VI SA/Wa 1457/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Pamela Kuraś - Dębecka Sędziowie Sędzia WSA Grażyna Śliwińska (spr.) Sędzia WSA Andrzej Wieczorek Protokolant Agnieszka Gajewiak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 października 2009 r. sprawy ze skargi "W." sp. j. z siedzibą w S. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] czerwca 2009 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej 1. uchyla zaskarżoną decyzję i utrzymaną nią w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] maja 2009 r.; 2. stwierdza, że uchylone decyzje nie podlegają wykonaniu; 3. zasądza od Głównego Inspektora Transportu Drogowego na rzecz skarżącej "W." [...] sp. j. z siedzibą w S. kwotę 120 (sto dwadzieścia) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] czerwca 2009 r. nr [...] Główny Inspektor Transportu Drogowego utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] maja 2009 r. nr [...] o nałożeniu na "W." SP. JAWNA (dalej jako skarżąca, strona, spółka) kary pieniężnej w wysokości 3000 złotych za wykonywanie przewozu drogowego bez uiszczenia wymaganej opłaty za przejazd po drogach krajowych. Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia wskazał art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm. – dalej jako k.p.a.), art. 42 ust. 1, art. 87 ust. 1, art. 92 ust. 1 i ust. 4 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2007 r. Nr 125, poz. 874 z późn. zm. – dalej też jako utd), § 3 i § 4 Rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 8 sierpnia 2006 r. w sprawie opłat za przejazd po drogach krajowych (Dz. U z 2006 r., Nr 151, poz. 1089 ze zm. – dalej jako Rozporządzenie) oraz lp. 4.1. załącznika do ustawy o transporcie drogowym. Podstawę faktyczną niniejszego rozstrzygnięcia stanowiły ustalenia dokonane przez Inspekcję Transportu Drogowego w dniu [...] kwietnia 2009 r. w C. podczas kontroli należącego do skarżącej pojazdu marki R. o nr rej. [...] z naczepą o nr rej. [...]. Ze sporządzonego w trakcie kontroli protokołu wynikało, iż kierowca okazał do kontroli odcinek kontrolny dobowej karty opłaty za przejazd Seria i Nr [...]. Na okazanym odcinku data ważności karty opłaty nie została przedziurkowana, a jedynie przekreślona długopisem. Przekreślono [...].04.2009 r. Za przednią szybą pojazdu znajdowała się winieta samoprzylepna, na której data ważności nie była przedziurkowana, a jedynie zaznaczona długopisem. Na podstawie powyższych ustaleń [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego stwierdził wykonywanie przewozu drogowego bez uiszczenia wymaganej opłaty za przejazd po drogach krajowych. W uzasadnieniu podkreślił, iż w myśl § 3 Rozporządzenia uiszczenie opłaty następuje poprzez nabycie karty opłaty przez podmiot wykonujący na terenie Rzeczypospolitej Polskiej przewóz drogowy w jednostce upoważnionej do poboru opłat, zwanej dalej "jednostką". Karta opłaty składa się z dwóch części: 1) winiety samoprzylepnej, zwanej dalej "winietą", umieszczonej w sposób trwały wewnątrz pojazdu samochodowego, w prawym dolnym rogu przedniej szyby pojazdu; 2) odcinka kontrolnego przechowywanego w pojeździe samochodowym i okazywanego na żądanie osób uprawnionych do kontroli karty opłaty. Dowód uiszczenia opłaty stanowią obie przedziurkowane części karty opłaty łącznie. Zgodnie z § 3 ust. 4 ww. Rozporządzenia nie stanowią dowodu uiszczenia opłaty odcinek kontrolny nieprzedziurkowany lub winieta nieprzedziurkowana bądź winieta nieumieszczona trwale w sposób, o którym mowa w ust. 2 pkt 1. Skoro więc w trakcie kontroli drogowej zarówno odcinek kontrolny, jak i winieta i samoprzylepna nie były przedziurkowane, zgodnie ze wskazanym wyżej przepisem taka karta opłaty nie stanowi dowodu uiszczenia opłaty za przejazd po drogach krajowych. W odwołaniu od decyzji pierwszoinstancyjnej skarżąca podniosła, że nałożenie na nią kary za brak opłaty drogowej jest krzywdzące, gdyż faktycznie taką opłatę uiściła. Natomiast fakt nieprzedziurkowania winiety (przyklejonej prawidłowo) i odcinka kontrolnego, a jedynie zaznaczenie długopisem na nich daty ważności wynikał z braku narzędzia do dziurkowania. Skarżąca zaznaczyła, że skreślenie długopisem i naklejenie winiety na szybę czyni winietę bezużyteczną i nie nadającą się do ponownego użytku. Główny Inspektor Transportu Drogowego utrzymując decyzję pierwszoinstancyjną w mocy wskazał, iż stosownie do art. 87 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym, podczas przejazdu po drogach krajowych kierowca pojazdu obowiązany jest mieć przy sobie, między innymi, dowód uiszczenia opłaty za korzystanie z tych dróg, przy czym lp. 4.1 załącznika do ww. ustawy przewiduje karę pieniężną w wysokości 3000 zł za wykonywanie przewozu drogowego bez uiszczenia wymaganej opłaty za przejazd po drogach krajowych i skarżąca dopuściła się naruszenia tej normy. Organ odwoławczy przyznał co prawda, że dobowa karta opłaty na przejazd po drogach krajowych została zakupiona, ale żeby uznać ją za dowód uiszczenia opłaty przewoźnik musi przedziurkować zarówno samą winietę, jak i odcinek kontrolny. Uznanie za taki dowód uiszczenia opłaty karty skreślonej długopisem byłoby sprzeczne z obowiązującym prawem. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarżąca zarzuciła naruszenie zasady prawdy obiektywnej określonej w art. 7 k.p.a. przez wydanie decyzji z rażącym naruszeniem prawa, zasady legalizmu określonej w art. 6 k.p.a. przez nałożenie kary na niewłaściwy podmiot oraz § 4 rozporządzenia Ministra Transportu w sprawie opłat za przejazd po drogach krajowych. W jej ocenie wywiązała się z nałożonych obowiązków: zakupiła winietę, uzupełniła odcinek kontrolny wpisując nr rejestracyjny pojazdu, a samoprzylepny odcinek umieściła po prawej stronie przedniej szyby. Nieprawidłowy jest więc zarzut, że opłata za kartę opłaty drogowej nie została uiszczona. Podkreśliła, że czym innym jest nieuiszczenie opłaty drogowej, a czym innym nieprawidłowo wypełniona przez jednostkę dystrybuującą karta opłaty drogowej. Obowiązek przedziurkowania winiety spoczywa na jednostce upoważnionej do poboru opłat i karanie przedsiębiorcy za jej uchybienia jest niedopuszczalne i stanowi rażące naczelnych zasad postępowania administracyjnego. Przedsiębiorca nie ponosi odpowiedzialności za działania i niedopatrzenie innego podmiotu, tj. jednostki dystrybuującej winiety. W sytuacji, w której dystrybutor zaniedbał swego obowiązku, kierowca został w trakcie wykonywania zadania przewozowego zmuszony do samodzielnego przekreślenia daty. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. W uzasadnieniu podtrzymał argumenty wskazane w zaskarżonej decyzji podkreślając zarazem, iż wyłącznie przewoźnik odpowiedzialny jest za uiszczanie opłaty i wyposażenie kierowcy w dowód uiszczenia opłaty, tak aby mógł być okazany w trakcie kontroli. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz.1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu, kontrola ta jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, że sądy administracyjne sprawują kontrolę aktów i czynności z zakresu administracji publicznej pod względem ich zgodności z prawem materialnym i procesowym. Ponadto, zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm. dalej jako p.p.s.a.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi i powołaną podstawą prawną. W ocenie Sądu, zarzut skarżącej jest trafny a skarga zasługuje na uwzględnienie. Zaskarżona decyzja oraz utrzymana nią w mocy decyzja organu I instancji, w zakresie nałożonej kary pieniężnej 3000 zł za wykonywanie przewozu drogowego bez uiszczenia wymaganej opłaty za przejazd po drogach krajowych, wydane zostały bowiem z naruszeniem przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy. Podkreślić należy, iż skarżąca nie kwestionowała prawidłowości ustaleń organu I instancji, a jedynie jego ocenę i zasadność nałożenia kary pieniężnej za wykonywanie przewozu drogowego bez uiszczenia wymaganej opłaty za przejazd po drogach krajowych w sytuacji, kiedy uiściła takową opłatę. Także organ odwoławczy przyznał, że dobowa karta opłaty na przejazd po drogach krajowych została zakupiona. Stosownie do art. 42 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym podmioty wykonujące na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przewóz drogowy zobowiązane są do uiszczania opłaty za przejazd pojazdu samochodowego po drogach krajowych. Obowiązek posiadania przy sobie i okazania przez kierowcę podczas przejazdu po drogach krajowych m.in. dowodu uiszczenia opłaty za korzystanie z tych dróg przewiduje art. 87 ust. 1 utd. Poza sporem jest, że dobowa karta opłaty na przejazd po drogach krajowych została zakupiona i w czasie kontroli okazana przez kierowcę. Kwestią sporną jest, czy niewątpliwie wadliwy sposób skasowania zakupionej winiety – poprzez skreślenie, zamiast przedziurkowania daty jej ważności - stanowi o tym, że de facto nie jest ona dowodem uiszczenia opłaty, czego skutkiem jest odpowiedzialność administracyjna spółki w postaci nałożenia kary pieniężnej w wysokości 3000 zł. Stanowi to konsekwencję zastosowania art. 92 ust. 1 utd stanowiącego, że kto wykonuje przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, naruszając obowiązki lub warunki wynikające z przepisów ustawy, podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 zł do 15000 zł. Wykaz naruszeń obowiązków lub warunków oraz wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia określa załącznik do ustawy (art. 92 ust. 4). W przepisach Lp. 4.1. - 4.3. tego załącznika ustawodawca wymienił trzy delikty związane z wykonywaniem przewozu drogowego z naruszeniem przepisów dotyczących uiszczania opłat za przejazd po drogach krajowych, przewidując różne kary pieniężne za ich popełnienie. Wykonywanie przewozu drogowego bez uiszczenia wymaganej opłaty za przejazd po drogach krajowych (Lp. 4.1.) zagrożone jest karą w wysokości 3000 zł. Dla pozostałych deliktów, to jest wykonywania przewozu drogowego z opłatą uiszczoną w wysokości niższej niż wymagana dla danego pojazdu samochodowego (Lp. 4.2.) i wykonywania przewozu drogowego z nieprawidłowo wypełnioną kartą za przejazd po drogach krajowych (Lp. 4.3.), ustawodawca przewidział kary pieniężne w wysokości po 1000 zł. Najdotkliwiej zatem karany jest delikt polegający na naruszeniu obowiązku uiszczania opłaty za przejazd pojazdami samochodowymi po drogach krajowych. Łagodniej karane jest natomiast, oprócz wykonywania przewozu z opłatą niższą niż wymagana, niezachowanie wymogów związanych z dokumentowaniem uiszczenia takiej opłaty, które jednak nie zostało określone w sposób ogólny, lecz ściśle - jako nieprawidłowe wypełnienie karty opłaty za przejazd po drogach krajowych. Na podstawie upoważnienia ustawowego zawartego w art. 42 ust. 7 ustawy o transporcie drogowym wydane zostało rozporządzenie Ministra Transportu z dnia 8 sierpnia 2006 r. w sprawie opłat za przejazd po drogach krajowych. Upoważnienie to stanowi, że minister właściwy do spraw transportu, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw finansów publicznych, upoważniony został do określenia, w drodze rozporządzenia, rodzaju i stawek opłaty za przejazd po drogach krajowych, oraz trybu wnoszenia i sposobu rozliczania tej opłaty w przypadku niewykorzystania w całości lub w części dokumentu potwierdzającego jej wniesienie za okres roczny z przyczyn niezależnych od przedsiębiorcy, a także wzorów dokumentów potwierdzających wniesienie tej opłaty. Innymi słowy, w zakresie dotyczącym dokumentowania wniesienia opłaty minister właściwy do spraw transportu umocowany był więc jedynie do określenia wzorów dokumentów potwierdzających wniesienie tej opłaty. Upoważnienie ustawowe nie obejmowało możliwości zmian zasad dowodzenia, które określone są w ustawach regulujących postępowanie administracyjne, a szczególności przewidzianych w przepisach Kodeksu postępowania administracyjnego. O ile przepis § 3 ust. 1 rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 8 sierpnia 2006 r. w sprawie opłat za przejazd po drogach krajowych stanowi, że "uiszczenie opłaty następuje poprzez nabycie, przez podmiot wykonujący na terenie Rzeczypospolitej Polskiej przewóz drogowy, karty opłaty w jednostce upoważnionej do poboru opłat", że (ust. 2 pkt 1 i 2): "Karta opłaty składa się z dwóch części: winiety samoprzylepnej umieszczonej w sposób trwały wewnątrz pojazdu samochodowego, w prawym dolnym rogu przedniej szyby pojazdu oraz odcinka kontrolnego przechowywanego w pojeździe samochodowym i okazywanego na żądanie osób uprawnionych do kontroli karty opłaty", o tyle zastrzeżenia budzi § 3 ust. 4. W przepisie § 3 ust. 4 powyższego rozporządzenia wymienione bowiem zostały przypadki, w których okazany do kontroli odcinek kontrolny i winieta samoprzylepna nie stanowią dowodu uiszczenia opłaty. M.in. nie stanowi dowodu uiszczenia opłaty odcinek kontrolny nieprzedziurkowany lub winieta nieprzedziurkowana bądź winieta nieumieszczona trwale w sposób, o którym mowa w ust. 2 pkt 1. Innymi słowy, zapis rozporządzenia wyłączałby jakąkolwiek możliwość dowodzenia uiszczenia opłaty np. w przypadku wadliwości jej przedziurkowania. W stanie faktycznym niniejszej sprawy bezspornym jest, że kierowca skontrolowanego pojazdu – zatrudniony przez skarżącą spółkę, okazał w czasie kontroli nabytą wcześniej, właściwą dobową kartę opłaty drogowej, to jest zarówno odcinek kontrolny, jak też winietę samoprzylepną tej karty. Odcinek kontrolny został prawidłowo wypełniony przez wpisanie w nim numeru rejestracyjnego kontrolowanego pojazdu – stosownie do § 4 ust. 1 i 2 Rozporządzenia, a winieta samoprzylepna umieszczona została trwale wewnątrz pojazdu na przedniej szybie. Natomiast obie części karty były nie przedziurkowane, lecz właściwe pola zakreślone długopisem. Z ustaleń organu wynika, że mimo wadliwej techniki "skasowania" karty opłaty, nie budził wątpliwości fakt jej okazania przez kierowcę uznania, że była stosowna do wykonywanego przewozu i co do okresu ważności wypełniona, a więc identyfikowała ona pojazd. Rodzi zatem istotne zastrzeżenia nałożenie na skarżącego kary pieniężnej w najwyższej - przewidzianej ustawą wysokości - za wykonywanie przewozu bez uiszczenia wymaganej opłaty, mimo wypełnienia przezeń obowiązku w zakresie uiszczenia tej opłaty. Należy zwrócić uwagę, że przepis rangi ustawowej - Lp. 4.1. załącznika do ustawy utd - sankcją kary 3000 zł obwarowuje "wykonywanie przewozu drogowego bez uiszczenia wymaganej opłaty (...)", gdy tymczasem uiszczenie to zdefiniowano w § 3 ust. 1 rozporządzenia stanowiąc, iż następuje ono "poprzez nabycie (...) karty opłaty w jednostce upoważnionej do poboru opłat". Mimo, że organ odwoławczy przyznał, że skarżący nabył kartę opłaty stosownie do tego przepisu, nałożył na niego karę pieniężną za wykonywanie przewozu bez uiszczenia opłaty, wywodząc ten brak wyłącznie z faktu nieprzedziurkowania, a zaznaczenia długopisem daty na karcie. W ocenie Sądu, w sytuacji, gdy skarżący uiścił tę opłatę poprzez nabycie karty, czyli poniósł z tego tytułu przewidziane przepisami koszty, zaprezentowane stanowisko organu odwoławczego, a wcześniej organu I instancji, nie ma oparcia w przepisach rangi ustawowej. W orzeczeniu z dnia 6 stycznia 2009 r. sygn. akt II GSK 593/08 Naczelny Sąd Administracyjny wskazując na zakres upoważnienia ustawowego zawartego w art. 42 ust. 7 ustawy o transporcie drogowym wskazał, że w zakresie dotyczącym dokumentowania wniesienia opłaty minister właściwy do spraw transportu umocowany był więc jedynie do określenia wzorów dokumentów potwierdzających wniesienie tej opłaty. Taki też zakres regulacji określa § 1 ww. rozporządzenia wykonawczego Ministra Transportu z dnia 8 sierpnia 2006 r. w sprawie opłat za przejazd po drogach krajowych. Upoważnienie ustawowe nie obejmowało możliwości zmian zasad dowodzenia określonych w ustawach regulujących postępowanie administracyjne, w szczególności w przepisach Kodeksu postępowania administracyjnego. NSA w cytowanym wyroku stwierdził, że przeniesienie regulowanej ustawowo materii zasad postępowania dowodowego do aktu normatywnego rangi podstawowej, jakim jest rozporządzenie, naruszałoby zasady państwa prawnego (art. 2 Konstytucji RP). Wobec tego użyte w § 3 ust. 4 rozporządzenia sformułowanie "nie stanowi dowodu uiszczenia opłaty", odnoszące się do nieumieszczenia winiety w sposób trwały wewnątrz pojazdu samochodowego, w prawym dolnym rogu przedniej szyby pojazdu, nie może być odczytywane inaczej jak podstawa uznania, że w opisanych okolicznościach dowód uiszczenia opłaty nie odpowiada wzorowi określonemu w omawianym rozporządzeniu. Nie stanowi natomiast przesłanki wyłączającej możność przyjęcia, że opłata w rzeczywistości została uiszczona. Powyższe rozważania Naczelnego Sądu Administracyjnego odnoszące się do kwestii naruszenia przez przewoźnika obowiązku umieszczenia winiety w sposób trwały wewnątrz pojazdu samochodowego, znajdą zastosowanie również na gruncie niniejszej sprawy dotyczącej stwierdzenia dysponowania przez przewoźnika nieprzedziurkowana winietą. W § 3 ust. 4 pkt 1) Rozporządzenia wskazano bowiem, iż nie stanowią dowodu uiszczenia opłaty odcinek kontrolny nieprzedziurkowany lub winieta nieprzedziurkowana bądź winieta nieumieszczona trwale w sposób, o którym mowa w ust. 2 pkt 1. Tym samym ocena Naczelnego Sądu Administracyjnego dotycząca właściwego odczytania użytego w § 3 ust. 4 rozporządzenia sformułowania "nie stanowi dowodu uiszczenia opłaty", wyłącznie jako podstawy uznania, iż dowód uiszczenia opłaty nie odpowiada wzorowi określonemu w omawianym rozporządzeniu, odnosi się również do przypadku posiadania przez kierowcę nieprzedziurkowanej winiety. Innymi słowy, sam fakt nieprzedziurkowania winiety nie może wyłączyć przyjęcia, że opłata w rzeczywistości została uiszczona. Wojewódzki Sąd Administracyjny w niniejszej sprawie podziela prezentowany pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego w cytowanym orzeczeniu, gdzie podkreślił, że ustawodawca w załączniku do ustawy o transporcie drogowym nie przewidział nakładania na przedsiębiorców "sankcji za ogólnie określone niezachowanie wymogów związanych z dokumentowaniem uiszczenia opłaty, a tym bardziej za konkretnie oznaczone zaniechanie umieszczenia winiety w prawem przewidziany sposób". Naczelny Sąd Administracyjny postrzega tę okoliczność w kategoriach zaniedbania ustawodawcy, który nie zareagował na zmiany wynikające z nowych przepisów wykonawczych wprowadzających obowiązki dotyczące winiet, jako części kart opłat. Istotne jest jednak to, że aktualnie z przepisów prawa nie wynika podstawa nakładania kar pieniężnych w przypadku nieumieszczenia winiety w sposób trwały wewnątrz pojazdu samochodowego. Należy w tym miejscu zaznaczyć, iż przepisy nie przewidują także nakładania kar za posiadanie nieprzedziurkowanej winiety. Tymczasem, jak podkreślił Naczelny Sąd Administracyjny, składająca się na konstytucyjną zasadę państwa prawnego zasada przyzwoitej legislacji wymaga, by nakładanie na obywatela sankcji za naruszenie prawa znajdowało oparcie w wyraźnie sformułowanym przepisie rangi ustawowej. Brak takiego przepisu nie może być zastępowany sięganiem do przepisów regulujących podobne sytuacje, w tym przypadku wykonywanie przewozu drogowego bez uiszczenia wymaganej opłaty za przejazd po drogach krajowych. W niniejszej sprawie tego rodzaju działanie doprowadziło do efektu w postaci nałożenia kary pieniężnej za nieuiszczenie bezspornie uiszczonej opłaty. Poza tym, zgodnie z § 3 ust. 1 w/w rozporządzenia uiszczenie opłaty następuje poprzez nabycie, przez podmiot wykonujący przewóz drogowy, karty opłaty w jednostce upoważnionej do poboru opłat. Ustawodawca w Lp. 4.1. załącznika doprecyzował jedynie, w jakich przypadkach nie ma możliwości wykazania uiszczenia opłaty. Możliwość nałożenia kary pieniężnej ma na celu zapobieganie naruszeniom przepisów ustawy o transporcie drogowym i dotyczy sytuacji, w których to naruszenie rzeczywiście wystąpiło. Z tego względu stwierdzenie, że opłata została rzeczywiście uiszczona winno mieć istotny wpływ na wynik sprawy (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 kwietnia 2009 r. sygn. akt II GSK 895/08). Reasumując, w stanie faktycznym rozpatrywanej tu sprawy brak było podstawy prawnej do przyjęcia po stronie skarżącej odpowiedzialności administracyjnej stosownie do przepisu Lp. 4.1. załącznika do ustawy o transporcie drogowym, tj. za wykonywanie przewozu drogowego bez uiszczenia wymaganej opłaty za przejazd po drogach krajowych, skoro skarżący należną opłatę z tego tytułu faktycznie uiścił, nabywając kartę opłaty w jednostce upoważnionej do jej poboru. Z tych wszystkich powodów Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i art. 152 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji wyroku. O kosztach Sąd rozstrzygnął na podstawie art. 200 p.p.s.a.