VI SA/Wa 1489/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Pamela Kuraś-Dębecka Sędziowie Sędzia WSA Olga Żurawska-Matusiak Sędzia WSA Urszula Wilk (spr.) Protokolant Monika Bodzan po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 marca 2010 r. sprawy ze skargi A. C. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] czerwca 2009 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej oddala skargę Decyzją z dnia [...] marca 2009 r. Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego w [...] nałożył na A. C. prowadzącego Firmę Przewozową karę pieniężną w wysokości 8500 zł. Kara w wysokości 500 zł nałożona została za wykonywanie transportu drogowego lub przewozu na potrzeby własne z naruszeniem obowiązku wyposażenia kierowcy w odpowiednie dokumenty, natomiast kara w wysokości 8000 zł nałożona została za wykonywanie transportu drogowego pojazdem niezgłoszonym do licencji. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że: W dniu [...] lutego 2009 r. w [...] przeprowadzono kontrolę autobusu marki [...] o nr rej. [...] kontrolowany kierowca, a zarazem przedsiębiorca, nie okazał do kontroli wypisu z licencji na wykonywanie transportu drogowego osób oraz oświadczenia potwierdzającego spełnienie wymagań dotyczących kierowcy określonych w ustawie o transporcie drogowym. Kierowca okazał kserokopię licencji nr [...] udzielonej w dniu [...] sierpnia 2003 r. przez Starostę [...], zaświadczenie lekarskie z dnia [...] sierpnia 2008 r. oraz kserokopię świadectwa kwalifikacji wydanego dnia [...] sierpnia 2003 r. W trakcie prowadzonego postępowania administracyjnego Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego pismem z dnia [...] lutego 2009 r. zwrócił się do Starostwa Powiatowego w [...] z prośbą o udzielenie informacji, czy przedsiębiorca, - A. C. Firma Przewozowa, zgłosił do posiadanej licencji nr [...] autobus o nr rej. [...]. W piśmie z dnia [...] lutego 2009 r. Kierownik Wydziału Komunikacji i Transportu w Starostwie Powiatowym w [...] poinformował, że Pan A. C. dokonał zgłoszenia ww. pojazdu w dniu [...] lutego 2009 r. A. C. informował organ, iż naruszenie dotyczące niezgłoszenia pojazdu do licencji wynikało z nieświadomości przepisów, a także, że niezwłocznie po kontroli dokonał zgłoszenia pojazdu do licencji. Powołując przepisy Ustawy o transporcie drogowym organ I instancji wskazał, że wykonywanie transportu drogowego przez przedsiębiorcę, który posiada licencję, jest dopuszczalne tylko przy użyciu pojazdów, które zostały zgłoszone organowi właściwemu do udzielenia licencji. Wypisy licencji są wydawane w takiej samej liczbie jak liczba pojazdów samochodowych określonych we wniosku o licencję. Wypisy powinny być okazywane przez kontrolowanego kierowcę na żądanie funkcjonariusza organu uprawnionego do kontroli w czasie przejazdu wykonywanego w ramach transportu drogowego. Służą one sprawdzeniu, czy transport drogowy nie jest wykonywany przy użyciu większej liczby pojazdów. Ponadto transport powinien być wykonywany nie tylko przy użyciu tej samej liczby, ale także tych samych pojazdów, które zostały zgłoszone przez przedsiębiorcę. W ocenie organu I instancji z materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie wynika, że przedsiębiorca wykonywał w dniu [...] lutego 2009 r. transport drogowy osób (przewóz dzieci ze Szkoły Podstawowej w [...] k. [...] do [...]) pojazdem nie zgłoszonym do licencji. Ponadto okazane przez kierowcę wykresówki wskazują, iż przedsiębiorca użytkował ten pojazd co najmniej od [...] stycznia 2009 r. Organ podkreślał, że przytoczone przez Stronę argumenty w szczególności nieświadomość istnienia norm prawnych regulujących wykonywanie transportu drogowego, nie może skutkować odstąpieniem od nałożenia kary pieniężnej. Przedsiębiorca powinien być profesjonalistą w swej dziedzinie i należy oczekiwać od niego znajomości podstawowych przepisów dotyczących prowadzonej przez niego działalności. Odwołanie od decyzji Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego wniósł A. C. żądając złagodzenia kary bowiem według niego nie była ona adekwatna do popełnionego wykroczenia. Podnosił, że prowadzi jednoosobową działalność gospodarczą i nie znał wszystkich przepisów z tą działalnością związanych. Wskazywał, że przy rejestracji nowonabytego pojazdu nikt nie uświadomił mu potrzeby zgłoszenia tego pojazdu do licencji, nie pamiętał też o tym z kursu, poprzedzającego uzyskanie licencji. Wywodził, że [...] o numerze rejestracyjnym [...] nabył pod koniec 2009 r., pojazd ten używał od [...] stycznia 2009 r. i uważał, że wypis z poprzedniego auta jest nadal aktualny. Wskazywał także, że zgłoszenia przedmiotowego pojazdu do licencji dokonał skutecznie w dniu [...] lutego 2009 r. Skarżący kwestionował wysokość nałożonej na niego kary podnosząc, iż w jego ocenie jest ona nieadekwatna do popełnionego wykroczenia, a nadto, że przekracza ona jego możliwości finansowe. Decyzją z dnia [...] czerwca 2009 r. Główny Inspektor Transportu Drogowego uchylił zaskarżoną decyzję w części dotyczącej nałożenia kary pieniężnej za wykonywanie transportu drogowego lub przewozu na potrzeby własne z naruszeniem obowiązku wyposażenia kierowcy w odpowiednie dokumenty i umorzył postępowanie organu I instancji, w pozostałym zakresie utrzymał decyzję organu pierwszej instancji w mocy. Odnośnie naruszenia dotyczącego wykonywania transportu drogowego lub przewozu na potrzeby własne z naruszeniem obowiązku wyposażenia kierowcy w odpowiednie dokumenty, za co nałożona została kara w wysokości 500 zł, organ II instancji stwierdził, w oparciu o zebrany materiał dowodowy, że organ I instancji błędnie przyjął, iż w dniu [...] lutego 2009 r. adresat decyzji administracyjnej wykonywał transport drogowy lub przewóz na potrzeby własne, z naruszeniem obowiązku wyposażenia kierowcy w odpowiednie dokumenty. Organ odwoławczy wyjaśnił, iż z uwagi na ukaranie przedsiębiorcy za naruszenie lp. 1.2. załącznika do ustawy o transporcie drogowym, kara za naruszenie Ip. 1.7. załącznika do ustawy o transporcie drogowym konsumuje się we wcześniejszym naruszeniu, określanym jako wykonywanie transportu drogowego pojazdem niezgłoszonym do licencji. Jeżeli uznano, iż przedmiotowego pojazdu nie obejmowała licencja na wykonywanie transportu drogowego, organ I instancji nie powinien karać przedsiębiorcy za brak wyposażenia kierowcy w stosowny wypis z tej licencji. Organ II instancji ustalił, iż z uwagi na nałożoną karę za wykonywanie transportu drogowego pojazdem niezgłoszonym do licencji, strona nie miała możliwości wyposażenia kierowcy w wypis z przedmiotowej licencji na kontrolowany pojazd. Z uwagi na powyższe organ II instancji uchylił zaskarżoną decyzję w omawianym zakresie i umorzył postępowanie organu I instancji. Odnośnie drugiego ze stwierdzonych naruszeń GITD wskazał, że podjęcie i wykonywanie transportu drogowego wymaga uzyskania odpowiedniej licencji, która jest udzielana na pisemny wniosek przedsiębiorcy. Zgodnie z art. 8 ust. 3 pkt 8 ustawy o transporcie drogowym, do wniosku o udzielenie licencji, z zastrzeżeniem ust. 4, należy dołączyć wykaz pojazdów samochodowych wraz z kserokopiami krajowych dokumentów dopuszczających pojazd do ruchu, a w przypadku, gdy przedsiębiorca nie jest właścicielem tych pojazdów - również dokument potwierdzający prawo do dysponowania nimi. Stosownie do art. 11 ust. 3 ustawy o transporcie drogowym, organ udzielający licencji wydaje jej wypis lub wypisy w liczbie odpowiadającej liczbie pojazdów samochodowych określonych we wniosku o udzielenie licencji. Natomiast na podstawie art. 14 ust. 1 przewoźnik drogowy jest obowiązany zgłaszać na piśmie organowi, który udzielił licencji, wszelkie zmiany danych, o których mowa w art. 8, nie później niż w terminie 14 dni od dnia ich powstania. A. C. nie zgłosił pojazdu marki [...] o nr rej. [...] do posiadanej licencji nr [...] na wykonywanie krajowego transportu drogowego osób. W związku z powyższym organ II instancji stanął na stanowisku, iż ponad wszelką wątpliwość zostało udowodnione, iż w chwili kontroli doszło do naruszenia opisanego protokołem kontroli nr [...] z dnia [...] lutego 2009 r., polegającego na wykonywaniu transportu drogowego pojazdem niezgłoszonym do licencji, z wyłączeniem taksówek. Ponadto organ odwoławczy pismem nr [...] z dnia [...] czerwca 2009 r. zwrócił się do Biura Obsługi Transportu Międzynarodowego w [...] z prośbą o przesłanie informacji, jaką licencją dysponuje przedsiębiorca i czy kontrolowany pojazd został do niej zgłoszony. Pismem z dnia [...] czerwca 2009 r. nr [...] Biuro Obsługi Transportu Międzynarodowego poinformowało, iż przedsiębiorca nie posiada żadnej licencji na wykonywanie międzynarodowego transportu drogowego. Odnosząc się do zarzutów odwołania GITD wskazał, iż przedmiotem postępowania przed organem II instancji jest ocena prawidłowości zastosowania norm regulujących wykonywanie przewozów drogowych do ustalonego w trakcie kontroli stanu faktycznego. Dla rozstrzygnięcia sprawy nie mają znaczenia okoliczności związane ze stanem majątkowym strony i skutkami wynikającymi z uiszczenia kary. Dlatego też wskazywanie w odwołaniu sytuacji finansowej strony musi pozostać bez wpływu na treść rozstrzygnięcia. Materiał dowodowy zawarty w aktach sprawy w pełni potwierdza fakt naruszenia przepisów przez skarżącego, czego ten zresztą nie kwestionował. Organ odwoławczy nie ma możliwości zmniejszania wymiaru kary w zależności od sytuacji finansowej przedsiębiorcy. Organ odwoławczy wyjaśnił, iż kary w transporcie drogowym określono w sposób sztywny w ramach poszczególnych przewinień, a decyzja wydawana na podstawie tych przepisów ma związany, a nie uznaniowy charakter. Natomiast, gdy strona znajduje się w sytuacji uniemożliwiającej poniesienie kary w orzeczonej wysokości może - w oparciu o art. 42 ustawy z dnia 30 czerwca 2005 r. o finansach publicznych (Dz. U. z 2005 r. Nr 249, poz. 2104 ze zm.) - wystąpić ze stosownym wnioskiem do właściwego Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego, który wydał decyzję I instancji. Skargę na decyzję GITD wniósł A. C.. Ponownie podnosił, iż prowadzi jednoosobową działalność gospodarczą polegającą na dowożeniu dzieci do szkół. Wskazywał, że nabył nowy pojazd, który zarejestrował [...] stycznia 2009 r. W chwili rejestracji nikt nie poinformował go o konieczności uzyskania wypisu z licencji dla tego pojazdu, a skarżący uważał, że wystarczy poprzedni wypis. Przedmiotowy pojazd skarżący zgłosił do licencji [...] lutego 2009 r. i wpis otrzymał. Skarżący podnosił także, że poprzedni właściciel przedmiotowego pojazdu posiadał na niego licencję. Zdaniem skarżącego nałożona kara jest nieadekwatna do zarzucanego naruszenia, wysokość kary może spowodować likwidację jego działalności. Skarżący wnosił o uchylenie decyzji organu II instancji i nałożenie kary proporcjonalnej do zawinienia. W odpowiedzi na skargę GITD wnosił o oddalenie skargi powtarzając argumenty przytoczone w uzasadnieniu decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym ta kontrola stosownie do § 2 powołanego artykułu sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Sąd w ramach swojej właściwości dokonuje zatem kontroli aktów z zakresu administracji publicznej z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnymi jak i prawem procesowym. Sąd rozstrzyga przy tym w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi zw. dalej p.p.s.a. – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Stosownie do art. 145 § 1 p.p.s.a. Sąd uwzględnia skargę tylko wówczas, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (1a), naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (1b), inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (1c), a także wówczas, gdy stwierdza nieważność decyzji (postanowienia) z przyczyn określanych w art. 156 k.p.a. lub w innych przepisach bądź z tych przyczyn stwierdza wydanie decyzji (postanowienia) z naruszeniem prawa. Badając skargę wg powyższych kryteriów Sąd uznał, iż nie zasługuje ona na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa w sposób uzasadniający jej uchylenie. Co do punktu 1 zaskarżonej decyzji, który również objęty jest przedmiotową skargą, w ocenie Sądu organ prawidłowo przyjął, że wobec stwierdzenia faktu, iż kontrolowanego pojazdu nie obejmowała udzielona przedsiębiorcy licencja, co zgodnie z ustawą o transporcie drogowym podlega karze (o czym dalej), nie jest zasadne nakładanie kary za brak wyposażenia kierowcy w wypis z przedmiotowej licencji na kontrolowany pojazd. Wobec czego zasadne było uchylenie decyzji organu I instancji i umorzenie postępowania administracyjnego w tym zakresie. Rozstrzygnięcie to w ocenie Sądu jest prawidłowe i mieści się w dyspozycji art. 138 k.p.a W przedmiotowej sprawie podkreślenia wymaga, iż stosownie do powołanych wyżej przepisów Sąd nie bada zaskarżonej decyzji pod względem jej celowości, czy słuszności. Zgodnie z art.8 ustawy z dnia 6 września 2001 r.o transporcie drogowym (dalej u.t.d.) licencji udziela się na pisemny wniosek przedsiębiorcy; do wniosku o udzielenie licencji, z zastrzeżeniem ust. 4, należy dołączyć m.in. wykaz pojazdów samochodowych wraz z kserokopiami krajowych dokumentów dopuszczających pojazd do ruchu, a w przypadku gdy przedsiębiorca nie jest właścicielem tych pojazdów - również dokument potwierdzający prawo do dysponowania nimi. Zgodnie z art. 11 ust. 3 u.t.d organ udzielający licencji wydaje jej wypis lub wypisy w liczbie odpowiadającej liczbie pojazdów samochodowych określonych we wniosku o udzielenie licencji. Zgodnie z art.14 ust. 1 u.t.d. przewoźnik drogowy jest obowiązany zgłaszać na piśmie organowi, który udzielił licencji, wszelkie zmiany danych, o których mowa w art. 8, nie później niż w terminie 14 dni od dnia ich powstania. W sprawie bezsporne jest, że skarżący w dniu przeprowadzenia kontroli wykonywał transport drogowy pojazdem niezgłoszonym do licencji w terminie wynikającym z art. 14 u.t.d. Tym samym naruszył przytoczone, jednoznaczne przepisy ustawy o transporcie drogowym. Pogląd taki wyraził też Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 15 maja 2008r. sygn. akt II GSK 156/08 wskazując, że "...wykonywanie transportu drogowego przez przedsiębiorcę, który posiada licencję, jest dopuszczalne tylko przy użyciu pojazdów, które zostały zgłoszone organowi właściwemu do udzielania licencji. Wypisy licencji są wydawane w takiej samej liczbie, jak liczba pojazdów samochodowych określonych we wniosku o licencję. Wypisy powinny być okazywane przez kierowcę w czasie kontroli przejazdu wykonywanego w ramach transportu drogowego. Służą one sprawdzaniu, czy transport drogowy nie jest wykonywany przy użyciu większej liczby pojazdów. Należy przyjąć, że transport drogowy powinien być wykonywany nie tylko przy użyciu tej samej liczby, ale także tych samych pojazdów, które zostały zgłoszone przez przedsiębiorcę.". Zgodnie z art. 92 ust. 1 u.t.d., kto wykonuje przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, naruszając obowiązki lub warunki wynikające z przepisów ustawy "(...) - podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 15.000 złotych; w myśl ust. 4 cyt. Artykułu, wykaz naruszeń obowiązków lub warunków, o których mowa w ust. 1, oraz wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia określa załącznik do ustawy. Zgodnie z załącznikiem do ustawy l.p. 1.2. kara za wykonywanie transportu drogowego pojazdem niezgłoszonym do licencji wynosi 8000 zł. Zasadnie zatem nałożono na skarżącego karę w tej wysokości. Argumenty podnoszone przez skarżącego dotyczące jego możliwości finansowych i niewspółmiernej zdaniem skarżącego wysokości kary w stosunku do stwierdzonego naruszenia nie mogą wpłynąć na treść orzeczenia w przedmiotowej sprawie. Ponownie trzeba podkreślić, że Sąd nie może oceniać decyzji administracyjnej będącej przedmiotem skargi pod względem jej celowości, czy słuszności. Z kolei ustawa o transporcie drogowym nie przewiduje możliwości miarkowania nakładanej kary. Jak zasadnie wskazywał organ, kary w ustawie o transporcie drogowym określono w sposób sztywny, a decyzje wydawane na podstawie tych przepisów mają charakter związany, a nie uznaniowy. W sprawie nie ma też zastosowania art. 93 ust. 7 u.t.d. bowiem naruszenie przepisów nie nastąpiło wskutek zdarzeń lub okoliczności, których podmiot wykonujący przewozy nie mógł przewidzieć. Sam skarżący wskazywał, iż przedmiotowe naruszenie nastąpiło wskutek jego niewiedzy o obowiązku zgłoszenia nowego pojazdu do licencji, o czym (jak pisał w odwołaniu) nie pamiętał ze szkoleń poprzedzających udzielenie licencji. Ta okoliczność jako pozostająca w zasięgu kontroli skarżącego nie mogła być podstawą zastosowania art. 93 ust. 7 u.t.d. Biorąc wszystkie powyższe względy pod uwagę, Sąd stanął na stanowisku, że organ wydając zaskarżoną decyzję nie dopuścił się naruszeń prawa materialnego, które miałyby wpływ na wynik sprawy ani uchybień formalnoprawnych w stopniu, w jakim mogłoby to mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji wyroku. .