VI SA/Wa 1508/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzena Milewska-Karczewska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Ewa Frąckiewicz Sędzia WSA Henryka Lewandowska-Kuraszkiewicz P, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 27 października 2016 r. sprawy ze skargi M. R. na uchwałę Naczelnej Rady Aptekarskiej z dnia [...] marca 2016 r. nr [...] w przedmiocie opinii dotyczącej rękojmi należytego prowadzenia apteki ogólnodostępnej 1. Uchyla zaskarżoną uchwałę oraz poprzedzającą ją uchwałę Okręgowej Rady Aptekarskiej w [...] z dnia [...] stycznia 2016 r., nr [...]; 2. Zasądza od Naczelnej Rady Aptekarskiej na rzecz skarżącej M. R. kwotę 580 (pięćset osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Zaskarżoną uchwałą z [...] marca 2016r. Naczelna Rada Aptekarska (dalej NRA) utrzymało w mocy uchwałę Rady Okręgowej Izby Aptekarskiej w [...] (dalej Rada OIA) z dnia [...] stycznia 2016r. nr [...], którą negatywnie zaopiniowano mgr farm. M. R. na funkcję kierownika apteki ogólnodostępnej, mieszczącej się w [...] przy ul. [...]. Jako podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia organ wskazał art. 39 ust. 1 pkt 10 oraz art. 38 ust. 3 ustawy z dnia 19 kwietnia 1991 r. o izbach aptekarskich (j.t. Dz. U. z 2014 r. poz. 1429), art. 138 § 1 pkt 1 i art. 218 w zw. związku z art. 144 k.p.a., oraz § 1 pkt 1 lit. b uchwały Naczelnej Rady Aptekarskiej z dnia 5 lutego 2016r. nr VII/8/2016 w sprawie upoważnienia Prezydium Naczelnej Rady Aptekarskiej do załatwiania spraw w imieniu Naczelnej Rady Aptekarskiej. Do wydania powyższych rozstrzygnięć doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym. Pismem z dnia [...] grudnia 2015r. [...] Wojewódzki Inspektor Farmaceutyczny w [...] (dalej [...] WIF) zwrócił się do Rady OIA w [...] o opinię w sprawie udzielenia zezwolenia na prowadzenie apteki ogólnodostępnej zawierającej opinię w sprawie stwierdzenia rękojmi należytego prowadzenia apteki ogólnodostępnej przez kandydata proponowanego na kierownika tej apteki tj. przez mgr farm. M. R. Rada OIA w [...] Uchwałą nr [...] z dnia [...] stycznia 2016r. negatywnie zaopiniowała M. R. na funkcję kierownika apteki ogólnodostępnej, mieszczącej się w [...] przy ul. [...]. W uzasadnieniu wskazano, że zadecydował o tym fakt, że kandydat na kierownika kierował apteką, której cofnięto zezwolenie, oraz pozostaje nadal w zatrudnieniu jako magister farmacji w aptece w [...] przy ul. [...], której również cofnięto zezwolenie. Rada OIA w [...] wyjaśniło przy tym, że w sytuacji gdy "apteka" prowadzi usługi farmaceutyczne bez stosownego zezwolenia to Inspekcja Farmaceutyczna nie ma nadzoru nad takim podmiotem tym samym interes społeczny jest niezabezpieczony. Narażone jest przy tym zdrowie i życie ludzi na niebezpieczeństwo. Farmaceuta uczestniczący w takim procederze jest zatem odpowiedzialny za narażenie ludzi na niebezpieczeństwo utraty zdrowia a nawet życia. Tego rodzaju postępowanie jest naganne i nieetyczne, sprzeczne z obowiązującym prawem i zasadami współżycia społecznego, gdyż farmaceuta utwierdza pacjenta w przekonaniu, że dokonuje zakupów w aptece prowadzącej działalność zgodnie z prawem i nade wszystko zapewniającej mu bezpieczeństwo. A zatem nawet groźba utraty pracy i zarobkowania nie usprawiedliwiają postawy farmaceuty, gdyż dobrem nadrzędnym zawsze winno być zdrowie i życie pacjenta. Reasumując Rada OIA doszła do przekonania, że Pani mgr farm M. R. nie daję rękojmi należytego prowadzenia apteki ogólnodostępnej. Powyższa uchwała została zaskarżona do NRA. W zażaleniu wniesiono o jej uchylenie i wydanie zaświadczenia, iż mgr farm. M. R. daje rękojmię należytego prowadzenia apteki ewentualnie o jej uchylenie i przekazanie sprawy Radzie OIA do ponownego rozpatrzenia. Uchwale zarzucono wydanie z naruszeniem przepisów postępowania administracyjnego, które miały istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 7,75 § 1, 77 § 1, 81 k.p.a. oraz art. 11 k.p.a. w związku z art. 124 § 1 k.p.a. w związku z art. 99 ust. 4a ustawy Prawo farmaceutyczne. Naczelna Rada Aptekarska po rozpatrzeniu zażalenia uchwałą z dnia [...] marca 2016r. nr [...] utrzymała w mocy uchwałę Rady OIA w [...] z dnia [...] stycznia 2016r podzielając w całości stanowisko zaprezentowane przez Radę OIA. Organ podniósł, że niezasadne są zarzuty sformułowane w zażaleniu, bowiem Rada OIA podjęła działania celem wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, gdyż w związku z rozbieżnościami wynikającymi z oświadczeń, prowadzonego rejestru przez Radę OIA w [...] oraz wiedzą pozyskaną od [...] WIF o cofnięciu zezwolenia na prowadzenie aptek ogólnodostępnych: [...] w [...] przy ul. [...] oraz [...] w [...] przy ul. [...], żaląca się została zaproszona na posiedzenie Rady w dniu [...] grudnia 2015r. oraz w dniu [...] stycznia 2016r. podczas którego miała możliwość złożenia wyjaśnień i podczas którego Rada zadawała żalącej się pytania celem ustalenia przebiegu jej kariery zawodowej. Niezgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem M. R. wywiodła skargę do Wojewódzkiego Sądu administracyjnego w Warszawie wnosząc o uchylenie skarżonej uchwały Naczelnej Rady Aptekarskiej z dnia [...] marca 2016r. oraz poprzedzającej ją uchwały Rady OIA w [...] z dnia [...] stycznia 2016r. a także o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego. według norm przepisanych. W skardze skarżąca zarzuciła wydanie skarżonej uchwały z naruszeniem : 1/ prawa materialnego – art. 4 ust.1 w związku z art. 2b ust.1 ustawy o izbach aptekarskich oraz art. 88 ust.1 i 2 ustawy Prawo farmaceutyczne ustanawiających zasadę domniemania dawania rękojmi należytego prowadzenia apteki przez każdego farmaceutę posiadającego prawo wykonywania zawodu i spełniającego warunki formalne z art. 88 ust. 2 w/w ustawy Prawo farmaceutyczne, poprzez odmowę wydania zaświadczenia, potwierdzającego dawanie rękojmi przez skarżącego, pomimo spełniania przez niego warunków formalnych oraz jednoczesnego braku zastrzeżeń organów samorządowych do poziomu wiedzy merytorycznej i kwalifikacji skarżącego, a także pomimo braku występowania negatywnych przesłanek, potwierdzonych prawomocnym orzeczeniem sądu powszechnego, aptekarskiego bądź innym dokumentem urzędowym, które uzasadniałyby wątpliwości organu samorządowego, co do postawy M. R. z punktu widzenia zasad etyki i deontologii zawodu farmaceuty; 2/ przepisów postępowania administracyjnego, które miały istotny wpływ na wynik sprawy: a) art. 7, 75 § 1, 77 § 1, 81 k.p.a. poprzez niewyjaśnienie stanu faktycznego sprawy, niezebranie i nierozpatrzenie materiału dowodowego, naruszenie zasady prawdy obiektywnej, a w tym w szczególności nieprzeprowadzenie postępowania dowodowego dotyczącego ustaleń odnośnie posiadania rękojmi przez mgr farm. M. R b) art. 11 w zw. z art. 124 § 1 k.p.a. w zw. z art. 99 ust. 4a ustawy Prawo farmaceutyczne poprzez brak w sentencji skarżonej uchwały podstawy materialnoprawnej, brak sporządzenia uzasadnienia faktycznego i prawnego leżącego u podstaw negatywnego zaopiniowania kandydatury M. R. na funkcję kierownika apteki ogólnodostępnej mieszczącej się w [...] przy [...] c) art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy decyzji wydanej w I instancji i nie usunięcie naruszeń prawa popełnionych przez organ I instancji. W uzasadnieniu skargi skarżąca obszernie uzasadniła podnoszone zarzuty w szczególności wskazując, że brak odniesienia się przez organ odwoławczy do zarzutów podniesionych w zażaleniu ma wpływ na orzeczenie organu II instancji, skoro przy wydawaniu rozstrzygnięcia nie zostały wzięte pod uwagę tak doniosłe okoliczności jak brak wskazania przedsiębiorców, którym cofnięto zezwolenia na prowadzenie aptek, a u których skarżąca pracowała, brak powołania się na decyzje i przyczyny ich wydania (daty ich wydania, sygnatury spraw pod którymi zostały wydane), co uniemożliwia weryfikację, czy w czasie kiedy M. R. była pracownikiem aptek zlokalizowanych w [...] przy ul. [...] czy też w [...] przy ul, [...] - przedsiębiorcom prowadzącym apteki we wskazanych lokalizacjach, cofnięte zostały zezwolenia. Wskazała także, że Organ nie podjął żadnych starań celem zbadania czy mgr farm. M. R., co jest przedmiotem sprawy, spełnia warunki konieczne do pozytywnego zaopiniowania jej kandydatury na stanowisko kierownika apteki. Zdaniem skarżącej organ samorządu zawodowego winien ocenić czy skarżąca posiada stosowne doświadczenie i kwalifikacje, a także czy ma wiedzę merytoryczną niezbędna do prawidłowego pełnienia funkcji kierownika apteki, jak również czy wykazuje właściwą postawę etyczną wobec zawodu, samorządu i innych farmaceutów. Szczególnie w niniejszej sprawie winno być ustalone czy M. R. posiada dostateczny zasób przymiotów moralnych i etycznych gwarantujących prawidłowe prowadzenie apteki. Zdaniem skarżącej organy bezzasadnie odmówiły zaświadczenia, pomimo że skarżąca spełniała warunki formalne przy jednoczesnym braku zastrzeżeń organów samorządowych do poziomu wiedzy merytorycznej i kwalifikacji skarżącej, a także pomimo braku występowania negatywnych przesłanek, potwierdzonych prawomocnym orzeczeniem sądu powszechnego, aptekarskiego bądź innym dokumentem urzędowym, które uzasadniałyby wątpliwości organu samorządowego, co do postawy M. R. z punktu widzenia zasad etyki i deontologii zawodu farmaceuty. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Złożona w niniejszej sprawie skarga została rozpoznana przez Sąd na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, stosownie do obowiązującego od dnia 15 sierpnia 2015 r. nowego brzmienia przepisu art. 119 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm. – dalej p.p.s.a.). Zgodnie z tym przepisem, sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy stronie zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Na wstępie należy przypomnieć, że wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co wynika z art. 3 § 1 p.p.s.a. Przedmiotem tej kontroli jest zbadanie, czy organy administracji publicznej, w toku rozpoznawania sprawy, nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Czyni się to według stanu prawnego i na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego rozstrzygnięcia. Rozpoznając skargę w świetle powołanych wyżej kryteriów należy uznać, że zasługuje ona na uwzględnienie. W niniejszej sprawie Sąd zwrócił bowiem uwagę na dwa aspekty tej sprawy: - Po pierwsze – należy zauważyć, że w niniejszej sprawie z wnioskiem o opinię do OIA w [...] wystąpił [...] WIF w [...]. Wystąpienie to zostało oparte o przepis art. 7 ust.2 pkt 7 oraz art. 29 pkt 5 ustawy o izbach aptekarskich oraz § 3 Porozumienia z dnia 17 stycznia 2007r. zawartego pomiędzy Głównym Inspektorem Farmaceutycznym a Prezesem Naczelnej Rady Aptekarskiej. W treści pisma WIF zwrócił się o wydanie opinii w sprawie udzielenia zezwolenia na prowadzenie apteki ogólnodostępnej w [...] przy ul. [...] zawierającej m. in. opinię w sprawie stwierdzenia rękojmi należytego prowadzenia apteki ogólnodostępnej przez kandydata proponowanego na kierownika apteki tj. mgr farm. M. R. Z powyższego wynika jednoznacznie, iż WIF w [...] nie występował o wydanie zaświadczenia w trybie art. 217 i 218 k.p.a. w zakresie stwierdzenia rękojmi należytego prowadzenia apteki przez kandydata. Nadto w podstawie złożonego wniosku wskazane zostały przepisy dające możliwość OIA do wydania opinii w sprawach udzielania lub cofania zezwolenia na prowadzenie aptek lub hurtowni a zatem nie opiniowania czy też zaświadczania o rękojmi kandydata na kierownika apteki. A zatem zastosowanie przez organy samorządu aptekarskiego właśnie tego trybu i wydanie zaświadczenia zawierającego negatywną opinię o kandydacie na kierownika apteki jest co najmniej niezrozumiałe i wskazujące na pomieszanie przez organ pojęć. Sąd wskazuje również, że jak wynika z przepisu art. 217 i 218 k.p.a. zaświadczenie wydawane jest gdy urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego wymaga przepis prawa lub osoba ubiega się o zaświadczenie ze względu na swój interes prawny w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego (art. 217 § 1 i 2 ) przy czym w tym ostatnim przypadku organ administracji publicznej obowiązany jest wydać zaświadczenie, gdy chodzi o potwierdzenie faktów albo stanu prawnego, wynikających z prowadzonej przez ten organ ewidencji, rejestrów bądź z innych danych znajdujących się w jego posiadaniu (art. 218 § 1 k.p.a.). Podkreślić również w tym miejscu należy, że we wskazanym trybie wydawania zaświadczeń nie jest możliwe w ogóle wydanie negatywnej opinii bowiem tryb ten nie służy do opiniowania lecz do potwierdzenia faktów lub stanu prawnego. Nadto Sąd zauważa, że organ przed wydaniem zaświadczenia może przeprowadzić w koniecznym zakresie postępowanie wyjaśniające (art. 218 § 2 k.p.a.). W orzecznictwie sądowoadministracyjnym jednoznacznie przyjmuje się, że postępowanie to ma charakter uproszczony i odformalizowany. Składają się na nie wyłącznie czynności materialno-techniczne polegające na badaniu, jakiego rodzaju źródło może zawierać żądane dane i czy dane te dotyczą stanu prawnego lub faktycznego, którego potwierdzenia domaga się wnioskodawca. W postępowaniu tym nie dokonuje się ustaleń i ocen tak, jak w postępowaniu jurysdykcyjnym. Zaświadczenie jest bowiem urzędowym potwierdzeniem określonych faktów lub stanu prawnego. Jego istota sprowadza się do tego, że nie rozstrzyga ono żadnej sprawy, nie tworzy nowej sytuacji prawnej, ani nie kształtuje bezpośrednio stosunku prawnego. Organ potwierdza nim jedynie, a nie stwierdza istnienia w danym czasie określonego stanu. Dlatego nie jest dopuszczalne dokonywanie w trybie dotyczącym wydawania zaświadczeń jakichkolwiek ustaleń faktycznych i prawnych nie wynikających z prowadzonej przez organ ewidencji, rejestrów bądź z innych danych znajdujących się w jego posiadaniu. Natomiast postępowanie wyjaśniające, o jakim mowa w art. 218 § 2 k.p.a., spełnia tylko pomocniczą rolę przy ustalaniu treści zaświadczenia. Odnosi się ono do zbadania okoliczności wynikających z istniejących ewidencji, rejestrów i akt innego rodzaju, czy też wyjaśnienia, czy dane w nich zawarte odnoszą się do osoby wnioskodawcy, faktów, stanu prawnego, którego poświadczenia domaga się zainteresowany, a także ustalenia, jakiego rodzaju ewidencja lub rejestry i akta innego rodzaju mogą zawierać żądane dane i ustalenia ewentualnych ich dysponentów. Postępowanie to ma zatem na celu usunięcie wątpliwości co do znanych, bo istniejących już faktów lub stanu prawnego (por. m.in. wyroki NSA z 10 czerwca 2011 r. sygn. akt I OSK 1139/10 Lex nr 1082571, z dnia 8 września 2009 r. I OSK 104/09, Lex nr 594852). Tak więc w przypadku gdy organ dysponuje takimi danymi z kartotek, ewidencji, rejestrów lub akt innego rodzaju, których potwierdzenia domaga się wnoszący o wydanie zaświadczenia, winien wydać zaświadczenie. W pierwszej kolejności zatem podlega ustaleniu jakiego rodzaju ewidencja i rejestry mogą zawierać żądane dane. Dalsza część postępowania sprowadza się natomiast do wyjaśnienia, czy posiadane dane odnoszą się do osoby wnioskodawcy, oraz czy dotyczą stanu prawnego, którego poświadczenia domaga się wnioskodawca (por. Z. Kmiecik, Charakter prawny zaświadczenia, a możliwość ustalania weryfikacji jego treści, PIP z 2004 r., Nr 10, s. 63). Jak wskazuje też NSA w wyroku z dnia 8 września 2009 r., sygn. akt I OSK 104/09 (LEX nr 745278), przedmiotowe postępowanie wyjaśniające ma na celu usunięcie wątpliwości co do znanych, bo istniejących już faktów lub praw. Niedopuszczalne jest natomiast dokonywanie w nim nowych ustaleń faktycznych i prawnych. W tym miejscu, w kontekście przedstawionego powyżej stanowiska odnoszącego się do trybu wydawania zaświadczeń, Sąd wskazuje, że za bezzasadne należało uznać zarzuty strony skarżącej odnoszące się do naruszenia przez organ przepisów postępowania w szczególności art. 7,75 § 1, 77 § 1, art. 81 k.p.a., gdyż jak w skazano powyżej w postępowaniu dot. wydania zaświadczenia nie prowadzone jest postępowanie dowodowe. - Po drugie – przechodząc już do samego negatywnego stanowiska organu w zakresie dawania rękojmi przez kandydata, Sąd uznał, że rację w niniejszej sprawie ma skarżąca podnosząc zarzut dotyczący naruszenia przez organy samorządu aptekarskiego przepisów art. 4 ust. 1 w zw. z art. 2b ust. 1 ustawy o izbach aptekarskich oraz art. 88 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 6 września 2001r. Prawo farmaceutyczne (jt.Dz.U. 2008, Nr 45, poz. 271 z późn. zm.-dalej: "Prawo farmaceutyczne"), ustanawiających zasadę domniemania dawania rękojmi należytego prowadzenia apteki przez każdego farmaceutę posiadającego prawo wykonywania zawodu i spełniającego warunki formalne z art. 88 ust. 2 Prawa farmaceutycznego. Zdaniem skarżącej organ bezzasadnie negatywnie zaopiniował mgr farm. M. R. na funkcję kierownika apteki ogólnodostępnej, mieszczącej się w [...] przy ul. [...], pomimo że skarżąca spełniała warunki formalne przy jednoczesnym braku zastrzeżeń organów samorządowych do poziomu wiedzy merytorycznej i kwalifikacji skarżącej, a także pomimo braku występowania negatywnych przesłanek, potwierdzonych prawomocnym orzeczeniem sądu powszechnego, aptekarskiego bądź innym dokumentem urzędowym, które uzasadniałyby wątpliwości organu samorządowego, co do postawy skarżącej z punktu widzenia zasad etyki i deontologii zawodu farmaceuty. W tym miejscu należy przypomnieć, że stosownie do art. 4 ust. 1 pkt 4 ustawy o izbach aptekarskich prawo wykonywania zawodu farmaceuty w odniesieniu do obywatela polskiego oraz cudzoziemca przyznaje okręgowa rada aptekarska właściwa ze względu na zamierzone miejsce wykonywania zawodu farmaceuty, a w odniesieniu do obywatela państwa członkowskiego Unii Europejskiej - Naczelna Rada Aptekarska, w przypadku gdy osoba ta (oprócz innych warunków wymienionych w cytowanym przepisie) wykazuje nienaganną postawę etyczną i swym dotychczasowym zachowaniem daje rękojmię prawidłowego wykonywania zawodu farmaceuty, w szczególności nie była prawomocnie skazana za umyślne przestępstwo przeciwko życiu lub zdrowiu. Z kolei w myśl art. 88 ust. 2 Prawa farmaceutycznego kierownikiem apteki może być farmaceuta, o którym mowa w ust. 1, który ma co najmniej 5-letni staż pracy w aptece lub 3-letni staż pracy w aptece, w przypadku gdy posiada specjalizację z zakresu farmacji aptecznej. Natomiast zgodnie z art. 99 ust. 4a w/w ustawy, podmiot prowadzący aptekę jest obowiązany zatrudnić osobę odpowiedzialną za prowadzenie apteki, o której mowa w art. 88 ust. 2, dającą rękojmię należytego prowadzenia apteki. Biorąc pod uwagę cytowane wyżej przepisy, w ocenie Sądu błędny jest tok rozumowania NRA, zgodnie z którym farmaceuta nie może dawać rękojmi należytego prowadzenia apteki w sytuacji, gdy był zatrudniony w aptece, której cofnięto zezwolenie. Zdaniem Sądu podważenie zasady domniemania dawania rękojmi należytego prowadzenia apteki przez każdego farmaceutę posiadającego prawo wykonywania zawodu i spełniającego warunki formalne wskazane w art. 88 ust. 2 Prawa farmaceutycznego może być obalone przez orzeczenie sądu powszechnego lub orzeczenie sądu dyscyplinarnego zgodnie z procedurą przewidzianą w przepisach prawa, w tym regulacjach samorządu aptekarskiego (podobnie wyrok WSA w Warszawie z dnia 8 stycznia 2014 r. sygn. VI SA/WA 2412/13, z dnia 12 listopada 2014r. sygn. VI SA/Wa 1511/14, z dnia 12 stycznia 2016 sygn. VI SA/Wa 2271/15, dostępne na stronie http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Dopiero prawomocny wyrok sądu powszechnego lub dyscyplinarnego mógłby stanowić podstawę do uznania, że dana osoba nie daje rękojmi należytego prowadzenia apteki. Przy czym bezsporna w sprawie jest okoliczność, że skarżąca nie była nigdy karana a ze znajdujących się w aktach sprawy dokumentów również nie wynika aby wszczęte zostało w stosunku do skarżącej postępowanie karne lub dyscyplinarne. Sąd doszedł zatem do przekonania, że w zaistniałym stanie faktycznym, skoro skarżąca jako farmaceuta spełnia wszelkie ustawowe wymagania należytego wykonywania zawodu, to organy samorządu aptekarskiego nie miały podstaw do uznania, że skarżąca nie daje rękojmi aby pełnić funkcję kierownika apteki. Rozpoznając ponownie sprawę organ winien przede wszystkim przeanalizować treść wniosku złożonego przez WIF w B. pod kontem trybu jego rozpoznania i rozważyć w tym zakresie czy możliwe jest wydanie tego rodzaju zaświadczenia zawierającego opinię o posiadaniu lub nie rękojmi przez kandydata na kierownika apteki w oparciu o wniosek WIF w [...] a następnie dopiero po dokonaniu rozstrzygnięć we wskazanym zakresie winien ewentualnie dokonać ustaleń czy istnieją jakiekolwiek dowody obalające domniemanie rękojmi należytego prowadzenia apteki przez Skarżącą. Mając powyższe na uwadze, Sąd uznał, że przy wydawaniu zaskarżonych uchwał doszło do naruszenia prawa procesowego i materialnego, zatem na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a, orzeczono jak w sentencji wyroku. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 p.p.s.a.