VI SA/Wa 1557/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Frąckiewicz po rozpoznaniu w dniu 1 marca 2010 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku A. P. w sprawie ze skargi A. P. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] czerwca 2009 r., nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za wykonywanie transportu drogowego pojazdem niezgłoszonym do licencji postanawia odmówić przywrócenia terminu do wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie W dniu [...] września 2009 r. wpłynęła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarga A. P. (dalej także jako skarżący) na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] czerwca 2009 r., nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za wykonywanie transportu drogowego pojazdem niezgłoszonym do licencji. Jak wynika z akt administracyjnych zaskarżona decyzja doręczona została na adres skarżącego w dniu 23 czerwca 2009 r., natomiast skarga została nadana w Urzędzie Pocztowym w dniu 4 sierpnia 2009 r. Do niniejszej skargi został załączony wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi do Sądu, w którym skarżący wskazał między innymi na doręczenie zaskarżonej decyzji na adres firmy jego żony, a nie na adres skarżącego oraz na przebywanie w tym czasie na urlopie. Organ pismem z dnia 3 września 2009 r. nadesłał odpowiedź na powyższy wniosek wraz z odpowiedzią na skargę. W uzasadnieniu organ wskazał na brak podstaw do przywrócenia terminu do złożenia skargi do Sądu i wniósł o jej odrzucenie. W toku postępowania sądowoadministracyjnego Sąd wzywał kilkakrotnie organ do przeprowadzenia postępowania reklamacyjnego w sprawie doręczenia stronie skarżącej zaskarżonej w sprawie niniejszej decyzji. Postępowanie reklamacyjne miało na celu ustalenie imienia i nazwiska osoby, która korespondencję tę odebrała oraz adresu na jaki została doręczona korespondencja zawierająca zaskarżoną decyzję. Organ przy piśmie z dnia 1 lutego 2010 r. przesłał odpowiedz Poczty Polskiej S.A., w której wskazano, że zaskarżona przesyłka pocztowa została odebrana w dniu 23 czerwca 2009 r. przez współlokatora J. M. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Art. 85 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zmianami) – cytowana dalej jako "p.p.s.a." wprowadził zasadę, iż czynność w postępowaniu sądowym podjęta przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna, przy czym, w przypadku jeżeli strona nie dokonała czynności bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu (art. 86 § 1 p.p.s.a.). Tryb złożenia wniosku szczegółowo reguluje art. 87 p.p.s.a. W myśl jego § 1 pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. Natomiast art. 86 § 2 p.p.s.a. stanowi, że w piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. W ocenie Sądu we wniosku nie podniesiono okoliczności wskazujących na brak winy strony skarżącej w uchybieniu terminu do złożenia skargi do Sądu. Skarżący jako główny argument przemawiający za uwzględnieniem jego wniosku powołał fakt odebrania zaskarżonej decyzji na inny adres, niż wskazany do korespondencji oraz spędzanie w tym czasie urlopu poza miejscem zamieszkania. Jak wynika z adnotacji zawartej na zwrotnym potwierdzeniu odbioru zaskarżonej w sprawie niniejszej decyzji, przesyłkę doręczono w dniu 23 czerwca 2009 r. Odbiór przesyłki pokwitował J. M. współlokator. Mając powyższe na uwadze nie można podzielić stanowiska strony skarżącej o doręczeniu zaskarżonej w sprawie niniejszej decyzji na zły adres do korespondencji. Zgodnie bowiem z art. 43 Kodeksu postępowania administracyjnego jeżeli doręczający nie zastanie adresata w mieszkaniu, może doręczyć pismo dorosłemu domownikowi, sąsiadowi lub dozorcy domu, jeżeli osoby te podjęły się oddania pisma adresatowi. Tak więc nie można uznać, iż w niniejszej sprawie doręczenie zawiadomienia współlokatorowi, który przyjmując przesyłkę zobowiązał się jednocześnie do oddania pisma adresatowi, nastąpiło do rąk osoby nieuprawnionej. Dlatego też, w ocenie Sądu argumentacja skarżącego, nie znajduje potwierdzenia w dokumentacji dotyczącej sposobu doręczenia zaskarżonej w sprawie decyzji. Odnosząc się natomiast do wskazanej we wniosku przyczyny uchybienia terminu do złożenia skargi do Sądu, to jest przebywania w okresie od 25 czerwca – 26 lipca 2009 r. na urlopie wypoczynkowym, należy wskazać, że zgodnie z art. 87 § 2 p.p.s.a. składając wniosek o przywrócenie terminu do dokonania czynności należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Przywrócenie uchybionego terminu ma charakter wyjątkowy i może nastąpić jedynie wtedy, gdy strona w sposób przekonujący zaprezentowaną argumentacją uprawdopodobni brak swojej winy a przy tym wskaże, że niezależna od niej przyczyna istniała przez cały czas, aż do wniesienia prośby o przywrócenie terminu (tak Bogusław Dauter, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Zakamycze, 2006, wyd. II, str. 211). Samo uprawdopodobnienie istnienia danej okoliczności jest co prawda środkiem zastępczym dowodu w ścisłym tego słowa znaczeniu i nie daje pewności, lecz tylko wiarygodność (prawdopodobieństwo) twierdzenia o jakimś fakcie (tak NSA w wyroku z dnia 4 czerwca 2002 r. sygn. II SA/Ka 1977/00, niepubl.) Jednakże, jak podkreślił Sąd Najwyższy w postanowieniu z dnia 19 maja 2006 r. (sygn. III CZ 28/2006), chociaż uprawdopodobnienie jest wyjątkiem od reguły formalnego przeprowadzenia dowodu, działającym na korzyść strony powołującej się na określony fakt, to jednak nie oznacza to, że może ono w każdej sytuacji opierać się tylko na samych twierdzeniach strony. Zdaniem Sądu, w ocenie zachowania terminu do wniesienia skargi do Sądu uznaje się za miarodajną datę przyjęcia pisma przez dorosłego domownika, nie biorąc pod uwagę tego, czy domownik wywiązał się z obowiązku dostarczenia adresatowi pisma w odpowiednim czasie (patrz wyrok NSA z dnia 22 marca 2000 r., sygn. akt I SA/Lu 1731/98). Wobec powyższego, należy uznać, że za datę doręczenia zaskarżonej w sprawie niniejszej decyzji skarżącemu należy uznać dzień 23 czerwca 2009 r., to jest dzień odebrania przesyłki przez współlokatora skarżącego. Bez znaczenia dla niniejszej sprawy jest okoliczność przebywania w części tego okresu na urlopie wypoczynkowym przez skarżącego (patrz postanowienie WSA z dnia 14 stycznia 2004 r., sygn. akt III SA 2384/03). Uwzględniając powyższe stwierdzić należy, iż w niniejszej sprawie brak jest podstaw dla przyjęcia, iż skarżący we wniosku uprawdopodobnił okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Z powyższych względów Sąd nie znalazł podstaw do przywrócenia terminu i na mocy art. 86 § 1 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.