VI SA/Wa 1487/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Dziedzic-Chojnacka Sędziowie Sędzia WSA Agnieszka Łąpieś-Rosińska (spr.) Sędzia WSA Magdalena Maliszewska Protokolant st. ref. Agnieszka Dzięcioł po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 lutego 2020 r. sprawy ze skargi Q. Spółka Jawna z siedzibą w [...] na decyzję Ministra Infrastruktury z dnia [...] maja 2019 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia opłaty za używanie niezarejestrowanych odbiorników telewizyjnych oddala skargę W dniu [...] lipca 2018 r., zgodnie z treścią art. 7 ust. 1 ustawy o opłatach abonamentowych, przeprowadzona została kontrola wykonania obowiązku rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych w lokalu przy ul. [...] w miejscowości D. zajmowanym przez [...] Spółka Jawna z siedzibą w W.. Kontrola została przeprowadzona w obecności M. B. - współwłaścicielki. W trakcie kontroli ujawniono w lokalu 31 odbiorników telewizyjnych. Odbiornik marki [...] odbierał program [...]. Do odbiornika doprowadzona jest antena kablowa I naziemna. Stwierdzono, że 31 odbiorników telewizyjnych jest w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu. Stwierdzony okres używania odbiorników w tym lokalu wynosi: "od 01.07.2018 r." i został ustalony na podstawie ustnego oświadczenia M. B.. Protokół z kontroli został bez zastrzeżeń podpisany przez M. B.. Do protokołu załączono listę czynności wykonanych podczas kontroli oraz notatkę do załącznika do protokołu. Do protokołu załączono oświadczenie M. B., opatrzone datą [...] lipca 2018 r., z którego wynika, iż 31 odbiorników telewizyjnych jest w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu. Uruchomienie tych odbiorników, w celu stwierdzenia technicznej możliwości dostosowania do odbioru programu nie jest możliwe z następujących przyczyn: 30 TV pokoje zajęte przez gości, 1 TV restauracja. Pismem z dnia [...] października 2018r. organ I instancji zawiadomił stronę o wszczęciu postępowania w sprawie stwierdzenia używania niezarejestrowanych odbiorników telewizyjnych. Jednocześnie, zgodnie z art. 10 § 1 kpa, organ I instancji poinformował stronę o prawie do wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Pismem z dnia [...] lutego 2018r. organ I instancji zawiadomił stronę o zakończeniu postępowania dowodowego w postępowaniu administracyjnym. Decyzją z dnia [...] marca 2019 r. Nr [...] Dyrektor Centrum Obsługi Finansowej Poczty Polskiej S.A. ustalił opłatę za używanie 31 niezarejestrowanych odbiorników telewizyjnych w kwocie 21 111,00 zł. Rozstrzygnięcie to zostało wydane na podstawie protokołu z przeprowadzonej kontroli wykonania obowiązku rejestracji odbiorników. W dniu [...] marca 2019 r. [...] Spółka Jawna z siedzibą w W., wniosła odwołanie od decyzji z dnia [...] marca 2019 r. Nr [...], w którym zarzuciła naruszenie: - art. 7 ust. 6 ustawy o opłatach abonamentowych poprzez błędne zastosowanie polegające na uznaniu istnienia przesłanek do wydania decyzji ustalającej opłatę za używanie 31 niezarejestrowanych odbiorników telewizyjnych; - art. 2 ust. 2 ustawy o opłatach abonamentowych poprzez ustalenie, że telewizory w pierwszym z trzech budynków są w posiadaniu skarżącej i są przez nią używane, podczas gdy właścicielami pierwszego budynku jest spółka I. Sp. z o.o. z siedzibą w W. (zał. wydruki ksiąg wieczystych); - art. 77 § 1 kpa wzw. z art. 7 kpa poprzez oparcie decyzji wyłącznie na orientacyjnie podanej przez Skarżącą informacji, brak przeprowadzenia oględzin pokoi wyposażonych w odbiorniki telewizyjne oraz brak uwzględnienia, iż jeden budynek należy do spółki I. . Sp. z o.o. z siedzibą w W.; - art. 80 kpa poprzez dowolne przyjęcie ilości odbiorników telewizyjnych przez organ oraz błędne zastosowanie domniemania posiadania przez Skarżącą odbiorników znajdujących się w nienależącym do niej budynku; - art. 35 § 3 kpa w zw. z art. 12 § 1-3 kpa poprzez prowadzenie postępowania w nieuzasadnionej zwłoce, brak zawiadomienia strony o przyczynach przewlekłości oraz niezałatwienie sprawy w ustawowym terminie oraz - art. 8 kpa poprzez wprowadzenie skarżącej w błąd o braku możliwości wydania decyzji w przypadku prawidłowo zarejestrowanych odbiorników oraz wydanie decyzji pomimo prawidłowego zarejestrowania odbiorników telewizyjnych. W uzasadnieniu pełnomocnik strony podniósł, iż odbiorniki telewizyjne zostały zarejestrowane w dniu kontroli. Tym samym, w dniu kontroli Strona posiadała zarejestrowane odbiorniki, zatem nie została spełniona przesłanka z art. 5 ust. 3 ustawy o opłatach abonamentowych. W trakcie kontroli kontroler polecił skarżącej podanie szacunkowej liczby odbiorników telewizyjnych znajdujących się również w budynku do niej nienależącym i zapewnił o jedynie formalnych charakterze podpisania oświadczenia w celu pozytywnego zakończenia kontroli dla strony. Treść złożonego oświadczenia nie została niczym potwierdzona, bowiem Strona jest spółką jawną i zgodnie z wpisem w KRS do czynności przekraczających zwykły zarząd niezbędne było wyrażenie zgody przez drugiego wspólnika. Ponadto sam fakt występowania odbiornika w pokoju hotelowym nie potwierdza jego zdatności do natychmiastowego odbioru programu. Z uwagi na zamknięcie ośrodka w okresie powakacyjnym odbiorniki zostały wyrejestrowane. Decyzją z dnia [...] maja 2019r. nr [...] działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r. poz. 2096), zwane dalej kpa oraz art. 5 ust. 1 i 3 oraz art. 7 ust. 7 ustawy z dnia 21 kwietnia 2005 r. o opłatach abonamentowych (Dz. U. z 2014 r. poz. 1204, ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania z dnia [...] marca 2019 r. (data nadania w placówce operatora wyznaczonego) wniesionego przez [...] Spółka Jawna z siedzibą w W., od decyzji Nr [...] z dnia [...] marca 2019r. znak [...] wydanej przez Dyrektora Centrum Obsługi Finansowej Poczty Polskiej S.A. ustalającej opłatę za używanie 31 niezarejestrowanych odbiorników telewizyjnych w kwocie 21.111,00 zł utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu wskazano, że stosownie do treści art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 21 kwietnia 2005 r. o opłatach abonamentowych (Dz.U.2019.1801),o opłatach abonamentowych za używanie odbiorników radiofonicznych oraz telewizyjnych pobiera się opłaty abonamentowe. Zgodnie z art. 2 ust. 2 ustawy domniemywa się, że osoba, która posiada odbiornik radiofoniczny lub telewizyjny w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu, używa tego odbiornika. W świetle w/w uregulowań prawnych, zdolność do natychmiastowego odbioru programu przez odbiornik jest równoznaczna ze stwierdzeniem, iż odbiornik jest używany, a to z kolei prowadzi do wniosku, że posiadacz jest obowiązany do wniesienia opłaty abonamentowej za jego używanie. Opłatę tę uiszcza się za każdy odbiornik - z wyjątkiem przypadków określonych w art. 2 ust. 5. Zgodnie z art. 2 ust. 5 i 6 tej ustawy niezależnie od liczby odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych używanych przez osoby fizyczne w tym samym gospodarstwie domowym lub samochodzie stanowiącym ich własność uiszcza się tylko jedną opłatę abonamentową. Podkreśla się przy tym, że opłacenie abonamentu w ramach gospodarstwa domowego nie obejmuje używania odbiorników w lokalu o charakterze handlowym, usługowym czy produkcyjnym. Mając na uwadze powyższe przepisy oraz ustalony w sprawie stan fatyczny Minister stwierdził, że decyzja Nr [...] z dnia [...] marca 2019 r. wydana przez Dyrektora Centrum Obsługi Finansowej Poczty Polskiej S.A. ustalająca opłatę za używanie 31 niezarejestrowanych odbiorników telewizyjnych w kwocie 21.111,00 zł, odpowiada prawu. Zdaniem Ministra bezsporna jest okoliczność, że w dniu kontroli w lokalu zajmowanym przez stronę znajdowało się 31 niezarejestrowanych w chwili kontroli odbiorników telewizyjnych będących w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu, a tym samym należy stwierdzić, iż pobranie opłaty tytułem ich używania jest uzasadnione. W uzasadnieniu organ odniósł się również obszernie do zarzutów podniesionych w odwołaniu. Pismem z dnia [...] czerwca 2019r. [...] Spółka Jawna z siedzibą w W. wniosła do WSA w Warszawie skargę na powyższą decyzję zaskarżonej decyzji zarzuciła: 1. naruszenie następujących przepisów prawa materialnego, tj. ustawy z dnia 21 kwietnia 2005 r. o opłatach abonamentowych: a) art. 7 ust. 6 poprzez błędne zastosowanie polegające na uznaniu, że w niniejszej sprawie istnieją przesłanki do wydania decyzji, a w konsekwencji utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji, ustalającej opłaty za używanie trzydziestu jeden niezarejestrowanych odbiorników telewizyjnych w kwocie 21.1111,00 zł; b) art. 2 ust. 2 poprzez błędne ustalenie, że odbiorniki w pierwszym z trzech budynków są w posiadaniu skarżącej i są przez nią używane, podczas gdy właścicielami pierwszego budynku jest spółka I. Sp. z o.o. z siedzibą w W.; 2. naruszenie następujących przepisów postępowania, tj.: a) art. 77 § 1 w zw. z art. 7 kpa polegające na oparciu wydanej przez organ I instancji decyzji wyłącznie na orientacyjnie podanej, niezgodnej ze stanem faktycznym informacji przedstawionej przez skarżącą; b) art. 80 kpa tj. zasady swobodnej oceny dowodów polegające na dowolnym przyjęciu ilości odbiorników telewizyjnych przez organ I instancji oraz błędnym zastosowaniu domniemania posiadania przez skarżącą odbiorników znajdujących się w nienależącym do niej budynku, a w konsekwencji nieprawidłowe uznanie posiadania 31 odbiorników za "bezsporne"; c) art. 35 § 3 kpa w zw. z art. 12 § 1-3 kpa tj. zasady nieprzewlekłości postępowania polegającego na prowadzeniu postępowania w sprawie przeprowadzenia kontroli w nieuzasadnionej zwłoce, a także braku zawiadomienia strony o przyczynach przewlekłości toczącego się postępowania i niezałatwieniu sprawy w przeciągu okresu zakreślonego ustawowo; d) art. 8 kpa tj. zasady prowadzenia postępowania z zaufaniem do organów władzy publicznej polegającego na wprowadzeniu przez organ I instancji w błąd skarżącą o braku możliwości wydania decyzji w przypadku prawidłowo zarejestrowanych odbiorników i w konsekwencji wydaniu decyzji administracyjnej mimo prawidłowego dokonania rejestracji odbiorników telewizyjnych. Stosownie do powyższych zarzutów, skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji poprzedzającej a także o zasądzenie na rzecz akarżącej kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi strona rozwinęła podniesione zarzuty. W ocenie skarżącej, przedmiotowa decyzja jest wadliwa i jako taka winna zostać uchylona. Zdaniem skarżącej organ naruszył szereg przepisów zarówno prawa materialnego jak i procesowego, co w konsekwencji doprowadziło do utrzymania w mocy decyzji wydanej z naruszeniem prawa. Podkreślono, że organ nie zbadał w ogóle najistotniejszej okoliczności w niniejszej sprawie tj. tego, że skarżąca jest właścicielem jednego z budynków, a co za tym idzie brak było podstaw faktycznych do obciążenia jej opłatami za wszystkie budynki. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Dokonując oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji, działając w granicach sprawy, nie będąc przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz.U.2019 poz.2325, zwaną dalej p.p.s.a.), Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdza, że w działaniu organów orzekających w sprawie nie dopatrzył się nieprawidłowości, w tym - w zakresie zarzutów podniesionych w skardze - które uzasadniałyby wyeliminowanie z obrotu prawnego zaskarżonej decyzji. Zdaniem sądu organ przeprowadził postępowanie dowodowe co do wszystkich istotnych okoliczności sprawy. Zapewnił stronie udział we wszystkich etapach postępowania. Materiał dowodowy został zebrany i rozpatrzony w sposób wyczerpujący, zgodnie z zasadami wyrażonymi w art. 7, 77 § 1 i 80 k.p.a. Zgodnie z art. 2 ust. 1 ustawy o opłatach abonamentowych za używanie odbiorników radiofonicznych oraz telewizyjnych pobiera się opłaty abonamentowe. Zgodnie z art. 2 ust. 2 ww. ustawy, domniemywa się, że osoba, która posiada odbiornik radiofoniczny lub telewizyjny w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu, używa tego odbiornika. W świetle powyższych unormowań, zdolność do natychmiastowego odbioru programu przez odbiornik jest równoznaczna ze stwierdzeniem, iż odbiornik jest używany, a to z kolei prowadzi do wniosku, że posiadacz jest obowiązany do wniesienia opłaty abonamentowej za jego używanie. Opłatę tę uiszcza się za każdy odbiornik - z wyjątkiem przypadków określonych w art. 2 ust. 5 ww. ustawy. Wskazać przy tym należy, że zgodnie z art. 2 ust. 5 i 6 tej ustawy, niezależnie od liczby odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych używanych przez osoby fizyczne w tym samym gospodarstwie domowym lub samochodzie stanowiącym ich własność uiszcza się tylko jedną opłatę abonamentową. Podkreśla się przy tym, że opłacenie abonamentu w ramach gospodarstwa domowego nie obejmuje używania odbiorników w lokalu o charakterze handlowym, usługowym czy produkcyjnym. Należy wskazać, iż podstawą faktyczną rozstrzygnięcia były ustalenia poczynione w toku przeprowadzonej w dniu [...] lipca 2018 r. kontroli wykonania obowiązku rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych w lokalu zajmowanym przez [...] Spółka Jawna z siedzibą w W.. Jak wynika z akt sprawy kontrola została przeprowadzona w obecności M. B. - współwłaścicielki. W trakcie kontroli ujawniono w lokalu 31 niezarejestrowanych w chwili kontroli odbiorników telewizyjnych będących w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu. Stwierdzony okres używania odbiorników w tym lokalu wynosi: "od 01.07.2018 r." i został ustalony na podstawie ustnego oświadczenia M. B.. Powyższe ustalenia zostały odnotowane w protokole z kontroli podpisanym bez zastrzeżeń przez M. B. oraz w złożonym przez nią oświadczeniu wiedzy, w którym podała przyczynę braku możliwości bezpośredniego sprawdzenia odbiorników. Biorąc powyższe pod uwagę nie budzi wątpliwości okoliczność używania przez stronę w dniu kontroli 31 odbiorników telewizyjnych będących w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu. Za bezpodstawne w ocenie sądu uznać należy zarzuty naruszenia przepisów kodeksu postępowania administracyjnego poprzez brak podjęcia czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, zaniechanie zebrania i brak wszechstronnego rozpatrzenia materiału dowodowego w sprawie w postaci uznania, że skarżąca spółka używała 31 niezarejestrowanych odbiorników, podczas gdy przeprowadzona kontrola tego nie potwierdziła. Wskazać należy, że protokół z kontroli był podstawowym dowodem w sprawie, wobec braku wskazania przez stronę mogących obalić poczynione na jego podstawie ustalenia, kontrdowodów. W ocenie Sądu organ przeprowadził postępowanie dowodowe co do wszystkich istotnych okoliczności sprawy. Zapewnił stronie udział we wszystkich etapach postępowania. Wziął pod uwagę, przy wydawaniu decyzji, wszystkie okoliczności stwierdzone podczas kontroli. Zatem jego działanie było zgodne z zasadami wyrażonymi w k.p.a. Należy stwierdzić, że kontrola wykonania obowiązku rejestracji odbiorników RTV nie jest integralną częścią postępowania administracyjnego, lecz stanowi podstawę faktyczno - dowodową dla jego wszczęcia. Postępowanie w sprawie obowiązku uiszczania opłat abonamentowych mocą przepisów ustawy o opłatach abonamentowych zostało powierzone do prowadzenia jednostce organizacyjnej Poczty Polskiej S.A. Tak więc protokół kontroli tego rodzaju jest odzwierciedleniem czynności kontrolnej, a nie wizji lokalnej, czy oględzin w rozumieniu przepisów k.p.a. Podobnie nie stanowi przesłuchania świadka, czy też strony, czynność odebrania do protokołu kontroli oświadczenia na temat liczby i rodzaju używanych odbiorników RTV od osób, które dysponują wiedzą na ten temat. Oświadczenia takie, jak również sam protokół kontroli stanowią materiał dowodowy, który podlega ocenie organu administracyjnego w myśl art. 80 k.p.a. w zw. z art. 75 § 1 k.p.a. W sprawach wszczętych w związku z przeprowadzoną kontrolą wykonania obowiązku rejestracji odbiorników RTV przepisem w oparciu o który organ dokonuje subsumcji faktów uznanych za udowodnione jest art. 7 ust. 6 ustawy o opłatach abonamentowych. W rozpoznawanej sprawie, w trakcie kontroli na podstawie oświadczenia wiedzy złożonego przez współwłaściciela ustalono, iż strona posiadała wskazaną w protokole i oświadczeniu liczbę odbiorników jak również, iż były one w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu. Sposób, w jaki dokonano tych ustaleń, nie naruszał obowiązujących przepisów postępowania administracyjnego, a ustalone okoliczności pozwalały na zastosowanie domniemania, iż odbiorniki są używane. Ustawodawca, wskazując Pocztę Polską S.A. jako uprawnioną do przeprowadzania kontroli obowiązku rejestracji odbiorników, nie wyposażył kontrolerów w ustawowe prawo do żądania dokumentów tożsamości od osób uczestniczących w kontroli ani oglądania pomieszczeń, w których zlokalizowane są odbiorniki, wbrew woli właściciela lokalu czy osoby uczestniczącej w kontroli, zwłaszcza w sytuacji gdy obejrzenie pokoi nie było możliwe z powodu obecności gości hotelowych. Z tych też względów okoliczności dotyczące posiadania odbiorników i ich zdolności do natychmiastowego odbioru programu muszą się opierać na oświadczeniach wiedzy osób uczestniczących w kontroli. Protokół z kontroli zaliczyć należy do kategorii dowodów wymienionych w art. 75 § 1 k.p.a. traktujących jako dowód wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy a nie jest sprzeczne z prawem. Złożone przez współwłaściciela oświadczenie, wobec którego nie przedstawiono wiarygodnych przeciwdowodów jest zatem dopuszczalne i słusznie zostało w postępowaniu administracyjnym uznane za wiarygodne. Nie sposób zgodzić się ze stanowiskiem skarżącego, iż współwłaściciel nie dysponował odpowiednią wiedzą w zakresie posiadania i używania odbiorników telewizyjnych. Brak jest podstaw do uwzględnienia zarzutu, że M. B., podała do protokołu kontroli jedynie orientacyjną liczbę używanych odbiorników telewizyjnych. Przepisy ustawy o opłatach abonamentowych w sposób nie budzący wątpliwości stanowią o konsekwencjach stwierdzenia używania niezarejestrowanych odbiorników. Bez zastrzeżeń M. B. podpisała załączoną do protokołu listę czynności wykonanych podczas kontroli, gdzie w punkcie 21 zaznaczono, iż protokół został odczytany osobie uczestniczącej w kontroli. W punkcie 26 odnotowana jest informacja o pouczeniu o przepisach dotyczących konsekwencji stwierdzenia używania niezarejestrowanych odbiorników RTV. W toku kontroli osoby biorące w niej udział nie składają oświadczeń woli wymagających dla swej skuteczności działania organów uprawnionych do ich reprezentacji, lecz oświadczenia wiedzy dotyczące przedmiotu kontroli. W przedmiotowej sprawie nie ma podstaw do zakwestionowania oświadczenia osoby uczestniczącej w kontroli, albowiem nie sposób zakładać, żeby wiedza współwłaściciela obiektu nie obejmowała tak elementarnych dla funkcjonowania hotelu wiadomości, jak rodzaj i standard oferowanych w nim usług, który wyznaczają m.in. składniki wyposażenia udostępnianych klientom pomieszczeń, przy czym telewizory są istotnym elementem tych składników. Tak więc zdaniem Sądu, nie może być uznany za zasadny zarzut, iż współwłaściciel nie dysponował odpowiednią w tym zakresie wiedzą. W postępowaniu administracyjnym ciężar dowodu spoczywa na tym, kto z określonego faktu wywodzi dla siebie skutki prawne (por. wyrok NSA z dnia 19 stycznia 2010 r. sygn. akt: II GSK 1478/10). Pełnomocnik strony nie przedstawił żadnych dowodów wskazujących na brak używania niezarejestrowanych 31 odbiorników telewizyjnych, które ujawniono podczas kontroli. Wprost przeciwnie, jak wynika z akt sprawy po zakończeniu kontroli, tego samego dnia strona zarejestrowała odbiorniki telewizyjne, potwierdzając tym samym fakt ich używania. Powyższe nie mogło jednak skutkować umorzeniem postępowania albowiem zgodnie z art. 7 ust. 6 ustawy o opłatach abonamentowych, w przypadku stwierdzenia używania niezarejestrowanych odbiorników kierownik jednostki operatora wyznaczonego wydaje decyzję, w której nakazuje rejestrację odbiorników oraz ustala opłatę za używanie niezarejestrowanych odbiorników. Wysokość tej opłaty wynika wprost z treści art. 5 ust. 3 w/w ustawy, opłata ta jest stała i stanowi trzydziestokrotność miesięcznej opłaty abonamentowej obowiązującej w dniu stwierdzenia używania niezarejestrowanych odbiorników. Tym samym dyspozycja z art. 5 ust. 3 tej ustawy związana jest z art. 7 ust. 6 i określa jedynie wysokość ustalanej opłaty w przypadku ujawnienia używania niezarejestrowanych odbiorników RTV. W przedmiotowej sprawie ustalenia kontroli wykazały używanie przez stronę w miejscu kontroli 31 niezarejestrowanych odbiorników telewizyjnych, a fakt ich zarejestrowania po zakończeniu kontroli nie stanowi podstawy do uchylenia wydanych decyzji organu, bowiem niewątpliwie została spełniona przesłanka z art. 7 ust. 6, tzn. ujawniono używanie niezarejestrowanych 31 odbiorników telewizyjnych. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 2 ust. 2 ustawy o opłatach abonamentowych poprzez ustalenie, że telewizory w pierwszym z trzech budynków są w posiadaniu skarżącej i są przez nią używane, podczas gdy właścicielami pierwszego budynku jest spółka I. Sp. z o.o. z siedzibą w W. (zał. wydruki ksiąg wieczystych) wskazać należy, że sąd zgadza się z organem, że posiadanie w rozumieniu w/w ustawy zostało określone jako stan faktyczny rozpatrywany w oderwaniu od prawa własności. Dla nałożenia stosownych obowiązków określonych w art. 7 ust. 6 powołanej ustawy wystarczające jest wskazanie, że odbiornik będący w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu znajduje się w lokalu użytkowanym przez przedsiębiorcę. W świetle przepisów w/w ustawy organ nie miał obowiązku ustalać, czyją własność stanowi ujawniony podczas kontroli budynek, a także odbiornik oraz na jakiej podstawie znajduje się on we władaniu strony. Strona skarżąca niewątpliwie w miejscu kontroli prowadzi działalność gospodarczą i odpowiada za sprawy organizacyjne związane z miejscem prowadzenia działalności. Na niej zatem spoczywa obowiązek zarejestrowania wszystkich używanych w zajmowanym lokalu odbiorników. Wszelkie nieprawidłowości w tym zakresie są ryzykiem podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą w kontrolowanym obiekcie. W przedmiotowej sprawie strona nie przedstawiła żadnych dowodów obalających ustalenia kontroli. M. B. niewątpliwie podała do protokołu z kontroli konkretną liczbę używanych przez spółkę w miejscu kontroli odbiorników telewizyjnych. Sąd nie dopatrzył się w działaniach organów obu instancji uchybień, zarówno przy ustaleniu stanu faktycznego sprawy, jak i jego ocenie w świetle prawa materialnego, co oznacza, że Sąd nie stwierdził takich naruszeń prawa, które skutkowałyby koniecznością uwzględnienia skargi. Biorąc powyższe pod uwagę stwierdzić należy, że nie znajdują uzasadnienia zarzuty naruszenia art. 77 § 1 i art. 80 kpa w zw. z art. 7 kpa poprzez oparcie decyzji wyłącznie na orientacyjnie podanej przez skarżącą informacji, brak przeprowadzenia oględzin pokoi wyposażonych w odbiorniki telewizyjne oraz brak uwzględnienia, iż jeden budynek należy do spółki I. Sp. z o.o. z siedzibą w W.. Uznając zatem skargę za nieuzasadnioną, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, mając za podstawę art. 151 ppsa orzekł, jak w sentencji wyroku.