VI SA/Wa 1476/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Halina Emilia Święcicka Sędziowie Sędzia WSA Magdalena Maliszewska Sędzia WSA Urszula Wilk (spr.) Protokolant st. sekr. sąd. Jan Czarnacki po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 marca 2011 r. sprawy ze skargi A. Sp. j. z siedzibą w S. na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia [...] stycznia 2010 r. nr [...] w przedmiocie unieważnienia prawa z rejestracji wzoru przemysłowego oddala skargę Decyzją z dnia [...] stycznia 2010 r. Urząd Patentowy RP działając w trybie postępowania spornego po rozpoznaniu wniosku H., spol. s.r.o. z siedzibą w L., Czechy na podstawie art. 89 w związku z art. 117 ust. 1 oraz art. 102 ust. 1 w związku z art. 103 ust. 1 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. Prawo własności przemysłowej (Dz. U. z 2003 r. Nr 119 poz. 1117 z późn. zm.) oraz na podstawie art. 98 kpc w związku z art. 256 ust. 2 ustawy Prawo własności przemysłowej (dalej p.w.p.) unieważnił prawo z rejestracji na wzór przemysłowy pt. "[...]" nr [...] służące A. spółka jawna z siedzibą w M. oraz przyznał na rzecz wnioskodawcy kwotę 1600 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania. W uzasadnieniu decyzji Urząd Patentowy RP wskazał, że sporny wzór przemysłowy został zgłoszony [...] lipca 2003 r. Powołując art. 89 p.w.p. w zw. z art. 117 ust. 1 p.w.p. organ uznał, iż wnioskodawca posiada interes prawny w domaganiu się unieważnienia prawa z rejestracji spornego wzoru przemysłowego. Organ wskazał m.in., że Wnioskodawca produkuje, jako konkurencyjny producent elementów wykończeniowych wnętrz, i wprowadza do obrotu gospodarczego [...], w tym także drzwiczki, jego zdaniem, o cechach objętych spornym prawem z rejestracji, a więc sporne prawo prowadzi do ograniczenia zagwarantowanej swobody działalności gospodarczej wnioskodawcy, przy czym strony są konkurentami na rynku artykułów wykończeniowych wnętrz. W ramach wolności prowadzenia działalności gospodarczej zagwarantowanej w art. 20 i 22 Konstytucji RP - i potwierdzonej w art. 6 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (Dz. U. Nr 173, poz. 1807 ze zm.) - wnioskodawcy przysługuje uprawnienie do prowadzenia produkcji i wprowadzania do obrotu różnorodnych rozwiązań technicznych. Jeżeli takie rozwiązanie zostało objęte ochroną wbrew ustawowym warunkom określonym w stosownych przepisach, to podmiot prowadzący taką działalność w świetle powołanych wyżej przepisów ma prawo do wystąpienia z żądaniem unieważnienia prawa wyłącznego. Organ wywodził, że Wnioskodawca przedłożył dowody w postaci faktur, oferty handlowej dystrybutora H., spol. s.r.o. na Polskę firmy P.H.U. P. M. Z. oraz umowy dystrybucyjnej z dnia [...] czerwca 2008r. zawartej pomiędzy H., spol. s.r.o. oraz P.H.U. P. M. Z. na okoliczność wprowadzania do obrotu w Polsce produktów takich samych jak objęte spornym prawem z rejestracji oraz realnego zamiaru dalszej kontynuacji tej działalności. Urząd Patentowy RP nie zgodził się ze stanowiskiem jakoby przedłożone faktury nie identyfikowały produktów, jakich dotyczą. W ocenie organu analizowane faktury rozpatrywane wraz z fragmentem katalogu P.H.U. P. M. Z. (karta 141) pozwalają stwierdzić, że produktami wprowadzanymi do obrotu były [...] według spornego wzoru (wskazują na to powtarzające się w fakturach oraz katalogu nazwy drzwiczek takie jak: D 300X300, D 200X300, D 200X200 wraz ze zdjęciami je przedstawiającymi). W związku z powyższym decyzja podjęta w sprawie będzie miała bezpośredni wpływ na uprawnienie wnioskodawcy co do swobodnego decydowania o zakresie działalności prowadzonej przez niego na terenie Polski. Organ podkreślił też, że wygaśnięcie prawa z rejestracji spornego wzoru przemysłowego pozostaje bez wpływu na przedmiotową sprawę, bowiem skutki prawne unieważnienia prawa z rejestracji różnią się od skutków prawnych wygaśnięcia prawa z rejestracji na skutek zrzeczenia się. W przypadku unieważnienia prawa skutki biegną od daty zgłoszenia wzoru przemysłowego, a zatem unieważnienie prawa stwarza sytuację jakby prawo to w ogóle nie istniało. Przytaczając definicję wzoru przemysłowego zawartą w art. 102 ust. 1 p.w.p. Urząd Patentowy wskazał, że cechy istotne spornego wzoru przemysłowego wskazane w opisie załączonym do jego dokumentacji zgłoszeniowej obejmują kształt ramki i skrzydełka, a zwłaszcza kołnierza ramki i ścianek bocznych skrzydełka w miejscach usytuowania zawiasów i zatrzasków. Powołując art. 103 ust. 1 p.w.p. i oceniając nowość postaci wytworu przedmiotowego wzoru przemysłowego organ zwrócił uwagę, że materiały przedłożone przez wnioskodawcę obejmują między innymi świadectwo rejestracji wzoru przemysłowego nr [...] pt.: "[...]" wydane przez Urząd Własności Przemysłowej Republiki Czeskiej oraz wydruk z bazy wzorów przemysłowych Urzędu Własności Przemysłowej Republiki Czeskiej, na którym uwidocznione są drzwiczki według rejestracji nr [...]. Przeciwstawiony wzór przemysłowy został zgłoszony do ochrony [...] lipca 1997 r., natomiast publikacja tegoż wzoru przemysłowego nastąpiła w dniu [...] maja 1998 r. Zatem przeciwstawiony wzór przemysłowy został udostępniony publicznie przed datą zgłoszenia spornego wzoru przemysłowego pt: "[...]" nr [...], a mianowicie przed dniem [...] lipca 2003 r. Brak "geograficznego" ograniczenia w zakresie publicznego udostępnienia wskazuje, że w przepisie art. 103 ust. 1 pwp chodzi o tzw. nowość światową, a zatem ujawnienie wzoru poza terytorium Polski również znosi przymiot nowości wzoru przemysłowego. W ocenie Urzędu Patentowego analiza cech postaciowych wzoru przemysłowego pt.: "[...]" nr [...] oraz wzoru przemysłowego pt.: "[...]" nr [...] prowadzi do wniosku, że mamy do czynienia z wytworami identycznymi w rozumieniu art. 103 ust. 1 pwp. Porównywane produkty różnią się wyłącznie takimi cechami jak liczba i rozmieszczenie otworów mocujących w ściankach ramki. Są to jednak szczegóły wyglądu, które związane są z funkcjami technicznymi produktu (z funkcją mocowania drzwiczek) i nie wpływają na całościowy odbiór zewnętrznego wyglądu analizowanych drzwiczek. Zarówno sporny wzór pt.: "[...]", jak i przeciwstawiony wzór przemysłowy pt.: "[...]" przedstawiają drzwiczki o takim samym kształcie ramki, jak i samego "skrzydełka" (drzwiowego). Ramka, w którą wbudowane są drzwiczki w obydwu przypadkach ma kształt prostokątny, zaś jej profil ma taki sam kształt litery "T". Powierzchnia frontowa ramki ma zaokrąglone brzegi oraz naroża w identyczny sposób w obydwu wytworach. "Skrzydełko" (drzwiowe) w obydwu porównywanych wzorach jest połączone w taki sam sposób z ramką oraz posiada taki sam kształt przypominający pudełko bez jednego dna. Zdaniem organu analiza cech postaciowych porównywanych wzorów przemysłowych prowadzi do wniosku, że sporny wzór pt.: "[...]" nr [...] nie był w dacie zgłoszenia, a zatem w dniu [...] lipca 2003r nowy w rozumieniu art. 103 ust. 1 pwp. Urząd Patentowy RP wskazał, że w ocenie nowości spornego wzoru przemysłowego oparł się przede wszystkim na materiale dowodowym, który nie może budzić żadnych wątpliwości, a zatem na świadectwie rejestracji wzoru przemysłowego nr [...] pt.: "[...]" oraz na wydruku z bazy wzorów przemysłowych Urzędu Własności Przemysłowej Republiki Czeskiej. Wskazane materiały ponad wszelka wątpliwość dowodzą, że wzór przemysłowy pt.: "[...]" został udostępniony publicznie poprzez publikację w dniu [...] maja 1998 r., czyli przed datą zgłoszenia spornego wzoru przemysłowego. Zdaniem organu analizowany materiał dowodowy nie pozostawia również wątpliwości, co do wyglądu przeciwstawionego wzoru, a co za tym idzie umożliwił on analizę cech postaciowych obydwu wzorów przemysłowych. Urząd Patentowy RP wskazał też, że również pozostałe dowody oceniane łącznie, a mianowicie: faktury rozpatrywane wraz z fragmentem katalogu P.H.U. P. M. Z. potwierdzają jego ocenę. Okoliczność sprzedaży wytworów według spornego wzoru przemysłowego świadczy o tym, że wzór ten dotarł do wiadomości osób zajmujących się zawodową dziedziną, której wzór dotyczy. Wobec powyższego Urząd Patentowy RP uznał za uzasadniony zarzut braku nowości spornego wzoru przemysłowego, co w jego ocenie było wystarczającą przesłanką do unieważnienia spornego prawa z rejestracji wzoru przemysłowego na podstawie art. 103 ust. 1 p.w.p. O kosztach postępowania organ orzekł na podstawie art. 98 § 1 k.p.c. Skargę na powyższą decyzję Urzędu Patentowego RP wywiodła A. spółka jawna w M. żądając uchylenia zaskarżonej decyzji jako niezgodnej z prawem i przekazania Urzędowi Patentowemu RP sprawy do ponownego rozpoznania, a także zasądzenia kosztów postępowania według norm przepisanych. Zarzuty skargi obejmowały: A. naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. art. 89 ust. 1, w związku z art. 117 ustawy pwp. przez: - błędną jego wykładnię, oraz niewłaściwe zastosowanie B. naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 77 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego przez: - niepełne wyjaśnienie stanu faktycznego, będącego podstawą rozstrzygnięcia, - oparcie decyzji na błędnych założeniach i niewłaściwej interpretacji materiału dowodowego. W obszernym uzasadnieniu skargi, skarżąca zakwestionowała posiadanie przez wnioskodawcę interesu prawnego. Wskazywała, że już w toku postępowania przed Urzędem Patentowym RP podnosiła, że w długim okresie poprzedzającym złożenie wniosku tj. od roku 2001 do roku 2008 wnioskodawca nie prowadził w Polsce żadnej działalności gospodarczej. Wobec tego, jedynym dowodem wskazującym na zainteresowanie się wnioskodawcy prowadzeniem działalności gospodarczej w Polsce jest umowa z dnia [...] czerwca 2008 r. o współpracy zawarta pomiędzy wnioskodawcą i M. Z. - właścicielem firmy P.H.U. P., z siedzibą w G.. Uprawniony wskazał na fakt zawarcia tej umowy na dwa miesiące przed złożeniem przedmiotowego wniosku o unieważnienie prawa, przy czym umowa jako dowód nie została złożona razem z wnioskiem. Ponadto, p. M. Z., dwa miesiące przed złożeniem wniosku był pracownikiem zatrudnionym w firmie Uprawnionego od siedmiu lat. Uprawniony złożył do akt kopię świadectwa pracy p. M. Z.. Skarżąca powołując się na orzecznictwo Urzędu Patentowego RP oraz Naczelnego Sądu Administracyjnego wskazywała na rozumienia pojęcia interesu prawnego wskazując m.in., iż interes taki powinien być bezpośredni, konkretny, realny i znajdować potwierdzenie w okolicznościach faktycznych, które uzasadniały zastosowanie normy prawa materialnego. Skarżąca podnosiła, że w przedmiotowej sprawie mamy do czynienia z dwoma podmiotami, które w okresie 7 lat poprzedzających złożenie wniosku nie konkurowały na tym samym rynku. Ewentualny zamiar konkurowania miałaby potwierdzić zawarta w dziwnych okolicznościach umowa o współpracy, z której nie wynikają żadne konkretne zobowiązania ani terminy wprowadzenia wyrobów do Polski. Umowa została zawarta na okres od [...] lipca 2008 r. (wniosek o unieważnienie został złożony [...].08.2008) do [...] czerwca 2009 r., przy czym do czasu wydania decyzji przez Kolegium Orzekające Urzędu Patentowego, tj. do [...].01.2010 r., nie został złożony żaden dowód wskazujący na realizację tej umowy. Nie ma też dowodu na ewentualne przedłużenie działania tej umowy na lata następne. Nigdy też Uprawniony z przedmiotowego prawa nie utrudniał działania Wnioskodawcy w Polsce, nie zabraniał wprowadzenia przez Niego wyrobu podobnego do stanowiącego przedmiot prawa ochronnego. Zdaniem skarżącej o realnym interesie gospodarczym i prawnym miałyby zaświadczyć stare faktury, wskazujące na zaangażowanie H. na rynku polskim w roku 2000-2001 i nierealizowana, zawarta w dziwnych okolicznościach umowa z roku 2008. Wobec powyższego skarżąca wywodziła, że jeżeli by mówić o jakimkolwiek interesie firmy H. w unieważnieniu przedmiotowego prawa to byłby to interes w zamiarze ewentualnym prowadzenia działalności gospodarczej w Polsce a nie realny i konkretny interes prawny, o jakim mowa w przywołanym przez skarżącą uzasadnieniu NSA. W związku z powyższym skarżąca twierdziła, że wnioskodawca nie posiadał w dniu złożenia wniosku rzeczywistego interesu prawnego, który byłby bezpośredni, konkretny, realny i znajdował potwierdzenie w okolicznościach faktycznych. Ponadto skarżąca wskazywała, iż analizując złożone dowody w sprawie Urząd Patentowy popełnił także błędy w interpretacji materiału dowodowego, w identyfikacji przedmiotów i faktur. Urząd niezasadnie zestawił ze sobą faktury sprzed ponad 7 lat wystawione na różne podmioty, z ofertą firmy H. dla PHU P. M. Z. pochodzącą z roku 2008. Zdaniem skarżącej faktury te nie mogą potwierdzać sprzedaży wyrobów, które zawarte są w powstałej 7 lat później ofercie. W odpowiedzi na skargę Urząd Patentowy RP wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasową argumentację w sprawie. Uczestnik postępowania H. spol. s.r.o. z siedzibą w L., w Czechach wnosił o oddalenie skargi jako bezzasadnej. W toku postępowania sądowoadministracyjnego, Sąd na wniosek skarżącej, na podstawie art. 106 § 3 p.p.s.a. dopuścił dowód z decyzji Czeskiego Urzędu Patentowego z dnia [...] listopada 2005 r., którą wzór przemysłowy nr [...] o nazwie "[...]" wykreślono z Rejestru Wzorów Przemysłowych, które to wykreślenie obowiązuje od początku uprawomocnienia się zapisu wzoru przemysłowego w Rejestrze. W piśmie procesowym z dnia [...] lutego 2011 r. Urząd Patentowy RP stanął na stanowisku, że decyzja o wykreśleniu wzoru przemysłowego nr [...] nie ma wpływu na poprawność decyzji organu z [...] stycznia 2010 r. Podobne stanowisko zaprezentował uczestnik postępowania w piśmie procesowym z [...] marca 2011 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym ta kontrola stosownie do § 2 powołanego artykułu sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Sąd w ramach swojej właściwości dokonuje zatem kontroli aktów z zakresu administracji publicznej z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnymi jak i prawem procesowym. Sąd rozstrzyga przy tym w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi zw. dalej p.p.s.a. - Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Stosownie do art. 145 § 1 p.p.s.a. Sąd uwzględnia skargę tylko wówczas, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (1a), naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (1b), inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (1c), a także wówczas, gdy stwierdza nieważność decyzji (postanowienia) z przyczyn określanych w art. 156 k.p.a. lub w innych przepisach bądź z tych przyczyn stwierdza wydanie decyzji (postanowienia) z naruszeniem prawa. Podkreślenia wymaga również, iż stosownie do powołanych wyżej przepisów Sąd nie bada zaskarżonej decyzji pod względem jej celowości czy słuszności. Badając skargę wg powyższych kryteriów Sąd uznał, iż nie zasługuje ona na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa w sposób uzasadniający jej uchylenie. W przypadku wniosku o unieważnienie prawa z rejestracji wzoru przemysłowego punktem wyjścia jest istnienie po stronie wnioskodawcy interesu prawnego, albowiem zgodnie z art. 117 ust. 1 p.w.p. w zw. z art. 89 p.w.p. wzór przemysłowy może być unieważniony w całości lub w części na wniosek każdej osoby, która ma w tym interes prawny, jeżeli wykaże ona, że nie zostały spełnione ustawowe warunki wymagane do uzyskania prawa z rejestracji. Z uwagi na administracyjny charakter postępowania w sprawie o unieważnienie prawa wyłącznego, pojęcie "interesu prawnego" rozumieć trzeba zgodnie ze znaczeniem nadanym mu przez doktrynę prawa administracyjnego, przy czym w literaturze przedmiotu dominuje pogląd, aby ze spornych w doktrynie prawa administracyjnego koncepcji interesu prawnego, przyjąć "obiektywną i materialnoprawną koncepcję strony". Powszechnie uznaje się, że interes prawny w unieważnieniu patentu (odpowiednio wzoru przemysłowego) mają: pozwany o naruszenie patentu, osoba, która zamierza uruchomić produkcję wyrobów lub świadczenie usług według opatentowanego na cudzą rzecz wynalazku, konkurent podmiotu gospodarczego (przedsiębiorcy) uprawnionego z patentu, a także - w pewnych przypadkach - licencjobiorca. W orzecznictwie sądowym nie budzi wątpliwości teza, iż źródłem interesu prawnego w sprawach z zakresu własności przemysłowej mogą być nawet ogólne normy prawne kreujące prawo do prowadzenia działalności gospodarczej (art. 20 i art. 22 Konstytucji RP, art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej, a wcześniej art. 5 ustawy z dnia 19 listopada 1999 r. -Prawo działalności gospodarczej) - (szerzej patrz dr Andrzej Kisielewicz "Interes prawny w sprawach własności przemysłowej"- materiał przygotowany na konferencje pn. Wzory w praktyce Urzędu Harmonizacji Rynku Wewnętrznego i Urzędu Patentowego RP. Wzory w orzecznictwie Unii Europejskiej i Polski, Warszawa 8-9 listopada 2006 roku, wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 24 stycznia 2007 roku, sygn. VI SA/Wa 1944/06 LEX 299739, z dnia 20 marca 2007 roku sygn. VI SA/Wa 1998/06 LEX 322691, z dnia [...] czerwca 2007 roku sygn. VI SA/Wa 635/07 LEX nr 355519, z dnia 29 sierpnia 2006 roku sygn. VI SA/Wa 867/06 LEX 246145). W ocenie Sądu organ prawidłowo uznał zatem, że w rozpoznawanej sprawie po stronie wnioskodawcy występuje interes prawny w żądaniu unieważnienia spornego wzoru przemysłowego. Strony prowadzą działalność wytwórczą w tożsamej branży, oferują ten sam asortyment wyrobów, przedsiębiorstwa posadowione są na rynku Unii Europejskiej, w której jedną z podstawowych zasad jest swobodny przepływ towarów i usług. Zatem interes prawny, o którym mowa w art. 89 ust. 1 w związku z art. 117 ust. 1 p.w.p. istnieje po stronie wnioskodawcy bowiem strony sporu są konkurentami na rynku, zaś sporne prawo ogranicza swobodę działalności gospodarczej wnioskodawcy zagwarantowaną przepisami Konstytucji (art. 20 i 22) oraz ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (Dz. U. z 2004 r. nr 73, poz. 1807). Wnioskodawca wytwarzając produkt odpowiadający wzorowi chronionemu, w ramach chronionej prawem wolności gospodarczej ma prawo do wytwarzania wszystkiego, co nie jest albo nie powinno być chronione prawami bezwzględnymi przysługującymi innym podmiotom. Jeżeli zatem na przeszkodzie jego działalności stoi ochrona na rozwiązanie nie spełniające wymagań prawnych dla niego przewidzianych, to ma on interes prawny w domaganiu się unieważnienia tej ochrony. Dla stwierdzenia istnienia interesu prawnego po stronie wnioskodawcy nie jest konieczne wcześniejsze wezwanie do zaniechania używania określonego znaku lub do zaprzestania określonej produkcji (patrz "Kilka uwag w sprawie interesu prawnego na podstawie wybranych orzeczeń sądów administracyjnych" Andrzej Kisielewicz, Rzecznik Patentowy 3-4 (50-51) kwartalnik lipiec-grudzień 2006), a zatem nie jest konieczne istnienie wcześniejszego sporu między stronami. Wnioskodawca przedłożył dowody w postaci faktur, oferty handlowej dystrybutora H., spol. s.r.o. na Polskę firmy P.H.U. P. M. Z. oraz umowy dystrybucyjnej z dnia [...] czerwca 2008r. zawartej pomiędzy H., spol. s.r.o. oraz P.H.U. P. M. Z. na okoliczność wprowadzania do obrotu w Polsce produktów takich samych jak objęte spornym prawem z rejestracji oraz realnego zamiaru dalszej kontynuacji tej działalności. W ocenie Sądu zasadna jest ocena organu, iż nie można zgodzić się ze stanowiskiem skarżącej jakoby przedłożone faktury nie identyfikowały produktów, jakich dotyczą. Analizowane faktury rozpatrywane wraz z fragmentem katalogu P.H.U. P. M. Z. (karta 141) pozwalają stwierdzić, że produktami wprowadzanymi do obrotu były [...] według spornego wzoru (wskazują na to powtarzające się w fakturach oraz katalogu nazwy drzwiczek takie jak: D 300X300, D 200X300, D 200X200 wraz ze zdjęciami je przedstawiającymi). Skarżący kwestionuje te powiązania, twierdząc że oferta firmy H. dla PHU P. M. Z. pochodzi z roku 2008, natomiast faktury z okresu o siedem lat wcześniejszego. Niemniej jednak zasadnie organ dał wiarę przedstawionym dowodom, gdyż w utrwalonych praktykach handlowych nie zmienia się oznaczeń katalogowych (numerów katalogowych) oferowanych produktów. W związku z powyższym decyzja podjęta w sprawie będzie miała bezpośredni wpływ na uprawnienie wnioskodawcy co do swobodnego decydowania o zakresie działalności prowadzonej przez niego na terenie Polski. W myśl art. 255 ust. 1 pkt 1 powołanej ustawy Prawo własności przemysłowej sprawy o unieważnienie prawa z rejestracji rozpatruje Urząd Patentowy RP w trybie postępowania spornego. W przedmiotowej sprawie sporny wzór przemysłowy został zgłoszony do rejestracji w dniu [...] lipca 2003 r., tj. po wejściu w życie ustawy z dnia 30 czerwca 2000r. Prawo własności przemysłowej, zatem przepisy tej ustawy winny stanowić podstawę oceny zdolności rejestrowej przedmiotowego wzoru. Zgodnie z art. 102 ust. 1 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. Prawo własności przemysłowej Dz.U.03.119.1117 (dalej p.w.p.) wzorem przemysłowym jest nowa i posiadająca indywidualny charakter postać wytworu lub jego części, nadana mu w szczególności przez cechy linii, konturów, kształtów, kolorystykę, strukturę lub materiał wytworu oraz przez jego ornamentację. Zgodnie z art. 103 p.w.p. wzór przemysłowy uważa się za nowy, jeżeli przed datą, według której oznacza się pierwszeństwo do uzyskania prawa z rejestracji, identyczny wzór nie został udostępniony publicznie przez stosowanie, wystawienie lub ujawnienie w inny sposób, z zastrzeżeniem ust. 2. Wzór uważa się za identyczny z udostępnionym publicznie także wówczas, gdy różni się od niego jedynie nieistotnymi szczegółami. Wzoru nie uważa się za udostępniony publicznie, w rozumieniu ust. 1, jeżeli nie mógł dotrzeć do wiadomości osób zajmujących się zawodowo dziedziną, której wzór dotyczy. Przepis ust. 1 nie wyłącza możliwości udzielenia prawa z rejestracji, jeżeli wzór przemysłowy: 1) został ujawniony osobie trzeciej, która w sposób wyraźny lub dorozumiany była zobowiązana do zachowania poufności; 2) został ujawniony w ciągu 12 miesięcy przed datą, według której oznacza się pierwszeństwo do uzyskania prawa z rejestracji, jeżeli ujawnienie nastąpiło przez twórcę, jego następcę prawnego lub - za zgodą uprawnionego - przez osobę trzecią, a także jeżeli ujawnienie nastąpiło w wyniku nadużycia popełnionego wobec twórcy lub jego następcy prawnego. Wzór przemysłowy odznacza się indywidualnym charakterem, jeżeli ogólne wrażenie, jakie wywołuje na zorientowanym użytkowniku, różni się od ogólnego wrażenia wywołanego na nim przez wzór publicznie udostępniony przed datą, według której oznacza się pierwszeństwo. Przy ocenie indywidualnego charakteru wzoru przemysłowego bierze się pod uwagę zakres swobody twórczej przy opracowywaniu wzoru (art. 104 ww. ustawy). Cechy istotne spornego wzoru przemysłowego wskazane w opisie załączonym do jego dokumentacji zgłoszeniowej obejmują kształt ramki i skrzydełka, a zwłaszcza kołnierza ramki i ścianek bocznych skrzydełka w miejscach usytuowania zawiasów i zatrzasków. Spornemu wzorowi został przeciwstawiony wzór przemysłowy pt.: "[...]" zarejestrowany w Urzędzie Własności Przemysłowej Republiki Czeskiej pod numerem [...]. Przeciwstawiony wzór przemysłowy został zgłoszony do ochrony [...] lipca 1997 r., natomiast publikacja tegoż wzoru przemysłowego nastąpiła w dniu [...] maja 1998 r. Zatem przeciwstawiony wzór przemysłowy został udostępniony publicznie przed datą zgłoszenia spornego wzoru przemysłowego pt: "[...]" nr [...], a mianowicie przed dniem [...] lipca 2003 r. Analiza cech postaciowych wzoru przemysłowego pt.: "[...]" nr [...] oraz wzoru przemysłowego pt.: "[...]" nr [...] prowadzi do wniosku, że mamy do czynienia z wytworami identycznymi w rozumieniu art. 103 ust. 1 pwp. Porównywane produkty różnią się wyłącznie takimi cechami jak liczba i rozmieszczenie otworów mocujących w ściankach ramki. Są to jednak szczegóły wyglądu, które związane są z funkcjami technicznymi produktu (z funkcją mocowania drzwiczek) i nie wpływają na całościowy odbiór zewnętrznego wyglądu analizowanych drzwiczek. Zarówno sporny wzór pt.: "[...]", jak i przeciwstawiony wzór przemysłowy pt.: "[...]" przedstawiają drzwiczki o takim samym kształcie ramki, jak i samego "skrzydełka" (drzwiowego). Ramka, w którą wbudowane są drzwiczki w obydwu przypadkach ma kształt prostokątny, zaś jej profil ma taki sam kształt litery "T". Powierzchnia frontowa ramki ma zaokrąglone brzegi oraz naroża w identyczny sposób w obydwu wytworach. "Skrzydełko" (drzwiowe) w obydwu porównywanych wzorach jest połączone w taki sam sposób z ramką oraz posiada taki sam kształt przypominający pudełko bez jednego dna. Wobec powyższego słusznie uznał organ, iż sporny wzór przemysłowy pt. "[...]" nie był w dacie zgłoszenia tj. [...] lipca 2003 r. nowy w rozumieniu art. 103 p.w.p. Na rozprawie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym skarżąca podniosła, że decyzją Urzędu Własności Przemysłowej Republiki Czeskiej wzór przemysłowy nr [...] pt. "[...]" został unieważniony. Sąd na wniosek skarżącej, na podstawie art. 106 § 3 p.p.s.a. dopuścił dowód z decyzji Urzędu Własności Przemysłowej Republiki Czeskiej z dnia [...] listopada 2005 r., którą to decyzją wzór nr [...] wykreślono z rejestru wzorów przemysłowych. Z uzasadnienia tej decyzji wynika, że przyczyną wykreślenia wzoru nr [...] było wcześniejsze ujawnienie wzoru podobnego przez skarżącą. Zgodnie z poglądami doktryny z lektury art. 103 ust.1 p.w.p. wynika, iż nowość określa się poprzez wymienienie form ujawnienia wzoru nowość tę niweczących. Nowość wzoru ulega zniweczeniu zarówno poprzez wcześniejsze ujawnienie "tego samego" wzoru, jak i "takiego samego" wzoru. Chociaż zatem ustawa nie wyraża tego expressis verbis, należy przyjąć, że nowym jest wzór wcześniej nieujawniony, a także wzór niemający identycznego poprzednika (Anna Wojciechowska; Radca Prawny.2004.3.82; Wzory przemysłowe - warunki uzyskania prawa z rejestracji w świetle ustawy: Prawo własności przemysłowej oraz regulacji wspólnotowej). Zatem decyzja Urzędu Własności Przemysłowej Republiki Czeskiej z dnia [...] listopada 2005 r. nie tylko nie zmienia poprawności zaskarżonej decyzji, ale nawet wzmaga prawidłowy pogląd organu dotyczący braku nowości spornego wzoru przemysłowego jako podstawy jego unieważnienia. Zasadnie też przyjął organ, iż wygaśniecie prawa z rejestracji spornego wzoru przemysłowego pozostaje bez wpływu na przedmiotową sprawę, bowiem skutki prawne unieważnienia prawa z rejestracji różnią się od skutków prawnych wygaśnięcia prawa z rejestracji na skutek zrzeczenia się. W przypadku unieważnienia prawa skutki biegną od daty zgłoszenia wzoru przemysłowego, a zatem unieważnienie prawa stwarza sytuację jakby prawo to w ogóle nie istniało. Ostatecznie zatem za niezasadny należy uznać także zarzut naruszenia art. 77 k.p.a. W ocenie Sądu, organ wyczerpująco zbadał wszystkie istotne okoliczności faktyczne oraz przeprowadził dowody służące ustaleniu istotnych w sprawie okoliczności zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej (art. 7 i art. 77 § 1 K.p.a.). Zasadnie też Urząd Patentowy RP obciążył kosztami postępowania skarżącą. Z mocy art. 256 ust. 2 p.w.p. w kwestii kosztów postępowania w sprawie miały odpowiednie zastosowanie przepisy obowiązujące w postępowaniu cywilnym. Zgodnie z art. 98 k.p.c. strona przegrywająca sprawę obowiązana jest zwrócić przeciwnikowi na jego żądanie koszty niezbędne do celowego dochodzenia praw i celowej obrony (koszty procesu). Do niezbędnych kosztów procesu strony reprezentowanej przez adwokata zalicza się wynagrodzenie, jednak nie wyższe niż stawki opłat określone w odrębnych przepisach i wydatki jednego adwokata, koszty sądowe oraz koszty nakazanego przez sąd osobistego stawiennictwa strony. W przedmiotowej sprawie wnioskodawca reprezentowany był przez rzecznika patentowego zatem zasadnym było przyznanie kosztów zastępstwa procesowego w stawce obowiązującej. Biorąc wszystkie powyższe względy pod uwagę, Sąd stanął na stanowisku, że organ wydając zaskarżoną decyzję nie dopuścił się naruszeń prawa materialnego, które miałyby wpływ na wynik sprawy, ani uchybień formalnoprawnych w stopniu, w jakim mogłoby to mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji wyroku.