VI SA/Wa 1434/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Justyna Mazur (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Artur Kot Sędzia WSA Grzegorz Nowecki Protokolant ref. staż. Piotr Niewiński po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 grudnia 2014 r. sprawy ze skargi M. B. na decyzję Komisji Nadzoru Finansowego z dnia [...] lutego 2014 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej oddala skargę Przedmiotem skargi wniesionej przez M. B. (dalej: "strona", "skarżący") jest decyzja Komisji Nadzoru Finansowego (dalej: "Komisja", "organ", "KNF") z dnia [...] lutego 2014 r., nr [...] wydana na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267, dalej: "K.p.a.") w związku z art. 11 ust. 5 ustawy z dnia 21 lipca 2006 r. o nadzorze nad rynkiem finansowym (Dz. U. z 2012 r., poz. 1149 ze zm.) oraz art. 96 ust. 6 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o ofercie publicznej i warunkach wprowadzania instrumentów finansowych do zorganizowanego systemu obrotu oraz o spółkach publicznych (Dz. U. z 2013 r., poz. 1382, dalej: "ustawa o ofercie"), po ponownym rozpatrzeniu sprawy, utrzymująca w mocy decyzję Komisji z dnia [...] grudnia 2012 r. nr [...], w przedmiocie nałożenia na stronę, kary pieniężnej w wysokości 65.000 zł (słownie: sześćdziesiąt pięć tysięcy) złotych. Postępowanie administracyjne wobec skarżącego w przedmiocie nałożenia kary administracyjnej na podstawie art. 96 ust. 6 ustawy o ofercie za rażące naruszenie przez spółkę P. S.A. (dalej: "Spółka") obowiązków informacyjnych, o których mowa w art. 56 ustawy o ofercie w związku ze sporządzeniem raportów bieżących nr [...] oraz nr [...], w okresie pełnienia przez M. B. funkcji wiceprezesa zarządu Spółki, zostało wszczęte z urzędu postanowieniem z dnia [...] lipca 2012 r. Decyzją z dnia [...] grudnia 2012 r. Komisja działając na podstawie art. 104 K.p.a., art. 11 ust. 1 i ust. 5 ustawy z dnia 21 lipca 2006 r. o nadzorze nad rynkiem finansowym oraz art. 96 ust. 6 ustawy o ofercie orzekła o nałożeniu na skarżącego kary pieniężnej w wysokości 65.000 zł. Przedstawiając stan faktyczny sprawy, Komisja wskazała, iż wszczęcie niniejszego postępowania administracyjnego stanowiło konsekwencję wydania w dniu [...] lipca 2012 r. przez Komisję Nadzoru Finansowego decyzji nakładającej na P. S.A. kary pieniężnej w wysokości 400.000 zł wobec stwierdzenia, że Spółka dopuściła się naruszenia polegającego na nienależytym wykonaniu obowiązków informacyjnych, o których mowa wart. 56 ust. 1 pkt 2 lit. a ustawy o ofercie w zw. z § 3 ust. 1, 2 i 3 w zw. z § 9 pkt 4 Rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 19 lutego 2009 r. w sprawie informacji bieżących i okresowych przekazywanych przez emitentów papierów wartościowych oraz warunków uznawania za równoważne informacji wymaganych przepisami prawa państwa niebędącego państwem członkowskim (Dz. U. Nr 33, poz. 259 ze zm., dalej: "Rozporządzenie"), w związku ze sporządzeniem raportów bieżących: nr [...] z dnia [...] kwietnia 2009 r. oraz nr [...] z dnia [...] marca 2010 r. Organ wyjaśnił, iż w dniu [...] kwietnia 2009 r. o godzinie [...] Spółka opublikowała raport bieżący nr [...], w którym poinformowała o zawarciu umowy znaczącej. Przedmiotowy raport bieżący został podpisany przez reprezentujących Spółkę członków jej Zarządu tj. P. G. i M. B. Zgodnie z raportem, w dniu [...] kwietnia 2009 r. Spółka zawarła umowę z G. (dalej: "G.") i G. (dalej: "G."), dotyczącą udostępnienia Spółce finansowania w wysokości do 200 mln zł, w formie linii zaangażowania kapitałowego oraz wyemitowania dla G. warrantów subskrypcyjnych uprawniających do ich zamiany na 1,3 mln akcji Spółki emitowanych za cenę 60 złotych za jedną akcję, o łącznej wartości 78 milionów złotych (dalej: "Umowa z dnia [...] kwietnia 2009 r."). Na podstawie Umowy z dnia [...] kwietnia 2009 r. Spółka uzyskała możliwość zażądania, w okresie trzech lat od dnia jej zawarcia, objęcia przez G. warrantów subskrypcyjnych, a następnie wykonania praw do zapisu na akcje i objęcia akcji Spółki emitowanych w ramach kapitału docelowego, których łączna cena emisyjna miała wynieść nie więcej niż 200 mln zł. Spółka mogła podjąć decyzję o skorzystaniu z udzielonej jej linii zaangażowania kapitałowego w wybranym przez siebie momencie, w zależności od bieżących potrzeb kapitałowych, nie była jednak zobowiązana do pełnego wykorzystania limitu przyznanej linii zaangażowania kapitałowego. Akcje Spółki emitowane na podstawie Umowy z dnia [...] kwietnia 2009 r. miały zostać objęte w zamian za wkłady pieniężne. Cena emisyjna za jedną akcję Spółki miała różnić się w zależności od terminu skorzystania przez Spółkę z linii zaangażowania kapitałowego i miała być ustalona w oparciu o 90 % średniej ceny akcji Spółki na zamknięciu w okresie 15 kolejnych dni notowań przed dniem objęcia warrantów subskrypcyjnych dających prawo zapisu na akcje ("Dzień Subskrypcji"). Zgodnie z Umową z dnia [...] kwietnia 2009 r., w pierwszym Dniu Subskrypcji Spółka miała zapłacić G. wynagrodzenie w wysokości 2 mln zł. Organ podniósł, iż w toku niniejszego postępowania administracyjnego Komisja poddała analizie postanowienia Umowy z dnia [...] kwietnia 2009 r., stwierdzając, że jednym z istotnych elementów jej konstrukcji było udzielanie pożyczek akcji przez podmioty trzecie na rzecz podmiotu obejmującego akcje Spółki. Informacje o przedmiotowych pożyczkach akcji nie zostały przez Spółkę zamieszczone w treści raportu bieżącego nr [...] z dnia [...] kwietnia 2009 r. W związku z tym Komisja zweryfikowała treść przedmiotowego raportu pod kątem jego kompletności i rzetelności, a także zgodności z wymogami Rozporządzenia. W szczególności sprawdzano, czy kwestia zabezpieczania subskrypcji pożyczkami akcji jest informacją oddającą specyfikę zdarzenia, którego dotyczył raport bieżący. Komisja wskazała, iż w toku postępowania administracyjnego ustalono, że w negocjacjach Umowy z dnia [...] kwietnia 2009 r. w imieniu Spółki brali udział P. G., pełniący funkcję prezesa zarządu Spółki oraz M. B. pełniący funkcję wiceprezesa zarządu Spółki. M. B. od 2004 r. był dyrektorem finansowym Spółki, a funkcję członka zarządu Spółki pełnił w okresie od [...] sierpnia 2007 r. do [...] czerwca 2010 r., od [...] stycznia 2009 r. będąc wiceprezesem zarządu Spółki. Do jego obowiązków należał nadzór nad sprawami finansowymi Spółki. Umowa z dnia [...] kwietnia 2009 r. została w imieniu Spółki podpisana przez członków jej zarządu, tj. P. G. oraz M. B. W dniu [...] kwietnia 2009 r. Umowa z dnia [...] kwietnia 2009 r. została przesłana pocztą elektroniczną przez M. B. do K. W., która zajmowała się w Spółce relacjami inwestorskimi. Projekt raportu bieżącego nr [...], w którym Spółka poinformowała o zawarciu Umowy z dnia [...] kwietnia 2009 r. został sporządzony przez kancelarię W. sp. k., a proces wprowadzania zmian do jego treści koordynował M. B. Ostateczna treść raportu została zatwierdzona przez zarząd Spółki, tj. P. G. i M. B., którzy zadecydowali również o przekazaniu przedmiotowego raportu do publicznej wiadomości. Ostateczna, zatwierdzona do publikacji wersja raportu bieżącego [...] została w dniu [...] kwietnia 2009 r. przesłana pocztą elektroniczną przez M. B. do K. W. KNF zauważyła także, iż w dniu [...] marca 2010 r. o godzinie [...] Spółka opublikowała raport bieżący nr [...] sporządzony w dniu [...] marca 2010 r., w którym poinformowała o podpisaniu z K., I. oraz G. (dalej łącznie: "Inwestorzy"), umowy dotyczącej udostępnienia Spółce finansowania w wysokości do 127,5 mln zł, w drodze emisji przez Spółkę niezabezpieczonych obligacji zamiennych na akcje o łącznej wartości nominalnej do kwoty 112,5 mln zł lub przedpłaconych warrantów subskrypcyjnych za łączną kwotę 15 mln zł po cenie wykonania równej 19 złotych za akcję (dalej: "Umowa z dnia [...] marca 2010 r."), a ponadto wydania Inwestorom do 2 400 000 warrantów subskrypcyjnych, uprawniających do objęcia do 2 400 000 akcji Spółki emitowanych za cenę 35 zł za jedną akcję (w odniesieniu do pierwszej transzy 1 200 000 warrantów) i 47,5 zł za jedną akcję (w odniesieniu do drugiej transzy 1 200 000 warrantów), o łącznej wartości 99 mln zł ("Warranty"). Przedmiotowy raport bieżący został podpisany przez reprezentujących Spółkę członków jej zarządu, tj. P. G. i M. B. Na podstawie Umowy z dnia [...] marca 2010 r., po spełnieniu zobowiązań w niej określonych, Spółka uzyskała prawo wyemitowania do 4 transz obligacji zamiennych na akcje lub przedpłaconych warrantów subskrypcyjnych za łączną cenę emisyjną 22,5 mln zł (pierwsza transza) i 30 mln zł (każda z pozostałych transz). Inwestorzy uzyskali również uprawnienie do żądania dokonania emisji przez Spółkę i nabycia obligacji lub przedpłaconych warrantów subskrypcyjnych pozostałych transz. Cena zamiany obligacji poszczególnych transz na akcje Spółki była równa 19 zł (pierwsza transza), 22 zł (druga transza), 30 zł (trzecia transza) oraz 36 zł (czwarta transza) za jedną akcję Spółki, przy czym Umowa z dnia [...] marca 2010 r. przewidywała możliwość obniżenia ceny w określonych okolicznościach. W toku postępowania administracyjnego Komisja poddała analizie postanowienia Umowy z dnia [...] marca 2010 r., ustalając, że jednym z istotnych elementów jej konstrukcji było udzielanie pożyczek akcji przez podmiot trzeci na rzecz podmiotów obejmujących akcje Spółki. Informacje o przedmiotowych pożyczkach nie zostały przez Spółkę zamieszczone w treści raportu bieżącego nr [...] z dnia [...] marca 2010 r. W związku z tym Komisja zweryfikowała treść wskazanego raportu pod kątem jego kompletności i rzetelności, a także zgodności z wymogami Rozporządzenia. W szczególności sprawdzano, czy kwestia zabezpieczania subskrypcji pożyczkami akcji jest informacją oddającą specyfikę zdarzenia, którego dotyczył raport bieżący. Dalej organ podniósł, iż w toku postępowania administracyjnego ustalono, że w negocjacjach Umowy z dnia [...] marca 2010 r. w imieniu Spółki brali udział P. G., pełniący funkcję prezesa zarządu Spółki oraz M. B. pełniący funkcję wiceprezesa zarządu Spółki. Członkowie zarządu Spółki, P. G. i M. B., w dniu [...] marca 2010 r. podjęli Uchwałę nr [...] o sporządzeniu, podpisaniu i wykonaniu Umowy z dnia [...] marca 2010 r. w formie wskazanej w załączniku nr 1 do przedmiotowej uchwały zarządu. Umowa z dnia [...] marca 2010 r. została w imieniu Spółki podpisana przez członków jej zarządu, tj. P. G. oraz M. B. Projekt raportu bieżącego nr [...], w którym Spółka poinformowała o zawarciu Umowy z dnia [...] marca 2010 r. został sporządzony przez kancelarię W. sp. k., a proces wprowadzania zmian do jego treści koordynował M. B. Ostateczna treść raportu została zatwierdzona przez zarząd Spółki, tj. P. G. i M. B., którzy zadecydowali również o przekazaniu przedmiotowego raportu do publicznej wiadomości. W dniu [...] marca 2010 r. M. B. przesłał do K. W. pocztą elektroniczną treść raportu bieżącego dotyczącego Umowy z dnia [...] marca 2010 r. Komisja stwierdziła zatem, iż przekazane do publicznej wiadomości raporty bieżące Spółki nr [...] z dnia [...] kwietnia 2009 r. dotyczący Umowy z dnia [...] kwietnia 2009 r. oraz nr [...] z dnia [...] marca 2010 r. dotyczący Umowy z dnia [...] marca 2010 r. nie zawierały informacji o umowach pożyczek akcji pomiędzy akcjonariuszami Spółki a Inwestorami - stronami Umów z dnia [...] kwietnia 2009 r. i [...] marca 2010 r. W dalszej części uzasadnienia decyzji z dnia [...] grudnia 2012 r. organ przedstawił ramy materialnoprawne niniejszego postępowania wskazując, że przesłanką nałożenia, na podstawie art. 96 ust. 6 ustawy o ofercie, kary pieniężnej na członka zarządu spółki publicznej jest stwierdzenie rażącego naruszenia obowiązków przez emitenta, poprzez niewykonanie lub nienależyte wykonanie obowiązku informacyjnego, o którym mowa m.in. w art. 56 ust. 1 pkt 2 ustawy o ofercie. Tym samym na członków zarządu spółki publicznej Komisja może nałożyć karę tylko wówczas, gdy spółka rażąco naruszy obowiązek informacyjny, a fakt ten zostanie stwierdzony decyzją administracyjną. Komisja stwierdziła, iż w niniejszym postępowaniu Spółka dopuściła się naruszenia art. 56 ust. 1 pkt 2 lit a ustawy o ofercie w zw. z § 3 ust. 1, 2 i 3 w zw. z § 9 pkt 4 Rozporządzenia w ten sposób, że nienależycie sporządziła raporty bieżące nr [...] z dnia [...] kwietnia 2009 r. oraz nr [...] z dnia [...] marca 2010 r. Organ wskazał, iż raporty bieżące Spółki nr [...] z dnia [...] kwietnia 2009 r. dotyczący Umowy z dnia [...] kwietnia 2009 r. oraz nr [...] z dnia [...] marca 2010 r. dotyczący Umowy z dnia [...] marca 2010 r. nie zawierały informacji o tym, że istotnym elementem zapewnienia Spółce finansowania na podstawie ww. umów było zawarcie umów pożyczek akcji pomiędzy akcjonariuszami Spółki a Inwestorami - stronami Umów z dnia [...] kwietnia 2009 r. i [...] marca 2010 r. (dalej "Umowy subskrypcji"). Podmioty: G., K. oraz I. miały zapewnioną możliwość pożyczenia akcji Spółki w liczbie odpowiadającej liczbie akcji nowo wyemitowanych, na które złożyły zapis. Podmioty te mogły więc otrzymać akcje Spółki dopuszczone do obrotu na rynku regulowanym, sprzedać je i dopiero wtedy dokonać wpłaty na nowo wyemitowane akcje. Umowy pożyczki akcji były ściśle związane z Umowami, o których mowa w przedmiotowych raportach. Mimo iż Spółka nie była stroną umów pożyczki, a jedynie jej akcje były przedmiotem pożyczki, to – zdaniem KNF – fakt powiązania umów pożyczek z Umowami: z dnia [...] kwietnia 2009 r. oraz z dnia [...] marca 2010 r. decydował o specyfice Umów, których stroną była Spółka. W ocenie organu fakt, iż konstrukcja finansowania, zapewnionego Spółce na podstawie Umów z dnia [...] kwietnia 2009 r. i z dnia [...] marca 2010 r. zawierała element w postaci pożyczania akcji przez Inwestorów od akcjonariuszy w liczbie akcji obejmowanych zgodnie tymi umowami, a następnie ich sprzedaż na rynku regulowanym, powinien znaleźć odzwierciedlenie w treści przedmiotowych raportów bieżących, albowiem zgodnie z § 9 Rozporządzenia, informując o zawarciu Umów z dnia [...] kwietnia 2009 r. i z dnia [...] marca 2010 r., Spółka powinna zamieścić informacje o istotnych warunkach umowy, ze szczególnym uwzględnieniem warunków finansowych umowy, oraz wskazanie określonych przez strony specyficznych warunków, charakterystycznych dla tej umowy, w szczególności tych, które odbiegają od warunków powszechnie stosowanych dla danego typu umów. Jak podniósł KNF, analiza treści Umów z dnia [...] kwietnia 2009 r. i z dnia [...] marca 2010 r. wskazuje, że kontrahenci Spółki w zakresie tych Umów nie obejmowaliby nowo wyemitowanych akcji Spółki, gdyby wcześniej nie otrzymali pożyczki akcji od pożyczkodawców. Organ wskazał, iż zawarcie umowy pożyczki, zapewniającej de facto możliwość zbycia na rynku akcji w liczbie akcji następnie objętych w Spółce przez inwestorów, a przede wszystkim uzależnienie zaistnienia zobowiązania Inwestorów do subskrybowania akcji Spółki na podstawie Umów od ważności umowy pożyczki (w przypadku Umowy z dnia [...] marca 2010 r. - pkt 6.1 lit. l, w przypadku Umowy z dnia [...] kwietnia 2009 r. - ust. 2 pkt 2 lit. e oraz ostatni akapit) było warunkiem specyficznym Umów określonych przez Spółkę jako znaczące. KNF wyjaśnił, iż stosownie do § 9 pkt 4 Rozporządzenia, raport bieżący o zawarciu znaczącej umowy powinien zawierać istotne warunki tej umowy, ze szczególnym uwzględnieniem warunków finansowych umowy oraz wskazanie określonych przez strony specyficznych warunków, charakterystycznych dla tej umowy, w szczególności tych, które odbiegają od warunków powszechnie stosowanych dla danego typu umów. Uznał zatem, iż zamieszczenie w raportach bieżących: nr [...] z dnia [...] kwietnia 2009 r. oraz nr [...] z dnia [...] marca 2010 r. tylko informacji o Umowach subskrypcji, bez informacji o towarzyszących im umowach pożyczek akcji, było nienależytym wywiązaniem się z obowiązku informacyjnego, albowiem przedmiotowe raporty bieżące nie przedstawiały w sposób rzetelny mechanizmu funkcjonowania przedsięwzięcia. Publikacja przez Spółkę raportów bieżących nr [...] z dnia [...] kwietnia 2009 r. i nr [...] z dnia [...] marca 2010 r., pomijających informację o umowach pożyczki spowodowała, że Spółka przekazała do publicznej wiadomości informacje, które mogły się przyczynić do wprowadzenia w błąd uczestników rynku, którzy swoje decyzje podejmowali w przeświadczeniu, że Spółka ma bezwarunkowy dostęp do źródła finansowania, podczas gdy był on uzależniony od podjęcia określonych działań wynikających z realizacji umów przez pożyczkodawców. W świetle powyższego Komisja uznała, iż raporty bieżące nr [...] z dnia [...] kwietnia 2009 r. i nr [...] z dnia [...] marca 2010 r., były niekompletne, nierzetelne i uniemożliwiały ocenę wpływu obu umów na sytuację Spółki. Nie wyjaśniały one specyfiki opisywanej sytuacji, tj. zasad realizacji umów udostępnienia Spółce finansowania - a więc były niezgodne z § 3 ust. 1, 2 i 3 w zw. z § 9 pkt 4 Rozporządzenia. W ocenie Komisji wskazane powyżej naruszenia obowiązków informacyjnych przez Spółkę miały charakter rażący. W niniejszej sprawie doniosłość naruszenia obowiązków informacyjnych wynika z przekazania nierzetelnych i niekompletnych raportów bieżących, które wytwarzały u uczestników rynku i akcjonariuszy mylne przeświadczenie, że przysługujące Stronie uprawnienia do pozyskiwania kapitału są bezwarunkowe. Zdaniem organu, Spółka przystępując do Umowy z dnia [...] kwietnia 2009 r. oraz z dnia [...] marca 2010 r. miała świadomość, że kluczowa dla realizacji uprawnień jest ważność umów pożyczki akcji. Z uwagi na fakt, że pożyczkodawcami byli akcjonariusze Spółki istotne było także, aby każdy z nich miał zapewniony dostęp do tych samych informacji i w tym samym czasie, co pozostali. Spółka nie zapewniła uczestnikom rynku kapitałowego pełnego i równego dostępu do informacji i tym samym nie zachowała zasady transparentności, odnoszącej się do kwestii istotnych dla działalności danej spółki. Organ podkreślił, iż prawo do informacji jest podstawowym z praw, wynikających z ustawy o ofercie. Komisja stwierdziła zatem, iż Spółka naruszyła obowiązki informacyjne, gdyż opublikowała nierzetelne i niekompletne raporty bieżące nr [...] oraz [...] dotyczące wskazanych powyżej Umów subskrypcji, co wynikało z braku informacji na temat umów pożyczki akcji, a stwierdzone naruszenia miały charakter rażący. Organ podniósł, iż postanowieniem z dnia [...] grudnia 2012 r. Komisja odmówiła uwzględnienia wniosku strony o przeprowadzenie dowodu z przesłuchania świadka P. G., poprzez zadanie pytań wymienionych przez skarżącego w piśmie z dnia [...] listopada 2012 r. W opinii Komisji przedstawione przez skarżącego pytania o numerach 3, 4, 7, 8, 10 i 11 dotyczą okoliczności niemających znaczenia dla niniejszego postępowania, a ich ustalenie nie przyczyni się do wyjaśnienia sprawy. Po pierwsze, w odniesieniu do zagadnień poruszonych w pytaniach nr 3 i 4, Komisja wskazała, iż praktyka stosowana na rynku kapitałowym przez inne podmioty nie stanowi przedmiotu danego postępowania administracyjnego. Po drugie, odnosząc się do pytań numer 7 i 8 podniosła, że prawidłowość wywiązywania się przez Spółkę z obowiązków informacyjnych stanowi w niniejszym postępowaniu administracyjnym przedmiot oceny Komisji, a nie Europejskiego Banku Odbudowy i Rozwoju. Po trzecie, nawiązując do pytań numer 10 i 11 dotyczących odpowiednio przygotowań Inwestorów do zawarcia Umów Subskrypcji oraz realizacji Umowy z dnia [...] marca 2010 r., okoliczności wskazane przez stronę nie mają – w opinii organu – znaczenia dla sprawy, ponieważ Komisja badała wypełnianie przez Spółkę obowiązków informacyjnych na dzień zaktualizowania się tych obowiązków, tj. na dzień zawarcia Umowy z dnia [...] marca 2010 r., a dodatkowo nie mają znaczenia dla przedmiotu postępowania działania podmiotów nie będących adresatami obowiązków określonych art. 56 ustawy o ofercie. Natomiast pytania o numerach 1, 5, 6 oraz 12 dotyczą opinii świadka, podczas gdy dowód z zeznań świadka może zostać przeprowadzony tylko, co do faktów, a jego opinia lub ocena nie ma znaczenia dla postępowania. Odnosząc się natomiast do pytań o numerach 2 oraz 9 Komisja stwierdziła, że dotyczą one okoliczności już ustalonych podczas przesłuchania P. G. w charakterze świadka. P.G. w dniu [...] listopada 2012 r. zeznał, że w rozmowach z inwestorem dotyczących Umowy z dnia [...] kwietnia 2009 r. nie była jednoznacznie przedstawiona kwestia akcji, które miały być pożyczane, a struktura finansowania była nowa i nigdy wcześniej nie była wykorzystywana na rynku kapitałowym w Polsce. W dalszej części uzasadnienia organ wyjaśnił, iż na gruncie art. 96 ust. 6 ustawy o ofercie, ustawodawca wyposażył Komisję w kompetencję do nałożenia kary pieniężnej w ramach uznania administracyjnego. Następnie wymienił przesłanki nałożenia, na ww. podstawie prawnej, kary pieniężnej na członka zarządu spółki publicznej tj.: 1) stwierdzenie rażącego naruszenia przez tę spółkę obowiązków informacyjnych, o których mowa m. in. w art. 56 ustawy o ofercie – fakt rażącego naruszenia obowiązków informacyjnych przez Spółkę Komisja stwierdziła w decyzji z dnia [...] lipca 2012 r., a ustalenia te zostały potwierdzone w toku niniejszego postępowania administracyjnego; 2) pełnienie funkcji członka zarządu spółki w momencie dokonania przez spółkę rażącego naruszenia obowiązków informacyjnych – skarżący (M. B.) w dniu publikacji przez Spółkę raportów bieżących nr [...] oraz [...], pełnił funkcję wiceprezesa zarządu, a dodatkowo pracował nad ich treścią, jak również złożył na nich swój podpis; 3) orzeczenie kary pieniężnej przed upływem 6 miesięcy od wydania decyzji stwierdzającej rażące naruszenie prawa przez Spółkę – decyzja nakładająca na Spółkę karę pieniężną została wydana w dniu [...] lipca 2012 r., doręczona zaś Spółce w dniu [...] lipca 2012 r., a zatem termin, o którym mowa powyżej, został przez Komisję zachowany. W ocenie Komisji kara w wysokości 65.000 zł stanowi adekwatny środek oddziaływania w stosunku do stwierdzonych w toku postępowania nieprawidłowości. Wykazano bowiem, że Spółka nie wypełniła obowiązku poinformowania o umowach pożyczek, mimo iż nic nie stało na przeszkodzie, aby ten obowiązek został przez nią wykonany. Ponadto ze złożonych w niniejszym postępowaniu zeznań świadka P. G. wynika, że zamieszczenie w raportach bieżących nr [...] oraz [...] informacji o umowach pożyczki akcji było przedmiotem dyskusji osób pracujących przy ich sporządzaniu, a do obowiązków skarżącego należało koordynowanie procesu wprowadzania zmian do treści raportów. Komisja wskazała także, iż miarkując karę nałożoną na skarżącego uwzględniła także precedensowy charakter Umów subskrypcji na polskim rynku kapitałowym oraz fakt, że decyzja o niezamieszczeniu w raportach informacji o umowach pożyczki akcji została podjęta w oparciu o stanowisko przedstawione przez kancelarię W. sp. k. Jednocześnie Komisja podkreśliła, iż zgodnie ze sprawozdaniem finansowym Spółki za rok 2009, w którym przekazano do publicznej wiadomości raport bieżący nr [...], wynagrodzenie skarżącego jako członka zarządu Spółki za 2009 r. wyniosło 433 tys. zł. Stosownie do skonsolidowanego raportu kwartalnego grupy kapitałowej Spółki za I kwartał 2009 r. i sprawozdania zarządu z działalności grupy kapitałowej Spółki za I półrocze 2009 r. na dzień publikacji przedmiotowych dokumentów, tj. [...] maja i [...] sierpnia 2009 r., skarżący nie posiadał akcji Spółki. W sprawozdaniu zarządu z działalności Spółki za 2009 rok wskazano, że na dzień 31 grudnia 2009 r. skarżący posiadał 20.770 akcji Spółki. Z kolei zgodnie ze sprawozdaniem finansowym Spółki za rok 2010, w którym przekazano do publicznej wiadomości raport bieżący nr [...], wynagrodzenie skarżącego jako wiceprezesa zarządu Spółki za 2010 r. wyniosło 223 tys. zł. Zaś stosownie do skonsolidowanego raportu kwartalnego za I kwartał 2010 r. na dzień publikacji tego raportu, tj. [...] maja 2010 r., skarżący posiadał 780 akcji Spółki. Zdaniem organu, powyższe argumenty przesądzają o tym, że kara pieniężna nałożona niniejszą decyzją, jako instrument ochrony interesu uczestników rynku kapitałowego, spełnia postulat niezbędności, a także ze względu na jej represyjno - prewencyjny charakter - postulat skuteczności. Sankcja ta godzi w dobro, którym jest majątek Strony, przez co stanowi skuteczny środek motywujący. Kara ta ma działać wychowawczo w sferze prewencji indywidualnej, a także w sferze prewencji ogólnej. W każdym przypadku ma spowodować, by w przyszłości Strona z większą starannością podchodziła do wypełniania ustawowych obowiązków przez spółki publiczne, w których będzie pełnić funkcję członka zarządu. Komisja stwierdziła zatem, iż kara pieniężna nałożona w niniejszej sprawie w kwocie 65.000 zł jest współmierna do okoliczności sprawy. We wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy skarżący wniósł o uchylenie decyzji Komisji z dnia [...] grudnia 2012 r. oraz o umorzenie postępowania. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie: – art. 56 ust. 1 pkt 2 lit. a ustawy o ofercie w zw. z § 9 pkt 4 Rozporządzenia poprzez błędne przyjęcie, że Spółka naruszyła powyższe przepisy, a naruszenie miało charakter rażący; – art. 7 K.p.a. w zw. z art. 77 § 1, art. 78 § 1 i 2 oraz art. 80 K.p.a. poprzez brak wyczerpującego zgromadzenia materiału dowodowego na skutek odmowy przeprowadzenia dowodu z przesłuchania świadka P. G. poprzez zadanie pytań wymienionych przez skarżącego w piśmie z dnia [...] listopada 2012 r. jednocześnie zaskarżając, na podstawie art. 142 K.p.a., postanowienie Komisji z dnia 7 grudnia 2012 r. odmawiające uwzględnienia ww. wniosku dowodowego strony; – art. 10 K.p.a. w zw. z art. 77 § 1 K.p.a. poprzez niezapewnienie skarżącemu czynnego udziału w postępowaniu i uniemożliwienie wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań przed wydaniem decyzji. Utrzymując w mocy decyzję własną z dnia 20 grudnia 2012 r., KNF stwierdziła, że Spółka rażąco naruszyła przepisy art. 56 ust. 1 pkt 2 lit. a) ustawy o ofercie w zw. z § 3 ust. 1, 2 i 3 w zw. z § 9 pkt 4 Rozporządzenia w ten sposób, że nienależycie sporządziła raporty bieżące nr [...] z dnia [...] kwietnia 2009 r. oraz nr [...] z dnia [...] marca 2010 r., gdyż nie opublikowała w nich informacji, że istotnym warunkiem koniecznym dla pozyskania finansowania było zawarcie (i realizacja) umów pożyczek akcji Spółki. Brak, zawarcia w raportach bieżących nr [...] oraz [...] informacji o umowach pożyczki powodował, że zostały one sporządzone w sposób nierzetelny, były niekompletne, a jednocześnie uniemożliwiały inwestorom ocenę wpływu tychże umów na sytuację finansową Spółki. Powyższe raporty bieżące nie prezentowały również mechanizmu uzyskiwania finansowania, a tym samym nie wskazywały na specyfikę zawartych umów. Ponadto sposób sformułowania powołanych raportów bieżących powodował, że naruszeniu uległo prawo inwestorów do równego dostępu do informacji związanej z działalnością Spółki, gdyż inwestorzy, będąc w posiadaniu informacji na temat mechanizmu funkcjonowania umów z dnia [...] kwietnia 2009 r. oraz [...] marca 2010 r. posiadali przewagę informacyjną nad pozostałymi uczestnikami rynku. Nadto zdaniem KNF zaistniałe naruszenie miało charakter rażący, gdyż pozostawało w oczywistej sprzeczności z obowiązującymi przepisami, zaś pominięta informacja miała znaczną wagę i w sposób istotny naruszone zostało prawo inwestorów i akcjonariuszy spółki publicznej do informacji. Komisja stwierdziła także, iż skoro skarżący pełniąc funkcję członka zarządu Spółki (wiceprezes) był odpowiedzialny za należyte sporządzenie raportów bieżących nr [...] i [...] oraz brał udział w ich przygotowaniu i zatwierdzaniu to zasadnym było nałożenie na niego kary pieniężnej. Szczegółowo odnosząc się do zarzutów postawionych we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy organ uznał je za nieuzasadnione. Zdaniem Komisji, nie sposób zgodzić się ze stanowiskiem skarżącego, iż nieumieszczenie w raportach bieżących nr [...] i [...] informacji o umowach pożyczki spowodowane było faktem, iż nie były one istotnym elementem konstrukcji Umów Subskrypcyjnych, a jedynie typowym warunkiem danego typu umów zabezpieczeniem o charakterze formalnym. KNF wskazała, iż analiza Umów Subskrypcyjnych pokazuje, że występują ścisłe powiązania pomiędzy Umowami Subskrypcyjnymi i umowami pożyczki. Wywiodła, iż na gruncie postanowień Umowy z dnia [...] kwietnia 2009 r. uzależnienie pozyskania finansowania od zachowania Pożyczkodawców najlepiej obrazuje fakt, iż pierwszą wymaganą od Spółki czynnością, która umożliwiała pozyskanie finansowania, było powiadomienie każdego Nabywcy oraz Pożyczkodawców o zamiarze dokonania Zawiadomienia o subskrypcji i o liczbie akcji mającej być przedmiotem tej subskrypcji (pkt 3.1). Natomiast doręczone Nabywcy Zawiadomienie o subskrypcji nie wiązało Nabywcy w przypadku niezwłocznego powiadomienia Spółki oraz Pożyczkodawców o fakcie niewywiązania się przez któregokolwiek z Pożyczkodawców ze swojego obowiązku (pkt 2.2). W opinii Komisji występowanie Pożyczkodawcy było konieczne nie tylko na etapie początkowym procedury, tj. wysłania zawiadomienia o zamiarze subskrypcji, ale także w toku trwania całej Umowy dnia [...] kwietnia 2009 r. W przypadku bowiem gdyby Pożyczkodawca odstąpił od umowy pożyczki, a żaden inny podmiot nie wstąpił w jego prawa i obowiązki, obowiązki G. wynikające z umowy ulegały zawieszeniu do czasu przystąpienia do umowy pożyczki nowego podmiotu (pkt 3.8) Równocześnie Nabywca miał prawo do rozwiązania umowy ze skutkiem natychmiastowym m.in. wtedy, gdy Pożyczkodawcy akcji nie dostarczyli mu akcji Spółki najpóźniej w dniu zawiadomienia lub nie wypełnili swoich zobowiązań względem Nabywcy pod jakimkolwiek istotnym względem (pkt 7.2). Umowa z dnia [...] kwietnia 2009 r. regulowała również sposób zwrotu udzielonych Nabywcy pożyczek. Po dopuszczeniu nowo wyemitowanych akcji do obrotu na rynku regulowanym, Spółka powinna przenieść ww. akcje na rachunek lub rachunki wskazane przez Nabywcę. Nabywca zaś złożył wobec Spółki nieodwoływalne polecenie przeniesienia akcji w jego imieniu na rachunek bądź rachunki wskazane przez Pożyczkodawców akcji, w ramach wykonania zobowiązania Nabywcy do spłaty takiej samej liczby akcji na rzecz Pożyczkodawców z tytułu pożyczki. Nabywca był uprawniony do odwołania powyższego polecenia tylko w razie naruszenia przez Pożyczkodawców któregokolwiek z istotnych warunków przedmiotowej umowy (pkt 3.6). Nadto w, przypadku gdyby Spółka nie zarejestrowała akcji nowej emisji w KRS oraz nie wprowadziła ich do obrotu przed upływem 12 miesięcy od daty subskrypcji, Spółka byłaby zobowiązana zapłacić Pożyczkodawcom kwotę równą łącznej cenie subskrypcyjnej za akcje, które powinny były zostać zwrócone pożyczkodawcom (pkt 3.7). Jednocześnie Komisja wskazała, iż uzależnienie pozyskania finansowania od wykonania umowy pożyczki występuje również na gruncie Umowy z dnia [...] marca 2010 r. Zobowiązanie Inwestorów do nabycia opcji lub warrantów uzależnione było od szeregu warunków, wśród których strony wskazały należyte zawarcie umowy pożyczki przez jej strony oraz pozostawanie tej umowy w mocy (ust. 6 pkt 1). Spójność umowy pożyczki z Umową z dnia [...] marca 2010 r. obrazują także – zdaniem Komisji – postanowienia ust. 9 pkt 1 umowy pożyczki, z którego wynika, iż strony tej umowy w jej wykonaniu uznają postanowienia Umowy z dnia [...] marca 2010 r., jakkolwiek nie stają się jej stronami. Za niezasadną Komisja uznała argumentację skarżącego, iż umowy pożyczki były typowym warunkiem tego rodzaju umów i miały charakter formalny. W ocenie Komisji z analizy przepisu § 9 pkt 4 Rozporządzenia wynika, iż raport bieżący powinien zawierać istotne warunki umowy, którymi bez wątpienia jest informacja, że warunkiem koniecznym dla uzyskania finansowania było zawarcie (i realizacja) umów pożyczek akcji Spółki. Komisja wskazała także, iż inwestorzy mają prawo wiedzieć, czy udzielone Spółce finansowanie łączy się z koniecznością ustanowienia zabezpieczenia, a jeśli tak, to jakie jest to zabezpieczenie. Informacja ta jest – zdaniem organu – o tyle istotna, iż rodzaj zabezpieczenia, a w przypadku niewywiązania się przez Stronę z Umów Subskrypcyjnych, realizacja zabezpieczenia, może wpływać na cenę akcji Spółki, a w konsekwencji na sferę uprawnień majątkowych akcjonariuszy. KNF podkreśliła również, iż w polskim porządku prawnym brak jest regulacji prawnych, które by się odnosiły do umowy linii zaangażowania kapitałowego. Dlatego też emitent, który zawarł umowę, którą Strona określiła jako precedensowa, sam powinien przekazać uczestnikom rynku wyczerpujące informacje umożliwiające ocenę tejże umowy. Komisja, rozpatrując wniosek skarżącego o ponowne rozpatrzenie sprawy, nie zgodziła się także z tezą, że udzielone przez Spółkę zabezpieczenie w postaci umów pożyczki akcji miało jedynie charakter formalny. Jak wskazała z analizy Umów Subskrypcyjnych wynika, iż realizacja umów pożyczki miała charakter konieczny dla funkcjonowania mechanizmu finansowania. Ponadto, jej zdaniem, trudno uznać aby zabezpieczenie w postaci umów pożyczki miało jedynie charakter formalny skoro zgodnie z umowami pożyczki miały one być udzielane. Zatem umowy pożyczki nie były traktowane jako "teoretyczne" zabezpieczenie, ale już w chwili zawarcia Umów Subskrypcyjnych były konkretne plany co do ich realizacji. KNF zakwestionowała argument skarżącego , że zarówno on, jak i Spółka, nie mieli wiedzy o mechanizmie pożyczki w ramach transakcji finansowania Spółki, wskazując na zeznania skarżącego z których wynika m.in., iż brał udział w negocjowaniu całej umowy, w skład której wchodziła umowa pożyczki. Podobnie w przypadku Umowy z dnia [...] marca 2010 r. skarżący zeznał, że uczestniczył w negocjacjach tej umowy. Zdaniem organu, skoro zatem częścią ww. umowy był załącznik I zawierający wzór umowy pożyczki, to również i w tym przypadku nie sposób uznać, że strona nie miała wiedzy na temat mechanizmu funkcjonowania umowy. Nadto nie ma wpływu na odpowiedzialność Strony jej argumentacja, że na etapie prowadzenia negocjacji pożyczki akcji nigdy nie były akcentowane ani uznawane przez Inwestorów i Spółkę jako element konstrukcyjny transakcji. Organ podkreślił, iż istotą ciążącego na Spółce obowiązku było przekazanie informacji o zawarciu umowy znaczącej oraz o istotnych warunkach tejże umowy. Bez znaczenia – w ocenie Komisji – są opinie i stanowiska formułowane na etapie negocjacji. Organ uznał także, iż wbrew stanowisku zaprezentowanemu przez stronę, Spółka dopuściła się naruszenia, które miało charakter kwalifikowany, tj. rażący. O kwalifikowanej formie naruszenia, jakiego dopuściła się Spółka, świadczy – w opinii Komisji - waga nieprzekazanej do publicznej wiadomości informacji, istniejąca możliwość należytego wypełnienia obowiązku, wytworzenie mylnego przeświadczenia wśród inwestorów, iż pozyskane finansowanie ma charakter bezwarunkowy oraz brak zapewnienia równego dostępu do informacji o umowach pożyczek, czym naruszona została zasada transparentności, mająca fundamentalny charakter dla funkcjonowania rynku kapitałowego. W opinii organu, na nieprawidłowe zakwalifikowanie zaistniałego naruszenia jako rażącego nie ma wpływu fakt, iż raporty bieżące nr [...] i [...] zostały sformułowane i opublikowane we współpracy z Kancelarią W., zaś sama transakcja miała charakter precedensowy. Jak zauważyła Komisja okoliczności te mają znaczenie przy miarkowaniu kary pieniężnej. KNF wskazała, iż nie naruszyła art. 78 K.p.a. wskutek nieuwzględnienia wniosków dowodowych skarżącego dotyczących zwrócenia się do P. G. celem zadania pytań zawartych w piśmie z dnia [...] listopada 2012 r. (pytania nr 1-12) oraz tożsamych treściowo pytań nr 1 lit. a-1 zawartych w piśmie z dnia [...] grudnia 2012 r. szczegółowo odnosząc się do powyższej kwestii. Za zasadny uznała natomiast zarzut naruszenia art. 10 K.p.a. poprzez uniemożliwienie skarżącemu wypowiedzenia się przed wydaniem decyzji. Jednak ze względu na zebranie kompletnego materiału dowodowego, pozwalającego na stwierdzenie naruszenia prawa przez Spółkę, uznania powyższego naruszenia za kwalifikowane oraz umożliwienie ustalenia roli M. B. w przygotowywaniu i publikacji raportów bieżących nr [...] i [...] zaistniałe naruszenie prawa strony do wypowiedzenia się nie skutkuje – w ocenie Komisji – zmianą lub też uchyleniem decyzji. Konkludując Komisja wskazała m.in., iż ustalając odpowiedzialność skarżącego i nakładając na niego karę nie kierowała się jedynie faktem naruszenia obowiązku informacyjnego przez Spółkę oraz kwalifikowaną formą tego naruszenia. Podniosła, iż zgodnie z poczynionymi ustaleniami skarżący uczestniczył w przygotowywaniu i publikacji raportów bieżących oraz miał dostęp do materiałów źródłowych na podstawie których zostały sporządzone te raporty. Nadto uznała, iż nałożona kara pieniężna jest adekwatna do stwierdzonych naruszeń, o czym przesądzają takie okoliczności jak waga i rodzaj naruszonych obowiązków przez zarządzaną przez skarżącego Spółkę, konsekwencje powstania i czas trwania stanu niezgodnego z prawem oraz liczba naruszeń, które miały miejsce. Z takim rozstrzygnięciem nie zgodził się skarżący. Pismem z dnia [...] marca 2014 r. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na ostateczną w administracyjnym toku instancji decyzję KNF. Autor skargi wystąpił o uchylenie zaskarżonej decyzji jako naruszającej prawo. Odpowiadając na skargę Komisja wystąpiła o jej odrzucenie w przypadku nieuzupełnienia braku formalnego skargi poprzez określenie naruszenia prawa lub interesu prawnego, ewentualnie o oddalenie skargi jako niezasadnej. W piśmie procesowym z dnia [...] lipca 2014 r. autor skargi postawił zarzuty naruszenia: – prawa materialnego poprzez błędną interpretację treści i znaczenia przepisu art. 96 ust. 6 ustawy o ofercie, poprzez nałożenie kary pieniężnej na obu członków zarządu spółki P. S.A., tj. skarżącego w przedmiotowym postępowaniu oraz na P. G. w postępowaniu odrębnym pomimo tego, iż przepis ten to wyklucza. Prawidłowa wykładania przedmiotowego przepisu stanowi, iż nałożenie kary może nastąpić tylko na jedna z tych osób. Zgodnie z treścią art. 96 ust. 6 "(...) Komisja może nałożyć na osobę, która w tym okresie pełniła funkcję członka zarządu spółki (...) karę pieniężną do wysokości 100.000 zł.". Wskazując racjonalność ustawodawcy pogląd powyższy uzasadniony jest brzmieniem art. 96b ustawy o ofercie zgodnie, z którym " w przypadku, gdy zarząd spółki publicznej nie wykonuje obowiązku, o którym mowa w art. 80 ust.1 komisja może nałożyć osobno na każdą z osób wchodzących w skład zarządu tej spółki karę pieniężną do wysokości 100.000 zł"; – art. 136 K.p.a. poprzez przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego w przedmiocie wysokości kary w odniesieniu do sytuacji majątkowej strony dopiero w postępowaniu odwoławczym. Skarżący podtrzymał także zarzuty naruszenia art. 56 ust. 1 pkt. 2 lit a ustawy o ofercie w zw. z § 3 ust. 1, 2 i 3 w zw. z § 9 pkt. 4 Rozporządzenia, art. 7 K.p.a. w zw. z art. 77 § 1, art. 78 § 1 i 2 oraz art. 80 K.p.a. oraz art. 10 w zw. z art. 77 § 1 K.p.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanych przepisów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji. Na proces stosowania prawa składa się szereg etapów i elementów. I tak, w pierwszej kolejności organ stosujący prawo powinien zidentyfikować odpowiednią normę prawa materialnego, której zastosowanie może wchodzić w rachubę odnośnie rozpatrywanej sprawy. Następnie poprzez dokonanie wykładni tej normy, winien zrekonstruować jej treść i w oparciu o wynikające stąd wnioski, stwierdzić ustalenie, jakich faktów jest konieczne z punktu widzenia zastosowania tej normy. Ustalenie tych faktów winno nastąpić według reguł prawa procesowego, a zwłaszcza tych reguł, które dotyczą postępowania dowodowego. Końcowym etapem jest dokonanie subsumcji, tj. przyporządkowanie ustalonego stanu faktycznego do hipotezy normy prawa materialnego. Rolą Sądu pierwszej instancji jest zaś kontrola prawidłowości tego działania, z uwzględnieniem przepisów art. 134 i art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.; dalej: ".p.p.s.a."). Rozpatrując sprawę w świetle powyższych kryteriów Sąd stwierdza, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja Komisji Nadzoru Finansowego z dnia [...] lutego 2014 r. jest zgodna z prawem. W szczególności Sąd nie dopatrzył się naruszenia przepisów prawa materialnego (ustawy o obrocie) oraz przepisów proceduralnych w sposób mający wpływ na wynik sprawy. Ramy prawne kontrolowanej sprawy kształtują się następująco. Zgodnie z art. 56 ust. 1 pkt 2 lit. a) ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o ofercie publicznej i warunkach wprowadzania instrumentów finansowych do zorganizowanego systemu obrotu oraz o spółkach publicznych (j.t. Dz. U. z 2013 r. poz. 1382), emitent papierów wartościowych dopuszczonych do obrotu na rynku regulowanym jest obowiązany, do równoczesnego przekazania Komisji, spółce prowadzącej ten rynek regulowany oraz do publicznej wiadomości informacji bieżących i okresowych, zgodnie z przepisami wydanymi na podstawie art. 60 ust. 2 ustawy o ofercie - w przypadku emitentów papierów wartościowych dopuszczonych do obrotu na rynku oficjalnych notowań giełdowych. Zgodnie z dyspozycją § 5 ust. 1 pkt 3 Rozporządzenia, emitent jest zobligowany do przekazania w formie raportu bieżącego informacji na temat zawarcia przez niego lub jego spółkę zależną znaczącej umowy. Stosownie do postanowień § 2 pkt 44 lit. a Rozporządzenia, za umowę znaczącą uznaje się umowę, której jedną ze stron jest emitent lub jednostka od niego zależna i której przedmiot ma wartość co najmniej 10 % wartości kapitałów własnych emitenta. Zgodnie z treścią § 9 Rozporządzenia, raport bieżący o zawarciu znaczącej umowy obejmuje datę zawarcia znaczącej umowy; oznaczenie stron umowy; oznaczenie przedmiotu umowy; istotne warunki umowy, ze szczególnym uwzględnieniem warunków finansowych umowy, oraz wskazanie określonych przez strony specyficznych warunków, charakterystycznych dla tej umowy, w szczególności tych, które odbiegają od warunków powszechnie stosowanych dla danego typu umów. Stosownie do treści § 3 ust. 1-3 Rozporządzenia, raporty bieżące i okresowe powinny zawierać informacje odzwierciedlające specyfikę opisywanej sytuacji oraz powinny być sporządzone w sposób prawdziwy, rzetelny i kompletny. W przypadku gdy specyfika zdarzenia, którego dotyczy dany raport bieżący lub okresowy, wymaga podania dodatkowych informacji gwarantujących jej prawdziwy, rzetelny i kompletny obraz, emitent jest obowiązany do zamieszczenia tych informacji w raporcie bieżącym lub okresowym. Przekazywane przez emitenta raporty bieżące i okresowe powinny być sporządzone w sposób umożliwiający inwestorom ocenę wpływu przekazywanych informacji na sytuację gospodarczą, majątkową i finansową emitenta. Zgodnie z treścią art. 96 ust. 1 pkt 1 ustawy o ofercie, w przypadku niewykonania lub nienależytego wykonania obowiązków informacyjnych z art. 56 ustawy o ofercie, Komisja może wydać decyzję o wykluczeniu, na czas określony lub bezterminowo, papierów wartościowych z obrotu na rynku regulowanym albo nałożyć, biorąc pod uwagę w szczególności sytuację finansową podmiotu, na który kara jest nakładana, karę pieniężną do wysokości 1 000 000 zł, albo zastosować obie sankcje łącznie. Przepis art. 96 ust. 6 ustawy o ofercie stanowi natomiast, iż w przypadku rażącego naruszenia obowiązków, o których mowa w art. 96 ust. 1 ustawy o ofercie, Komisja może nałożyć na osobę, która w tym okresie pełniła funkcję członka zarządu spółki publicznej lub towarzystwa funduszy inwestycyjnych będącego organem funduszu inwestycyjnego zamkniętego, karę pieniężną do wysokości 100.000 zł. Kara nie może być nałożona, jeżeli od wydania decyzji, o której mowa w ust. 1, upłynęło więcej niż 6 miesięcy (art. 96 ust. 7 ustawy o ofercie). Przedmiotem sporu w niniejszej sprawie jest decyzja Komisji nakładająca na skarżącego karę pieniężną w wysokości 65.000 zł (65% ustawowego wymiaru kary) za rażące naruszenie obowiązków informacyjnych przez Spółkę, o których mowa w zaskarżonej decyzji (okoliczność bezsporna). Skarżący pełnił wówczas obowiązki członka zarządu Spółki (wiceprezesa). Z treści art. 96 ust. 6 ustawy o ofercie wynika, że decyzja wydawana na jego podstawie ma charakter uznaniowy. Kontrola legalności decyzji uznaniowych dokonywana przez sąd administracyjny ma ograniczony zakres. Sąd nie wnika w celowość wydania decyzji i rozstrzygnięcia w niej zawartego. Sprawdza, czy decyzję podjął właściwy organ, czy decyzja ma oparcie w przepisach prawa materialnego, czy organ nie przekroczył granic uznania administracyjnego a więc, czy decyzja nie nosi znamion dowolności oraz, czy organ uzasadnił rozstrzygnięcie sprawy przesłankami odnoszącymi się do strony. Sądowa kontrola decyzji uznaniowej polega na zbadaniu, czy przed podjęciem decyzji organ dysponował niezbędnym materiałem dowodowym uzasadniającym rozstrzygnięcie sprawy i czy dokonał wszechstronnej oceny okoliczności faktycznych istotnych dla takiego rozstrzygnięcia. Jest to więc kontrola prawidłowości postępowania poprzedzającego wydanie decyzji i jego zgodności z art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a. W ocenie Sądu, w kontrolowanej sprawie, KNF ustaliła wszelkie okoliczności istotne z punktu widzenia przepisu prawa materialnego. Jak wynika ze zgromadzonego materiału dowodowego, naruszenia przez Spółkę obowiązków informacyjnych, o których mowa w art. 56 ustawy o ofercie Komisja ustaliła w odrębnym postępowaniu, które zakończyło się wydaniem ostatecznej decyzji z dnia [...] lipca 2012 r. (doręczonej Spółce w dniu [...] lipca 2012 r.) nakładającej na Spółkę karę pieniężną w wysokości 400.000 zł. Sąd zauważa, iż decyzja pierwszoinstancyjna Komisji nakładająca na skarżącego karę pieniężną nosi datę [...] grudnia 2012 r., zatem jej wydanie nastąpiło przed upływem terminu 6 miesięcy wynikającego z art. 96 ust. 7 ustawy o ofercie. Działając w ramach zasady swobodnej oceny dowodów (art. 80 k.p.a.) Komisja Nadzoru Finansowego ustaliła wówczas, iż Spółka dopuściła się naruszenia art. 56 ust. 1 pkt 2 lit a ustawy o ofercie w zw. z § 3 ust. 1, 2 i 3 w zw. z § 9 pkt 4 Rozporządzenia w ten sposób, że nienależycie sporządziła raporty bieżące nr [...] z dnia [...] kwietnia 2009 r. oraz nr [...] z dnia [...] marca 2010 r., gdyż nie opublikowała w nich informacji, że istotnym warunkiem koniecznym dla pozyskania finansowania było zawarcie (i realizacja) umów pożyczek akcji Spółki. Komisja uznała wówczas, że raport bieżący dotyczący umowy znaczącej, a za takie umowy Spółka uznała Umowę z dnia [...] kwietnia 2009 r. oraz [...] marca 2010 r. powinien zawierać nie tylko informacje wymagane przez § 9 pkt 4 Rozporządzenia, ale również czynić zadość ogólnym dyrektywom dotyczącym raportów bieżących zawartym w § 3 ust. 1-3 Rozporządzenia. Brak, zawarcia w raportach bieżących nr [...] oraz [...] informacji o umowach pożyczki powodował, że zostały one sporządzone w sposób nierzetelny, były niekompletne, a jednocześnie uniemożliwiały inwestorom ocenę wpływu tychże umów na sytuację finansową Spółki. Powyższe raporty bieżące nie prezentowały także mechanizmu uzyskiwania finansowania, a tym samym nie wskazywały na specyfikę zawartych umów. Ponadto sposób sformułowania powołanych raportów bieżących powodował, że naruszeniu uległo prawo inwestorów do równego dostępu do informacji związanej z działalnością Spółki, gdyż Inwestorzy, będąc w posiadaniu informacji na temat mechanizmu funkcjonowania umów z dnia [...] kwietnia 2009 r. oraz [...] marca 2010 r. posiadali przewagę informacyjną nad pozostałymi uczestnikami rynku. KNF stwierdziła także, iż zaistniałe naruszenie miało charakter rażący, gdyż pozostawało w oczywistej sprzeczności z obowiązującymi przepisami, zaś pominięta informacja miała znaczną wagę i w sposób istotny naruszała prawo inwestorów i akcjonariuszy spółki publicznej do informacji. W ocenie Sądu zasadnym jest zatem twierdzenie, iż za naruszenie obowiązku wynikającego z art. 56 ust. 1 pkt 2 lit a ustawy o ofercie (obowiązek informacyjny), Komisja Nadzoru Finansowego może nałożyć karę pieniężną na członka zarządu, przy czym naruszenie obowiązku musi mieć charakter rażący. W doktrynie i orzecznictwie zwraca się również uwagę, że członek zarządu powinien ponosić odpowiedzialność za rażące naruszenie przez spółkę obowiązków, popełnione w okresie, gdy sprawował funkcję członka zarządu. W postępowaniu prowadzonym w trybie art. 96 ust. 6 ustawy o ofercie istotne jest ustalenie, czy podmiot, o którym mowa w art. 96 ust. 1 tej ustawy, a nie członek zarządu naruszył w sposób rażący obowiązki informacyjne. Przepis ten nie wymaga zatem dokonywania oceny charakteru naruszenia przez skarżącego, lecz przez Spółkę. Okoliczności towarzyszące rażącemu naruszeniu obowiązków informacyjnych przez Spółkę nie wyłączają możliwości nałożenia na członka zarządu emitenta kary pieniężnej. Mogą ewentualnie spowodować odstąpienie od jej wymierzenia lub wpływać na wysokość kary. Osobą odpowiedzialną za wskazane naruszenia był m.in. skarżący. Pełniąc funkcję wiceprezesa zarządu P. S.A. w dniu publikacji przez tą Spółkę raportów bieżących nr [...] i [...] (okoliczność bezsporna) był on odpowiedzialny za ich należyte sporządzenie, jak i brał udział w ich przygotowaniu i zatwierdzaniu (podpisując je). Zasadnie Komisja uznała, iż skarżący poprzez swoje działanie doprowadził do opublikowania raportów bieżących, które nie zawierały informacji o uzależnieniu wykonywania Umów Subskrypcyjnych od zawarcia i realizacji umów pożyczek. Szczegółowo omówiona rola skarżącego przy opracowywaniu raportów, jak i waga naruszeń w ocenie Sądu wyczerpują obowiązki organu w zakresie wykazania zasadności zastosowania wobec skarżącego art. 96 ust. 6 ustawy o ofercie. Sąd nie podzielił podniesionego przez skarżącego zarzutu naruszenia art. 96 ust. 6 ustawy o ofercie polegającego na nałożeniu kary pieniężnej na obu członków zarządu Spółki w sytuacji gdy – zdaniem skarżącego – karę można nałożyć tylko na jedną osobę, która pełniła funkcję członka zarządu. Podnieść należy, iż wszyscy członkowie zarządu odpowiadają za działalność spółki. Dlatego też na każdą osobę która w okresie rażącego naruszenia przez spółkę obowiązków, o których mowa w art. 96 ust. 1 ustawy o ofercie, pełniła funkcję członka zarządu, można na podstawie art. 96 ust. 6 ustawy o ofercie nałożyć karę pieniężną. Tym samym w ocenie Sądu nałożenie kary na Prezesa Zarządu P. G. nie wyłącza możliwości nałożenia na podstawie art. 96 ust.6 o ofercie kary na skarżącego, jako Członka Zarządu odpowiadającego za naruszenie obowiązków informacyjnych przez P. S.A. W ocenie Sądu, zarzut naruszenia art. 136 k.p.a. poprzez przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego w przedmiocie kary w odniesieniu do sytuacji majątkowej skarżącego dopiero w postępowaniu odwoławczym nie zasługuje na uwzględnienie. Należy zauważyć, iż przepis art. 136 K.p.a. zezwala organowi, który ponownie rozpoznaje sprawę przeprowadzić na żądanie strony lub z urzędu dodatkowego postępowania w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie. Komisja ponownie rozpoznając sprawę w trybie art. 127 § 3 K.p.a. (a nie w postępowaniu odwoławczym) podjęła działania zmierzające do ustalenia, czy nałożona na skarżącego kara pieniężna uwzględnia jego sytuację majątkową oraz czy jej zapłata nie będzie stanowiła nieproporcjonalnej dolegliwości. W konsekwencji prawidłowo uznała, że sytuacja ekonomiczna skarżącego umożliwia zapłatę ciążącej na skarżącym kary, gdyż posiada on aktywa w tym środki pieniężne w zadeklarowanej wysokości 100.858,14 zł. Niezasadne są również zarzuty naruszenia art. 56 ust. 1 pkt 2 lit a ustawy o ofercie w zw. z § 3 ust. 1, 2 i 3 w zw. z § 9 pkt 4 Rozporządzenia. Należy wyjaśnić, iż istotne w niniejszej sprawie jest, iż w dniu [...] lipca 2012 r. została wydana decyzja w przedmiocie nałożenia na Spółkę P. S.A. kary pieniężnej za naruszenie obowiązków wynikających z ww. przepisów. W niniejszym postępowaniu Komisja wykazała zasadność dopuszczenia się przez Spółkę powyższych naruszeń, dodatkowo wykazała, iż naruszenie to miało charakter rażący. Zauważyć w tym miejscu wypada, iż skarżący w piśmie z dnia [...] lipca 2014 r. powołał się na zarzuty formułowane we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Zaskarżoną decyzją organ precyzyjnie i wyczerpująco odniósł się do zarzutów stawianych decyzji z dnia [...] grudnia 2012 r., wyprowadzając z dokonanych ustaleń trafne wnioski. Skarga zaś nie zawiera nowej argumentacji w tej mierze, do której organ by się nie odniósł, lub też jego poglądy należałoby uznać za wadliwe. Decyzja uznaniowa (a taki charakter, jak już wykazano powyżej, ma decyzja wydana na podstawie art. 96 ust. 6 ustawy o ofercie) może być uchylona przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w wypadku stwierdzenia, że została wydana z takim naruszeniem przepisów o postępowaniu administracyjnym, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.). O tego rodzaju naruszeniach można by mówić, gdy np. organ pozostawił poza swoimi rozważaniami argumenty podnoszone przez stronę, pominął istotne dla sprawy materiały dowodowe lub dokonał oceny tych materiałów wbrew zasadom logiki lub doświadczenia życiowego. Takie uchybienia w rozpoznawanej sprawie nie miały miejsca, organ nadzoru przeprowadził wnikliwe postępowanie dowodowe, zaś wydaną decyzję należycie uzasadnił. Ponownie rozpoznając sprawę Komisja podzieliła zarzut skarżącego naruszenia art. 10 K.p.a. poprzez uniemożliwienie wypowiedzenia się przed wydaniem decyzji, albowiem po wezwaniu przez organ, pismem nadanym w dniu [...] grudnia 2012 r., to jest w ostatnim dniu wyznaczonego terminu skarżący nadał na poczcie pismo zawierające stanowisko w sprawie oraz wnioski dowodowe. Pismo to wpłynęło do Urzędu Komisji w dniu [...] grudnia 2012 r., zaś w dniu [...] grudnia 2012 r. została wydana decyzja. Organ odnosząc się do powyższego naruszenia wyczerpująco i niewadliwie uzasadnił swoje stanowisko. Zawarta w odniesieniu do powyższego ocena pozwala na stwierdzenie, iż istotnie naruszenie to pozostaje bez wpływu na rozstrzygnięcie w niniejszej sprawie. Zauważyć jednocześnie wypada, iż skarżący powołując się ponownie w skardze na ten zarzut, jak również podnosząc pozostałe wskazane w piśmie z dnia [...] lipca 2014 r. zarzuty, odwołując się do wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, nie przedstawił nowej argumentacji na ich poparcie, ani też nie odniósł się do wywodów i ocen zawartych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Tymczasem organ w sposób wyczerpujący i zasługujący na uwzględnienie odniósł się do podnoszonej przez skarżącego argumentacji, jak i oceny co do zasadności przeprowadzenia wnioskowanych dowodów i ich wpływu na rozstrzygnięcie. W tych okolicznościach uznać należy, iż zostały dostatecznie wyjaśnione wszystkie okoliczności mające wpływ na wynik sprawy, a ustaleń faktycznych dokonano na podstawie materiału dowodowego, należycie ocenionego przez organ administracji, co znalazło odzwierciedlenie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Z tych względów brak jest podstaw do uwzględnienia skargi. Mając powyższe na względzie, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a. Sąd oddalił skargę orzekając jak w sentencji wyroku.