody wagowej (na zawartość fosoforu ogólnego) i metody obliczeniowej (na zawartość fosoforu dodanego). Jak wynika ze sprawozdania z badań nr [...], w badanej próbce produktu stwierdzono obecność fosforu ogólnego i fosforu dodanego. Wyniki badania wskazały, że stwierdzona na poziomie 716 mg/kg zawartość fosforu to ilość dodana, a więc jego dodatek powinien być wykazany w składzie produktu na opakowaniu. Tym samym, wyniki tych badań stanowiły podstawę do zakwestionowania przedmiotowego produktu i uznania go za produkt niezgodny z deklaracją zawartą w jego oznakowaniu. Dlatego też w sprawie niniejszej ma zastosowanie art. 30 ust. 1 ustawy o Inspekcji Handlowej i skarżący został zobowiązany do uiszczenia kosztów badań laboratoryjnych. Skarżący złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w której zaskarżył w całości decyzję [...] Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów z dnia [...] kwietnia 2019 roku. Przedmiotowej decyzji zarzucił: 1) naruszenie prawa materialnego, tj. § 9 ust. 2 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 27 kwietnia 2012 roku w sprawie szczegółowego trybu pobierania i badania próbek produktów przez organy Inspekcji Handlowej w zw. z art. 30 ust. 1 ustawy z dnia 15 grudnia 2000 roku o Inspekcji Handlowej poprzez jego niezastosowanie, polegające na ustaleniu wysokości opłaty za badania laboratoryjne z pominięciem przewidzianych w w/w rozporządzeniu elementów stanowiących podstawę do jej oszacowania, 2) naruszenie prawa materialnego, tj. art. 12 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 882/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 roku w sprawie kontroli urzędowych przeprowadzanych w celu sprawdzenia zgodności z prawem paszowym i żywnościowym oraz regułami dotyczącymi zdrowia zwierząt i dobrostanu zwierząt poprzez błędną wykładnię, polegającą na przyjęciu, że zastosowanie przez laboratorium nieakredytowanej metody do badania obecności fosforu dodanego do środka spożywczego, którego wynik nie został poparty inną metodą badawczą, pozwala uzyskać prawidłowy wynik w zakresie jakości handlowej, 3) naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku Kodeks postępowania administracyjnego poprzez utrzymanie w mocy decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Inspekcji Handlowej w K. z dnia [...] lutego 2019 roku ([...]), co miało wpływ na wynik sprawy. Mając na uwadze stawiane zarzuty skarżący wniósł o: 1) dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z załączonej do skargi opinii z dnia [...] kwietnia 2019 roku, dotyczącej charakterystyki metodyki oznaczania fosforu dodanego w rybach, na okoliczność zasadności zastosowania dodatkowej techniki badawczej pobranej próbki celem potwierdzenia prawidłowości wyniku otrzymanego po zastosowaniu badania nieobjętego akredytacją, 2) uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i utrzymanej nią w mocy decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Inspekcji Handlowej w K. z dnia [...] lutego 2019 roku ([...]), 3) zasądzenie od Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa według norm przepisanych. Ustosunkowując się do tych zarzutów Prezes UOKiK uznał je za bezzasadne i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity Dz. U. z 2018, poz. 2107 ze zm.) kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów lub czynności wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2018 r., poz. 1392, dalej zwana: "p.p.s.a."), sprawowana jest na zasadzie kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) – c) p.p.s.a.), a także, gdy decyzja lub postanowienie organu dotknięte są wadą nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Zdaniem Sądu, żadna z wyżej wskazanych przesłanek nie zaszła w sprawie, a zaskarżona decyzja Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów, nie narusza prawa. Mając bowiem na uwadze ustalony w sprawie stan faktyczny, Sąd doszedł do przekonania, że zaistniała podstawa do zastosowania przez organ przepisu art. 30 ust. 1 ustawy o Inspekcji Handlowej. Zgodnie z zacytowanym przepisem, jeżeli przeprowadzone badania wykazały, że produkt nie spełnia wymagań określonych w przepisach odrębnych lub w deklaracji, kontrolowany jest obowiązany do uiszczenia, na wskazany przez odpowiedni organ Inspekcji rachunek Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów albo wojewódzkiego inspektoratu, kwoty stanowiącej równowartość kosztów przeprowadzonych badań, którą następnie przekazuje się na rachunek dochodów budżetu państwa, o ile przepisy odrębne nie stanowią inaczej. Jak podkreślił Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 15 marca 2017 r. sygn. akt II GSK 1663/15, ukształtowany cytowanym przepisem obowiązek spoczywa na kontrolowanym przedsiębiorcy i wiąże się z negatywnym wynikiem kontroli znajdującego się w jego posiadaniu produktu, zaś ustawodawca nie przewidział żadnych dodatkowych warunków lub przesłanek, których spełnienie prowadziłoby do ograniczenia lub wyłączenia tego obowiązku, nie przyjął także żadnych wyłączeń podmiotowych. Przepis art. 30 ust. 1 ustawy o Inspekcji Handlowej ma charakter bezwzględnie obowiązujący, co oznacza, że wypełnienie przesłanek objętych jego hipotezą stwarza po stronie organu obowiązek wydania rozstrzygnięcia w przedmiocie kosztów badań. Prezes UOKiK, uzasadniając zasadność zobowiązania skarżącej do uiszczenia kwoty stanowiącej równowartość kosztów przeprowadzonych badań pobranych do kontroli dorszy bałtyckich dostatecznie wykazał, że kontrolowany produkt nie spełniał deklarowanych wymagań w zakresie prawidłowości oznakowania produktu w zakresie wykazanego składu. Zagadnienie to nie jest sporne w sprawie, natomiast skarżący nie zgadza się z przyjętą podstawą rozliczenia kosztów samego badania, jak i przyjętej nieakredytowanej metody badawczej. Zgodnie z art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o Inspekcji Handlowej (Dz. U. z 2018 r. poz. 1930 z późn. zm.) próbki produktów pobiera się w celu ustalenia, czy produkt spełnia wymagania jakościowe i bezpieczeństwa określone w przepisach odrębnych lub dokumentach normalizacyjnych lub czy jego jakość odpowiada jakości deklarowanej przez przedsiębiorcę. Równocześnie z pobraniem próbki produktu należy, co do zasady, zabezpieczyć dodatkową próbkę produktu z tej samej partii w ilości odpowiadającej ilości pobranej do badań (art. 28 ust.1 komentowanej ustawy). W art. 29 ust. 1 ustawy o inspekcji handlowej ustawodawca wprowadził zasadę, że badania pobranych próbek produktów i próbek kontrolnych przeprowadzają laboratoria kontrolno – analityczne Inspekcji. Wyjątek od tej zasady określa ust. 2 art. 29, w myśl którego w przypadku gdy laboratoria Inspekcji nie mogą wykonać badań, organ inspekcji może zawrzeć umowę o wykonanie badań pobranej próbki z innym wyspecjalizowanym laboratorium. Regulacja ta jest jasna i nie pozwala na zlecenie badań innemu laboratorium, w innych okolicznościach niż przewidzianych w przepisie. W orzecznictwie sądów administracyjnych konsekwentnie prezentowany jest pogląd, że przepis art. 29 ustawy o inspekcji handlowej jest przepisem szczególnym w stosunku do przepisów kodeksu postępowania administracyjnego. Nie jest dopuszczalne przyjmowanie innych wyników badań dokonanych przez inne laboratoria, gdyż wypaczałoby to sens prowadzonych kontroli (wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 4 lipca 2012 r. sygn. akt II GSK 917/11, z dnia 6 lutego 2013 r. sygn. akt II GSK 2171/11, z dnia 31 października 2014 r. sygn. akt II GSK 1304/13, z dnia 29 października 2015 r. o sygn. akt II GSK 1914/14 ). Sposób pobierania próbek reguluje rozporządzenie Prezesa Rady Ministrów z dnia 27 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego trybu pobierania i badania próbek produktów przez organy Inspekcji Handlowej (Dz. U. z 2012 r., poz. 496). Zgodnie z § 9 ust. 1 tego rozporządzenia wysokość kosztów badań przeprowadzonych w laboratoriach kontrolno-analitycznych Inspekcji Handlowej, o których mowa w art. 30 ust. 1 ustawy, ustala dyrektor laboratorium kontrolno-analitycznego Inspekcji Handlowej. Wysokość kosztów przeprowadzonych badań ustala się z uwzględnieniem (§ 9 ust. 2): 1) rodzaju badanego produktu; 2) rodzaju materiałów lub urządzeń użytych w toku przeprowadzania badań; 3) uzasadnionego kosztu pracy jednej osoby w jednym dniu lub godzinie pomnożonego przez liczbę osób i dni lub godzin; 4) uzasadnionego kosztu pracy laboratorium. Sąd rozpatrując niniejszą sprawę zgodził się z przyjętym stanowiskiem organu i uznał, że przyjęty koszt przeprowadzonych badań został ustalony w oparciu o wyżej zacytowane przepisy rozporządzenia. Wysokość kosztów badania znajduje swoje oparcie w załączonym do akt administracyjnych kosztorysie przeprowadzonych badań laboratoryjnych nr [...] wystawionej przez Laboratorium UOKiK w K.. Zawiera ona wszystkie elementy wymagane rozporządzeniem z dokładnym rozbiciem obejmującym skonkretyzowanie podejmowanych czynności oraz koszty pracy. Zdaniem sądu koszty badań przeprowadzanych w laboratoriach UOKiK w K. wynikają ze składowych określonych przepisami prawa. Ponadto, Dyrektor Laboratorium UOKiK w K. naliczył koszty zgodnie z obowiązującym w trakcie przeprowadzania badań Zarządzeniem Nr 18/2018 Prezesa UOKiK z dnia 5 czerwca 2018 r. zmieniającym zarządzenie sprawie sposobu naliczania kosztów badań przeprowadzonych przez laboratoria, a więc zarzutu skarżącej nie można uznać za uzasadniony. W ocenie Sądu, badania laboratoryjne zostały wykonane przez jednostkę akredytowaną we właściwym zakresie i trybie. Laboratorium UOKiK w K. legitymuje się – jak prawidłowo wyjaśnił organ – stosowną akredytacją (nr AB 717) przyznaną przez Polskie Centrum Akredytacji. Akredytacja to poświadczenie przez krajową jednostkę akredytującą, że jednostka oceniająca zgodność spełnia wymagania określone w normach zharmonizowanych (oraz wszelkie dodatkowe) koniecznie do realizacji określonych czynności związanych z oceną zgodności (por. art. 2 pkt 10 ww. rozporządzenia (WE) nr 765/2008). Akredytacja jest więc formalnym uznaniem przez upoważnioną jednostkę akredytującą (w polskim systemie prawnym jest to Polskie Centrum Akredytacji – PCA) kompetencji organizacji działających w obszarze zgodności, czyli jednostek certyfikujących, inspekcyjnych lub laboratoriów (jak w tej sprawie) do wykonywania określonych działań, w tym prowadzenia badań wyrobów wprowadzonych do obrotu. Otrzymanie certyfikatu akredytacji laboratorium badawczego, niezależnie od jego zakresu przedmiotowego, który może być różny i powiązany z istnieniem szczegółowych norm regulujących proces kontroli wyrobu czy metodę badawczą, oznaczać będzie spełnienie przez laboratorium ogólnych reguł kompetencyjnych, gwarantujących niezależność, wiarygodność i prawidłowość badań. Oznacza to, że wyniki badań wykonane przez akredytowaną jednostkę badającą uprawniały organ do takiego działania. Organ mógł efekt końcowy tych badań wykorzystać jako materiał dowodowy w tej sprawie, jako uzyskany od akredytowanej jednostki badającej. Posiadanie akredytacji jest natomiast obiektywnym wskaźnikiem tego, że jednostka ta działa zgodnie z najlepszą praktyką i stanowi gwarancję uznawania sprawozdań z badań jako prawidłowych, obrazujących rzeczywisty stan rzeczy (w tej sprawie odnoszący się do ustalenia obecności dodanego fosforanu). Ponadto Sąd podziela argumentację organu, że przepisy prawa powszechnie obowiązującego wymagają, aby badania laboratoryjne w ramach urzędowej kontroli żywności wykonywane były przez laboratoria akredytowane. Nie określają one natomiast, by badania mogły być prowadzone wyłącznie z wykorzystaniem metod akredytowanych. Stanowi o tym art. 5 ust. 2 lit. d) rozporządzenia (WE) nr 882/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie kontroli urzędowych przeprowadzanych w celu sprawdzenia zgodności z prawem paszowym i żywnościowym oraz regułami dotyczącymi zdrowia zwierząt i dobrostanu zwierząt (Dz. U. UE L 165 z 3042004 5. l z późn. zm.), zwanego dalej "rozporządzeniem (WE) nr 882/2004". W ocenie Sądu, wbrew zarzutom skarżącej, poczynione w sprawie ustalenia zostały dokonane zgodnie z art. 7 i art. 77 k.p.a. Ocena zebranych dowodów nie narusza art. 80 k.p.a. Także uzasadnienie zaskarżonej decyzji odpowiada warunkom określonym w art. 107 § 3 k.p.a. Oznacza to, że stan faktyczny niniejszej sprawy, wynikający z powyższych ustaleń, stwierdzony na podstawie zebranego w sposób wyczerpujący materiału dowodowego znajdującego się w aktach administracyjnych, został dokładnie wyjaśniony, a rozstrzygający sprawę organ dokonał jego prawidłowej kwalifikacji prawnej. Z tych względów Sąd uznał, że zarzuty skargi nie znajdują oparcia w przepisach prawa, a biorąc dodatkowo pod uwagę, że Sąd nie dostrzegł takich naruszeń przepisów prawa procesowego lub materialnego, które mogłoby mieć wpływ na wynik sprawy – skargę należało oddalić. Z tych wszystkich powodów Sąd, na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł, jak w sentencji wyroku.