VI SA/Wa 1579/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Urszula Wilk po rozpoznaniu w dniu 28 września 2012 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku G. K. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi G. K. na decyzję Komisji Nadzoru Finansowego z dnia [...] czerwca 2012 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie ustawy o obrocie instrumentami finansowymi postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji W skardze na decyzję Komisji Nadzoru Finansowego z dnia [...] czerwca 2012 r. w części dotyczącej nałożenia na skarżącego G. K. kary pieniężnej w wysokości 150 000,00 złotych za naruszenie ustawy o obrocie instrumentami finansowymi – skarżący zawarł wniosek o wstrzymanie przez Sąd, wykonania decyzji w zaskarżonej części, na wypadek nieuwzględnienia wniosku przez organ. Skarżący podał, że w konsekwencji wykonania decyzji poniesie znaczną szkodę w postaci utraty płynności działania, aż do utraty bieżących źródeł dochodów, co postawi jego osobę w bardzo trudnej sytuacji finansowej. Dodał, że szkoda majątkowa, a także niemajątkowa w postaci utraty reputacji nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Podkreślił również, że nie posiada wystarczających środków na wykonanie zaskarżonej decyzji. Jego zdaniem konsekwencje egzekucji nałożonej kary mogą być trudne do odwrócenia, a późniejszy zwrot kwoty może nie przywrócić stanu sprzed egzekucji. W piśmie z dnia 10 września 2012 r. skarżący wniósł o niezwłoczne rozpoznanie przedmiotowego wniosku, podnosząc, że pełnomocnik skarżącego otrzymał upomnienie w sprawie uiszczenia kary pieniężnej nałożonej zaskarżoną decyzją. Dodał, że nałożona kara prawie czterokrotnie przekracza jego roczne zarobki, podkreślając, że w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ podał, że w 2009 r. skarżący uzyskał wynagrodzenie w kwocie 41 563,57 zł. Podnosił, że nałożona kara jest ponadprzeciętna i z reguły jej egzekucja wiąże się ze znacznymi negatywnymi konsekwencjami. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 t.j., dalej p.p.s.a.) sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Obowiązek przedstawienia okoliczności, które pozwolą sądowi na dokonanie oceny, czy spełnione są przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności spoczywa na wnioskodawcy. Do wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków nie jest wystarczające samo stwierdzenie strony. Uzasadnienie takiego wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest w stosunku do wnioskodawcy zasadne (por. postanowienie NSA z 9 września 2010 r., sygn. I OZ 671/10). W rozpoznawanej sprawie skarżący oparł swój wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji na obydwu wymienionych w art. 61 § 3 p.p.s.a. przesłankach, lecz wystąpienia z nich w wystarczający sposób nie uprawdopodobnił. Ograniczył się jedynie do twierdzeń o braku środków na pokrycie nałożonej kary, ryzyku utraty płynności działania oraz bieżących źródeł dochodu. Tymczasem, jak już to wyżej zostało wskazane, powołując w uzasadnieniu wniosku określone okoliczności, wnioskujący powinni chociażby uprawdopodobnić ich wystąpienie, wykraczając w ten sposób poza gołosłowne i ogólnikowe twierdzenia. Skarżący nie wskazał żadnych konkretnych okoliczności faktycznych dotyczących jego aktualnej sytuacji finansowej, czy majątkowej, które mogłyby uprawdopodobnić zaistnienie przesłanek wymaganych do wstrzymania wykonania decyzji. Wskazując na wysokość osiągniętego w 2009 r. dochodu, odwołał się do danych podanych przez organ w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, unikając tym samym złożenia jakiegokolwiek własnego oświadczenia w tym względzie. Rolą Sądu w takich przypadkach nie jest poszukiwanie dowodów na poparcie twierdzeń wnioskodawcy, albowiem to na nim spoczywa obowiązek szczególnie wnikliwego uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu, tak aby przekonać Sąd o zasadności zastosowania ochrony tymczasowej (por. postanowienie NSA z dnia 6 marca 2012 r. sygn. akt I OZ 116/12). Niemniej jednak wskazać także należy, że stosownie do panującego w orzecznictwie NSA poglądu (np. postanowienie z 28 listopada 2011 r. sygn. akt II FSK 2752/11, LEX nr 1069889) trudna sytuacja materialna skarżącego może mieć niewątpliwie wpływ na przyznanie prawa pomocy, nie jest zaś wystarczającą okolicznością do wstrzymania wykonania zaskarżonych aktów. Dodać także wypada, że wykonanie świadczenia pieniężnego nie wywoła nieodwracalnych skutków, gdyż ewentualne uchylenie przez sąd zaskarżonej decyzji spowoduje konieczność zwrotu należności, a ponadto zgodnie art. 8-10 u.p.e.a. dopuszczalność prowadzenia egzekucji ograniczona jest do zakresu, w jakim nie zostanie zagrożone minimum utrzymania dłużnika i osób pozostających według ustawowego obowiązku na jego utrzymaniu. Również zagrożenie wszczęcia przez organ egzekucji, a także jej wszczęcie, w celu przymusowego wykonania zaskarżonej decyzji nie stanowi, jak chce tego skarżący, a priori niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody. Zagrożenie to wiąże się bowiem z każdą decyzją ostateczną nakładającą karę pieniężną. Tymczasem ustawodawca nie uznał za stosowne ustanowienie regulacji wstrzymującej wykonanie każdej zaskarżonej decyzji. Przeciwnie – wskazał przesłanki, których wystąpienie warunkuje wstrzymanie wykonania decyzji zaskarżonej do sądu administracyjnego. Ponadto w kwestii tej wypowiadał się Naczelny Sąd Administracyjny, który w postanowieniu z 18 stycznia 2012 r. o sygn. akt II FSK 3040/11, LEX nr 1104116 wyjaśnił, że instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji nie służy zabezpieczeniu strony przed jakimikolwiek skutkami egzekucji, lecz jedynie przed takimi, których ewentualne wygranie sporu sądowego by nie naprawiło. Natomiast w postanowieniu z 28 listopada 2011 r. sygn. akt II FSK 2752/11, LEX nr 1069889 NSA stwierdził m. in., że faktu egzekwowania obowiązku pieniężnego wynikającego z ostatecznej decyzji, nawet przy istnieniu trudnej sytuacji materialnej strony, nie można utożsamiać z niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody, czy spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Podkreślić również należy, że o spełnieniu przesłanek warunkujących uwzględnienie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności można mówić dopiero wówczas, gdy zostanie wykazane, że wykonanie tego aktu lub czynności spowoduje szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowania ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, a jego wartość nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu i zdrowiu (por. postanowienie NSA z dnia 20 grudnia 2004 r. w, GZ 138/04, niepubl.). Zdaniem Sądu, podnoszony dodatkowo przez skarżącego argument utraty reputacji na wypadek wykonania decyzji uznać należy, za wątpliwy w sytuacji, gdy w obrocie prawnym funkcjonuje już ostateczna decyzja nakładająca karę za naruszenie przepisów ustawy o obrocie instrumentami finansowymi. Idąc tokiem rozumowania skarżącego, dopiero ewentualne uchylenie decyzji nakładającej karę uchroniłoby skarżącego przed wskazanym przez niego skutkiem niematerialnym. Jednocześnie należy nadmienić, że brak przesłanek do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji nie przesądza o losie skargi, którą Sąd podda odrębnemu badaniu pod kątem zgodności z obowiązującym porządkiem prawnym. W postępowaniu, którego celem jest udzielenie ochrony tymczasowej, nie ocenia się zgodności z prawem kwestionowanego aktu, a wyłącznie wystąpienie przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 61 § 3 oraz § 5 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, postanowił jak w sentencji.