VI SA/Wa 1534/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Królikowska-Przewłoka (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Urszula Wilk Sędzia WSA Danuta Szydłowska Protokolant st. sekr. sąd. Jan Czarnacki po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 października 2011 r. sprawy ze skarg B. C. na decyzje Prezesa Głównego Urzędu Miar z dnia [...] maja 2011 r. nr [...] nr [...] nr [...] w przedmiocie określenia wysokości opłaty za legalizację przyrządów pomiarowych oddala skargi Decyzjami z dnia [...] maja 2011 r. nr [...], nr [...] oraz nr [...] Prezes Głównego Urzędu Miar (dalej jako: Prezes GUM) działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa, po rozpatrzeniu odwołań B. C. (dalej: skarżący) z dnia [...] kwietnia 2011 r. od decyzji Naczelnika Obwodowego Urzędu Miar w [...] z dnia [...] marca 2011 r. nr [...] i z dnia [...] marca 2011 r. nr [...], nr [...], utrzymał w mocy zaskarżone decyzje. Do wydania decyzji doszło w następującym stanie faktycznym sprawy. W dniach [...] i [...] lipca 2010 r. oraz w dniu [...] stycznia 2011 r. do Obwodowego Urzędu Miar w [...] wpłynęły wnioski skarżącego o przeprowadzenie legalizacji ponownej taksometrów w liczbie odpowiednio po 50 sztuk (wnioski z [...] lipca 2010 r. i [...] stycznia 2011 r.) i 20 sztuk (wniosek z [...] lipca 2010 r.), wraz z formularzem ustalenia wysokości opłaty, zgodnie z rozporządzeniem Ministra Finansów z dnia 14 października 2004 r. w sprawie wysokości opłat za czynności urzędowe wykonywane przez organy administracji miar i podległe im urzędy (Dz. U. Nr 229, poz. 2309 oraz z 2005 r. Nr 182, poz. 1530), na podstawie którego została obliczona stawka opłaty, za legalizację przyrządów pomiarowych. Wnioskodawca zobowiązany był do uiszczenia opłaty w terminie 7 dni od daty przyjęcia wniosku. W związku z tym, iż opłaty nie zostały uiszczone w terminie, Naczelnik Obwodowego Urzędu Miar w [...], działając na podstawie art. 21 § 4 w związku z § 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r., Nr 8, poz. 60 ze zm.); art. 24 ust.1, ust. 2 pkt 2 i ust. 6, art. 24a ust. 2 i ust. 3 ustawy z dnia 11 maja 2001 r. Prawo o miarach (Dz. U. z 2004 r., Nr 243, poz. 2441, ze zm.), rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 14 października 2004 r. w sprawie opłat za czynności urzędowe wykonywane przez organy administracji miar i podległe im urzędy (Dz. U. Nr 229, poz. 2309, ze zm.) wydał w dniu [...] marca 2011 r. decyzje: nr [...] r., w której określił wysokość zobowiązania w opłacie za legalizację przyrządów pomiarowych w kwocie 1000 zł i wysokość odsetek za zwłokę w kwocie 78 zł, oraz nr [...], w której określił wysokość zobowiązania z powyższego tytułu na kwotę 400 zł i wysokość odsetek za zwłokę w kwocie 32 zł, a w dniu [...] marca 2011 r. wydał decyzję nr [...] mocą której określił wysokość zobowiązania na kwotę 1000 zł i wysokość odsetek w kwocie 17 zł. W uzasadnieniu organ wskazał, iż na postawie art. 24 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 2001 r. Prawo o miarach oraz w dniu [...] marca 2011 r. decyzją nr [...] za czynności urzędowe wykonywane przez organy administracji miar i podległe im urzędy, pobierane są opłaty. Natomiast obowiązujące stawki z tytułu opłat zawarte zostały w rozporządzeniu Ministra Finansów. Wysokość opłat stosownie do art. 24a ust. 2 ustawy Prawo o miarach, wnioskodawca ustala we własnym zakresie na podstawie obowiązujących stawek i wpłaca je bez wezwania na rachunek właściwego urzędu. W związku ze złożonym wnioskiem w sprawie legalizacji ponownej - przewzorcowania taksometrów przedsiębiorca zobowiązany był do uiszczenia opłat z tytułu legalizacji przyrządów pomiarowych w kwocie 1000 zł w terminie do [...] stycznia 2011 r., 400 zł w terminie do dnia [...] lipca 2010 r. oraz 1000 zł w terminie do dnia [...] lipca 2010 r. W związku z tym, że wnioskodawca nie uiścił opłat w terminie, działając na podstawie art. 21 § 4 w związku z § 3 ustawy Ordynacja podatkowa organ za zasadne uznał wydanie decyzji określającej wysokość zobowiązania, gdy wnioskodawca obowiązany do uiszczenia opłaty, obowiązku tego nie wykona w całości. W odwołaniach od ww. decyzji strona podniosła, że w przedmiotowej sprawie miała miejsce zmiana układu taryf, która nie jest czynnością legalizacyjną. Legalizacja bowiem, stosownie do art. 4 pkt 13 ustawy Prawo o miarach, oznacza zespół czynności obejmujących sprawdzenie, stwierdzenie i poświadczenie dowodem legalizacji, że przyrząd pomiarowy spełnia wymagania. Zdaniem skarżącego zmiana układu taryf nie powoduje zmiany parametrów metrologicznych, w związku z tym legalizacja nie jest konieczna. Jest to jedynie czynność techniczna, do której dokonania nie jest wymagana obecność organów administracji. Skarżący podkreślił również, iż ustawa - Prawo o miarach nie zawiera przepisu, który ustanawiałby obowiązek uiszczenia opłaty za zmianę układu taryf. Mając na względzie okoliczność, iż ingerencja ustawodawcy w sferę praw majątkowych obywatela może odbywać się jedynie w formie ustawy, a żaden przepis ustawy - Prawo o miarach nie przewiduje opłaty za potwierdzenie czynności przewzorcowania taksometru w zakresie zmiany opłat lub układu taryf na nowe, zdaniem skarżącego, brak jest podstaw prawnych do pobierania opłat za te czynności. Skarżący zaznaczył, iż nieuiszczenie przedmiotowej opłaty związane jest z rozstrzygnięciem, które zapadło w analogicznej sprawie rozpatrzonej przez Wojewódzki Sąd Administracyjny i zakończonej wyrokiem z dnia 27 maja 2008 r., sygn. akt VI SA/Wa 581/08, w którym to wyroku Sąd uchylił zaskarżone decyzje w całości. Po rozpatrzeniu odwołań, decyzjami z dnia [...] maja 2011 r. nr Prezes GUM utrzymał w mocy w/w decyzje Naczelnika Obwodowego Urzędu Miar w [...]. W uzasadnieniu każdej z decyzji organ stwierdził, że zmiana układu taryf na nowy jest czynnością legalizacyjną, z którą wiąże się wydanie ważnego świadectwa legalizacji ponownej. W świetle powyższego przewidziana w pkt 13 uwaga 1 dział IV załącznika do rozporządzenia Ministra Finansów opłata w wysokości 20,00 zł za wydanie dowodu legalizacji ponownej, w związku ze sprawdzeniem taksometru elektronicznego w zakresie zmiany układu taryf na nowy, mieści się w granicach art. 24 ust. 2 pkt 2 ustawy Prawo o miarach. Organ podkreślił, że w rozpatrywanych sprawach, w związku ze zmianą układu taryf, aby mogły mieć zastosowanie nowe taryfy, niezbędne było dokonanie czynności obejmujących sprawdzenie taksometru w zakresie zmian układu taryf, co powinno być stwierdzone i potwierdzone w tabeli zawartej w wydanym świadectwie legalizacji ponownej. Tym samym stwierdzono i poświadczono, że przyrząd pomiarowy - taksometr elektroniczny z nowym układem taryf spełnia wymagania. Zgodnie bowiem z załącznikiem nr 7 "Wzór świadectwa legalizacji ponownej" do rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 7 stycznia 2008 r. w sprawie prawnej kontroli metrologicznej przyrządów pomiarowych, potwierdzenie zmiany układu taryf na nowy nie dotyczy jedynie taksometrów elektronicznych wprowadzonych do obrotu lub użytkowania po ocenie zgodności. W tej zaś sprawie nie mamy do czynienia z taksometrami elektronicznymi wprowadzonymi do obrotu po ocenie zgodności, lecz - biorąc pod uwagę ich rok produkcji - z taksometrami, które zostały wprowadzone do obrotu na podstawie decyzji zatwierdzenia typu. Ponadto, z przedstawionych świadectw legalizacji taksometrów elektronicznych wynika, że powinny one spełniać wymagania określone w rozporządzeniu Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 16 czerwca 2003 r. w sprawie wymagań metrologicznych, którym powinny odpowiadać taksometry elektroniczne. Zatem taksometry elektroniczne objęte zatwierdzeniem typu podczas legalizacji ponownej podlegają sprawdzeniu pod względem zgodności z wymaganiami wskazanymi w wymienionym rozporządzeniu oraz w zakresie wskazanym w art. 8m ust. 4 ustawy - Prawo o miarach. Organ odwoławczy nie zgodził się z Wnioskodawcą, że sprawdzenie taksometru w zakresie zmiany układu taryf jest tylko czynnością techniczną, do której dokonania nie jest wymagane działanie organów administracji, oraz że sprawdzenie w zakresie zmiany układu taryf na nowe nie jest legalizacją. Zgodnie bowiem z art. 8m ust. 4 ustawy - Prawo o miarach, podczas legalizacji ponownej sprawdzenie obejmuje oględziny przyrządu, w celu stwierdzenia, czy przyrząd pomiarowy nie jest uszkodzony i czy istnieją wymagane oznaczenia i znaki oraz zgodność charakterystyk metrologicznych z wymaganiami. Przy sprawdzeniu w zakresie zmiany układu taryf na nowy wszystkie czynności legalizacji występują. Organ podkreślił również, iż należy mieć także na uwadze, że podczas zmiany układu taryf nie są co do zasady zmieniane pozostałe charakterystyki metrologiczne, jednak mogą ulec zmianie, a wtedy niemożliwa byłaby legalizacja ponowna taksometrów elektronicznych. Gdyby uległy zmianie pozostałe charakterystyki metrologiczne i zostało stwierdzone, że nie spełniają wymagań, którym te taksometry podlegają, świadectwo legalizacji ponownej nie mogłoby być wydane, ponieważ byłoby to niezgodne z wymaganiami określonymi w rozporządzeniu Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 16 czerwca 2003 r. w sprawie wymagań metrologicznych, którym powinny odpowiadać taksometry elektroniczne. Organ zauważył przy tym, iż rozporządzenie to wprawdzie utraciło moc prawną z dniem 1 stycznia 2008 r., ale wymagania z niego wynikające mają nadal zastosowanie do legalizacji przyrządów pomiarowych, które od dnia 7 stycznia 2007 r. podlegają ocenie zgodności i które przed tym dniem uzyskały na podstawie ustawy Prawo o miarach decyzje zatwierdzenia typu. Organ wskazał, że w ramach legalizacji ponownej taksometru elektronicznego pracownik organu administracji miar sprawdza, czy świadectwo legalizacji taksometru jest ważne, czy dane w nim zawarte zgadzają się ze stanem faktycznym i czy cechy zabezpieczające są nienaruszone, a ponadto sprawdza wartość stałej "k" taksometru i układu taryf. Organ wskazał, że w celu dokonania zmiany opłat lub taryf na nowe usuwana jest cecha zabezpieczająca. Czynności zmiany układu taryf na nowy dokonują wyłącznie pracownicy serwisu. Następnie pracownicy urzędu miar sprawdzają, czy wprowadzono wartości nowego układu taryf. O ile nie uległy zmianie pozostałe charakterystyki metrologiczne taksometru elektronicznego i stwierdzono, że taksometr spełnia wymagania, nowe wartości układu taryf są wpisywane do świadectwa legalizacji taksometru elektronicznego oraz zostają opatrzone pieczęcią organu i podpisem pracownika urzędu. Aby można było posługiwać się taksometrem po dokonaniu sprawdzeń w zakresie zmiany układu taryf na nowe, nakładane są cechy zabezpieczające. Końcowym etapem legalizacji ponownej elektronicznego taksometru w zakresie zmiany układu taryf na nowy jest wydanie świadectwa legalizacji ponownej taksometru z nowym układem taryf. Świadectwo legalizacji ponownej wydawane jest za potwierdzeniem odbioru. W ten sposób wnioskodawca taksometru elektronicznego otrzymuje ważny dowód legalizacji. Biorąc pod uwagę powyższe, czynność polegająca na sprawdzeniu taksometru w zakresie zmiany układu taryf podlega stwierdzeniu i potwierdzeniu w wydanym świadectwie legalizacji, na dowód czego dokonywane są odpowiednie wpisy we właściwej tabeli, przy czym dla ich ważności niezbędna jest pieczątka organu administracji miar albo jednostki upoważnionej, wystawiającej świadectwo, i podpis osoby upoważnionej. Konieczność taka wynika również z faktu, iż dokonanie zmiany układu taryf nie jest możliwe, po pierwsze - bez stwierdzenia, że nie zostały uszkodzone cechy zabezpieczające, po drugie - bez sprawdzenia, jaki był układ taryf przed rozpoczęciem wprowadzania w tym zakresie zmian do taksometru, pod nadzorem osoby stwierdzającej zmianę układu w świadectwie legalizacji, po trzecie - bez sprawdzenia, czy taksometr prawidłowo działa po wprowadzeniu zmian układu. Sprawdzenie zmiany układu taryf, o ile taksometr prawidłowo działa, jest wpisywane do świadectwa legalizacji, a ponadto ponownie jest umieszczana cecha zabezpieczająca. Organ zwrócił także uwagę na stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 kwietnia 2009 r. sygn. akt II GSK 886/08, w którym to wyroku Sąd ten stwierdził, że istotne znaczenie ma ustalenie, czy dokonanie zmiany układu taryf, a następnie sprawdzenie prawidłowości tej zmiany przez organ, wymagało zdjęcia cech zabezpieczających, czy też nie. Zakładając, iż taksometry zostały w celu wprowadzenia nowego układu taryf pozbawione cechy zabezpieczającej, przyjąć należałoby, iż w konsekwencji nie posiadały ważnego dowodu legalizacji - w tym przypadku legalizacji ponownej. Tak więc dokonanie sprawdzenia co do prawidłowości działania taksometru po zmianie układu taryf i niezmienności innych danych, skutkujące wpisem upoważnionego organu administracji miar, nie może być potraktowane inaczej niż jako dokonanie nowej legalizacji. Reasumując organ stwierdził, że zgodnie z obowiązującymi przepisami nie jest prawnie możliwa zmiana układu taryf na nowe bez ściągnięcia cechy zabezpieczającej w taksometrach elektronicznych. Zmiana układu taryf na nowe bez ściągnięcia cechy zabezpieczającej stanowiłaby naruszenie prawa. Za istotny w zakresie zmiany w taksometrach elektronicznych układu taryf na nowy organ uznał również art. 8n ust. 4 pkt 3 ustawy - Prawo o miarach, który stanowi, że legalizacja traci ważność w przypadku uszkodzenia albo zniszczenia cechy legalizacji lub cechy zabezpieczającej. W jednobrzmiących skargach na powyższe decyzje do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarżący wniósł o stwierdzenie nieważności zaskarżonych decyzji. Sprawy z w/w skarg zostały zarejestrowane za nr VI SA/Wa 1534/11, VI SA/Wa 1535/11, VI SA/Wa 1536/11. W uzasadnieniu skarg skarżący podniósł, że brak jest podstaw do pobierania opłat w przypadku zmiany w taksometrze opłat lub taryf, skoro nie przewiduję za tę czynność opłat ustawa Prawo o miarach. Podtrzymał także swoje dotychczasowe stanowisko, że w przedmiotowych sprawach miała miejsce zmiana układu taryf, która nie czynnością legalizacyjną. Podkreślił, że w świetle obowiązujących przepisów gdyby zmiana układu taryf była rzeczywiście czynnością legalizacyjną to wówczas powinno towarzyszyć tej czynności wydanie nowego świadectwa legalizacji i wyznaczenia nowej daty jego ważności. W tej sprawie wpisano nowy układ taryf na drugiej stronie ważnego świadectwa legalizacji, w tabeli dotyczącej układu taryf, co nie może być uznane, zdaniem strony, za wydanie nowego świadectwa. Skarżący zarzucił niekonstytucyjność rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 14 października 2004 r. w sprawie opłat za czynności urzędowe wykonywane przez organy miar i podległe im urzędy. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o ich oddalenie. Na rozprawie w dniu 12 października 2011 r. Sąd postanowił połączyć sprawy VI SA/Wa 1534/11, VI SA/Wa 1535/11, VI SA/Wa 1536/11 do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia prowadząc sprawę pod sygn. akt VI SA/Wa 1534/11. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skargi B. C. nie zasługują na uwzględnienie. Przedmiotem oceny Sądu są trzy decyzje Prezesa Głównego Urzędu Miar z dnia [...] maja 2011 r. utrzymujące w mocy decyzje Naczelnika Obwodowego Urzędu Miar w [...] z dnia [...] i [...] marca 2011 r., określające wysokość zobowiązania B. C. w opłacie za legalizację przyrządów pomiarowych. Decyzje Naczelnika Obwodowego Urzędu Miar w [...] zostały wydane w związku z nieuiszczeniem w terminie ustawowym opłaty z tytułu legalizacji ponownej mimo, iż skarżący złożył wniosek o przeprowadzenie legalizacji ponownej taksometrów (łącznie w trzech sprawach - 120 sztuk) wraz z formularzem ustalenia opłaty, zgodnie z rozporządzeniem Ministra finansów z dnia 14 października 2004 r. w sprawie opłat za czynności urzędowe wykonywane przez organy administracji miar i podległe im urzędy (Dz. U. nr 229, poz. 2309 i z 2005 r. nr 182, poz. 1530). Decyzje Naczelnika Obwodowego Urzędu Miar w [...] ustalające wysokość zobowiązania skarżącego w opłacie za legalizację przyrządów pomiarowych, utrzymane następnie w mocy przez Prezesa Głównego Urzędu Miar zapadły na podstawie art. 21 § 4 w związku z § 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r., Nr 8, poz. 60 ze zm.); art. 24 ust. 1, ust. 2 pkt 2 i ust. 6, art. 24a ust. 2 i ust. 3 ustawy z dnia 11 maja 2001 r. Prawo o miarach (Dz. U. z 2004 r., Nr 243, poz. 2441, ze zm.), rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 14 października 2004 r. w sprawie opłat za czynności urzędowe wykonywane przez organy administracji miar i podległe im urzędy (Dz. U. Nr 229, poz. 2309, ze zm.). Zgodnie z art. 24 ust. 2 pkt 2 Prawa o miarach opłaty pobiera się za czynności wydania dowodu legalizacji albo za wykonanie czynności sprawdzenia w przypadku, gdy przyrząd pomiarowy nie spełnia wymagań i nie może być zalegalizowany. Legalizacja, stosownie do art. 4 pkt 13) Prawa o miarach oznacza zespół czynności obejmujących sprawdzenie, stwierdzenie i poświadczenie dowodem legalizacji, że przyrząd pomiarowy spełnia wymagania techniczne i metrologiczne. Dowodem legalizacji, w rozumieniu art. 4 pkt 20 tej ustawy jest świadectwo legalizacji lub cecha legalizacji umieszczana na przyrządzie pomiarowym, poświadczająca dokonanie legalizacji. Każdy przyrząd pomiarowy stosowany przy pobieraniu opłat podlega prawnej kontroli metrologicznej, a więc sprawdzeniu, czy dany przyrząd spełnia wymagania metrologiczne i techniczne określone w przepisach. Kontrola ta wykonywana jest przez uprawnione organy administracji miar i może mieć ona postać legalizacji pierwotnej (jednostkowej) lub ponownej. Ze stanu faktycznego w jakim orzekał organ w w/w sprawach wynika, iż wnioski, które złożył do organu administracji miar skarżący dotyczyły przyrządów pomiarowych - taksometrów - już użytkowanych i posiadających legalizację. Okoliczność ta nie jest sporna między stronami, tak jak niesporne jest, iż skarżący domagał się sprawdzenia taksometru w zakresie zmiany układu taryf, wnioskując o legalizację ponowną. W aktach administracyjnych znajdują się wnioski skarżącego o legalizację ponowną taksometrów wraz z załącznikami obejmującymi oznaczenie taksometrów i formularze uiszczenia opłaty. Podnieść przy tym należy, iż rozporządzenie z 16 czerwca 2003 r. zawierało w § 2 pkt 1 definicję taksometru elektronicznego jako elektronicznego przyrządu pomiarowego, który służy do obliczania, według ustalonych taryf, należności za długość drogi przebytej przez taksówkę, a poniżej prędkości granicznej, za czas wynajęcia taksówki. Zatem układ taryf był istotną cechą, co potwierdzały dalsze uregulowania tego aktu. Z kolei w rozporządzeniu z 27 grudnia 2007 r. nie ma definicji taksometru elektronicznego. Jednakże z jego uregulowań: § 6 pkt 2, § 8, § 10, rozdziału 3 dotyczącego szczegółowego zakresu sprawdzeń wykonywanych podczas legalizacji pierwotnej i legalizacji ponownej taksometrów objętych zatwierdzeniem typu wynika, że taryfa (jej parametry) należy do charakterystyk metrologicznych zawsze podlegających sprawdzeniu co do zgodności z wymaganiami w rozumieniu art. 4 pkt 8 Prawa o miarach. Definicję taksometru zawiera natomiast załącznik Ml-007 do dyrektywy 2004/22/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 marca 2004 r. w sprawie przyrządów pomiarowych (Dz. U. UE.L.135. s.1 późn. zm.). Według tego aktu taksometr jest urządzeniem, które współpracując z nadajnikiem sygnału, tworzy przyrząd pomiarowy. Mierzy on czas trwania oraz oblicza długość drogi na podstawie sygnału dostarczanego przez nadajnik sygnału długości drogi. Dodatkowo urządzenie to oblicza i wyświetla opłatę należną za kurs na podstawie obliczonej długości drogi lub zmierzonego czasu trwania kursu. Wśród wymagań konstrukcyjnych taksometru wskazuje możliwość obliczania długości drogi i mierzenia czasu trwania kursu. Taksometr powinien także zapewniać przekazywanie, przez właściwie zabezpieczony interfejs (lub interfejsy) następujących danych: informacji o położeniu pracy: WOLNY, TARYFA lub KASA, danych liczników sumujących zgodnie z pkt 15.1, informacji ogólnych: stałej nadajnika sygnału długości drogi, daty nałożenia zabezpieczeń, identyfikatora taksówki, czasu rzeczywistego, danych identyfikujących taryfę, informacji o opłacie za kurs: opłacie całkowitej, opłacie, obliczeniu opłaty, opłacie dodatkowej, dacie kursu, czasie początkowym i końcowym kursu, przebytej długości drogi, informacji o taryfie (taryfach): parametry taryfy (lub taryf). Zatem i z powołanych przepisów wynika, że dane dotyczące układu taryf są koniecznym elementem konstrukcyjnym taksometru. Wskutek sprawdzeń dokonywanych po zainstalowaniu, taksometr powinien zapewniać możliwość oddzielnego sprawdzenia dokładności pomiaru czasu, długości przebytej drogi oraz dokładności wykonywanych obliczeń. Omawiana dyrektywa została wdrożona przez cytowaną wyżej ustawę z dnia 15 grudnia 2006 r. o zmianie ustawy o systemie oceny zgodności oraz o zmianie niektórych innych ustaw. Obowiązek taki nałożył art. 21 tejże dyrektywy. Zatem w razie wątpliwości co do rozumienia pojęć ustawowych należy posłużyć się uregulowaniami tej dyrektywy, szczególnie w sprawach wyraźnie w niej unormowanych, a budzących wątpliwości na gruncie wewnętrznych przepisów. Z powyższych uregulowań wynika, że układ taryf w taksometrze jest elementem charakterystyki metrologicznej, który podlega sprawdzeniu pod względem zgodności z wymaganiami, co jest dokonywane podczas legalizacji, w myśl art. 8m ust. 1 Prawa o miarach. W przypadku zaś stwierdzenia na podstawie przeprowadzonego sprawdzenia przyrządu pomiarowego, że przyrząd ten spełnia wymagania, poświadcza się dowodem legalizacji dokonanie legalizacji oraz zabezpiecza, jeżeli to niezbędne, określone elementy przyrządu pomiarowego przed dostępem osób nieuprawnionych za pomocą cech zabezpieczających. Przepis ten doprecyzowuje § 21 ust. 1 rozporządzenia z 7 stycznia 2008 r. stanowiący, że organ administracji miar albo podmiot upoważniony na podstawie przeprowadzonego sprawdzenia przyrządu pomiarowego i stwierdzenia zgodności z wymaganiami technicznymi i metrologicznymi poświadcza dokonanie legalizacji poprzez: wydanie świadectwa legalizacji lub umieszczenie na przyrządzie cechy legalizacji. Zatem efektem legalizacji nie musi być wydanie nowego świadectwa legalizacji. W przypadku zmiany układu taryf, co rozporządzenie z 7 stycznia 2008 r. traktuje jako legalizację ponowną nie jest wydawane nowe świadectwo, tylko dokonywane są wpisy w dotychczasowym świadectwie (vide załącznik nr 7 pkt 2 do tego rozporządzenia) oraz umieszczane na przyrządzie cechy legalizacyjne zgodnie z § 24 tego rozporządzenia. Zatem, w świetle wyżej powołanych uregulowań zmiany układu taryf nie można traktować jako czynności technicznej, jak twierdzi skarżący. Należy ją kwalifikować jako dokonywaną w ramach legalizacji ponownej. W tej sytuacji z mocy art. 24 ust. 1 i ust. 2 pkt 2 Prawa o miarach zmiana układu taryf podlega opłacie ustalonej na podstawie rozporządzenia z 14 października 2004 r. W tym stanie rzeczy na zasadzie art. 151 p.p.s.a. Sąd skargę oddalił.