VI SA/Wa 1451/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Zdzisław Romanowski po rozpoznaniu w dniu 8 marca 2013 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku adwokata J. L. z dnia 10 grudnia 2012 r. o przyznanie wynagrodzenia za zastępstwo prawne wykonane na zasadzie prawa pomocy w sprawie ze skargi A. K. na decyzję Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia z dnia [...] maja 2012 r. nr [...] w przedmiocie obowiązku ubezpieczenia zdrowotnego postanawia: odmówić przyznania wynagrodzenia za zastępstwo prawne wykonane na zasadzie prawa pomocy Postanowieniem referendarza sądowego z dnia 2 października 2012 r. ustanowiono dla A. K. adwokata z urzędu w sprawie ze skargi wymienionego na decyzję Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia z dnia [...] maja 2012 r. w przedmiocie obowiązku ubezpieczenia zdrowotnego. Okręgowa Rada Adwokacka w W. pełnomocnikiem skarżącego wyznaczyła adwokata J. L.. Na rozprawie w dniu 10 grudnia 2012 r. powyżej wskazany pełnomocnik wniósł - w formie załącznika do protokołu rozprawy - o zasądzenie na jego rzecz "nieopłaconych kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych". Wyrokiem z dnia 10 grudnia 2012 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę A. K.. Pismem z dnia 17 grudnia 2012 r. adwokat J. L. zwrócił się o sporządzenie uzasadnienia powołanego wyroku. Odpis orzeczenia z uzasadnieniem doręczono mu w dniu 8 stycznia 2013 r. W dniu 7 marca 2013 r. zostało wydane na podstawie art. 169 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012r., poz. 270 ze zm. - dalej jako p.p.s.a.) postanowienie, stwierdzające prawomocność wyroku z dnia 10 grudnia 2012 r., sygn. akt VI SA/Wa 1451/12 od dnia 8 lutego 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: W myśl art. 250 p.p.s.a., wyznaczony adwokat, radca prawny, doradca podatkowy albo rzecznik patentowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Z kolei, w odniesieniu do adwokatów, szczegółową regulację we wskazanej materii zawiera rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. 2002 r. Nr 163 poz. 1348 ze zm.). Rozporządzenie to jako warunek przyznania adwokatom kosztów nieopłaconej pomocy prawnej, w § 20, wyraźnie wskazuje obowiązek zamieszczenia we wniosku o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oświadczenia, że opłaty nie zostały zapłacone w całości lub w części. Z treści tego przepisu wynika, że oświadczenie jest nieodzownym elementem uzasadnienia wniosku o przyznanie wynagrodzenia, stanowiącym przesłankę do przyjęcia, że praca adwokata nie została wynagrodzona i zachodzi prawna podstawa do poniesienia kosztów z tego tytułu przez Skarb Państwa na podstawie art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 26 maja 1982 r. – Prawo o adwokaturze (Dz. U. z 2002 r. Nr 123, poz. 1058 ze zm.), vide: postanowienie NSA z dnia 20 sierpnia 2008 r., sygn. akt I OZ 603/08 (Baza Orzeczeń NSA - http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Jednocześnie oświadczenie pełnomocnika o zapłaceniu lub nie opłat za wykonanie czynności w ramach pomocy prawnej przyznanej z urzędu jest elementem konstrukcyjnym wniosku o przyznanie kosztów zastępstwa procesowego i zawarcie tego oświadczenia w treści wniosku warunkuje pozytywne jego rozpatrzenie (tak NSA w postanowieniu z dnia 8 grudnia 2009 r., sygn. akt II GZ 273/09, Lex nr 582846). Należy przy tym wskazać, że oświadczenie nie może budzić wątpliwości, a z jego treści musi jednoznacznie wynikać, że skarżący w tej konkretnej sprawie, w której udzielono mu pomocy prawnej, nie pokrył jej kosztów w całości lub w części. Nie wystarczy zatem użycie sformułowania, a tak uczynił pełnomocnik z urzędu w niniejszej sprawie, że złożony wniosek dotyczy nieopłaconych kosztów zastępstwa procesowego. Brak w nim bowiem, wymaganego dyspozycją § 20 cyt. rozporządzenia, elementu oświadczenia. Skoro zatem w złożonym do Sądu wniosku wyznaczony adwokat z urzędu takiego wniosku nie zamieścił, a powołany przepis ma charakter bezwzględnie obowiązujący, to tym samym wniosek, jako dotknięty brakiem nieusuwalnym, nie może zostać pozytywnie rozpoznany. Z tych względów, na postawie wyżej cytowanych przepisów art. 250 p.p.s.a. oraz § 20 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r., postanowiono jak w sentencji.