VI SA/Wa 1544/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Danuta Szydłowska Sędziowie Sędzia WSA Ewa Frąckiewicz Sędzia WSA Leszek Kobylski (spr.) Protokolant st. sekr. sąd. Karolina Pilecka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 kwietnia 2012 r. sprawy ze skargi R. L. na postanowienie Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] czerwca 2011 r. nr [...] w przedmiocie wznowienia postępowania oddala skargę Zaskarżonym postanowieniem z [...] czerwca 2011 r. znak: [...] Główny Inspektor Transportu Drogowego (dalej: "organ"), działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1, art. 141 § 1 oraz art. 144 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.; dalej: "k.p.a."), po rozpoznaniu zażalenia R. L. (dalej: "skarżący") utrzymał w mocy postanowienie własne z [...] kwietnia 2011 r., znak: [...] o odmowie wznowienia postępowania w sprawie zakończonej ostateczną decyzją Głównego Inspektora Transportu Drogowego z [...] kwietnia 2011 r. znak: [...]. Powyższe postanowienie zapadło w następującym stanie faktycznym i prawnym: Decyzją z [...] kwietnia 2011 r. Główny Inspektor Transportu Drogowego utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z [...] stycznia 2011 r. znak: [...] o nałożeniu na N. L. (prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą "[...]" N. L.) karę pieniężną za naruszenia przepisów ustawy z 6 września 2001 r. o transporcie drogowym. Skarżący R. L. (będąc osobą fizyczną prowadzącą działalność gospodarczą pod nazwą "F."[...]) w dniu [...] marca 2011 r. złożył pisemny wniosek o wznowienie postępowania w przedmiocie nałożenia na syna kary pieniężnej. Postanowieniem z [...] kwietnia 2011 r. organ odmówił wznowienia tegoż postępowania wskazując, iż skarżący nie jest uprawniony do wniesienia wniosku o wznowienie postępowania, gdyż wydane w jego toku rozstrzygnięcia odnoszą się do innego podmiotu. R. L. pismem z dnia [...] maja 2011r. wniósł zażalenie na w/wym. postanowienie powołując się na fakt, że to on zlecił synowi N. L. wykonanie transportu drogowego. Rozpoznając sprawę ponownie, organ wskazanym na wstępie niniejszego uzasadnienia postanowieniem z [...] czerwca 2011 r. orzekł o utrzymaniu w mocy własnego rozstrzygnięcia z [...] kwietnia 2011 r. Przytaczając treść art. 28 k.p.a. i powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych [wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego (dalej: "NSA") z 19 listopada 2011 r., I OSK 1390/06 oraz wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego (dalej: "WSA") w Łodzi z 28 października 2010 r., II SA/Łd 148/10] powtórzył, iż skarżący nie jest stroną w rozumieniu art. 28 k.p.a. uprawnioną do wniesienia wniosku o wznowienie postępowania zakończonego decyzją organu z [...] kwietnia 2011 r. gdyż owa decyzja odnosi się do innego podmiotu. Organ podniósł także, iż skarżący nie wykazał własnego, osobistego, indywidualnego i konkretnego interesu prawnego. Na powyższe postanowienie skarżący złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Podniósł, iż z uwagi na to, iż "wszelkie jego i syna wyjaśnienia nie trafiają do wyjaśnienia i przekonania Inspekcji" zwrócił się do Sądu o zajęcia stanowiska w niniejszej sprawie oraz podjęcie stosownych decyzji. Skarżący powołał się również na swoją trudną sytuację życiową wynikającą z tego, iż pomimo ukończenia 68 lat jest skazany na ciągłą pracę ze względu na 630 zł emerytury. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej (...). Kontrola, o której mowa w § 1, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2). Stosownie do art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2012 r. poz. 270; dalej: "u.p.p.s.a.") uwzględnienie skargi następuje w przypadku: a) naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. W zakresie tak określonej kognicji Sąd stwierdza, że skarga jest nieuzasadniona, bowiem zaskarżone postanowienie nie narusza prawa. Przedmiotem sporu w niniejszej sprawie jest kwestia dopuszczalności wznowienia postępowania w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za naruszenia przepisów ustawy z 6 września 2001 r. o transporcie drogowym. Wznowienie postępowania jest instytucją procesową stwarzającą możliwość prawną ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej zakończonej decyzją ostateczną jeżeli postępowanie, w którym ona zapadła, było dotknięte kwalifikowaną wadliwością wyliczoną wyczerpująco w art. 145 § 1, art. 145a i art. 145b k.p.a. Postępowanie w przedmiocie wznowienia postępowania jest postępowaniem nadzwyczajnym i uregulowane zostało w kodeksie postępowania administracyjnego w sposób odrębny w rozdziale 12 działu II kodeksu. Cechą charakterystyczną tego postępowania, w razie zgłoszenia wniosku, jest jego dwuetapowość. Zgłoszenie wniosku o wznowienie uruchamia wstępny etap jego kontroli, w którym badana jest dopuszczalność wydania postanowienia o wznowieniu postępowania, które dopiero otwiera drogę do merytorycznego badania przesłanek wznowienia. Jeśli organ stwierdzi, że wydanie postanowienia o wznowieniu nie jest dopuszczalne, wówczas wydaje rozstrzygnięcie o odmowie wznowienia postępowania, co w stanie prawnym obowiązującym w dacie orzekania przez organy następowało w drodze postanowienia (art. 149 § 3 k.p.a.). Wydanie postanowienia o odmowie wznowienia jest możliwe w sytuacji, gdy postępowanie jest niedopuszczalne z przyczyn podmiotowych lub przedmiotowych, albo wniosek strony został złożony po terminie. Już zaistnienie jednej z okoliczności uzasadniającej bezprzedmiotowość wznowienia, uzasadnia odmowę wszczęcia postępowania. W ocenie Sądu, organ rozpoznając wniosek skarżącego o wznowienie postępowania w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za naruszenia przepisów ustawy z 6 września 2001 r. o transporcie drogowym w sposób prawidłowy orzekł o odmowie jego wznowienia. Do wydania takiego rozstrzygnięcia konieczna jest bowiem analiza treści wniosku o wznowienie oraz dokonanie oceny, czy wynika z niego oczywistość braku podstaw do wznowienia postępowania. Oczywistość braku przyczyn wznowienia postępowania występuje m. in. wówczas, gdy wniosek o wznowienie postępowania nie pochodzi od strony. Okoliczność taka skutkuje bowiem niedopuszczalnością wznowienia postępowania z przyczyn podmiotowych. Odmowa wznowienia postępowania z przyczyn podmiotowych może nastąpić, gdy wniosek o wznowienie postępowania złożony został przez podmiot, który nie jest stroną postępowania i okoliczność ta nie wymaga przeprowadzenia postępowania dowodowego. W przedmiotowej sprawie, w ocenie Sądu, powyższa okoliczność jest bezsporna. Zauważyć bowiem należy, iż wnioskiem o wznowienie postępowania skarżący objął decyzję nakładającą na N. L. prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą: "[...]" N. L. (syna skarżącego – dopisek Sądu) karę pieniężną za naruszenia przepisów ustawy o transporcie drogowym. Stosownie do art. 28 k.p.a. stroną tegoż postępowania jest wyłącznie N. L. (syn skarżącego). A zatem prawidłowo organ przyjął, iż skarżący (również prowadzący działalność gospodarczą, jednakże pod nazwą: "F" [...] nie jest uprawniony do wniesienia wniosku o wznowienie wskazanego wyżej postępowania, gdyż wydane w jego toku rozstrzygnięcia odnoszą się do innego podmiotu. Jednocześnie skarżący nie wykazał się żadnym dokumentem który można byłoby zakwalifikować jako pełnomocnictwo i który dawałby skarżącemu legitymację do działania w imieniu syna N. L. do złożenia wniosku o wznowienie postępowania zakończonego decyzją o wymierzeniu kary pieniężnej w transporcie drogowym. Mając na względzie powyższe Sąd uznał, że zaskarżone postanowienie nie narusza prawa i działając na podstawie art. 151 u.p.p.s.a. orzekł o oddaleniu skargi.