VI SA/Wa 146/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Asesor WSA Andrzej Czarnecki (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 1 lipca 2005 r. sprawy ze skargi K. P. wykonującego działalność gospodarczą pod nazwą [...] z siedzibą w D. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] listopada 2004 r. Nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej 1. stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji; 2. określa, iż decyzja wskazana w punkcie 1 nie podlega wykonaniu; 1. zasądza od Głównego Inspektora Transportu Drogowego na rzecz K. P. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. VI SA/Wa 146/05 UZASADNIENIE W dniu [...] grudnia 2003 r. inspektorzy [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego w W. przeprowadzili kontrolę pojazdu należącego do K. P. wykonującego działalność gospodarczą w zakresie transportu drogowego pod nazwą [...]. Kontrola ustaliła przekroczenie dopuszczalnego nacisku osi napędowej pojazdu o 0,46 kN na drogę o dopuszczalnym nacisku do 100 kN. Kierujący pojazdem R. C. nie zgłaszając uwag podpisał protokół kontroli. Decyzją z dnia [...] stycznia 2004 r. [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego, na podstawie art. 13g ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (j. t. Dz. U. z 2000 r. Nr 71, poz. 838 ze zm.), oraz z lp. 5 pkt 1a załącznika do w/w ustawy nałożył na przedsiębiorcę karę pieniężną w wysokości 720 zł. Od decyzji tej K. P. złożył odwołanie wnosząc o odstąpienie od ukarania. Skarżący stwierdził, że pojazd był ważony po załadunku i nie wykazywał przekroczeń dopuszczalnych nacisków osi, co w jego cenie dowodzi, że waga użyta do kontroli nie wskazywała prawidłowo. Główny Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia [...] listopada 2004 r. Nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa., art. 61 ust. 1 i ust. 11 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. Nr 58, poz. 515 ze zm.), art. 13g ust. 1 oraz art. 40c ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (j. t. Dz. U. z 2000 r. Nr 71, poz. 838 ze zm.), lp. 5 pkt 1 załącznika do w/w ustawy, utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu decyzji organ administracji, powołując się na wymienione w sentencji przepisy stanowiące podstawę prawną rozstrzygnięcia, wywodzi wniosek sprowadzający się do stwierdzenia, że w związku z ustaleniami kontroli nałożona kara odpowiada wymaganiom tych przepisów. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie K. P. wnosił o uchylenie decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego, jednakże z treści uzasadnienia wynika, iż skargą swą obejmuje także decyzję organu odwoławczego. Skarżący zarzucał naruszenie wymagań metrologicznych przy wykonywaniu pomiarów wskazując, że pomiar odbywał się w warunkach atmosferycznych mogących je zafałszować. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego wnosił o jej oddalenie, alternatywnie o rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym. Argumenty merytoryczne organu sprowadzają się do podniesionych w zaskarżonej decyzji, a dodatkowo organ administracji stwierdził, iż powołane w skardze rozporządzenie nie mogło mieć zastosowania z uwagi na to, że przestało obowiązywać. Wojewódzki Sad Administracyjny zważył co następuje; Z dniem 1 stycznia 2004 r. weszła w życie ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę — Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1271), która art. 1 wprowadziła ustawę z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269) oraz art. 2 ustawę z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270), z dniem 1 stycznia 2004 r. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych, sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Chodzi więc o kontrolę aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywaną pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności. Sprawy należące do właściwości sądów administracyjnych rozpoznają, w pierwszej instancji, wojewódzkie sądy administracyjne (art. 3 § 1 w/w ustawy). W myśl art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną Rozpoznając skargę w świetle powołanych wyżej kryteriów należy uznać, iż jest ona zasadna, jednakże nie z przyczyn podanych w skardze. Organ odwoławczy oparł rozstrzygnięcie, między innymi, na przepisach art. 13g ust. 1 oraz art. 40c ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (j. t. Dz. U. z 2000 r. Nr 71, poz. 838 ze zm.) oraz lp. 5 pkt 1 załącznika do w/w ustawy w brzmieniu obowiązującym przed dniem 1 maja 2004 r., orzekając po tej dacie, gdyż w dniu [...] listopada 2004 r. W związku z powyższym należy zauważyć, iż ustawą z dnia 14 listopada 2003 r. o zmianie ustawy o drogach publicznych oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 200, poz. 1953 ze zm.) art. 12 wprowadzono zapis, iż do dnia uzyskania przez Rzeczpospolitą Polską członkostwa w Unii Europejskiej załączniki nr 1 i 2 do ustawy zmienianej w art. 1 stosuje się w brzmieniu określonym w załącznikach nr 1 i 2 do niniejszej ustawy. Decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego została oparta na prawidłowej podstawie prawnej, bowiem w dacie jej wydania powołane w niej przepisy obowiązywały. Decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego została wydana po dacie określonej w art. 12 w/w ustawy z dnia 14 listopada 2003 r. o zmianie ustawy o drogach publicznych oraz o zmianie niektórych innych ustaw. Zatem wskazana podstawa prawna rozstrzygnięcia jest wadliwa, albowiem w dniu wydawania decyzji przez Głównego Inspektora Transportu Drogowego obowiązywały zmienione przepisy ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (j. t. Dz. U. z 2000 r. Nr 71, poz. 838 ze zm.). W noweli tej ustawy art. 13g dodany przez art. 1 pkt 15 ustawy z dnia 14 listopada 2003 r. (Dz. U. Nr 200, poz. 1953) zmieniającej ustawę o drogach publicznych z dniem 24 listopada 2003 r. brzmiał: " Za przejazd po drogach publicznych pojazdów nienormatywnych bez zezwolenia określonego przepisami o ruchu drogowym lub niezgodnie z warunkami podanymi w zezwoleniu wymierza się karę pieniężną, w drodze decyzji administracyjnej. Wysokość kar pieniężnych, o których mowa w ust. 1, określa załącznik nr 2 do ustawy". Wskazany załącznik nr 2 nie przewiduje, za uchybienie ustalone w wyniku kontroli, kary orzeczonej w decyzji organu odwoławczego, utrzymującej w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego. Zatem należy stwierdzić, iż organ odwoławczy, utrzymując zaskarżoną decyzję w mocy orzekł, z rażącym naruszeniem prawa, o karze nieprzewidzianej w obowiązujących przepisach. W tych warunkach Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 119, art. 145 § 1 pkt 2, art. 152, art. 200 w związku z art. 205 § 1 i 210 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270), orzekł jak w sentencji.