VI SA/Wa 1490/15

Starszy referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Andrzej Siwek po rozpoznaniu w dniu 22 maja 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku Z. C. o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata w sprawie ze skargi P. C. i Z. C. na decyzję Głównego Inspektora Farmaceutycznego z dnia [...] marca 2015 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia zezwolenia na prowadzenie apteki ogólnodostępnej p o s t a n a w i a: 1. zwolnić skarżącą Z. C. od kosztów sądowych, 2. ustanowić dla skarżącej Z. C. adwokata. Wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 15 grudnia 2015 r. sygn. akt VI SA/Wa 1490/15 oddalono w całości skargę P. C. i Z. C. na decyzję Głównego Inspektora Farmaceutycznego z dnia [...] marca 2015 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia zezwolenia na prowadzenie apteki ogólnodostępnej. Skarżący P. C. i Z. C., reprezentowani przez adwokata J. N., pismem z dnia 31 marca 2016 r. złożyli skargę kasacyjną od powyższego wyroku. W dniu 16 października 2017 r. do Naczelnego Sądu Administracyjnego wpłynęło pismo skarżących informujące, iż wypowiedzieli pełnomocnictwo pełnomocnikowi z wyboru, ponieważ nie byli w stanie regulować jego honorarium, w związku z tym wnoszą o prawo pomocy. W dniu 3 stycznia 2018 r. wpłynął do Sądu sporządzony na urzędowym formularzu wniosek Z. C. o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata. Z podanych przez skarżącego w formularzu informacji wynika, iż skarżąca prowadzi gospodarstwo domowe razem z mężem. Skarżąca pobiera świadczenie emerytalne w wysokości 1202 zł netto miesięcznie (załączono decyzję ZUS potwierdzającą powyższe), natomiast mąż skarżącej pobiera świadczenie emerytalne w wysokości 2362 zł netto miesięcznie. Jako stałe wydatki miesięczne skarżąca wskazała: ratę kredytu – 400 zł, zobowiązania komornicze – 800 zł, koszty utrzymania – 1000 zł, koszty leczenia – 425 zł. Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2017 roku poz. 1369 ze zm.), przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje w zakresie całkowitym, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Jak podkreślił Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 2 października 2009 r. (sygn. akt II OZ 822/09) udzielenie prawa pomocy jest formą dofinansowania strony postępowania z budżetu państwa i powinno mieć miejsce tylko w sytuacjach, w których zdobycie przez stronę środków na sfinansowanie udziału w postępowaniu jest obiektywnie niemożliwe. Instytucja ta przeznaczona jest przede wszystkim dla osób o bardzo niskich dochodach lub całkowicie tych dochodów pozbawionych, które z uwagi na swą sytuację materialną nie są w stanie pokryć kosztów związanych z postępowaniem sądowym. Uwzględniając powyższe stwierdzić należy, iż zasadnym jest przyznanie skarżącej prawa pomocy w żądanym zakresie. Biorąc bowiem pod uwagę wysokość dochodów, które uzyskuje skarżąca w raz mężem z tytułu pobierania świadczenia emerytalnego w kwocie 3562 zł netto miesięcznie - w kontekście konieczności pokrycia niezbędnych, miesięcznych wydatków, w tym wydatków związanych chociażby z zakupem żywności, odzieży czy też leków, nie jest możliwe poczynienie przez skarżącą oszczędności w bieżących wydatkach celem pokrycia kosztów postępowania. Tym samym uznać należy, iż skarżąca wykazała, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania a w konsekwencji zasadnym będzie przyznanie skarżącej prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata. Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 w zw. z art. 258 § 2 pkt 7 wyżej cytowanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji postanowienia.