VI SA/Wa 1586/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Barbara Kołodziejczak - Osetek Sędziowie Sędzia WSA Sławomir Kozik (spr.) Sędzia WSA Agnieszka Łąpieś - Rosińska Protokolant spec. Jarosław Kielczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 września 2021 r. sprawy ze skargi V. Sp. z o.o. z siedzibą w G. na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia [...] listopada 2019 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania o unieważnienie europejskiego patentu oddala skargę Urząd Patentowy Rzeczypospolitej Polskiej (dalej: "UP") decyzją z [...] listopada 2019 r. nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 127 § 3 K.p.a, w związku z art. 256 ust. 1 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. Prawo własności przemysłowej (Dz. U. z 2017 r., poz. 776, dalej: "P.w.p."), utrzymał w mocy decyzję z [...] kwietnia 2019 r. nr [...] umarzającą postępowanie w sprawie z wniosku [...] Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w [...] (dalej: Wnioskodawca", "Skarżący") przeciwko [...] Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w [...] (dalej: "Uprawniony") o unieważnienie patentu europejskiego pt. "Wirnik wentylatora promieniowego, zespół wentylacyjny i układ wentylatora promieniowego" o numerze [...] i oddalającą wnioski Wnioskodawcy i Uprawnionego o zwrot kosztów postępowania. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji UP wyjaśnił, że 18 kwietnia 2013 r. do UP wpłynął wniosek Wnioskodawcy o unieważnienie patentu europejskiego pt. "Wirnik wentylatora promieniowego, zespół wentylacyjny i układ wentylatora promieniowego" o numerze [...] udzielonego na rzecz Uprawnionego. Wnioskodawca podniósł, że sporny patent nie spełnia przesłanek nowości i poziomu wynalazczego oraz dostatecznego ujawnienia. Pismem z 6 września 2013 r. Uprawniony wniósł o oddalenie wniosku, a następnie pismem z 25 października 2018 r. o umorzenie przedmiotowego postępowania jako bezprzedmiotowego. Wniosek o umorzenie przedmiotowego postępowania uzasadnił tym, że sporny patent [...] został unieważniony 28 września 2018 r. przez Europejski Urząd Patentowy. UP wskazał dalej, że Wnioskodawca, przy piśmie z 7 listopada 2018 r., załączył spis poniesionych przez niego kosztów, natomiast w piśmie z 29 listopada 2018 r. Uprawniony wniósł o oddalenie wniosku Wnioskodawcy o zwrot kosztów postępowania podnosząc, iż nie przysługuje mu prawo żądania zwrotu kosztów poniesionych w niniejszym postępowaniu. Wskazał, że Wnioskodawca nie wygrał przedmiotowej sprawy, gdyż jego żądanie nie zostało uwzględnione, zaś koszty przedstawione w spisie wykraczają poza koszty niezbędne i celowe. Pismem z 5 marca 2019 r. Wnioskodawca podniósł, że jest stroną wygrywającą przedmiotowe postępowanie, wobec czego na Uprawnionym powinien ciążyć obowiązek zwrotu kosztów postępowania. Decyzją z [...] kwietnia 2019 r. UP działający w trybie postępowania spornego na podstawie art. 105 § 1 K.p.a. w związku z art. 256 ust. 1 P.w.p. oraz art. 98 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. z 2019 r., poz. 1460, z póź. zm., dalej: "K.p.c.") w związku z art. 256 ust. 2 P.w.p.: umorzył postępowanie (punkt 1); oddalił wniosek Wnioskodawcy o zwrot kosztów postępowania (punkt 2); oraz oddalił wniosek Uprawnionego o zwrot kosztów postępowania (punkt 3). Rozpatrując wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy wniesiony przez Wnioskodawcę od powyższej decyzji, UP podtrzymał stanowisko, że na skutek unieważnienia patentu [...] decyzją EPO z [...] września 2018 r. przestał istnieć przedmiot sporu w niniejszej sprawie, wobec czego zaistniały przesłanki do umorzenia przedmiotowego postępowania. UP podkreślił, że nie może unieważnić prawa, które nie istnieje i traktowane jest jakby nie istniało od samego początku. Takie działanie byłoby sprzeczne z postanowieniami art. 68 Konwencji o udzielaniu patentów europejskich i istotą tego prawa. UP uznał również za słuszne oddalenie w I instancji wniosku Wnioskodawcy o przyznanie zwrotu kosztów postępowania, stwierdzając, że w niniejszej sprawie żadna ze stron nie wygrała postępowania z uwagi na brak merytorycznego rozpatrzenia sprawy. UP podkreślił, że uwzględnienie wniosku strony o zwrot kosztów postępowania wymaga merytorycznego rozstrzygnięcia, które w niniejszej sprawie nie miało miejsca. UP nie podzielił stanowiska Wnioskodawcy, który we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy stwierdził, że przywołany przez organ w decyzji I instancji wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 17 czerwca 2009 r. (sygn. akt II GSK 1034/08) nie powinien mieć zastosowania w niniejszej sprawie ze względu na odmienny stan faktyczny. W ocenie UP wnioski płynące z powyższego wyroku można odnieść do niniejszego postępowania pomimo wskazanych przez wnioskodawcę różnic, które są nieistotne. UP wskazał, że z powyższego orzeczenia wynika, że jeżeli w momencie przystąpienia organu do badania wniosku o unieważnienie prawa z rejestracji dane prawo nie istnieje już na skutek rozstrzygnięcia zapadłego w innym postępowaniu to wszelkie dalsze czynności są zbędne i niedopuszczalne jako bezprzedmiotowe. UP zauważył, że w niniejszej sprawie po podjęciu zawieszonego postępowania sporny patent już nie istniał. W związku z tym wszelkie dalsze czynności organu były zbędne i niedopuszczalne, wobec czego żądania Wnioskodawcy w ogóle nie podlegały rozpatrzeniu, a postępowanie należało umorzyć ze względu na jego bezprzedmiotowość. Mając na uwadze powyższe, zdaniem UP, nie można stwierdzić, że Wnioskodawca jest stroną wygrywającą niniejsze postępowanie. Zdaniem UP, na odmienne rozstrzygnięcie niniejszej sprawy nie może wpłynąć również zarzut Wnioskodawcy, który stwierdził, że nieuzasadnione jest stanowisko UP, iż sporny patent przestał istnieć nie na skutek działań Wnioskodawcy, albowiem brał on aktywny udział w postępowaniu przed EUP w sprawie o unieważnienie patentu europejskiego [...]. UP podkreślił, że w decyzji I instancji stwierdził, że "co prawda sporny patent przestał istnieć, ale nie na skutek jego działań, lecz na skutek odrębnego postępowania, prowadzonego przed innym urzędem. W związku z powyższym nie jest możliwe uznanie wnioskodawcy za stronę wygrywającą (skoro jej argumenty nie podlegały analizie)". Z powyższego fragmentu uzasadnienia wynika, jak wskazał UP, że uznał, iż o braku możliwości uznania Wnioskodawcy za stronę wygrywającą niniejsze postępowanie przesądza okoliczność unieważnienia spornego patentu w odrębnym postępowaniu, które było prowadzone przed innym urzędem, tj. EUP. UP również podkreślił, że w niniejszym postępowaniu nie ma podstaw do kompensowania Wnioskodawcy kosztów poniesionych przez niego w postępowaniu, które toczyło się przed EUP. Pismem z 17 lipca 2020 r. Skarżący, reprezentowany przez radcę prawnego, wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję UP z [...] listopada 2019 r., zaskarżając ją w całości i wnosząc o jej uchylenie w całości oraz decyzji I instancji oraz rozstrzygniecie w zakresie kosztów postępowania, a także o zasądzenie na rzecz Skarżącego kosztów postępowania sądowoadministracyjnego. Zaskarżonej decyzji Skarżący zarzucił naruszenie: 1) art. 256 ust. 2 P.w.p. w zw z art. 98 § 1 K.p.c., przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, w szczególności przez przyjęcie, że jedynie merytoryczne rozstrzygnięcie pozwala na określenie strony wygrywającej, stąd w niniejszej sprawie nie można określić takiej strony, 2) art. 105 § 1 i § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r., poz. 2096, z późn. zm., dalej: "K.p.a."), w zw. z art. z art. 7, art. 8 § 1, art 11 i art. 12 § 1 K.p.a. w zw. z art. 256 § 1 P.w.p. i art. 68 Konwencji o udzielaniu patentów europejskich (Konwencja o patencie europejskim), sporządzonej w Monachium dnia 5 października 1973 r., zmienionej aktem zmieniającym artykuł 63 Konwencji z dnia 17 grudnia 1991 r. oraz decyzjami Rady Administracyjnej Europejskiej Organizacji Patentowej z dnia 21 grudnia 1978 r., 13 grudnia 1994 r., 20 października 1995 r., 5 grudnia 1996 r. oraz 10 grudnia 1998 r. (ogłoszonej w Dz. U. z 2004 r., Nr 79, poz. 737, dalej: "Konwencja o udzielaniu patentów europejskich"), przez niezastosowanie i nie ustalenie okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia, co mogło mieć istotny wpływ na wynika sprawy. W uzasadnieniu skargi Skarżący podnosząc, że w postępowaniu spornym przed UP w kwestii kosztów postępowania stosuje się odpowiednio przepisy obowiązujące w postępowaniu cywilnym wskazał, że przepisy obowiązujące w postępowaniu cywilnym przewidują wprost możliwość uwzględnienia wniosku strony o zwrot kosztów postępowania bez wydania merytorycznego rozstrzygnięcia. W szczególności, zgodnie z art. 203 § 2 i § 3 K.p.c., cofnięcie pozwu i wywołane tym cofnięciem umorzenie postępowania uzasadnia wprost zasądzenie kosztów, pomimo oczywistego braku merytorycznego rozstrzygnięcia. Podobna sytuacja następuje w wypadku umorzenia postępowania w następstwie nie usunięcia braków pozwu po wdaniu się w spór (tak, w szczególności, Sąd Apelacyjny w Rzeszowie w postanowieniu z 14 lutego 2014 r., sygn. akt I ACz 7/14, za portal orzeczeń Sądu Apelacyjnego w Rzeszowie, por. także Sąd Apelacyjny w Łodzi w postanowieniu z 18 lipca 2013 r., sygn. akt: I ACz 1002/13, za OSAŁ 2013/3/24), Podobna sytuacja ma miejsce w wypadku odrzucenia pozwu, co również nie stanowi rozstrzygnięcia merytorycznego, natomiast koszty postępowania są w tym przypadku przyznawane stronie, u której zaistniały przyczyny odrzucenia. Skarżący, następnie odwołując się do treści art. 98 § 1 K.p.a., stwierdził, że w wypadku umorzenia postępowania o tym, która ze stron jest uznawana za wygrywającą, rozstrzygają przyczyny umorzenia postępowania (tak, w szczególności, w postanowieniu Sądu w Szczecinie z 12 grudnia 2013 r., sygn. akt II Cz 1791/13). Równie istotna jest, zdaniem Skarżącego, reguła sformułowana w orzecznictwie cywilnym: Koszty należą się powodowi w sytuacji gdy wystąpienie z powództwem było niezbędne dla celowego dochodzenia praw, w szczególności gdy po jego wytoczeniu pozwany zaspokoił roszczenie powoda wymagane w chwili wytoczenia powództwa (za: Sąd Okręgowy w Bydgoszczy, Wydział VII postanowieniu z 31 lipca 2017 r., sygn. akt VIII Gz 102/17 i cytowane tam postanowienia Sądu Najwyższego z 12 kwietnia 2012 r., II CZ 208/11). Skarżący podniósł następnie, że przyczyną umorzenia postępowania był wniosek Uprawnionego o umorzenie postępowania w niniejszej sprawie jako bezprzedmiotowego. Skarżący powołał się również na wyrok WSA w Warszawie z 12 października 2018 r. sygn. akt VI SA/Wa 939/18, w którym sąd stwierdził, że dopiero po wydaniu przez EPO prawomocnej decyzji w sprawie ww. patentu europejskiego możliwe będzie merytoryczne rozstrzygnięcie przedmiotowej sprawy, ze względu na bezpośredni wpływ (zależność merytoryczną) rozstrzygnięcia prejudycjalnego na treść (kierunek) rozstrzygnięcia w postępowaniu głównym, w stosunku do którego rozważane jest zawieszenie. Związek ten jest merytoryczny i bezpośredni, chociaż nie ma charakteru formalnego w postaci proceduralnej niemożliwości wydania decyzji w postępowaniu głównym. Zdaniem Skarżącego w cytowanym wyroku sąd wprost wskazał na potrzebę wydania merytorycznego rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie. W konsekwencji, zdaniem Skarżącego, przyczyną formalną umorzenia postępowania był wniosek Uprawnionego o umorzenie postępowania i w znaczeniu formalnym to Uprawniony spowodował umorzenie postępowania. W takiej sytuacji koszty powinny zostać przyznane od Uprawnionego na rzecz Skarżącego, jako strony wygrywającej. Skarżący stwierdził, że UP nie zachował w niniejszej sprawie zasad ogólnych prowadzenia postępowania w tym zasady wnikliwości, albowiem pominął - przed wydaniem zaskarżonej decyzji - okoliczności szczegółowego przebiegu i przyczyny unieważnienia 28 września 2018 r. przez Europejski Urząd Patentowy spornego patentu [...]. Tym samym nie ustalono, jaka była merytoryczna podstawa wniosku Uprawnionego o umorzenie postępowania w niniejszej sprawie. Tymczasem Uprawniony w postępowaniu przed Europejskim Urzędem Patentowym zrzekł się ochrony w zakresie spornym, zatem w istocie uznał roszczenie Skarżącego w tym zakresie. Merytoryczną i bezpośrednią przyczyną ograniczenia patentu było uznanie roszczenia, a formalną przyczyną umorzenia postępowania w mniejszej sprawie był wniosek Uprawnionego. Unieważnienie patentu było jedynie zdarzeniem wynikającym pośrednio z dalszego zaskarżania ww. decyzji o ograniczeniu ochrony patentowej. W konsekwencji Uprawniony postępowanie przegrał także w znaczeniu merytorycznym przez dobrowolne zaspokojenie roszczenia Skarżącego. Powyższe okoliczności miały wpływ na rozstrzygnięcie, albowiem w wypadku ustalenia, iż Uprawniony zaspokoił roszczenie Skarżącego, koszty powinny być przyznane Skarżącemu. W odpowiedzi na skargę UP wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Sąd stwierdził, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja oraz decyzja I instancji nie naruszają przepisów prawa w sposób uzasadniający ich uchylenie. Wyjaśnienia w pierwszej kolejności wymaga, że Skarżący zaskarżył wprawdzie decyzję UP z [...] listopada 2019 r. w całości, jednak z treści uzasadnienia skargi oraz stanowiska pełnomocnika Skarżącego wyrażonego w trakcie rozprawy przed Sądem wynika, że kwestią sporną w niniejszej sprawie jest oddalenie przez UP wniosku Wnioskodawcy o zwrot kosztów postępowania. Skarżący nie kwestionuje zatem zasadności umorzenia przez UP decyzją z [...] kwietnia 2019 r. postępowania o unieważnienie patentu europejskiego pt. "Wirnik wentylatora promieniowego, zespół wentylacyjny i układ wentylatora promieniowego" o numerze [...], wszczętego na wniosek Skarżącego. Podstawę prawną umorzenia powyższego postępowania stanowił art. 105 § 1 K.p.a. w związku z art. 256 ust. 1 P.w.p. Zgodnie z art. art. 105 § 1 K.p.a., gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe w całości albo w części, organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania odpowiednio w całości albo w części. W niniejszej sprawie postępowanie stało się bezprzedmiotowe na skutek unieważnienia w innym postępowaniu spornego patentu europejskiego pt. "Wirnik wentylatora promieniowego, zespół wentylacyjny i układ wentylatora promieniowego" o numerze [...], przez Europejski Urząd Patentowy decyzją z [...] września 2018 r. UP słusznie stwierdził, że na skutek unieważnienia spornego patentu przez Europejski Urząd Patentowy, przestał istnieć przedmiot sporu w niniejszej sprawie w związku z czym UP nie mógł unieważnić prawa, które przestało istnieć ze skutkiem ex tunc (art. 68 Konwencji o udzielaniu patentów europejskich). W tej sytuacji za niezasadny należy uznać zarzut skargi dotyczący naruszenia przez UP art. 105 § 1 i § K.p.a. w zw. z art. z art. 7, art. 8 § 1, art. 11 i art. 12 § 1 K.p.a. w zw. z art. 256 § 1 P.w.p. i art. 68 Konwencji o udzielaniu patentów europejskich, przez niezastosowanie i nie ustalenie okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia. Ze wskazanych powyżej względów, UP zobligowany był treścią art. 105 § 1 K.p.a., do umorzenia przedmiotowego postępowania o unieważnienie spornego patentu europejskiego, niezależnie od wniosku Uprawnionego z 25 października 2028 r. o umorzenie tego postępowania jako bezprzedmiotowego. Podstawę prawną natomiast oddalenia wniosków Wnioskodawcy i Uprawnionego o zwrot kosztów postępowania, stanowił art. 98 K.p.c., mający zastosowanie w postępowaniu spornym przed UP na podstawie art. 256 ust. 2 P.w.p. Zgodnie z art. 98 § 1 K.p.c., strona przegrywająca sprawę obowiązana jest zwrócić przeciwnikowi na jego żądanie koszty niezbędne do celowego dochodzenia praw i celowej obrony (koszty procesu). UP stwierdził, że w niniejszej sprawie żadna ze stron nie wygrała postępowania z uwagi na brak merytorycznego rozpatrzenia sprawy, natomiast uwzględnienie wniosku strony o zwrot kosztów postępowania wymaga merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy. Skarżący nie zgadzając się z powyższym stanowiskiem powołał się na sytuacje występujące w postępowaniu cywilnym w których dochodzi do zasądzenia kosztów pomimo braku merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy. Odnosząc się do powyższej kwestii należy podkreślić, że z cyt. art. 98 § 1 K.p.c., jednoznacznie wynika, że koszty ponosi strona przegrywająca sprawę, w niniejszej sprawie natomiast, jak słusznie wskazał UP, żadna ze stron postępowania nie wygrała sprawy, ze względu na to, że postępowanie zostało umorzone jako bezprzedmiotowe, a bezprzedmiotowość niniejszego postępowania nie była wynikiem działań stron w tym postępowaniu, lecz była skutkiem, wyniku innego postępowania, toczącego się przed innym organem. Dlatego też nieadekwatne do niniejszej sprawy, są zdaniem Sądu, powołane przez Skarżącego sytuacje występujące w postępowaniu cywilnym w których dochodzi do zasądzenia kosztów pomimo braku merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy. Odnośnie sytuacji cofnięcia pozwu uregulowanych w art. 203 § 2 i § 3 K.p.c., podkreślenia wymaga, że pozwany jest zmuszony do poniesienia kosztów postępowania w związku z wytoczonym przeciwko niemu pozwem przez powoda. Uzasadnia to zatem możliwość dochodzenia kosztów na podstawie tych przepisów przez pozwanego od powoda, który następnie cofnął swój pozew. W niniejszej sprawie inicjatorem postępowania, nie był Uprawniony lecz Skarżący, który wniósł o unieważnienie przez UP spornego patentu europejskiego. To nie zatem działania Uprawnionego w przedmiotowym postępowaniu były przyczyną poniesienia kosztów przez Skarżącego i to nie działania Uprawnionego w przedmiotowym postępowaniu były przyczyną umorzenia postępowania. Podobna sytuacja występuje w przywołanym przez Skarżącego przypadku umorzenia postępowania w następstwie nieusunięcia braków pozwu po wdaniu się w spór, czy też w przypadku odrzucenie pozwu, w którym koszty są przyznawane stronie, u której zaistniały przyczyny odrzucenia. Również odnośnie tych sytuacji, należy wskazać, że to nie Uprawniony był inicjatorem przedmiotowego postępowania przed UP o unieważnienie spornego patentu europejskiego, jak również nie jego działania w tym postępowaniu były przyczyna umorzenia postępowania jako bezprzedmiotowego, pomimo, że Uprawniony wniósł o jego umorzenie w piśmie z 25 października 2018 r. W okolicznościach niniejszej sprawy bowiem, UP był obowiązany do umorzenia przedmiotowego postępowania niezależnie od powyższego wniosku Uprawnionego. Ponadto także powołanie się przez Skarżącego na regułę sformułowaną w orzecznictwie cywilnym, iż koszty należą się powodowi w sytuacji gdy wystąpienie z powództwem było niezbędne dla celowego dochodzenia praw, w szczególności gdy po jego wytoczeniu pozwany zaspokoił roszczenie powoda wymagane w chwili wytoczenia powództwa, nie jest adekwatne w niniejszej sprawie ponieważ do umorzenia przedmiotowego postępowania nie doszło na skutek uznania przez Uprawnionego wniosku Skarżącego o unieważnienie spornego patentu europejskiego w przedmiotowym postępowaniu przed UP. Podkreślenia też wymaga fakt, że unieważnienie w innym postępowaniu spornego patentu europejskiego, przez Europejski Urząd Patentowy decyzją z [...] września 2018 r., skutkujące umorzeniem przedmiotowego postępowania przez UP, jako bezprzedmiotowego, w związku z tym, że sporne prawo przestało istnieć ze skutkiem ex tunc (art. 68 Konwencji o udzielaniu patentów europejskich), świadczy o tym, że wystąpienie przez Skarżącego z wnioskiem z 18 kwietnia 2013 r. do UP o unieważnienie spornego patentu europejskiego, nie było niezbędne dla celów dochodzenia swych praw przez Skarżącego. Cele te bowiem zostały zrealizowane w innym postępowaniu przed innym organem. Reguła zatem sformułowana w orzecznictwie cywilnym, na którą powołuje się Skarżący, nie znajduje zastosowania w niniejszej sprawie. Odnosząc się do wyroku WSA w Warszawie z 12 października 2018 r. sygn. akt VI SA/Wa 939/18, w którym WSA oddalił skargę na postanowienie UP w przedmiocie zawieszenia postępowania o unieważnienie europejskiego patentu na wynalazek pt. "Wirnik wentylatora promieniowego, zespół wentylacyjny i układ wentylatora promieniowego" nr [...], należy wskazać, że co prawda WSA stwierdził w uzasadnieniu wyroku, że: "Dopiero po wydaniu przez EPO prawomocnej decyzji w sprawie ww. patentu europejskiego możliwe będzie merytoryczne rozstrzygnięcie przedmiotowej sprawy bez narażania się na wzruszenie decyzji wydanej w tej sprawie na podstawie art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a.", nie można jednak z tego stwierdzenia wyprowadzić wniosku, że WSA zobowiązał UP do merytorycznego rozstrzygnięcie przedmiotowej sprawy również w sytuacji w której rozstrzygnięcie sprawy przez EPO skutkuje bezprzedmiotowością przedmiotowego postępowania przed UP. Takiego też wniosku chyba nie wyprowadza Skarżący, choć wskazuje w skardze, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w cytowanym wyżej wyroku wprost wskazał na potrzebę wydania merytorycznego rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie. Skarżący wskazuje następnie, że w znaczeniu formalnym to Uprawniony spowodował umorzenie postępowania poprzez swój wniosek z 25 października 2018 r., jednak jak zostało to już wyjaśnione przez Sąd powyżej, bezprzedmiotowość niniejszego postępowania przed UP nie była wynikiem działań Uprawnionego lecz wynikiem rozstrzygnięcia Europejskiego Urzędu Patentowego, umorzenie zatem przedmiotowego postępowania nie było uzależnione od wniosku Uprawnionego w tej kwestii. Nie można zatem zgodzić się ze stanowiskiem Skarżącego, że koszty w tej sytuacji powinny zostać przyznane od Uprawnionego na rzecz Skarżącego, jako strony wygrywającej. Z powyższych względów, za niezasadny należy uznać również zarzut skargi dotyczący naruszenia przez UP art. 256 ust. 2 P.w.p. w zw z art. 98 § 1 K.p.c., przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, w szczególności przez przyjęcie, że jedynie merytoryczne rozstrzygnięcie pozwala na określenie strony wygrywającej, stąd w niniejszej sprawie nie można określić takiej strony. W ocenie Sądu zaskarżona decyzja, jak również decyzja I instancji nie narusza przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, jak również przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Biorąc pod uwagę powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 z późn. zm.), orzekł jak sentencji wyroku.