VI SA/Wa 1483/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Głowacka-Klimas Sędziowie Sędzia WSA Piotr Borowiecki (spr.) Sędzia WSA Henryka Lewandowska-Kuraszkiewicz Protokolant sekr. sąd. Agnieszka Gajewiak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 października 2010 r. sprawy ze skargi A. D.i A. K. na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia [...] maja 2010 r. nr [...] w przedmiocie unieważnienia prawa z rejestracji wzoru przemysłowego Pt. "Tkanina Meblowa" nr [...] 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. stwierdza, że uchylona decyzja nie podlega wykonaniu; 3. zasądza od Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej na rzecz skarżących A. D. i A. K. kwotę 1000 (jeden tysiąc) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] maja 2010 r., nr [...], Urząd Patentowy RP, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu [...] maja 2010 r. sprawy z wniosku R. H. i K. D. – prowadzących działalność jako wspólnicy spółki cywilnej "L" s.c. w K. o unieważnienie prawa z rejestracji wzoru przemysłowego pt. "Tkanina meblowa" nr [...], udzielonego na rzecz skarżących A. D. i A. K. – wspólników spółki cywilnej Firma Handlowa "A" s.c. w K., działając na podstawie art. 102 i art. 104 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. – Prawo własności przemysłowej (t.j. Dz. U. z 2003 r. Nr 119, poz. 1117 ze zm., dalej także p.w.p.) – unieważnił prawo z rejestracji w/w wzoru przemysłowego pt. "Tkanina meblowa" nr [...]. Do wydania zaskarżonej decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym. Pismem z dnia [...] stycznia 2008 r. R. H. i K. D. – prowadzących działalność jako wspólnicy spółki cywilnej "L" s.c. w K. (dalej także: wnioskodawcy) wnieśli przeciwko A. D. i A. K. – wspólnikom spółki cywilnej Firma Handlowa "A" s.c. w K. (dalej jako: uprawnione bądź skarżące) o unieważnienie prawa z rejestracji wzoru przemysłowego pt. "Tkanina meblowa" nr [...]. Wnioskodawcy interes prawny wywodzili z toczącego się przeciwko nim postępowania karnego, wszczętego na skutek zawiadomienia uprawnionych, w związku z naruszeniem prawa z rejestracji spornego wzoru oraz z wezwania przedsądowego, w którym uprawnione domagały się od wnioskodawców m.in. wypłacenia kwoty 250 tys. zł tytułem naprawienia szkody, w związku z naruszeniem ww. prawa z rejestracji. Spornemu wzorowi wnioskodawcy zarzucili brak nowości i brak spełnienia charakteru indywidualnego wytworu, powołując się na przepisy art. 102 i art. 103 p.w.p. i na tę okoliczność przestawili fakturę nr [...] z dnia [...] listopada 2006 r., stanowiącą dowód zakupu w firmie tureckiej B. materiału o nazwie "Elizy", tożsamego ze spornym wzorem. W odpowiedzi na powyższy wniosek uprawnione podniosły, że tkaninę o nazwie YAZGI, według spornego wzoru, wyprodukowała firma turecka D. w oparciu o ich projekt. Zakup tkaniny YAZGI nastąpił [...] stycznia 2006 r. i na tę okoliczność uprawnione przedstawiły umowę z dnia [...] listopada 2005 r., oświadczenie firmy D. z dnia [...] lutego 2008 r., fakturę nr [...] z dnia [...] stycznia 2006 r. z dokumentem SAD i datą [...] stycznia 2006 r. oraz specyfikację celną m.in. z nazwą tkaniny - YAZGI. Uprawnione oświadczyły ponadto, że do marca 2006 r. wzór w przygotowanych przez nie wersjach kolorystycznych nie był znany w Polsce, nie występował też w żadnych kolekcjach i katalogach oraz nie był prezentowany publicznie i na tę okoliczność przedstawiły oświadczenia pracowników i byłych pracowników firmy. Uprawnione przedłożyły również pismo z dnia [...] listopada 2008 r. adresowane do Prokuratury Rejonowej w K., w którym podniosły zarzut sfałszowania przez wnioskodawcę faktury z dnia [...] listopada 2006 r. W toku postępowania wnioskodawcy podtrzymali zarzut braku nowości spornego wzoru, a na okoliczność, że faktura nie była sfałszowana przedstawili oświadczenia tureckiej firmy B., poświadczające sprzedaż [...] listopada 2006 r. wnioskodawcom materiału o symbolu [...] ELIZY, wytworzonego w 2005 r. Wyjaśnili nadto, że wskutek zagięcia papieru podczas kopiowania, zamiast prawidłowej daty faktury tj. [...] listopada 2006 r. powstała błędna data - tj. [...] grudnia 2006 r., przy czym Komenda Powiatowa Policji nie stwierdziła sfałszowania oryginału faktury. Na rozprawie w dniu [...] listopada 2008 r. Przewodniczący Kolegium Orzekającego Urzędu Patentowego RP poinformował strony, iż w podaniu o rejestrację spornego wzoru wskazano, jako datę wystawienia tego wzoru we wszystkich odmianach dzień [...] stycznia 2006 r. W związku z powyższym uprawnione wyjaśniły, że upublicznienie spornego wzoru nastąpiło w marcu 2006 r., zatem w myśl przepisu art. 103 ust. 3 pkt 2 p.w.p. został zachowany 12-miesięczny termin tzw. ulgi w nowości. W tej sytuacji - zdaniem uprawnionych - wszelkie okoliczności po marcu 2006 r. nie mogą być skutecznie podnoszone w uzasadnieniu zarzutu braku nowości. W wyniku rozpatrzenia sprawy Urząd Patentowy RP decyzją z dnia [...] listopada 2010 r., nr [...], powołując się na przepisy art. 102 i art. 104 ustawy – Prawo własności przemysłowej - unieważnił prawo z rejestracji spornego wzoru przemysłowego pt. "Tkanina meblowa" nr [...], udzielonego na rzecz skarżących A. D. i A. K. W uzasadnieniu decyzji organ uznał, że skoro sporny wzór został wystawiony w hurtowni A. w dniu [...] stycznia 2006 r., a zgłoszony do rejestracji w dniu [...] lutego 2007 r., to 12-miesięczny termin, w którym w myśl art. 103 ust. 3 pkt 2 p.w.p. przysługiwała uprawnionym tzw. ulga w nowości - został przekroczony. Wobec tego organ uznał, że sporny wzór nie spełnia kryterium nowości, o którym mowa w art. 102 ust. 1 p.w.p. w zw. z art. 103 ust. 1, ust. 2 i ust. 3 pkt 2 p.w.p., co – zdaniem organu – dało podstawę do unieważnienia spornego wzoru przemysłowego. Skarżące, działając za pośrednictwem organu, wniosły do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na powyższą decyzję Urzędu Patentowego. Wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji, względnie o je uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, skarżące w uzasadnieniu odwołały się do tego jak wyglądała procedura wytworzenia i wprowadzenia do obrotu spornego wzoru, albowiem w ich ocenie ma to zasadniczy wpływ na kwestię jego "wystawienia", inaczej mówiąc upublicznienia wzoru. Skarżące zwróciły uwagę, że Urząd Patentowy nie zakwestionował, że są one twórcami spornego wzoru przemysłowego, który to wzór został wyprodukowany przez firmę D. z miasta B. w Turcji. Świadczy o tym m.in. przedłożona przez skarżące umowa z ww. firmą oraz wizy potwierdzające wyjazdy służbowe do Turcji w listopadzie 2005 r., kiedy zlecono wyprodukowanie spornego wzoru firmie D., a następnie w maju 2006 r., kiedy uzupełniono wzór poprzez dołączenie koordynatów. Skarżące wskazały, że po wizycie w listopadzie 2005 r. wyprodukowano pierwszą partię spornego wzoru, która została sprowadzona przez skarżące do Polski w styczniu 2006 r. Po odprawie towaru przez Urząd Celny wzór został przewieziony do magazynu skarżących, gdzie go złożono. Sporny wzór został pocięty, obszyty i prezentowany osobom zajmującym się zawodowo tą dziedziną dopiero w marcu 2006 r. Skarżące wskazały, że do marca 2006 r. wzór ten znajdował się w magazynie hurtowni A., był zafoliowany, nie był prezentowany nikomu do czasu wykonania tzw. wzorników. Skarżące podniosły, że procedura sprzedaży wzoru w firmie A. polega na tym, że po wykonaniu tzw. wzorników z oferowanymi do sprzedaży tkaninami są one prezentowane i rozwożone bezpośrednio do zakładów tapicerskich. Kontrahenci firmy A. dokonują zakupu wyłącznie na podstawie otrzymanych próbników (wzorników), a zatem – zdaniem skarżących - dopóki wzorniki nie zostały wykonane i rozwiezione, dopóty nie doszło do upublicznienia nowych wzorów. Nadto skarżące podniosły, że nie doszłoby do wydania niekorzystnej dla nich decyzji gdyby nie nieprawidłowe działanie Urzędu Patentowego, który rozpoznawał wniosek o rejestrację wzoru przemysłowego. Zdaniem strony Urząd Patentowy mimo błędnego oznaczenia daty w rubryce "Oświadczenia o korzystaniu z pierwszeństwa", nie wezwał zgłaszających do uzupełnienia tego braku formalnego, mimo tego, że zgłaszające powołały się na "korzystanie z pierwszeństwa". Pośrednio zatem błąd Urzędu Patentowego doprowadził do powstania nieścisłości w przedmiotowej sprawie, która to nieścisłość doprowadziła do unieważnienia prawa z rejestracji wzoru przemysłowego. Skoro zatem zgłaszające wpisały w oświadczeniu o korzystaniu z prawa pierwszeństwa datę wystawienia, przy czym nie wskazały miejsca wystawienia (oficjalnej wystawy) spełniającego warunki określone w art. 14 lub art. 15 p.w.p. Urząd Patentowy winien był wezwać zgłaszające do wyjaśnienia i sprecyzowania złożonego oświadczenia, czego nie uczynił. Skarżące zarzuciły, że w rozpoznawanej sprawie należało rozważyć kwestię, czy sporny wzór został udostępniony publicznie przez stosowanie, wystawienie (w rozumieniu wystawienia z art. 14 i 15 p.w.p.) lub ujawnienie, przy czym kwestię tę należało rozważyć z zastrzeżeniem ust. 2 art. 103 p.w.p., zgodnie z którego treścią "Wzoru nie uważa się za udostępniony publicznie, w rozumieniu ust. 1, jeżeli nie mógł dotrzeć do wiadomości osób zajmujących się zawodowo dziedziną, której wzór dotyczy". A contrario zatem – jak stwierdziła strona skarżąca - sporny wzór nie został udostępniony publicznie dopóki, dopóty nie mógł dotrzeć do osób zawodowo zajmujących się daną dziedziną. Zdaniem skarżących w przedmiotowym przypadku zaś samo sprowadzenie towaru w styczniu 2006 r. i jego złożenie w magazynie hurtowni A. w dniu [...] stycznia 2006 r. (data przywiezienia do magazynu z Urzędu Celnego) nie doprowadziło do jego upublicznienia. Zdaniem skarżących sporne wzory mogły zostać upublicznione najwcześniej w marcu 2006 r., tj. gdy wykonano i rozwieziono tzw. wzorniki. Wtedy bowiem dopiero wzór przemysłowy mógł dotrzeć do osób zawodowo zajmujących się daną dziedziną. Skarżące podały także, iż zakup tkanin odbywa się wyłącznie wg wzorników, w hurtowni nigdy nie organizowano i nie organizuje się prezentacji tkanin czy nowych wzorów ze względów organizacyjnych i lokalowych. Zasadą jest, iż z każdym nowym wzorem dociera się do zakładów produkcyjnych (tapicerskich), prezentując towar w ofercie sprzedaży. Według skarżących Urząd Patentowy błędnie zatem przyjął za datę upublicznienia wzoru datę przywiezienia 524 bel tkaniny z Urzędu Celnego do magazynu hurtowni A. ([...] stycznia 2006 r.), odmawiając wiary twierdzeniom i dokumentom prywatnym złożonym przez skarżące. W odpowiedzi na skargę organ wnosząc o jej oddalenie, podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko. Wnioskodawca R. H. w piśmie skierowanym do Sądu z dnia [...] czerwca 2009 r. wskazał, że – wbrew twierdzeniom skarżących - istnieje sprzedaż i promocja bezpośrednio w hurtowni, albowiem hurtownie są odwiedzane przez wszystkich kontrahentów, a rozsyłanie próbników jest jednym z elementów merytorycznej współpracy z odbiorcami. Skarżące w pismach kierowanych do Sądu podtrzymały swoje dotychczasowe stanowisko. W wyniku rozpatrzenia skargi Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 9 października 2009 r., sygn. akt VI SA/Wa 189/09, uchylił zaskarżoną decyzję Urzędu Patentowego RP z dnia [...] listopada 2008 r. W uzasadnieniu WSA w Warszawie, powołując się na podstawowe zasady postępowania administracyjnego – zarzucił Urzędowi Patentowemu RP, że w przedmiotowej sprawie naruszył on reguły zmierzające do należytego jej wyjaśnienia. Sąd wskazał, że organ, wydając zaskarżone rozstrzygnięcie, wziął pod uwagę z urzędu okoliczności faktyczne niepodnoszone przez żadną ze stron. Powiadomił o tym strony na terminie rozprawy, na którym zapadła sporna decyzja. Skarżące wyjaśniły wówczas okoliczności wypełnienia rubryki "Oświadczenie o korzystaniu z pierwszeństwa" i podały, że data tam wskazana to data sprowadzenia towaru do Polski. Zdaniem Sądu organ - wbrew obowiązkowi dokładnego wyjaśnienia sprawy i ustalenia prawidłowego stanu faktycznego - kwestii tej nie wyjaśnił. W okolicznościach niniejszej sprawy było to o tyle istotne, zdaniem Sądu, że niesporne jest, iż skarżące nie mogły skorzystać z instytucji uprzedniego pierwszeństwa, albowiem nie spełniały wymagań przewidzianych w art. 15 p.w.p. Należało zatem ze szczególną starannością wyjaśnić, dlaczego wypełniły wskazaną rubrykę i jakie dane w niej zawarły. Sąd stwierdził, że kwestie te powinny być wyjaśnione na etapie postępowania rejestrowego zgodnie z dyspozycją przepisu art. 10 p.w.p., ale skoro tak się nie stało, to winien uczynić to Urząd Patentowy w ramach toczącego się postępowania spornego, tym bardziej, że z okoliczności tych zamierzał wyprowadzić niekorzystne dla skarżących wnioski. Sąd wskazał ponadto, iż w toku postępowania sądowego skarżące przedłożyły, a Sąd przeprowadził dowód z międzynarodowego listu przewozowego CMR, z którego wynika, że przesyłka odprawiona w urzędzie celnym [...] stycznia 2006 r. dotarła do firmy skarżących [...] stycznia 2006 r. Sąd stwierdził, iż dokument ten koreluje z dokumentem SAD, który był oceniany przez organ. Wskazana powyżej data widnieje w wypełnionej przez skarżące rubryce dotyczącej korzystania z pierwszeństwa. Organ dowodem tym, który w ocenie Sądu mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy, w toku postępowania nie dysponował. Wynikało to niewątpliwie z tego, że skarżące nie miały możliwości jego zaprezentowania organowi, skoro ten wydał decyzję bezpośrednio po zamknięciu rozprawy, na której de facto poinformował strony, jakie okoliczności będzie brał pod uwagę rozstrzygając w sprawie. W konsekwencji Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że rozpoznając sprawę ponownie organ winien szczegółowo wyjaśnić, uwzględniając cały materiał dowodowy, czy doszło do ujawnienia spornego wzoru w sposób szkodzący nowości. Sąd wskazał, że czyniąc te ustalenia, organ powinien mieć na uwadze treść art. 103 § 2 p.w.p., zgodnie z którym wzoru nie uważa się za udostępniony publicznie, jeżeli nie mógł dotrzeć do wiadomości osób zajmujących się zawodowo dziedziną, której wzór dotyczy. Sąd podkreślił przy tym, że nie chodzi zatem o sam fakt ujawnienia wzoru, lecz o to, czy faktycznie istniała możliwość zapoznania się z nim przez nieograniczoną liczbę osób zajmujących się daną dziedziną zawodowo (Sąd powołał się na poglądy literatury – vide: Ewa Nowińska, Prawo własności przemysłowej, tom II, Zakamycze 2005). Jednocześnie Sąd podniósł, że nie przeprowadził dowodu pozostałych dokumentów dołączonych do sprawy, uznając, że nie było to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości związanych z rozpoznawaną sprawą. W toku ponownego rozpatrzenia sprawy, na rozprawie w dniu [...] maja 2010 r. strony zgodnie oświadczyły, że okazana im próbka materiału (k. 73 akt administracyjnych) jest próbką materiału o nazwie "ELIZY" sprowadzonego przez wnioskodawcę, identycznego z jedną z odmian, które występują w spornym wzorze. W toku rozprawy uprawniona A. D. stwierdziła m.in., że – w jej ocenie - rzeczywiste ujawnienie materiału "Yazgi" nastąpiło dopiero w marcu 2006 r. po wykonaniu wzorników z logo firmy i dostarczeniu ich do potencjalnych odbiorców, zgodnie z załączonymi do akt sprawy oświadczeniami pracowników. Ponadto uprawniona wyjaśniła, że pozycja "34 wzorniki" w fakturze nr [...] z dnia [...] stycznia 2006 r., w dokumencie SAD z [...] stycznia 2006 r. w specyfikacji celnej m.in. z nazwą tkaniny "Yazgi" oraz w międzynarodowym liście przewozowym [...] odnosi się do dużych wzorników, które nie dotyczyły spornego wzoru i nie były udostępnione. Obecny na rozprawie wnioskodawca R. H. stwierdził jednak, że tureckie fabryki przekazują firmom, z którymi współpracują, wzorniki przesłanych tkanin w małym formacie wielkości kartek zeszytu. W wyniku rozpatrzenia sprawy w dniu [...] maja 2010 r. Urząd Patentowy RP – działając na podstawie art. 102 i art. 104 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. – Prawo własności przemysłowej - unieważnił prawo z rejestracji wzoru przemysłowego pt. "Tkanina meblowa" nr [...], udzielonego na rzecz skarżących A. D. i A. K. W uzasadnieniu decyzji organ stwierdził, iż przedmiotem spornego wzoru przemysłowego jest wzorzysta i barwna tkanina obiciowa z motywami małych rombów wykonanych poliestrową złota nitką, równomiernie rozmieszczonych na melanżowym tle. Urząd Patentowy uznał, że przeciwstawione materiały obejmujące: - fakturę nr [...] z dnia [...] listopada 2006 r., stanowiącą dowód zakupu przez firmę "L" s.c. w K. materiału o nazwie "Elizy", tożsamego ze spornym wzorem, od firmy tureckiej B., - oświadczenie firmy tureckiej B. poświadczając sprzedaż wnioskowanego materiału "[...]ELIZY" wykonanego w 2005 r., - próbkę materiału o nazwie "Elizy" (zawartą na k. 73 akt), - dokument SAD z dnia [...] grudnia 2006 r. z pieczątką Urzędu Celnego II w [...] z datą [...] grudnia 2006 r., oraz - postanowienie Komendy Powiatowej Policji w K. z dnia [...] grudnia 2007 r., w świetle zgodnego oświadczenia stron na rozprawie, iż okazana im próbka materiału (k. 73 akt administracyjnych) jest próbką materiału o nazwie "ELIZY" sprowadzonego przez wnioskodawcę, identycznego z jedną z odmian, które występują w przedmiotowym wzorze, – stanowią dowód publicznego udostępnienia materiału o nazwie "ELIZY" przed datą, według której oznacza się pierwszeństwo spornego wzoru, a tym samym przesądzają o braku indywidualnego charakteru spornego wzoru przemysłowego pt. "Tkanina meblowa" nr [...]. Organ stwierdził, iż próbka materiału o nazwie "ELIZY" jest to gruba wzorzysta i barwna tkanina obiciowa z motywami małych rombów wykonanych poliestrową złotą nitką, równomiernie rozmieszczonych na melanżowym tle, w kolorze jasno beżowym. Tak więc - zdaniem organu - posiada ona wszystkie wskazane cechy istotne spornego wzoru przemysłowego co sprawia, iż ogólne wrażenie, jakie wywołuje na zorientowanym użytkowniku nie różni się od ogólnego wrażenia wywołanego na nim przez sporny wzór. Urząd Patentowy stwierdził, że oceny ogólnego wrażenia, w myśl art. 104 ust. 2 p.w.p., dokonano z uwzględnieniem zakresu swobody twórczej przy opracowywaniu wzoru, który to zakres jest praktycznie nieograniczony, gdyż wzór jako dowolny obraz powierzchni na tkaninie obiciowej nie musi spełniać żadnych wymagań użytkowych. Na takiej tkaninie można bowiem umieścić dowolny obraz, rysunek, fotografię, itd. Organ wskazał, że oceny indywidualnego charakteru spornego wzoru dokonano przez pryzmat zorientowanego użytkownika, uznając, że w przypadku tkanin obiciowych zorientowanym użytkownikiem jest osoba zawodowo zajmująca się zakupem takich tkanin, np. sprowadzająca je hurtowo od producentów w Turcji, celem dalszej odsprzedaży w kraju. Organ stwierdził, że przykładowymi zorientowanymi użytkownikami są więc zarówno wnioskodawcy, jak i sama strona uprawniona, którzy zgodnie oświadczyli do protokołu rozprawy, iż okazana im próbka materiału jest próbką materiału o nazwie "ELIZY" sprowadzanego przez wnioskodawcę, identycznego z jedną z odmian, które występują w przedmiotowym wzorze, a więc uznali, że materiał ten wywiera na nich takie samo ogólne wrażenia jak wzór przedmiotowy. Ustosunkowując się z kolei do kwestii szczegółowego wyjaśnienia, z uwzględnieniem całego materiału dowodowego, czy doszło do ujawnienia spornego wzoru w sposób szkodzący nowości, Urząd Patentowy RP zauważył, iż materiały przedłożone przez uprawnione obejmujące umowę z dnia [...] listopada 2005 r., oświadczenie firmy D. z dnia [...] lutego 2008 r., fakturę nr [...] z dnia [...] stycznia 2006 r. z dokumentem SAD i datą [...] stycznia 2006 r. oraz specyfikację celną m.in. z nazwą tkaniny "YAZGI", a także załączony do skargi międzynarodowy list przewozowy [...] - potwierdzają, iż data [...] stycznia 2006 r. jest datą przywozu całego transportu materiału do hurtowni "A". Urząd Patentowy uznał, że mało wiarygodne jest natomiast stwierdzenie strony skarżącej, iż rzeczywiste ujawnienie materiału "YAZGI" nie nastąpiło bezpośrednio po [...] stycznia 2006 r., lecz, jak twierdzą uprawnione - dopiero w marcu 2006 r., po wykonaniu wzorników z logo firmy i dostarczeniu ich do potencjalnych odbiorców, zgodnie z załączonymi oświadczeniami pracowników, gdyż sprzeczne jest to z interesem kupieckim wymagającym jak najszybszego zapoznania potencjalnych odbiorców z nowym materiałem. Ponadto organ wskazał, że uprawniona złożyła na rozprawie sprzeczne wyjaśnienia, gdyż najpierw twierdziła, iż nie otrzymała z Turcji żadnych wzorników, a dopiero po wskazaniu, że pozycja "34 wzorniki" występuje w fakturze nr [...] z dnia [...] stycznia 2006 r., w dokumencie SAD z datą [...] stycznia 2006 r. w specyfikacji celnej m.in. z nazwą tkaniny - "YAZGI" oraz w międzynarodowym liście przewozowym [...], tłumaczyła, iż pozycja ta odnosi się do "dużych wzorników", które nie dotyczyły przedmiotowego wzoru i nie były udostępniane. Niezależnie jednak od powyższego, Urząd Patentowy RP wskazał, że wobec stwierdzenia braku indywidualnego charakteru spornego wzoru, co stanowi wystarczającą przesłankę jego unieważnienia, przyjąć należy wyjaśnienia uprawnionych za wystarczające i stwierdzić, że nie doszło do ujawnienia spornego wzoru w sposób szkodzący jego nowości. Na powyższą decyzję Urzędu Patentowego RP z dnia [...] maja 2010 r. skarżące A. D. i A. K., działając za pośrednictwem organu, wniosły w dniu [...] czerwca 2010 r. skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Wnosząc o uchylenie w/w decyzji Urzędu Patentowego RP, strona skarżąca zarzuciła organowi naruszenie prawa materialnego – poprzez błędne zinterpretowanie art. 104 ust. 1 i 2 oraz art. 103 ust. 3 pkt 2 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. – Prawo własności przemysłowej. W uzasadnieniu skarżące zarzuciły, że w ustnych motywach decyzji o unieważnieniu prawa ochronnego na sporny wzór przemysłowy Przewodnicząca składu orzekającego nie wskazała żadnych przyczyn tego unieważnienia, nie podnosiła zarzutu braku "indywidualnego charakteru" a wcześniej – w czasie rozprawy - nie żądała od skarżących żadnego wyjaśnienia, ani też ustosunkowania się do zarzutu braku indywidualnego charakteru spornego wzoru. Zdaniem skarżących zarzut braku indywidualnego charakteru jest bezzasadny i nielogiczny i w konsekwencji niezgodny z art. 104 ust. 1 i 2 p.w.p. Skarżące uznały ponadto, iż zarzut ten jest zastanawiający, jeśli zważy się, że do dnia rozprawy, tj. do [...] maja 2010 r. wnioskodawcy nie przedstawili żadnego nowego dowodu, którego organ nie znałby wcześniej, pomimo, że tego zarzutu nie podnosił wydając swoją poprzednią decyzję z 2008 r. Skarżące podkreśliły, że Urząd Patentowy RP nigdy nie zakwestionował faktu, że twórcami spornego wzoru są uprawnione A. D. i A. K., a więc skoro skarżące zaprojektowały nowy wzór, to musiały nadać mu indywidualny charakter. Skarżące zarzuciły ponadto, że Urząd Patentowy RP wadliwie przyjął, że sam fakt sprowadzenia do firmy L. tkaniny "Elizy" jest równoznaczny z jego upublicznieniem. Według strony z takim stanowiskiem organu nie można się zgodzić, albowiem Urząd Patentowy nie przedstawił żadnego dowodu, że wzór "Elizy" został upubliczniony przed datą rejestracji, o czym jest mowa w art. 104 ust. 1 p.w.p. Zdaniem skarżących podrobiony wzór "Elizy" nie mógł być upubliczniony w ciągu jednego miesiąca, gdyż nie był wystawiony na żadnej krajowej ani zagranicznej wystawie, w których zawsze uczestniczą skarżące. Skarżące, powołując się na stanowisko doktryny, stwierdziły, że nie chodzi zatem o sam fakt ujawnienia wzoru, lecz o to, czy faktycznie istniała możliwość zapoznania się z nim przez nieograniczoną liczbę osób zajmujących się daną dziedziną zawodowo. Zdaniem skarżących w tym zakresie Urząd Patentowy dokonał błędnej oceny stanu faktycznego i nie przedstawił żadnego dowodu na upublicznienie podrobionego wzoru "Elizy". Tym samym, według strony, w świetle przepisu art. 104 ust. 1 p.w.p. organ nie może zarzucić spornemu wzorowi nr [...] braku indywidualnego charakteru. Skarżące podniosły, że organ winien jednak zauważyć, że zakup przez wnioskodawców podrobionego wzoru "Elizy" jest w myśl art. 103 ust. 3 p.w.p. "nadużyciem popełnionym wobec twórcy". Skarżące zarzuciły ponadto, że nadużyciem Urzędu Patentowego jest również przytaczanie, jako dowodu zaświadczeń firmy B. Skarżące nie zgodziły się również z twierdzeniem organu, że wnioskodawcy mieli interes prawny. Skarżące podniosły na marginesie, iż oryginalność spornego wzoru została dostrzeżona przez firmy tureckie i chińskie, o czym świadczy fakt, że od 2008 r. tkanina ta jest najczęściej podrabianą tkaniną przez te firmy, które w sposób nielegalny wprowadzają ją do obrotu handlowego, dążąc jednocześnie do tego, aby Urząd Patentowy odebrał skarżącym prawo ochronne udzielone na wzór nr [...]. W odpowiedzi na skargę Urząd Patentowy RP wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Organ podniósł, że – wbrew zarzutom skargi - dokonał pełnej i prawidłowej oceny materiału dowodowego. Urząd stwierdził także, że – wbrew stanowisku skarżących – jednoznacznie wskazał w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, że materiały obejmujące: - fakturę nr [...] z dnia [...] listopada 2006 r., stanowiącą dowód zakupu przez firmę "L" s.c. w K. materiału o nazwie "Elizy", tożsamego ze spornym wzorem, od firmy tureckiej B., - oświadczenie firmy tureckiej B. poświadczając sprzedaż wnioskowanego materiału "[...]ELIZY" wykonanego w 2005 r., - próbkę materiału o nazwie "Elizy" (zawartą na k. 73 akt), - dokument SAD z [...] grudnia 2006 r. oraz - postanowienie Komendy Powiatowej Policji w K. z dnia [...] grudnia 2007 r., w świetle zgodnego oświadczenia stron na rozprawie, iż okazana im próbka materiału (k. 73 akt administracyjnych) jest próbką materiału o nazwie "ELIZY" sprowadzonego przez wnioskodawcę, identycznego z jedną z odmian, które występują w spornym wzorze, – stanowią dowód publicznego udostępnienia materiału o nazwie "ELIZY" przed datą, według której oznacza się pierwszeństwo spornego wzoru, a tym samym przesądzają o braku indywidualnego charakteru spornego wzoru przemysłowego nr [...]. Organ stwierdził, iż co prawda wzoru nie uważa się za udostępniony publicznie, w rozumieniu art. 103 ust. 1 p.w.p., jeżeli nie mógł dotrzeć do wiadomości osób zajmujących się zawodowo dziedziną, której wzór dotyczy, ale w tym przypadku – jak wskazał organ – wnioskodawcy są osobami zajmującymi się zawodowo dziedziną, której wzór dotyczy, a do nich wzór ten dotarł bezspornie, najpóźniej po sprowadzeniu w dniu [...] grudnia 2006 r. W piśmie procesowym z dnia [...] września 2010 r., skierowanym do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, skarżące podtrzymały swój wcześniejszy zarzut, że Urząd Patentowy RP postawił nowy zarzut – zarzut braku indywidualnego charakteru spornego wzoru, pomimo braku jakichkolwiek nowych ustaleń w sprawie, a także braku informacji o tym zarzucie w czasie rozprawy oraz podczas ogłaszania ustnych motywów rozstrzygnięcia przez Przewodniczącą Kolegium Orzekającego. Strona podtrzymała również swój zarzut nadużycia praw twórcy wzoru poprzez sprowadzenie przez Firmę Handlową L. s.c. podrobionego wzoru. Skarżące podtrzymały ponadto zarzut oparcia rozstrzygnięcia na niewiarygodnym oświadczeniu firmy tureckiej B.. Strona stwierdziła również, że nie można zgodzić się z twierdzeniem organu, że sprowadzenie przez Firmę Handlową L. s.c. podrobionego wzoru "Elizy" jest dowodem publicznego udostępnienia materiału, gdyż jest to sprzeczne z art. 103 ust. 1 p.w.p. Uczestnik postępowania R. H. w skierowanym do Sądu piśmie procesowym z dnia [...] października 2010 r. zarzucił, że strona skarżąca podniosła niezgodnie z prawdą, że prezentację tkaniny rozpoczęła od marca 2006 r., skoro wraz z towarem [...] stycznia 2006 r. przyszły próbniki, które sama rozdawała swoim klientom, czyli osobą bezpośrednio związanym z tą dziedziną zawodowo. Ponadto uczestnik stwierdził, iż niewiarygodne jest też to, aby ktoś trzymał 3 miesiące towar na magazynie, a później go sprzedawał. Zdaniem uczestnika nowy wzór, który się wprowadza jest pokazywany prędzej, aby sprawdzić zainteresowanie nim. Tak więc – zdaniem uczestnika – wzór ten był już znany w 2005 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (vide: art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – dalej także p.p.s.a.). W ocenie Sądu analizowana pod tym kątem skarga A. D. i A. K. – wspólników spółki cywilnej Firma Handlowa "A" s.c. w K. zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja Urzędu Patentowego RP z dnia [...] maja 2010 r., nr [...]- narusza prawo. Zdaniem Sądu unieważniając prawo z rejestracji wzoru przemysłowego pt. "Tkanina meblowa" nr [...], udzielonego na rzecz skarżących, Urząd Patentowy RP dopuścił się naruszenia przepisów postępowania administracyjnego, a w szczególności art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., art. 80 k.p.a., a także art. 107 § 3 k.p.a. – poprzez niewyjaśnienie wszystkich okoliczności istotnych dla prawidłowego i pełnego rozstrzygnięcia sprawy oraz dokonanie dowolnej oceny dowodów, bez wyraźnego wskazania przyczyn nieuwzględnienia twierdzeń i zarzutów strony skarżącej. Tym samym organ dopuścił się naruszenia przepisu art. 8 k.p.a. i wyrażonej w nim zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa. Naruszenie wspomnianych przepisów procedury administracyjnej mogło mieć - w ocenie Sądu - istotny wpływ na ostateczny wynik sprawy, a więc stanowi dostateczną podstawę prawną do uchylenia przez sąd administracyjny zaskarżonej decyzji Urzędu Patentowego RP. Należy ponadto stwierdzić, iż dopuszczając się powyższych uchybień, organ nie dopełnił przede wszystkim ciążącego na nim obowiązku wynikającego z przepisu art. 153 p.p.s.a., nie stosując się w pełni do wiążących go zaleceń Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zawartych w uzasadnieniu wyroku z dnia 9 października 2009 r., sygn. akt VI SA/Wa 189/09. W związku z powyższym należy, zdaniem Sądu, na wstępie stanowczo podkreślić, iż zgodnie z przepisem art. 153 p.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. Przyjmuje się, iż ocena prawna wyrażona w orzeczeniu sądu administracyjnego jest wiążąca w sprawie dla tego sądu oraz organu administracji państwowej zarówno wówczas, gdy dotyczy zastosowania przepisów prawa materialnego, jak również przepisów postępowania administracyjnego. Oznacza to, że organ administracji jest obowiązany rozpatrzyć sprawę ponownie, stosując się do oceny prawnej zawartej w uzasadnieniu wyroku, bez względu na poglądy prawne wyrażone w orzeczeniach sądowych w innych sprawach, a tym bardziej w orzeczeniach organów administracyjnych wydanych w innych sprawach. Nawet w przypadku sporu co do stanu faktycznego będącego podstawą subsumcji prawa, a więc i oceny prawnej lub odmiennej interpretacji prawa albo nawet możliwości niezgodności oceny sądu z prawem obowiązującym, zapatrywania prawne wynikające z oceny prawnej sądu mają moc wiążącą do czasu, aż wyrok zostanie wzruszony w przewidzianym do tego trybie. Odmienna ocena materiału dowodowego stanowi prawnie niedopuszczalną polemikę z prawomocnym wyrokiem sądu administracyjnego. Przez ocenę prawną rozumie się powszechnie wyjaśnienie istotnej treści przepisów prawnych i sposobu ich stosowania w rozpoznawanej sprawie, zaś wskazania co do dalszego postępowania stanowią z reguły konsekwencje oceny prawnej. Dotyczą one sposobu działania w toku ponownego rozpoznania sprawy i mają na celu uniknięcie błędów już popełnionych oraz wskazanie kierunku, w którym powinno zmierzać przyszłe postępowanie dla uniknięcia wadliwości w postaci np. braków w materiale dowodowym lub innych uchybień procesowych. Niewątpliwie ocena prawna może dotyczyć stanu faktycznego, wykładni przepisów prawa materialnego i procesowego, prawidłowości korzystania z uznania administracyjnego, jak i kwestii zastosowania określonego przepisu prawa, jako podstawy do wydania właśnie takiej decyzji. Obowiązek podporządkowania się ocenie prawnej wyrażonej w wyroku sądu administracyjnego ciążący na organie administracji oraz sądzie, może być wyłączony tylko w przypadku istotnej zmiany stanu prawnego lub faktycznego, a także po wzruszeniu wyroku. Pamiętać należy przy tym, iż ocena prawna, w rozumieniu art. 153 p.p.s.a., to wyjaśnienie przez sąd istotnej treści przepisów prawnych i sposobu ich zastosowania w konkretnym wypadku, a więc nie tylko sama wykładnia w ścisłym tego słowa znaczeniu (tak m.in. /w:/ wyrok WSA w Warszawie z dnia 3 marca 2004 r., sygn. akt IV SA 3103/02). Należy ponadto wskazać, iż ponowne rozpoznanie sprawy przez sąd administracyjny ogranicza się do kontroli, czy organy administracji prawidłowo uwzględniły wytyczne zawarte w poprzednim wyroku, oraz oceny ewentualnych nowych okoliczności, które zaistniały już po wydaniu wyroku. Te natomiast kwestie, które były już przedmiotem oceny sądu i co do których sąd nie dopatrzył się uchybień w działaniu organu administracji, ponownie oceniane być nie mogą. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 20 stycznia 2006 r., sygn. akt I FSK 506/05, stwierdził, iż związanie samego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, w rozumieniu art. 153 p.p.s.a., oznacza, iż nie może on formułować nowych ocen prawnych - sprzecznych z wyrażonym wcześniej poglądem, a zobowiązany jest do podporządkowania się mu w pełnym zakresie oraz konsekwentnego reagowania poprzez treść nowego wyroku. Mając na względzie powyższe należy zauważyć, iż w niniejszej sprawie Urząd Patentowy RP związany był oceną prawną i wskazaniami zawartymi w prawomocnym wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 października 2009 r., sygn. akt VI SA/Wa 189/09. W orzeczeniu tym Sąd wskazał jednoznacznie, że rozpoznając sprawę ponownie organ winien szczegółowo wyjaśnić, uwzględniając cały materiał dowodowy, czy doszło do ujawnienia spornego wzoru w sposób szkodzący nowości. Sąd wskazał również, że czyniąc te ustalenia, organ powinien mieć na uwadze treść art. 103 § 2 p.w.p., zgodnie z którym wzoru nie uważa się za udostępniony publicznie, jeżeli nie mógł dotrzeć do wiadomości osób zajmujących się zawodowo dziedziną, której wzór dotyczy. Sąd podkreślił przy tym, że nie chodzi zatem o sam fakt ujawnienia wzoru, lecz o to, czy faktycznie istniała możliwość zapoznania się z nim przez nieograniczoną liczbę osób zajmujących się daną dziedziną zawodowo. Pomimo powyższych zaleceń Sądu, organ, rozpoznając sprawę ponownie, opierając się na tych samych dowodach, co w dacie wydawania poprzedniej decyzji z dnia [...] listopada 2008 r., stwierdził, że - wobec ustalenia braku indywidualnego charakteru spornego wzoru, a więc zupełnie nowej okoliczności, nie podnoszonej w dotychczasowym postępowaniu przez wnioskodawcę - przyjąć należy wyjaśnienia uprawnionych za wystarczające i stwierdzić, że nie doszło do ujawnienia spornego wzoru w sposób szkodzący jego nowości. Zdaniem Sądu, organ - wbrew wytycznym zawartym w uzasadnieniu w/w wyroku z dnia 9 października 2009 r. – nie wyjaśnił, czy doszło do ujawnienia spornego wzoru w sposób szkodzący nowości. Organ wskazał, że przyjmuje za wystarczające wyjaśnienia uprawnionych z rejestracji, pomimo, że w innym fragmencie swojego uzasadnienia uznał wyjaśnienia skarżących w kwestii publicznego udostępnienia wzoru za mało wiarygodne. Niewątpliwie, w świetle przepisu art. 103 p.w.p., kwestia publicznego udostępnienia (ujawnienia) wzoru przemysłowego będącego przedmiotem porównania, jest pojęciem mającym fundamentalne znaczenie dla interpretacji zarówno przesłanki nowości, jak i indywidualnego charakteru. Bez jednoznacznego wyjaśnienia tej przesłanki nie sposób przyjąć, że dany wzór jest nowy i ma indywidualny charakter bądź też, że nie ma on zdolności rejestrowej. W niniejszej sprawie organ, pomimo zarzutu braku nowości wskazanego przez wnioskodawcę, a także wyraźnych wytycznych, o których mowa w art. 153 p.p.s.a., zignorował obowiązek dokładnego wyjaśnienia przesłanki ujawnienia wzoru przemysłowego. Ma to o tyle znaczenie, że - jak wynika z doktryny i orzecznictwa – badanie przesłanek ochronnych wzoru przemysłowego rozpoczyna się od analizy kryterium nowości zgłoszonego do rejestracji wzoru, albowiem każde rozwiązanie zdobnicze musi najpierw przejść test nowości, a dopiero – po ewentualnym jednoznacznym stwierdzeniu, że wzór jest nowy, organ rejestracyjny przechodzi do oceny posiadania przez wzór indywidualnego charakteru. Niezależnie od powyższych uchybień należy wskazać, iż Urząd Patentowy RP, opierając się wyłącznie na dotychczasowych dowodach, stwierdził, że materiały przedstawione przez wnioskodawcę stanowią dowód publicznego udostępnienia materiału o nazwie "ELIZY" przed datą, według której oznacza się pierwszeństwo spornego wzoru, a tym samym przesądzają o braku indywidualnego charakteru spornego wzoru przemysłowego nr [...]. Należy zauważyć, iż zarówno wnioskodawca we wniosku o unieważnienie ze stycznia 2008 r., jak i organ we wcześniejszej decyzji z dnia [...] listopada 2008 r. nie podnosili zarzutu braku "indywidualnego charakteru" spornego wzoru. Uczestnik postępowania wprawdzie wskazał na ten zarzut podczas rozprawy w dniu [...] maja 2010 r., niemniej nie podnosił jakichkolwiek nowych argumentów, ani też nie składał żadnych nowych dowodów na wskazaną okoliczność. Z kolei organ, wiedząc o nowym zarzucie, w czasie rozprawy nie żądał od skarżących żadnego wyjaśnienia, ani też jakiegokolwiek ustosunkowania się do podniesionego dopiero na tej rozprawie - zarzutu braku indywidualnego charakteru spornego wzoru. Zdaniem Sądu takie działanie organu, w świetle zasady wyrażonej w art. 8 k.p.a., może budzić uzasadnione wątpliwości, albowiem związanie rygorami procedury administracyjnej oznacza, że Urząd Patentowy RP jest obowiązany m.in. do przestrzegania zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa. Według Sądu należy pamiętać, że z zasady zawartej w przepisie art. 8 k.p.a. wynika przede wszystkim wymóg praworządnego i sprawiedliwego prowadzenia postępowania i rozstrzygnięcia sprawy przez organ administracji publicznej, co jest zasadniczą treścią zasady praworządności. Tylko postępowanie odpowiadające takim wymogom i decyzje wydane w wyniku postępowania tak ukształtowanego mogą wzbudzać zaufanie obywateli do organów administracji publicznej, nawet wtedy, gdy decyzje administracyjne nie uwzględniają ich żądań. Warto w tym miejscu wskazać, iż Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 7 grudnia 1984 r., sygn. akt III SA 729/84 (ONSA z 1984, nr 2, poz. 117), podkreślił, że w celu realizacji tej zasady konieczne jest przede wszystkim ścisłe przestrzeganie prawa, zwłaszcza w zakresie dokładnego wyjaśnienia okoliczności sprawy, konkretnego ustosunkowania się do żądań i twierdzeń stron oraz uwzględnienia w decyzji zarówno interesu społecznego, jak i słusznego interesu obywateli, przy założeniu, że wszyscy obywatele są równi wobec prawa. W ocenie Sądu należy również podzielić w tym zakresie zarzut skarżących i uznać, że Urząd Patentowy RP w sposób bardzo pobieżny, bez pełnego ustosunkowania się do całości zarzutów strony skarżącej - przyjął, że sam fakt sprowadzenia do firmy "L" s.c. w K. tkaniny "Elizy" jest równoznaczny z jego upublicznieniem. Według Sądu z takim stanowiskiem organu nie można się jednoznacznie zgodzić, albowiem Urząd Patentowy nie przedstawił klarownego dowodu, że wzór "Elizy" został upubliczniony przed datą rejestracji. Organ administracji niewątpliwie jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i ocenić cały materiał dowodowy (art. 7, art.77 § 1 i art. 80 k.p.a.) oraz uzasadnić swoje rozstrzygnięcie według wymagań określonych w przepisie art. 107 § 3 k.p.a. Należy wskazać, że z zasady prawdy obiektywnej, wyrażonej w art. 7 k.p.a., uzupełnionej w przepisie art. 77 § 1 k.p.a. - wynika, iż to organ administracji zobowiązany jest do podejmowania wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy, poprzez zebranie i rozpatrzenie całego materiału dowodowego. Organ winien jednocześnie dopuścić jako dowód wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia istoty danej sprawy, z zastrzeżeniem, że nie jest to sprzeczne z obowiązującym prawem. Według Sądu zarzut dowolności wykluczają dopiero ustalenia dokonane w całokształcie materiału dowodowego, zgromadzonego i zbadanego w sposób wyczerpujący. W sytuacji, gdy wyniki postępowania dowodowego zawierają sprzeczne ustalenia, organ ma obowiązek ustosunkować się do tych sprzeczności przez wskazanie dowodów, które przyjął, jako podstawę faktyczną rozstrzygnięcia, a także uzasadnienie, dlaczego innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej. Organ zobowiązany jest przeprowadzić w uzasadnieniu decyzji jasny, logiczny i przekonywujący zarazem wywód odnośnie uwzględnienia jednego dowodu przy jednoczesnym odrzuceniu pozostałych dowodów. W niniejszej sprawie należy zauważyć, iż Urząd Patentowy RP, unieważniając prawo z rejestracji spornego wzoru przemysłowego z uwagi na rzekomy brak indywidualnego charakteru rozwiązania zdobniczego zgłoszonego przez stronę skarżącą, dał wiarę wyłącznie dowodom przedstawionym przez stronę wnioskującą o unieważnienie. Organ stwierdził, iż nie znalazł jakichkolwiek podstaw do odmówienia wiarygodności rozpatrywanym łącznie materiałom dowodowym, obejmującym m.in. oświadczenie tureckiej firmy B. Zdaniem Sądu stawiając powyższą tezę, organ w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji nie odniósł się w żaden sposób zarówno do zarzutów strony skarżącej dotyczących niewiarygodności przedstawionych przez wnioskodawcę oświadczeń, jak również nie dokonał wszechstronnej analizy materiału dowodowego powołanego przez uprawnioną z rejestracji. Według Sądu przeprowadzoną przez Urząd Patentowy RP ocenę materiału dowodowego nie można uznać za dokonaną z zachowaniem reguł swobodnej oceny dowodów i nienoszącą cech dowolności, albowiem przy tak arbitralnej i lakonicznej w swej treści ocenie dokumentacji zgromadzonej w sprawie - nie sposób wykluczyć odmiennej oceny wiarygodności i mocy dowodowej przeprowadzonych dowodów. Trudno nie zgodzić się ze stroną skarżącą, iż dokonana przez organ ocena materiału dowodowego była jednostronna i właściwie sprowadzała się do uznania za udowodnione okoliczności, których wnioskodawca nie wykazał zgodnie z regułami postępowania dowodowego, a jedynie uprawdopodobnił. Zdaniem Sądu rację ma strona skarżąca, iż organ nie wyjaśnił w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, dlaczego wydał rozstrzygnięcie bazując na oświadczeniu przedstawionym przez przedsiębiorcę wnoszącego o unieważnienie, mimo że – w ocenie strony – było ono sprzeczne z innymi dowodami zgromadzonymi w sprawie. Jednocześnie Urząd Patentowy RP nie wyjaśnił w sposób precyzyjny, dlaczego pominął okoliczności podnoszone w tym zakresie przez stronę skarżącą. W ocenie Sądu brak pełnego odniesienia się przez Urząd Patentowy RP do przedłożonego przez obie strony materiału dowodowego, istotnego dla oceny zdolności rejestrowej spornego wzoru przemysłowego, nie dało stronie skarżącej możliwości ustosunkowania się do zarzutów (stanowiska) organu. W tej sytuacji uchybienie to nie pozwala sądowi administracyjnemu na pełne skontrolowanie legalności zaskarżonej decyzji. Z tej przyczyny należy uznać, iż uchybienia formalne poczynione w toku postępowania spornego przez organ, uniemożliwiły Sądowi prawidłowe ustosunkowania się do zarzutów skargi i wypowiedzenie się co do zasadności podjętego rozstrzygnięcia pod względem materialnoprawnym. Nieprawidłowości te mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W ocenie Sądu, aby rozstrzygnięcie to ocenić w sposób prawidłowy, Sąd musi dysponować stanowiskiem organu zawierającym odniesienie do wszystkich istotnych elementów (przesłanek) dotyczących przede wszystkim kwestii wiarygodności dowodów przedłożonych przez obie strony postępowania. Sąd administracyjny nie czyni bowiem własnych ustaleń w sprawie, a jedynie ocenia zaskarżony akt pod względem jego zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi. Taka kontrola jest jednak możliwa tylko w warunkach wyczerpujących istotę zagadnień ustaleń faktycznych i prawnych dokonanych przez organ administracyjny rozstrzygający sprawę. Wojewódzki Sad Administracyjny w Warszawie doszedł do przekonania, że uzasadnienie zaskarżonej decyzji nie spełnia wymogów stawianych przez normę zawartą w przepisie art. 107 § 3 k.p.a., albowiem uzasadnienie rozstrzygnięcia organu nie zawiera pełnych wyjaśnień okoliczności branych przez organ pod uwagę przy wydawaniu decyzji o unieważnieniu prawa z rejestracji wzoru [...]. Mając powyższe na uwadze należy uznać, iż w toku ponownego postępowania Urząd Patentowy RP winien dokonać wszechstronnej oceny przedstawionego materiału dowodowego, oraz ustosunkować się szczegółowo do zarzutów strony skarżącej. Dokonując szczegółowej analizy przedłożonych przez wnioskodawcę oświadczeń, mających świadczyć o braku nowości oraz indywidualnego charakteru spornego rozwiązania w postaci tkaniny meblowej, organ zobowiązany będzie uwzględnić m.in. fakt, iż zgodnie z orzecznictwem wspólnotowym przyjmuje się, że dla celów oceny mocy dowodowej tego rodzaju dokumentu, jak oświadczenie kontrahenta handlowego, w pierwszej kolejności należy zbadać wiarygodność i prawdziwość zawartych w nim informacji. W tym zakresie w szczególności należy wziąć pod uwagę pochodzenie dokumentu, okoliczności jego sporządzenia, jego adresata, a następnie zadać sobie pytanie, czy z uwagi na jego treść wydaje się on sensowny i wiarygodny (tak m.in. /w:/ wyroku Sądu Pierwszej Instancji z dnia 15 grudnia 2005 r., w sprawie T-262/04, BIC SA v. OHIM, pkt 78 i cyt. tam orzecznictwo). W tej sytuacji trudno uznać na obecnym etapie kontroli sądowoadministracyjnej, iż przy tak lakonicznej ocenie, jakiej dokonał Urząd Patentowy RP w zaskarżonej decyzji, dowody te mogą być jedynym w zasadzie powodem unieważnienie prawa ochronnego na sporny wzór przemysłowy. Tak dokonana ocena materiału dowodowego nie może być uznana za pełną, a wiec wymagać będzie uzupełnienia. W toku ponownego postępowania organ winien w tej sytuacji rozważyć m.in. dokonanie ewentualnego przesłuchania w charakterze świadków przedsiębiorców, na których oświadczenie powołuje się podmiot wnioskujący o unieważnienie. Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd orzekł, jak w sentencji wyroku, działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W oparciu o przepis art. 152 p.p.s.a. Sąd orzekł, iż uchylona decyzja Urzędu Patentowego RP nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku. Jednocześnie Sąd, działając w oparciu o przepis art. 200 p.p.s.a. - zasądził od organu na rzecz skarżących zwrot kosztów postępowania sądowego w wysokości 1.000 złotych, uiszczonych tytułem wpisu sądowego.