VI SA/Wa 1546/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Łąpieś - Rosińska Sędziowie Sędzia WSA Jakub Linkowski Sędzia WSA Urszula Wilk (spr.) Protokolant sekr. sąd. Jarosław Kielczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 czerwca 2015 r. sprawy ze skargi L. R. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] kwietnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności zażalenia na postanowienie odmawiające zawieszenia postępowania oddala skargę Postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2014 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] działając na podstawie art. 1 i 2 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (t. jedn. Dz. U. Nr 79 z 2001 r., poz. 856 ze zm.), art. 123, art. 101 § 3 i art. 17 pkt 1 k.p.a., w związku z zażaleniem L. R. z dn. [...] stycznia 2014 r. na postanowienie Prezydenta W. z dnia [...] stycznia 2014 r. znak [...], odmawiające zawieszenia postępowania - na podstawie art. 134 w związku z art. 144 k.p.a. stwierdziło niedopuszczalność zażalenia. W uzasadnieniu organ wskazał, że postanowieniem z dn. [...] stycznia 2014 r. z up. Prezydenta W. Zastępca Dyrektora Zarządu Dróg Miejskich odmówił zawieszenia postępowania w sprawie zajęcia pasa drogowego drogi wojewódzkiej [...] rejon dworca [...] pod kiosk handlowy bez zezwolenia zarządcy drogi. Z wnioskiem o zawieszenia takiego postępowania do czasu ostatecznego orzeczenia sądu administracyjnego dotyczącego "ustalenia kto jest stroną w sprawie zajęcia pasa drogowego" zwróciła się p. L. R. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] odwołując się do dyspozycji art. 101 § 3 k.p.a. oraz orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego wskazało, że zażalenie przysługuje jedynie na postanowienia o zawieszeniu postępowania albo na postanowienia dotyczące odmowy podjęcia zawieszonego postępowania. Zażalenie nie przysługuje natomiast na postanowienie o odmowie zawieszenia postępowania. Organ zauważył, że zarządca drogi w pouczeniu zaskarżonego postanowienia wskazał, że stronie przysługuje zażalenie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...]. Jednak zdaniem organu błędne pouczenie nie tworzy uprawnienia do zaskarżenia postanowienia organu pierwszej instancji. Skargę na opisane postanowienie wniosła L. R. zarzucając mu:   a) skierowanie orzeczenia do osoby nie będącej stroną postępowania, z pominięciem rzeczywistego sprawcy samowoli budowlanej tj. P. w W., b) nierozważenie znaczących okoliczności sprawy, które to przemyślenia musiały by doprowadzić do racjonalnego wnioskowania, że skoro w swej istocie sprawa dotyczy samowoli budowlanej i skarżąca się L. R. tego się dopuściła, to nie może być do niej kierowane ani skarżone niniejszym orzeczenie Samorządowego Kolegium Odwoławczego ani żadne orzekanie, bo stroną żadnego nie jest, tak jak nie może być kierowane do innych podobnie przypadkowych osób, c) pominięcie w konsekwencji, że również nie może być do skarżącej się kierowane w tej sprawie żadne zawieszenie, toczenie, odmowa zawieszenia, odmowa podjęcia postępowania więc - niczego nie może orzekający organ odnosić do osób przypadkowych, d) nie rozważając istoty sprawy, Samorządowe Kolegium Odwoławcze również nie uznało swej niewłaściwości w kwestii ustalenia czy skarżąca jest stroną postępowania, czy stroną nie jest, bowiem Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie posiada takiej kognicji i nie skierowało postępowania wg. rzeczowej właściwości, e) Samorządowe Kolegium Odwoławcze także nie umorzyło postępowania toczonego nie wobec strony, ale wobec osoby przypadkowej, która ani z umowy, ani z ustawy nigdy nie reprezentowała P. w W. rzeczywistego sprawcy samowoli budowlanej. Skarżąca wnosiła o umorzenie postępowania, które winno toczyć się przeciwko innemu podmiotowi, jak również umorzenie tego postępowania, bo nie dotyczącego skarżącej. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U.2014.1647 j.t.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym ta kontrola stosownie do § 2 powołanego artykułu sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Sąd w ramach swojej właściwości dokonuje zatem kontroli aktów z zakresu administracji publicznej z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnymi jak i prawem procesowym. Sąd rozstrzyga przy tym w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi zw. dalej p.p.s.a. - Dz.U.2012.270 j.t.). Stosownie do art. 145 § 1 p.p.s.a. Sąd uwzględnia skargę tylko wówczas, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (1a), naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (1b), inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (1c), a także wówczas, gdy stwierdza nieważność decyzji (postanowienia) z przyczyn określanych w art. 156 k.p.a. lub w innych przepisach bądź z tych przyczyn stwierdza wydanie decyzji (postanowienia) z naruszeniem prawa. Badając skargę wg powyższych kryteriów Sąd uznał, iż nie zasługuje ona na uwzględnienie, bowiem zaskarżone postanowienie nie narusza prawa. Podkreślić należy, że przedmiotem zaskarżenia i oceny Sądu jest jedynie postanowienie stwierdzające niedopuszczalność zażalenia na postanowienie o odmowie zawieszenia postępowania administracyjnego. Zgodnie z art. 101 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U.2013.267 j.t.) na postanowienie w sprawie zawieszenia postępowania albo odmowy podjęcia zawieszonego postępowania służy stronie zażalenie. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 18 czerwca 2013 r. (sygn. akt II OSK 2296/12) wskazał, że "aktualnie obowiązującą treść art. 101 § 3 k.p.a. należy odczytywać w ten sposób, że zażalenie przysługuje wyłącznie na postanowienie o zawieszeniu postępowania ("w sprawie zawieszenia postępowania") oraz na postanowienie o odmowie podjęcia zawieszonego postępowania ("w sprawie odmowy podjęcia postępowania")" LEX nr 1525950. Pogląd ten jest powszechnie przyjętym stanowiskiem judykatury w zakresie wykładni art. 101 § 3 k.p.a. Zgodnie z art. 134 k.p.a. organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania oraz uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Postanowienie w tej sprawie jest ostateczne. Stwierdzić zatem należy, że zaskarżone postanowienie odpowiada prawu. Odnosząc się do zarzutów skargi wskazać należy, że zaskarżone postanowienie dotyczyło jedynie oceny możliwości wnoszenia zażalenia na postanowienie organu pierwszej instancji odmawiające zawieszenia postępowania. Rozpatrując dopuszczalność zażalenia organ, a w dalszej kolejności Sąd, nie może odnosić się do prawnych i merytorycznych przesłanek wszczęcia postępowania w sprawie zajęcia pasa drogowego drogi publicznej. Biorąc wszystkie powyższe względy pod uwagę, Sąd stanął na stanowisku, że organ wydając zaskarżone postanowienie nie dopuścił się naruszeń prawa materialnego, które miałyby wpływ na wynik sprawy, ani uchybień formalnoprawnych w stopniu, w jakim mogłoby to mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji wyroku.