VI SA/Wa 1447/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Urszula Wilk po rozpoznaniu w dniu 10 maja 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku M. J. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] marca 2010 r. nr [...] postanawia odrzucić wniosek. W dniu 1 czerwca 2010 r. M. J. złożyła za pośrednictwem Głównego Inspektora Transportu Drogowego skargę na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] marca 2010 r. nr [...] wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do jej wniesienia. We wniosku tym skarżąca podała, że o fakcie wydania zaskarżonej decyzji dowiedziała się dopiero w dniu 25 maja 2010 r., kiedy to w/wym. otrzymała pismo od Głównego Inspektora Transportu Drogowego informujące ją o niepodjęciu przez nią decyzji z dnia [...] marca 2010 r. nr [...]. Ponadto skarżąca podniosła, że w dniach od 20 marca 2010 r. do 25 marca 2010 r. z uwagi na chorobę przebywała w domu - pomimo tego jednak przesyłka zawierająca wskazaną decyzję nie została jej doręczona osobiście, ani też nie pozostawiono jej zawiadomienia o złożeniu przesyłki w urzędzie pocztowym. Postanowieniem z dnia 29 lipca 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił wniosek skarżącej o przywrócenie terminu do wniesienia skargi, które następnie zostało uchylone przez Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 12 października 2010 r., sygn. akt II GZ 288/10. Postanowieniem z dnia 9 grudnia 2010 r. WSA w Warszawie odmówił M. J. przywrócenia terminu do wniesienia skargi w sprawie z jej skargi na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] marca 2010 r. nr [...]. Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu zażalenia na ww. postanowienie – postanowieniem z dnia 18 marca 2011 r. sygn. akt II GZ 106/11 uchylił zaskarżone postanowienie z dnia 9 grudnia 2010 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Na wstępie podnieść należy, że zgodnie z art. 190 zd. 1 w zw. z art. 197 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej ppsa - sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Stosownie zaś do art. 197 § 2 ppsa do postępowania toczącego się na skutek zażalenia stosuje się odpowiednio przepisy o skardze kasacyjnej. W postanowieniu z dnia 12 października 2010 r., sygn. akt II GZ 288/10 Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że nie można uznać prawidłowości doręczenia zastępczego skarżącej decyzji Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] marca 2010 r. nr [...], a to z uwagi na brak na dowodzie doręczenia adnotacji doręczyciela, gdzie umieścił zawiadomienie o umieszczeniu przesyłki w urzędzie pocztowym. Jednocześnie Naczelny Sąd Administracyjny zalecił sądowi I instancji ponownie rozpoznać wniosek skarżącej o przywrócenie terminu do wniesienia skargi, uwzględniając powyższe stanowisko. Realizując zatem wytyczne Naczelnego Sądu Administracyjnego, podnieść należy, że stosownie do art. 86 § 1 ppsa, jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu (art. 87 § 1 ppsa). W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (art. 87 § 2 ppsa). Wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 87 § 3 ppsa). Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (art. 87 § 4 ppsa). Z brzmienia art. 86 § 1 ppsa wynika, że wyjściowym warunkiem przywrócenia terminu, obok braku winy, jest realne uchybienie terminowi do dokonania określonej czynności. Przy czym dodać należy, że aby terminowi można było uchybić, konieczne jest by rozpoczął on bieg. W rozpoznawanej sprawie, skarżąca złożyła skargę na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] marca 2010 r. nr [...] wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do jej wniesienia. Zgodnie z art. 53 § 1 ppsa skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Z brzmienia powołanego wyżej przepisu jednoznacznie wynika, że dopóki rozstrzygnięcie nie zostanie doręczone, dopóty brak jest możliwości wniesienia skargi na nie. Zgodnie ze stanowiskiem Naczelnego Sądu Administracyjnego, w niniejszej sprawie nie można uznać skuteczności doręczenia zastępczego zaskarżonej decyzji, a to z uwagi na brak, na dowodzie doręczenia, adnotacji doręczyciela, gdzie umieścił zawiadomienie o umieszczeniu przesyłki w urzędzie pocztowym. Powyższe oznacza, że w realiach niniejszej sprawy nie ziściło się zdarzenie warunkujące możliwość wniesienia skargi, a tym samym rozpoczynające bieg terminu do jej wniesienia. Jak zaś wyżej wykazano, terminowi można uchybić, tylko wtedy, gdy rozpoczął on bieg, zatem wniosek o przywrócenie terminu, który nie rozpoczął biegu uznać należy za niedopuszczalny. Stosownie do art. 88 zd. 1 ppsa spóźniony lub z mocy ustawy niedopuszczalny wniosek o przywrócenie terminu sąd odrzuci na posiedzeniu niejawnym. Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 88 zd. 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.