VI SA/Wa 1492/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Zbigniew Rudnicki (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Maria Jagielska Asesor WSA Małgorzata Grzelak Protokolant Karolina Pilecka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 czerwca 2007 r. sprawy ze skargi Z. K. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] czerwca 2006 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na posiadanie broni palnej gazowej oddala skargę Decyzją Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] kwietnia 2006 r., Nr [...], wydaną na podstawie art.18 ust.1 pkt 2, art.18 ust. 5 pkt 4 i art.20 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz.U. z 2004 r. Nr 52, poz.525, z późn. zm.) oraz art.104 K.p.a. cofnięto p. Z. K. pozwolenie na posiadanie broni palnej gazowej. W uzasadnieniu przypomniano, że w dniu [...] listopada 2005 r. Komenda Wojewódzka Policji w [...] wszczęła postępowanie administracyjne zmierzające do cofnięcia pozwolenia na posiadanie broni palnej gazowej p. Z. K. Podstawą wszczęcia z urzędu postępowania była treść art.18 ust. l pkt 2 powołanej wyżej ustawy o broni i amunicji. W toku prowadzonego postępowania administracyjnego ustalono bowiem, że Prokuratura Rejonowa w C. skierowała do Sądu Rejonowego w C. akt oskarżenia przeciwko p. Z. K. o popełnienie czynu z art.223 kk w zw. z art.157 § 2 kk przy zastosowaniu art. 11 § 2 kk. Stronę oskarżono, o to, że w dniu [...] października 2005 r. w C., dopuściła się czynnej napaści na funkcjonariusza Policji z Komisariatu [...] Policji w C. w związku z pełnieniem przez niego obowiązków służbowych w ten sposób, że [...]. Przepis art. 18 ust. l pkt. 2 powołanej na wstępie ustawy stanowi, że "właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której pozwolenie takie wydano, należy do osób, o których mowa w art.15 ust. l pkt.2-6", Natomiast art.15 ust. l pkt 6 ustawy stanowi, że "pozwolenia na broń nie wydaje się osobom, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, a w szczególności skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu lub za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw". W związku z powyższym organ I instancji uznał za udowodnione, że przeciwko stronie w chwili obecnej prowadzone jest postępowanie karne o popełnienie przestępstwa przeciwko życiu i zdrowiu oraz przeciwko działalności instytucji państwowych oraz samorządu terytorialnego. Przepis powołanego art. 18 ust. 1 pkt 2 cytowanej ustawy ma charakter obligatoryjny, a nie fakultatywny, co oznacza, że organy Policji mają obowiązek cofnięcia pozwolenia w każdym przypadku ustalenia, iż dana osoba należy do wyżej wymienionej grupy osób. Użycie w cytowanym przepisie słów "w szczególności" poprzedzających wymienienie osób, które zostały skazane lub są podejrzane o popełnienie przestępstw przeciwko życiu, zdrowiu i mieniu oznacza, że co do tych osób istnieje obawa sprzecznego z prawem użycia broni. Tym samym organ Policji w przypadku ustalenia faktu skazania lub prowadzenia postępowania o przestępstwa wymienione w wymienionym przepisie ma obowiązek cofnięcia pozwolenie na broń. Podobne stanowisko w tej kwestii reprezentują również sądy administracyjne (m.in. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, sygn. akt VI Sa/Wa 1852/04). Wskazano ponadto, iż prawo do posiadania broni jest dobrem reglamentowanym przepisami ustawy o broni i amunicji. Zdaniem Policji winna je posiadać wyłącznie osoba o nieposzlakowanej opinii i przestrzegająca przepisów prawa. Dokonane ustalenia w pełni wyczerpują przesłankę określoną w art.18 ust. l pkt 2 powołanej ustawy i obligują organ Policji do cofnięcia pozwolenia na broń. W trakcie prowadzonego postępowania administracyjnego ustalono ponadto, że strona w czasie wykonywania prac polowych w dniu [...] października 2005 r. - jak sama oświadczyła w protokole przesłuchania z dnia [...] kwietnia 2006 r. - posiadaną broń palną gazową, znajdującą się w kaburze i owiniętą w marynarkę roboczą, schowała między workami ze zbożem. Przedstawione wyżej warunki przechowywania broni są niezgodne z przepisami § 5 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 3 kwietnia 2000 r. dotyczącymi szczegółowych zasad i warunków przechowywania, noszenia i ewidencjonowania broni i amunicji przez osoby posiadające broń i amunicję z przeznaczeniem do ochrony osobistej. Zgodnie bowiem z tymi przepisami, osoby posiadające broń i amunicję są obowiązane przechowywać ją w kasecie metalowej na trwale przymocowanej do elementów konstrukcyjnych budynku lub w metalowej szafie czy też sejfie posiadającym zamki atestowane. Ponadto broń należy nosić w stanie zabezpieczonym w sposób niewidoczny, w kaburze przylegającej do ciała. Niezastosowanie się strony do wymaganych przepisami warunków przechowywania i noszenia broni jest kolejną przesłanką uprawniającą organ Policji do cofnięcia stronie pozwolenia na broń palną gazową w oparciu o art.18 ust.5 pkt 4 ustawy o broni i amunicji. Zgodnie z tym przepisem właściwy organ Policji może cofnąć pozwolenie na broń w przypadku naruszenia przez osobę posiadającą pozwolenie zasad przechowywania, noszenia oraz ewidencjonowania broni i amunicji, o których mowa w art. 32 powołanej ustawy. Zgodnie z tym przepisem, broń i amunicję należy przechowywać i nosić w sposób uniemożliwiający dostęp do nich osób nieuprawnionych. Zgodnie z art. 10 K.p.a. strona została poproszona do udziału w prowadzonym postępowaniu administracyjnym i poinformowana, iż ma możliwość zapoznania się ze zgromadzonym w sprawie materiałem oraz że przysługuje jej prawo do składania oświadczeń, wyjaśnień i wniosków dowodowych w prowadzonym postępowaniu. Z prawa tego strona skorzystała i po zapoznaniu się z materiałem zgromadzonym w prowadzonym postępowaniu nie wniosła uwag. P. Z. K. podniósł jednak potrzebę dalszego posiadania broni, uzasadniając ją tym, że posiada schorowanych rodziców, z którymi sam mieszka oraz wykonuje sam prace polowe w 10-hektaowym gospodarstwie rolnym, które jest rozproszone, poszczególne działki są usytuowane w różnych dzielnicach miasta, w dużej odległości od siebie, w miejscach odludnych, między lasami. Okoliczności wskazane przez stronę w świetle przepisów ustawy, obligujących organ Policji do cofnięcia pozwolenia na broń, nie mogą zostać uwzględnione. Odwołanie od powyższej decyzji złożył zainteresowany kwestionując zarówno samą decyzję, jak i jej uzasadnienie. W ocenie skarżącego decyzja jest przedwczesna, gdyż postępowanie karne nie zostało jeszcze prawomocnie zakończone. Godzi to w zasadę domniemania niewinności, stanowiąc naruszenie art. 42 ust. 3 Konstytucji RP, a także art. 5 § 1 K.p.k. raz art. 6 ust. 2 Konwencji z 1950 r. o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności. Ponadto skarżący zarzucił, iż przedmiotowa decyzja nie została wydana na podstawie całokształtu zgromadzonego materiału dowodowego, bowiem – zdaniem odwołującego się – wszystkie ustalenia w sprawie powinny być czynione tylko na podstawie okoliczności ujawnionych w toku rozprawy głównej przed sądem. Decyzją Komendanta Głównego Policji z dnia [...] czerwca 2006 r., Nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 268a K.p.a. oraz art. 18 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 15 ust. 1 pkt 6 i art. 18 ust. 5 pkt 4 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji, po rozpatrzeniu odwołania zainteresowanego utrzymano w mocy zaskarżoną decyzję W uzasadnieniu, po przypomnieniu stanu sprawy, Komendant Główny Policji uznał, że decyzja organu I instancji jest zasadna. W ocenie organu odwoławczego nie narusza ona przepisów procedury administracyjnej oraz odzwierciedla w prawidłowy sposób ustalony stan faktyczny niniejszej sprawy. Podstawę prawną decyzji organu I instancji stanowią przepisy art. 18 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 15 ust. 1 pkt 6 oraz 18 ust. 5 pkt 4 ustawy o broni i amunicji. Zgodnie z tym pierwszym przepisem właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której takie pozwolenie wydano należy do osób, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanych prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw. Dla zastosowania wskazanego przepisu ustawy wystarczające jest więc tylko ustalenie, że przeciwko posiadaczowi pozwolenia na broń toczy się postępowanie karne o popełnienie wymienionych przykładowo w tym przepisie przestępstw. Przeciwko stronie toczy się takie postępowanie, bowiem jest ona podejrzana - zgodnie z aktem oskarżenia z dnia [...] października 2005 r. wydanym przez Prokuraturę Rejonową w C. - o popełnienie przestępstwa z art. 223 w związku z art. 157 § 2 kk, a więc czynu wymierzonego m.in. właśnie w życie i zdrowie człowieka, który to rodzaj czynów został przez ustawodawcę bezpośrednio wymieniony w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy jako szczególnie uzasadniający istnienie obawy, o której w tym przepisie mowa. Z powyższych względów zastosowanie przez organ I instancji art. 18 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji było w pełni uzasadnione, a wydane rozstrzygnięcie słuszne, bowiem ze względu na obligatoryjny charakter przepisu art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy (właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń), nie mogła zostać wydana decyzja inna niż tylko cofająca stronie pozwolenie na broń gazową. Zarzuty p. Z. K. odnoszące się do przedwczesnego i naruszającego w ten sposób prawo wydania decyzji przez organ I instancji nie są więc zasadne i nie mogą wpłynąć na zmianę bądź uchylenie tej decyzji. Podobnie wspomniane przez stronę w odwołaniu niezastosowanie przez organ I instancji konstytucyjnej zasady domniemania niewinności nie stanowi wady postępowania administracyjnego w sprawie cofnięcia pozwolenia na broń. Wymieniona zasada obowiązuje bowiem w procesie karnym, zaś na gruncie przepisów ustawy o broni i amunicji nie ma zastosowania, o czym świadczy treść przytoczonego art. 15 ust. 1 pkt 6 tej ustawy. K.p.a. wymaga natomiast obiektywnego i dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, z uwzględnieniem interesu społecznego i słusznego interesu obywateli, zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego, przy zastosowaniu swobodnej jego oceny (art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a.). Organ odwoławczy nie stwierdził, aby organ I instancji uchybił tym przepisom. Wydając rozstrzygnięcie organ dysponował obszernym materiałem dowodowym zebranym w postępowaniu karnym (w tym odpisem aktu oskarżenia) wzbogaconym o dowody ustalone bezpośrednio w postępowaniu administracyjnym (protokoły przesłuchania strony) - a zatem organ dysponował nie zbiorem poszlak - jak podnosi strona w odwołaniu - lecz dokonanymi w solidny sposób ustaleniami odnoszącymi się do stanu faktycznego sprawy. Komendant Główny Policji zwrócił przy tym uwagę, iż organ prowadzący postępowanie administracyjne w sprawie cofnięcia pozwolenia na broń z woli ustawodawcy ustala, czy zachodzą przesłanki do zastosowania odpowiedniego przepisu ustawy o broni i amunicji (w rozpatrywanej sprawie przesłanki z art. 18 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 15 ust. 1 pkt 6 oraz z art. 18 ust. 5 pkt 4, a zatem m.in., czy strona została skazana za popełnienie czynu, o jakim w przepisie tym mowa, bądź czy stoi pod zarzutem jego popełnienia), ale nie bada, czy jest ona winna zarzucanych jej czynów - orzekanie o winie należy bowiem do sądu powszechnego. Organ Policji nie weryfikuje zatem kwalifikacji prawnej czynów, przyjętej w postępowaniu karnym. Nie ustala również czy w tym postępowaniu zebrano wystarczające dowody na popełnienie zarzucanych przestępstw. Jest natomiast zobowiązany do uwzględniania rodzaju czynów, pod zarzutem popełnienia których stoi posiadacz pozwolenia na broń, bowiem mogą one - jak w niniejszej sprawie w stosunku do zainteresowanego - uzasadniać obawę, o której mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. Organ I instancji jako dodatkową podstawę prawną decyzji przyjął przepis art. 18 ust. 5 pkt 4 ustawy o broni i amunicji, zgodnie z którym właściwy organ Policji może cofnąć pozwolenie na broń w przypadku naruszenia przez jego posiadacza zasad przechowywania, noszenia oraz ewidencjonowania broni i amunicji. Z wyjaśnień i zeznań strony wynika jasno, że w dniu zdarzenia, będącego przedmiotem omawianego wyżej postępowania karnego, naruszyła ona również przepis art. 32 ust. 1 ustawy o broni i amunicji oraz przepis § 7 (organ I instancji błędnie przyjął, iż chodzi o § 5) rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 3 kwietnia 2000 r. w sprawie przechowywania, noszenia oraz ewidencjonowania broni i amunicji (Dz. U. Nr 27, poz. 343). Zgodnie bowiem z art. 32 ust. 1 ustawy, broń i amunicję należy przechowywać i nosić w sposób uniemożliwiający dostęp do nich osób nieuprawnionych, zaś zgodnie z § 7 powyższego rozporządzenia broń palna do ochrony osobistej lub ochrony bezpieczeństwa innych osób oraz mienia (kryteria te spełnia posiadana przez stronę broń gazowa) winna być noszona w stanie zabezpieczonym, w sposób niewidoczny, w kaburze przylegającej do ciała. Tymczasem Z. K. pozostawił broń, którą zabrał ze sobą na czas wykonywania prac polowych, na przyczepie między workami ze zbożem, która na dodatek stała po drugiej stronie drogi niż znajduje się pole, na którym wykonywał prace). Oznacza to, iż nie miał on tym samym pełnej kontroli nad bronią, stwarzając w ten sposób możliwość dostania się jej w ręce osób nieuprawnionych do jej posiadania. Fakty te niewątpliwie negatywnie świadczą o Z. K. jako posiadaczu broni palnej, nie przestrzegającym nakazanego prawem sposobu postępowania z tą bronią i uzasadniają cofnięcie mu tego pozwolenia również na tej podstawie. Przy tym należy zwrócić uwagę, że wystarczającym do podjęcia takiego rozstrzygnięcia - i zarazem obligującym do tego - jest już tylko pierwsza z podstaw, tj. art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. Skargę na powyższą decyzję Komendanta Głównego Policji, utrzymującą w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...], wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zainteresowany wnosząc o uchylenie obu decyzji wydanych w przedmiotowej sprawie. Zaskarżonej decyzji zarzucono: 1. naruszenie przepisów ustawy o broni i amunicji, a mianowicie art. 18 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 15 ust 1 pkt 6 poprzez błędną jego wykładnię polegającą na uznaniu, iż sam fakt skierowania przeciwko osobie posiadającej zezwolenia na broń aktu oskarżenia o popełnienie przestępstwa przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu jest okolicznością obligatoryjną, decydującą o cofnięciu zezwolenia na broń; 2. Naruszenie przepisów postępowania a mianowicie art. 7 art. 77 i art. 80 K.p.a., polegające na: - niewyjaśnieniu wszystkich istotnych okoliczności sprawy, w szczególności braku w uzasadnieniu decyzji ustaleń czy skarżący jest osobą co do których istnieje uzasadniona obawa, że może użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, - uznaniu, iż skarżący przechowywał broń w sposób sprzeczny z rozporządzeniem Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji w sprawie przechowywania i noszenia oraz ewidencjonowania broni i amunicji. W uzasadnieniu skargi stwierdzono, iż u podstaw wydania zaskarżonych decyzji leżały dwie zasadnicze przesłanki. Po pierwsze, Komenda Główna Policji uznała, iż przesłanką obligatoryjną cofnięcia pozwolenia na broń jest sam fakt skierowania przeciwko osobie posiadającej zezwolenie, aktu oskarżenia z zarzutem popełnienia przestępstwa przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu. Po drugie uznano, iż skarżący naruszył zasady noszenia broni. Odnośnie pierwszej przesłanki cofnięcia zezwolenia na broń stwierdzono, iż decyzja wydana została na skutek błędnej interpretacji przepisów. Przepis art. 15 ust 1 pkt 6 w związku z art. 18 ust 1 pkt 3 ustawy o broni i amunicji stanowi, iż organ cofa zezwolenie na posiadanie broni w przypadku uznania, iż osoba posiadająca takie zezwolenie jest osobą, co do której istnieje uzasadniona obawa, że może użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Tym samym tylko ustalenia takich okoliczności jest przesłanką do cofnięcia zezwolenia na broń. Zdaniem skarżącego użycie przez ustawodawcę wyrażenia "uzasadniona obawa" nakazuje przyjąć, iż jest to przesłanka podlegająca ocenie, do której to oceny pomocne może być ustalenie czy dana osoba jest skazana bądź czy przeciwko niej toczą się postępowania sądowe określonego rodzaju. Natomiast brzmienie przepisu nie pozwala na przyjęcie, iż samo skierowanie aktu oskarżenia stanowi obligatoryjną przesłankę nakazującą cofnięcie stosownego zezwolenia na posiadanie broni. W tym stanie rzeczy skarżący uważa, iż organ wydał decyzję na skutek błędnej interpretacji przepisów prawa. Błędna interpretacja w/w przepisu stała się także przyczyną błędu w ustaleniach faktycznych niezbędnych do wydania prawidłowej decyzji. Komendant Główny Policji skupiając się jedynie na kwestii tego czy przeciwko skarżącemu został skierowany akt oskarżenia nie dokonał badania czy jest on osobą, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogę użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Tym samym nie zbadał okoliczności niezbędnych dla prawidłowej oceny czy należy cofnąć skarżącemu zezwolenie na broń czy też nie. Ponadto Komendant Główny Policji dokonał błędnych ustaleń faktycznych w części uznającej, iż skarżący w sposób nieprawidłowy przechowywał broń powołując się z jednej strony na rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji w sprawie przechowywania, noszenia oraz ewidencjonowania broni i amunicji nakazującym przenoszenie broni w sposób niewidoczny w kaburze przy ciele z drugiej strony opierając się na materiale dowodowym zebranym na potrzeby toczącego się przeciwko skarżącemu postępowania karnego. Jak wynika z zeznań świadków, funkcjonariuszy Policji, w dniu zatrzymania skarżący posiadał broń w kaburze na pasku przy ciele, świadkowie ci zauważyli broń dopiero w momencie zatrzymania. Tym samym z materiału zgromadzonego w sprawie karnej wynika, iż broń ta była przechowywana przez skarżącego w sposób zgodny z cytowanym wyżej rozporządzeniem Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji. Dodatkowo skarżący podniósł, iż bron ta jest mu niezbędna w związku z faktem, iż pomaga rodzicom w prowadzeniu gospodarstwa rolnego, często samotnie także w godzinach wieczornych, wraca z pola kierując maszynami rolniczymi o znacznej, w jego odczuciu, wartości. Broni tej nigdy nie użył, natomiast jej posiadanie daje mu poczucie bezpieczeństwa. W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wniósł o jej oddalenie wskazując w uzasadnieniu, iż pozwolenie na broń zostało p. K. cofnięte na podstawie dwóch przepisów prawa – art. 18 ust. 1 pkt w związku. z art. 15 ust. 1 pkt oraz art. 18 ust. 5 pkt 4 ustawy o broni i amunicji. Pierwszy wskazany przepis, tj. art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji stanowi, iż właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której takie pozwolenie wydano, należy do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2-6 tej ustawy. W przedmiotowej sprawie zastosowano przepis art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, który nakazuje takie rozstrzygnięcie w przypadku, gdy istnieje uzasadniona obawa, iż dana osoba może użyć broni w lach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności wówczas, gdy została ona skazana prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo toczy się wobec niej postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw. Użycie przez ustawodawcę w powyższym przepisie słów "w szczególności", poprzedzających wymienienie osób skazanych lub podejrzanych o popełnienie przestępstw przeciwko życiu, zdrowiu czy mieniu oznacza, iż ustawodawca sam rozstrzygnął, że co do tych osób istnieje obawa sprzecznego z prawem użycia broni. Do oceny, czy w danej sprawie istnieje przesłanka do cofnięcia pozwolenia na broń wystarczy zatem ustalenie przez organ Policji, czy strona postępowania była skazana lub toczy się wobec niej postępowanie karne o któreś z przestępstw wymienionych w przepisie art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. Jak z powyższego wynika, samo przestępstwo nie musi mieć bezpośredniego związku z bronią. Podstawą zaliczenia p. K. do grupy osób nie dających rękojmi bezpiecznego posiadania | używania broni było ustalenie, iż toczy się wobec niego postępowanie karne o popełnienie ustępstwa z art. 223 w związku z art. 157 § 2 kk, a więc czynu wymierzonego właśnie w życie i zdrowie człowieka, który to rodzaj czynów został przez ustawodawcę bezpośrednio wymieniony w 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, jako szczególnie uzasadniający istnienie obawy, o której w tym przepisie mowa. Ustalenie powyższej przesłanki, z uwagi na obligatoryjny charakter przepisu art. 18 ust. 1 pkt 2 zdeterminowało sposób rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej. W takich bowiem przypadkach interes strony postępowania, polegający na posiadaniu szczególnego prawa, jakim jest pozwolenie na broń, z woli ustawodawcy powinien ustąpić na rzecz ochrony interesu publicznego, przejawiającego się w tym, by osoby nie przestrzegające porządku prawnego, a tym samym stwarzające obawy, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6, pozwolenia na broń siadać nie mogły. Drugą, dodatkową przesłanką cofnięcia p. K. pozwolenia na broń było ustalenie, iż naruszył on przepisy dotyczące jej noszenia. Organy Policji skorzystały w tym przypadku z przepisu art. 18 ust. 5 pkt 4 ustawy o broni i amunicji, zgodnie z którym właściwy organ Policji może cofnąć pozwolenie na broń, o ile stwierdzi naruszenie przez osobę posiadającą pozwolenie zasad przechowywania, noszenia ewidencjonowania broni i amunicji, o których mowa w art. 32 ustawy. P. K. naruszył § 7 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 3 kwietnia 2000 r. w sprawie przechowywania, noszenia oraz ewidencjonowania broni i amunicji, zgodnie z którym broń palną do ochrony osobistej lub ochrony bezpieczeństwa innych osób oraz mienia należy nosić w stanie zabezpieczonym, w sposób niewidoczny, w kaburze przylegającej do ciała. W dniu wydarzenia będącego powodem wszczęcia przeciwko niemu postępowania karnego, broń, którą zabrał ze sobą na czas wykonywania prac polowych, schował na przyczepie, między workami ze zbożem (broń znajdowała się w kaburze zawiniętej w marynarkę), nie mając w tym czasie pełnej kontroli nad bronią. Stworzył w ten sposób możliwość dostania się jej w ręce osób nieuprawnionych. W skardze do sądu p. K. przeczy powyższym ustaleniom wyjaśniając, iż broń miał w kaburze, na pasku, jednakże oświadczenia te nie zasługują na wiarę. Zważyć bowiem należało, iż okoliczności noszenia przez niego broni zostały ustalone na podstawie jego własnych zeznań złożonych do protokółu sprawy karnej oraz zeznań jego rodziców, a nie tylko policjantów, którzy podjęli interwencję. Okoliczności tych p. K. nie kwestionował przed wydaniem decyzji, o czym świadczy jego podpis na protokóle z czynności w postępowaniu administracyjnym. Zarzut iż organy Policji uznając, że naruszył on przepisy prawa określające sposób noszenia broni, naruszyły art. 7, 77 i 80 Kpa jest zatem bezzasadny. Reasumując, w ocenie organu w ustalonym stanie faktycznym i prawnym argumenty skarżącego nie dają podstaw do zmiany bądź uchylenia zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów odnoszących się do słuszności rozstrzygnięcia. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną ( art. 134 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Rozpoznając skargę w świetle powołanych wyżej kryteriów należy uznać, że nie zasługuje ona na uwzględnienie. Przedmiotem rozpoznania przez Sąd była skarga na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] czerwca 2006 r., utrzymującą w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] kwietnia 2006 r., którą cofnięto p. Z. K. pozwolenie na posiadanie broni palnej gazowej. W podstawie materialno-prawnej decyzji przywołano art. 18 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 15 ust. 1 pkt 6 i art. 18 ust. 5 pkt 4 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji. Zgodnie z art. 18 ust. 1 pkt 2 powołanej ustawy właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której takie pozwolenie wydano należy do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2-6. Z kolei w myśl art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy, który w rozpatrywanej sprawie zastosowano, pozwolenia na broń nie wydaje się osobom, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw. Ponadto skarżącemu zarzucono naruszenie przepisu art. 18 ust. 4 ustawy, zgodnie z którym właściwy organ Policji może cofnąć pozwolenie na broń w przypadku naruszenia przez osobę posiadającą pozwolenie zasad przechowywania, noszenia oraz ewidencjonowania broni i amunicji, o których mowa w art. 32 ustawy. Wobec wydanej na podstawie powołanych przepisów decyzji cofającej pozwolenie na broń skarżący podniósł zarzuty procesowe, proceduralne, jak i prawno-materialne. W istocie te dwa rodzaje zarzutów są ze sobą ściśle powiązane, gdyż zarzuty naruszenia w toku postępowania przepisów art. 7 art. 77 i art. 80 K.p.a. sprowadzają się do zarzutu niewyjaśnienia, a zarzuty prawno-materialne do błędnej wykładni – art. 18 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 15 ust 1 pkt 6 ustawy w kontekście uznania, iż sam fakt skierowania przeciwko osobie posiadającej zezwolenia na broń aktu oskarżenia o popełnienie przestępstwa przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu jest okolicznością obligatoryjną, decydującą o cofnięciu zezwolenia na broń, podczas gdy w ocenie skarżącego niezbędne jest jeszcze ustalenie, że skarżący jest osobą, co do której istnieje uzasadniona obawa, że może użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Inaczej mówiąc, w ocenie skarżącego niezbędną przesłanką podjęcia decyzji cofającej pozwolenie na broń jest nie tylko skazanie prawomocnym wyrokiem za przestępstwo przeciwko życiu lub zdrowiu (bo sam fakt wszczęcia postępowania karnego o popełnienie takich przestępstw jako przesłanki cofnięcia pozwolenia na broń skarżący neguje), lecz również wykazanie, iż owo skazanie ma związek z istnieniem uzasadnionej obawy, że skazany (skarżący) może użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Nie można nie zauważyć, że na potrzebę wykazania tego rodzaju związku wskazuje szereg orzeczeń sądów administracyjnych. W ocenie Sądu orzekającego w tym składzie literalna wykładnia powołanych wyżej przepisów art. 18 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 15 ust 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji prowadzi do odmiennych wniosków. Mianowicie, zgodnie z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy, pozwolenia na broń nie wydaje się osobom, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw. "Uzasadniona obawa", o której mowa w tym przepisie jest kategorią ogólną, w ramach której mieszczą się wymienione w tym przepisie egzemplifikacje. Można dyskutować, czy – jak twierdzą organy Policji – jest to wyliczenie otwarte, dopuszczające jeszcze inne rodzaje przestępstw czy wręcz wykroczeń, czy też, jak coraz częściej uznają sady administracyjne, jest to wyliczenie zamknięte, nie pozwalające na nieustanne poszerzanie tego katalogu. Za stanowiskiem sądów przemawia możliwość doprowadzenia – w przypadku przyjęcia interpretacji organów Policji – sprowadzenia decyzji cofającej pozwolenie na broń do swego rodzaju kary dodatkowej, orzekanej przy każdym wyroku karnym, niezależnie od rodzaju przestępstwa. Są, oczywiście, również argumenty przemawiające – w ograniczonym zakresie – za stanowiskiem Policji, dostrzegającej bezpośredni związek między niektórymi rodzajami przestępstw nie wymienionych w ustawie, a uzasadniającymi obawę użycia przez sprawcę broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Nie ulega wątpliwości, że każdy przypadek wymaga indywidualnej oceny sądu. Jednakże na tle zarysowanych stanowisk uprawnione jest stwierdzenie, że skazanie prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu lub zdrowiu (albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw) z mocy samego prawa uzasadnia obawę, że sprawcy tych przestęp mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Właściwy organ Policji ma w tej sytuacji obowiązek działania, wszczynając w tej sytuacji postępowania w sprawie cofnięcia pozwolenia na broń. Należy bowiem pamiętać, że dostęp do broni ma w polskim systemie prawnym charakter szczególnie reglamentowany, a od osób, które uzyskały to uprawnienie wymaga się szczególnych kwalifikacji moralno-etycznych. Dlatego też m.in. z tego powodu w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 8 grudnia 2005 r., sygn. akt VI SA/Wa 1781/05 (LEX nr 190907) stwierdzono, że: "Interpretacja przepisu art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji musi uwzględniać fakt, że od osób starających się o pozwolenie na posiadanie broni lub posiadających takie pozwolenia należy wymagać bezwzględnego przestrzegania przepisów prawa. W stosunku do takich osób obowiązuje zatem miernik najwyższej staranności. Oznacza to, że każde naruszenie przepisów prawa, a zwłaszcza prawa karnego, musi podlegać ocenie z punktu widzenia istnienia uzasadnionej obawy użycia broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa i porządku publicznego" Z brzmienia przepisu art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji jednoznacznie wynika, że cofnięcie pozwolenia na broń jest obligatoryjne ("...organ Policji cofa pozwolenie na broń...") jeżeli zajdą okoliczności określone m.in. w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy. Zgodnie z tym przepisem do okoliczności tych należy uzasadniona obawa, że zainteresowane osoby mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw. Jak podniósł organ Policji, wobec skarżącego toczy się postępowanie karne (Prokuratura Rejonowa w C. skierowała do Sądu Rejonowego w C. akt oskarżenia) o popełnienie czynu z art.223 kk w zw. z art.157 § 2 kk przy zastosowaniu art. 11 § 2 kk. Przestępstwo z art. 157 § 2 kk (naruszenie czynności narządu ciała lub rozstrój zdrowia trwający dłużej niż 7 dni) zostało określone w rozdziale XIX Kodeksu karnego: "Przestępstwa przeciwko życiu i zdrowiu." Natomiast art. 223 kk znalazł w sprawie zastosowanie, gdyż czyn skarżącego dotyczył czynnej napaści, przy użyciu niebezpiecznego przedmiotu, na funkcjonariusza publicznego (policji) podczas lub w związku z pełnieniem obowiązków służbowych; czyn ten jest zagrożony sankcją pozbawienia wolności od roku do lat 10. W orzeczeniu Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 maja 2003 r., sygn. akt III SA 2441/01 (LEX nr 148959) wyrażono tezę, że: "Przestępstwo z art. 222 § 1 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny (Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 z późn. zm.) i art. 224 § 2, tj. za czynną napaść na funkcjonariuszy Policji oraz wyrażoną wobec nich groźbę bezprawną zmierzającą do utrudnienia podejmowanych czynności urzędowych, jest rodzajem przestępstwa, o którym mowa w przepisie art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 z późn. zm.). Przestępstwo, o które jest oskarżony skarżący, należy do tej samej kategorii przestępstw, ujętych w rozdziale XXIX Kodeksu karnego: "Przestępstwa przeciwko działalności instytucji państwowych oraz samorządu terytorialnego. Jeden z podstawowych zarzutów podniesionych przez oskarżonego w sprawie sprowadza się do uznania decyzji za przedwczesną, wydaną przed prawomocnym zakończeniem postępowania karnego, co narusza zasadę domniemania niewinności i w związku z tym jest sprzeczne z powołanymi przez skarżącego przepisami chroniącymi podstawowe prawa i wolności obywatelskie. Rozpatrując ten zarzut Sąd podziela stanowisko Komendanta Głównego Policji odnoszącego wspomnianą zasadę do postępowania karnego i wskazującego na odrębność – w tym zakresie – postępowania administracyjnego. Już z literalnego brzmienia analizowanego przepisu ustawy o broni i amunicji wynika, że przesłanką działania organów Policji w sprawie cofnięcia pozwolenia na broń nie musi być skazanie prawomocnym orzeczeniem sądu za określone przestępstwa, w tym przeciwko życiu lub zdrowiu, lecz wystarczy wszczęcie i kontynuowanie wobec sprawcy postępowania karnego o popełnienie takich przestępstw. Odnosząc się z kolei do kolejnego zarzutu skarżącego, w ocenie którego zaskarżona decyzja nie została wydana na podstawie całokształtu zgromadzonego materiału dowodowego, bowiem wszystkie ustalenia w sprawie powinny być czynione tylko na podstawie okoliczności ujawnionych w toku rozprawy głównej przed sądem (jak można rozumieć – karnym) należy zauważyć, że w sądownictwie administracyjnym podkreśla się z całym naciskiem odrębność postępowania karnego w sprawie przestępstw wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji od postępowania administracyjnego w sprawie cofnięcia pozwolenia na broń. Fakt skazania prawomocnym wyrokiem albo tylko wszczęcia postępowania w tych sprawach ma dla właściwych organów Policji charakter niejako prejudycjalny, ale poza tym nie wpływa na przebieg postępowania administracyjnego, rządzącego się odrębnymi zasadami. Przedmiotem obu postępowań są odrębne kategorie: postępowanie karne prowadzi m.in. do rozstrzygnięcia w kwestii winy, natomiast przedmiotem postępowania administracyjnego w rozpatrywanych tu sprawach jest stwierdzenie obiektywnego naruszenia powinności wynikających z odpowiednich przepisów. Jak trafnie zauważył Komendant Główny Policji, K.p.a. wymaga obiektywnego i dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, z uwzględnieniem interesu społecznego i słusznego interesu obywateli, zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego, przy zastosowaniu swobodnej jego oceny (art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a.). Stwierdzenie to jest zgodne z oceną dokonaną w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 grudnia 2002 r., sygn. akt III SA 746/02 (LEX nr 159205), zgodnie z którym: "1. W szczególności uzasadniona obawa może m.in. zachodzić, gdy wobec posiadacza broni toczy się postępowanie karne o popełnienie przestępstwa z użyciem przemocy lub groźby bezprawnej. (...)W razie jednak gdy sprawca (posiadacz broni) nie został skazany prawomocnym orzeczeniem Sądu za przestępstwa wymienione w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 z późn. zm.), a jedynie toczy się przeciwko niemu postępowanie karne, powzięcie "uzasadnionej obawy" musi być poprzedzone należycie przeprowadzonym postępowaniem, w toku którego w sposób niebudzący wątpliwości zostanie ustalone, iż skarżący należy do osób, których zachowanie budzi uzasadnione obawy, że mogą użyć broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. 2. Protokoły przesłuchań świadków z toczącego się postępowania karnego mogą być oczywiście zgodnie z art. 75 k.p.a. zaliczone w poczet materiałów w sprawie. Nie zwalnia to jednak od prowadzenia postępowania administracyjnego zgodnie z k.p.a., chociażby ze względu na treść art. 79 k.p.a. (prawo strony do uczestniczenia w przeprowadzeniu dowodu z zeznań świadków oraz do zadawania pytań i składania wyjaśnień)." W ocenie Sądu oceniane postępowanie zostało przeprowadzone z dochowaniem wspomnianych wyżej zasad. Odnosząc się do postawionego przez organy Policji zarzutu niewłaściwego przechowywania broni oraz użytych w odpowiedzi argumentów skarżącego (rozproszenie działek gospodarstwa, odludna okolica, praca po zmierzchu, dysponowanie sprzętem rolniczym znacznej wartości) należy podzielić formalne uzasadnienie zarzutu Policji (pozostawanie broni poza zasięgiem uprawnionego, z możliwością dostępu osób trzecich) stwierdzając jednocześnie, że przedstawione w tym zakresie całe okoliczności sprawy są w ocenie Sądu aberracyjne. Wykonywanie we współczesnej Polsce prac polowych z bronią w kaburze, nawet owiniętej w marynarkę schowaną między workami ze zbożem, jest naprawdę trudno uzasadnić. Ponadto oceniając zaskarżoną decyzję Sąd nie stwierdził żadnych innych uchybień, których istnienie powinien uwzględnić z urzędu. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.u. Nr 153, poz. 127, z późn. zm.) orzekł jak w sentencji wyroku.