VI SA/Wa 1601/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Halina Emilia Święcicka Sędziowie Sędzia WSA Andrzej Czarnecki Sędzia WSA Urszula Wilk (spr.) Protokolant st. sekr. sąd. Agnieszka Gajewiak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 1 grudnia 2011 r. sprawy ze skargi Z. z siedzibą w P. na decyzję Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] października 2010 r. nr [...] w przedmiocie utraty statusu zakładu pracy chronionej oddala skargę Zaskarżoną decyzją z [...] października 2010 r. Minister Pracy i Polityki Społecznej – na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 104 § 1 pkt 1 Kpa w związku z art. 66 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (Dz. U. z 2008 r. Nr 14, poz. 92 ze zm.) - po rozpatrzeniu odwołania Z. z siedzibą w P. (zwanego dalej Zakładem) od decyzji Wojewody [...] z [...] czerwca 2010 r. nr [...] o stwierdzeniu utraty przez Zakład z dniem 1 grudnia 2006 r. statusu zakładu pracy chronionej - utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu organ wyjaśnił, że decyzją Pełnomocnika do Spraw Osób Niepełnosprawnych z [...] stycznia 1996 r. Zakład zlokalizowany w P. przy ul. T. uzyskał status zakładu pracy chronionej. W związku ze zmianą siedziby Zakładu z ulicy T. na ul. C.- decyzją z dnia [...] października 2004 r. Wojewoda [...] zmienił decyzję z [...] stycznia 1996 r. we wskazanym przedmiocie. Następnie, w wyniku przeprowadzonej w dniach [...].02.2008 r. przez pracowników Wydziału Polityki Społecznej [...] Urzędu Wojewódzkiego w [...] Oddział w Delegaturze Placówki Zamiejscowej w P., kontroli u pracodawcy prowadzącego Zakład – stwierdzono, że od 1 grudnia 2006 r. została zmieniona siedziba Zakładu z ul. C. na ul. A.. W wystąpieniu pokontrolnym - organ poinformował Zakład o konieczności zmiany decyzji nadającej status zakładu pracy chronionej oraz wezwał do przedłożenia decyzji Państwowej Inspekcji Pracy stwierdzającej, że nowe obiekty i pomieszczenia użytkowane przez Zakład odpowiadają przepisom i zasadom bezpieczeństwa i higieny pracy oraz uwzględniają potrzeby osób niepełnosprawnych w zakresie przystosowania stanowisk pracy, pomieszczeń higieniczno-sanitarnych i ciągów komunikacyjnych oraz spełniają wymagania dostępności do nich. Pismem z 10 marca 2008 r. Zakład wniósł o zatwierdzenie na siedzibę firmy lokalu przy ul. D., dołączając jednocześnie swoje pismo do Państwowej Inspekcji Pracy o dokonanie oceny pomieszczeń znajdujących się przy ul. D.. W piśmie tym Zakład poinformował również organ I instancji o negatywnej opinii Państwowej Inspekcji Pracy w sprawie lokalu przy ul. A.. W dniu 4 kwietnia 2008 r. organ I instancji wezwał Zakład do złożenia m.in. decyzji Państwowej Inspekcji Pracy stwierdzającej spełnianie przez obiekty i pomieszczenia użytkowane przez Zakład wymogów określonych w art. 28 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (Dz. U. z 2011 r. nr 127, poz. 721 ze zm.) zwanej dalej ustawą o rehabilitacji. W odpowiedzi Zakład w dniu 19 maja 2008 r. poinformował Wojewodę, że nie otrzymał jeszcze wskazanej decyzji, następnie wniósł o przedłużenie terminu do jej dostarczenia, a w dniu 20 czerwca 2008 r. poinformował o rozpoczęciu przez Państwową Inspekcję Pracy kontroli oraz zapewnił, że żądaną decyzję przekaże w ciągu 2 tygodni. Wobec niewykonania przez Zakład zaleceń pokontrolnych i nieprzekazania decyzji Państwowej Inspekcji Pracy stwierdzającej spełnianie przez nowe obiekty i pomieszczenia użytkowane przez Zakład określonych wymagań - Wojewoda [...] w dniu [...] września 2008 r. wszczął postępowanie w sprawie spełniania przez Zakład warunków określonych w art. 28 ust. 1 ustawy o rehabilitacji. Przy piśmie z 17 października 2008 r. Zakład przesłał do organu odpis decyzji Państwowej Inspekcji Pracy Inspektora Pracy Okręgowego Inspektoratu Pracy w [...] Oddział w P. z [...] lipca 2008 r. nr [...] stwierdzającą w pkt b), że obiekty i pomieszczenia, które zamierza użytkować Zakład znajdujące się przy ulicy D. w P. nie uwzględniają potrzeb osób niepełnosprawnych w zakresie przystosowania stanowisk pracy, pomieszczeń higieniczno-sanitarnych i ciągów komunikacyjnych oraz nie spełniają wymogów dostępności do nich oraz odpis decyzji wskazanego organu z dnia [...] kwietnia 2008 r. nakazującą dostosowanie pomieszczeń mieszczących się w P. przy ul. H. do potrzeb osób niepełnosprawnych. Z uwagi na powyższe decyzją z dnia [...] czerwca 2010 r. nr [...] Wojewoda [...] stwierdził utratę, z dniem 1 grudnia 2006 r. statusu zakładu pracy chronionej przez Z. z siedzibą w P. przy ul. H.. Minister Pracy i Polityki Społecznej po przeprowadzeniu postępowania odwoławczego wskazał na przepisy art. 28 ust. 1 i ust. 2 ustawy o rehabilitacji wywodząc z ich treści, że jednym z bezwzględnych warunków jakie pracodawca musi spełniać by posiadać status pracodawcy prowadzącego zakład pracy chronionej jest uzyskanie pozytywnej opinii Państwowej Inspekcji Pracy w kwestii przystosowania obiektów i pomieszczeń użytkowanych przez zakład pracy. Podkreślił również, że stosownie do art. 30 ust. 4 pkt 1 ustawy o rehabilitacji - prowadzący zakład pracy chronionej lub zakład aktywności zawodowej jest obowiązany poinformować wojewodę o każdej zmianie dotyczącej spełnienia warunków i realizacji obowiązków, o których mowa w art. 28 i 33 ust. 1 i 3, w terminie 14 dni od daty tej zmiany. Powołując się na protokół kontroli z 13 marca 2008 r. zaznaczył, że zmiana siedziby Zakładu z ul. C. na ulicę G. nastąpiła 1 grudnia 2006 r., co oznacza, że Zakład nie wywiązał się z obowiązku wynikającego z przepisu art. 30 ust. 4 pkt 1 ustawy o rehabilitacji. Powołując się na treść art. 30 ust. 3 ustawy o rehabilitacji wywiódł, że decyzja stwierdzająca utratę statusu zakładu pracy chronionej nie zapada w granicach uznania administracyjnego, a wystąpienie przesłanki uzasadniającej stwierdzenie utraty statusu obliguje wojewodę do wydania decyzji o takiej treści. Odnosząc się do argumentacji Zakładu podniesionej w odwołaniu od decyzji Wojewody [...] sprowadzającej się do stanowiska, że brak decyzji Państwowej Inspekcji Pracy nie może być podstawą do wydania zaskarżonej decyzji – organ odwoławczy powołując się na art. 28 ust. 1 pkt 2 ustawy o rehabilitacji wskazał, że okoliczności warunkujące uzyskanie statusu pracodawcy prowadzącego zakład pracy chronionej stwierdza Państwowa Inspekcja Pracy. Oznacza to, w ocenie organu, że zarówno do uzyskania jak i dalszego posiadania statusu takiego zakładu konieczne jest legitymowanie się przez pracodawcę pozytywną decyzją wskazanego organu w odniesieniu do użytkowanych przez niego obiektów i pomieszczeń. Za błędne organ uznał również twierdzenie Zakładu, iż art. 28 ust. 2 ustawy o rehabilitacji nie ma do niego zastosowania ze względu na rodzaj prowadzonej działalności gospodarczej. Wyjaśnił, że przepis wyłączający ocenę przez Państwową Inspekcję Pracy działalności, o której mowa w art. 28 ust. 1 pkt 2 lit b oznacza, że Państwowa Inspekcja Pracy nie dokonuje oceny spełniania tylko jednej z dwu przesłanek tj. czy obiekty i pomieszczenia, w których pracownicy świadczę usług dozoru i ochrony mienia, a więc obiekty i pomieszczenia zleceniodawców - uwzględniają potrzeby osób niepełnosprawnych w zakresie przystosowania stanowisk prac, pomieszczeń higienicznosanitarnych i ciągów komunikacyjnych oraz spełniają wymagania dostępności do nich. Natomiast zdaniem organu wyłączenie to nie dotyczy spełniania warunku przestrzegania zasad bezpieczeństwa i higieny pracy w obiektach i pomieszczeniach użytkowanych przez pracodawcę ubiegającego się o status prowadzącego zakład pracy chronionej lub posiadającego taki status, w tym, w szczególności w siedzibie tego pracodawcy. W konkluzji organ odwoławczy stwierdził, że Wojewoda [...] dokładnie ustalił stan faktyczny sprawy, przeprowadził postępowanie z zachowaniem zasad postępowania administracyjnego, a zaskarżona decyzja odpowiada prawu. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] października 2010 r. Z. z siedzibą w P. zwany dalej skarżącym, skarżącym Zakładem wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I Instancji z dnia [...] czerwca 2010 r. nr [...] oraz o zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi podkreślił, że nie zgadza się z rozstrzygnięciem organu II instancji z powodów wskazanych m. in. w toku postępowania odwoławczego od niekorzystnej decyzji Inspektora Pracy Okręgowego Inspektoratu Pracy w [...] Oddział w P. z dnia [...] grudnia 2007 roku, nr [...]. Powołując się na właściwe przepisy ustawy o rehabilitacji oraz rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z dnia 26 września 1997 r. w sprawie ogólnych przepisów bezpieczeństwa i higieny pracy (Dz. U. z 2003 r. Nr 169, poz. 1650 z późn. zm.) skarżący Zakład wskazał, że przepisy nakładające na pracodawcę zatrudniającego osoby niepełnosprawne obowiązek dostosowania stanowisk pracy, pomieszczeń higienicznosanitarnych i ciągów komunikacyjnych do ich potrzeb, dodatkowo określają kryteria, które taki pracodawca powinien uwzględnić podejmując działania dostosowawcze. Do kryteriów tych, jego zdaniem ustawodawca zalicza: 1) potrzeby pracowników niepełnosprawnych, 2) dostępność stanowisk pracy, pomieszczeń i ciągów komunikacyjnych dla niepełnosprawnych pracowników, 3) możliwości pracowników niepełnosprawnych wynikające z ich zmniejszonej sprawności oraz 4) przepisy techniczno-budowlane. Skarżący dodał również, że ocena czy zakład pracy spełnia przepisy BHP oraz wymogi w stosunku do pracowników niepełnosprawnych winna być nierozłącznie związana z oceną stanu zdrowia, rodzaju schorzeń, stopnia niepełnosprawności oraz rzeczywistych psychofizycznych możliwości niepełnosprawnych pracowników zatrudnianych przez konkretnego pracodawcę, a także winna uwzględnić rodzaj działalności jaką on wykonuje. W ocenie skarżącego zdecydowana większość uchybień wskazanych w uzasadnieniu decyzji Inspektora Pracy nie uwzględnia podanych kryteriów, których zaistnienie wpływa na powstanie obowiązku pracodawcy przeprowadzenia działań dostosowawczych. Wobec obiektywnych możliwości i potrzeb zatrudnionych pracowników niepełnosprawnych w ocenie skarżącego nie ma podstaw do uznania, iż istnieje konieczność dokonania takich zmian, jak: zmiana szerokości drzwi wejściowych do pomieszczeń użytkowych oraz do pomieszczeń higieniczno - sanitarnych oraz modernizacja wejścia ze względu na istnienie schodów wejściowych. Za możliwe do zrealizowania i obiektywnie uzasadnione uznać należy w jego ocenie jedynie dostosowanie wentylacji w pomieszczeniach pracy biurowej oraz naprawę krawędzi dwóch stopni schodów wewnętrznych. Ponadto skarżący dodał, iż zatrudnione osoby niepełnosprawne pracują przede wszystkim na konkretnych obiektach, na których to właśnie koncentruje się ich aktywność zawodowa. Zauważył, że czwarte ze wskazanych powyżej wskazanych kryteriów przywołujące przepisy techniczno-budowlane dotyczy działań dostosowawczych pracodawcy. Z kryterium tego w jego ocenie wynika jedynie wymóg, aby działania dostosowawcze prowadzone przez pracodawców w budynkach, które już spełniają ogólne i podstawowe wymogi formułowane tymi przepisami, prowadzone były również przy uwzględnieniu wymogów wynikających z przepisów techniczno-budowlanych. Skarżący Zakład podniósł, że budynek zlokalizowany przy ul. G. w P., który stanowił jego siedzibę spełniał wszystkie kryteria, jakie powinien spełniać budynek użytkowy i co do zasady nie wymagał prowadzenia działań dostosowawczych, gdyż jego stan techniczny uwzględniał potrzeby i możliwości pracowników niepełnosprawnych zatrudnionych przez skarżącego, a tym samym zapewniał im dostęp do stanowisk pracy, pomieszczeń i ciągów komunikacyjnych. Bezspornym jest również jego zdaniem również to, iż obiekt zlokalizowany przy ul. G. w P. oraz wynajmowane przez skarżącego lokale odpowiadały ogólnym przepisom i zasadom bezpieczeństwa i higieny pracy. Zatem brak decyzji Państwowej Inspekcji Pracy stwierdzającej, iż obiekty i pomieszczenia użytkowane przez zakład pracy w jego siedzibie przy ul. G. w P. odpowiadają wymogom art. 28 ust. 1 pkt 2 tejże ustawy nie może być w jego ocenie podstawą do wydania zaskarżanej decyzji. Z brzmienia bowiem art. 28 ust. 2 ustawy o rehabilitacji wynika zdaniem skarżącego, że kompetencja Państwowej Inspekcji Pracy jest wyłączona w stosunku do osób zatrudnionych w dozorze i ochronie mienia, a właśnie z takim zakładem pracy jest skarżący Zakład. Dodał również, że zasadniczym celem działania Zakładu, którego właścicielem jest Komisja Zakładowa NSZZ "Solidarność" przy [...] S.A., było stworzenie osobom najbardziej potrzebującym - niepełnosprawnym i emerytom możliwości dodatkowego zatrudnienia, a tym samym zarobienia dodatkowych pieniędzy. Tym samym celem prowadzonej działalności było przysporzenie korzyści osobom zatrudnionym, a w drugiej kolejności zysk przedsiębiorstwa - właściciela. Aktualnie Zakład nie prowadzi działalności gospodarczej, którą faktycznie zakończył z dniem 28 lutego 2009 roku. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi podtrzymując w całości dotychczasową argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje; Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz.1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Chodzi więc o kontrolę aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywaną pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności. Sprawy należące do właściwości sądów administracyjnych rozpoznają, w pierwszej instancji, wojewódzkie sądy administracyjne (art. 3 § 1 ww. ustawy). Rozpoznając skargę w świetle powołanych wyżej kryteriów należy uznać, iż jest ona niezasadna. Podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy art. 30 ust. 3a, art. 28 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 66 ustawy o rehabilitacji. Zgodnie z art. 28 ust. 1 pkt 2 ustawy pracodawca prowadzący działalność gospodarczą przez okres co najmniej 12 miesięcy, zatrudniający nie mniej niż 25 pracowników w przeliczeniu na pełny wymiar czasu pracy i osiągający wskaźniki zatrudnienia osób niepełnosprawnych, o których mowa w pkt 1, przez okres co najmniej 6 miesięcy, uzyskuje status pracodawcy prowadzącego zakład pracy chronionej, jeżeli: obiekty i pomieszczenia użytkowane przez zakład pracy: a) odpowiadają przepisom i zasadom bezpieczeństwa i higieny pracy, b) uwzględniają potrzeby osób niepełnosprawnych w zakresie przystosowania stanowisk pracy, pomieszczeń higienicznosanitarnych i ciągów komunikacyjnych oraz spełniają wymagania dostępności do nich (...). Z treści art. 28 ust. 1 ustawy wynika, że status zakładu pracy chronionej przyznaje się pracodawcy prowadzącemu zakład pracy chronionej, a więc to pracodawca powinien spełnić prawem przewidziane warunki, by móc korzystać ze zwolnień z określonych ciężarów publicznych. Status zakładu pracy chronionej podlega stałej weryfikacji przez uprawnione organy administracji wymienione w art. 30 ust. 3b i 3c ustawy, natomiast prowadzący taki zakład obowiązany jest do informowania wojewody o każdej zmianie dotyczącej spełnienia warunków i realizacji obowiązków z art. 28 ustawy. Stosownie do wymienionego art. 28 ust. 2 okoliczności, o których mowa w art. 28 ust. 1 pkt 2, stwierdza na wniosek pracodawcy Państwowa Inspekcja Pracy (...), a więc wyłącznie do właściwości tego organu należy stwierdzenie, czy obiekty i pomieszczenia użytkowane przez zakład pracy odpowiadają przepisom i zasadom bezpieczeństwa i higieny pracy oraz czy uwzględniają potrzeby osób niepełnosprawnych w zakresie przystosowania stanowisk pracy, pomieszczeń higienicznosanitarnych i ciągów komunikacyjnych oraz spełniają wymagania dostępności do nich. W rozpoznawanej sprawie poza sporem jest to, że skarżący nie posiadał decyzji Państwowej Inspekcji Pracy o spełnianiu warunków obiektów i pomieszczeń, o których mowa w art. 28 ust. 2 ustawy o rehabilitacji użytkowanych przez Zakład i znajdujących się przy ul. A., a następnie przy ul. D. w P.. Z akt sprawy wynika, że Państwowa Inspekcja Pracy wydała negatywną opinię odnośnie lokalu przy ul. G., natomiast treść decyzji z dnia [...] lipca 2008 r. Inspekcji nie pozostawia żadnych wątpliwości co do tego, że obiekty i pomieszczenia znajdujące się przy ul. D., które Zakład zamierzał użytkować nie spełniają wymogów określonych w art. 28 ust. 1 pkt 2 ustawy o rehabilitacji. Prowadzący zakład pracy chronionej jest obowiązany także poinformować wojewodę o każdej zmianie dotyczącej spełnienia warunków i realizacji obowiązków, o których mowa w art. 28 i 33 ust. 1 i ust. 3 ustawy, w terminie 14 dni od daty tej zmiany (art. 30 ust. 4 pkt 1 ustawy o rehabilitacji). Jak wynika z ustaleń organu administracji skarżący obowiązku tego nie dopełnił. Z protokołu kontroli z dnia [...] marca 2008 r. wynika, że zmiana siedziby Zakładu z ul. C. na ulicę G. nastąpiła 1 grudnia 2006 r. Z akt sprawy wynika, że informacja o powyższej zmianie wpłynęła do [...] Urzędu Wojewódzkiego w dniu 3 września 2007 r., co oznacza, że Zakład nie wywiązał się z wskazanego obowiązku ustawowego. W ocenie Sądu rozpoznającego przedmiotową sprawę zarzuty podniesione przez skarżący Zakład nie zasługują na uwzględnienie. Zarzuty skargi skarżący Zakład skoncentrował wokół podważenia legalności decyzji Państwowej Inspekcji Pracy odmawiającej stwierdzenia okoliczności, o których mowa w art. 28 ust. 1 pkt 2 ustawy o rehabilitacji. Jego zdaniem, organ ten podejmując rozstrzygnięcie o powyższej treści nie wziął pod uwagę kryteriów, które wyznaczają rodzaj prac dostosowawczych podejmowanych przez danego pracodawcę. W tym miejscu zauważyć należy, że przedmiotem skargi w rozpoznawanej sprawie jest decyzja w przedmiocie stwierdzenia utraty statusu zakładu pracy chronionej. Kwestionowanie w tym postępowaniu decyzji Państwowej Inspekcji Pracy wykracza poza granice rozpoznawanej sprawy i w związku z tym nie podlega ocenie Sądu. Podkreślenia natomiast w tym kontekście wymaga, że z jednoznacznie brzmiącego i nie wymagającego zabiegów interpretacyjnych przepisu art. 30 ust. 3 ustawy o rehabilitacji wynika, że wojewoda podejmuje decyzję stwierdzającą utratę przyznanego statusu zakładu pracy chronionej lub zakładu aktywności zawodowej w razie niespełniania warunków lub obowiązków, o których mowa w art. 28 ust. 1-3 i art. 33 ust. 1 lub 3 pkt 1 i 2, lub odpowiednio art. 28 ust. 1 pkt 1-3, art. 29 lub 30 ust. 2b, z dniem zaprzestania spełniania jakiegokolwiek z tych warunków lub obowiązków. Wydanie zatem przez Państwową Inspekcję Pracy decyzji stwierdzającej, że obiekty i pomieszczenia użytkowane przez skarżący Zakład wymogów określonych w art. 28 ust. 1 pkt 2 ustawy o rehabilitacji nałożyło na Wojewodę obowiązek podjęcia decyzji stwierdzającą utratę statusu zakładu pracy chronionej. Pogląd ten potwierdza orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego, który w wyroku z dnia 23 lutego 2010 r. wydanym w sprawie II GSK 389/09 (wskazując między innymi na wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 6 lutego 2006 r. w sprawie P 25/06) wywiódł, że z treści art. 30 ust. 3 ustawy o rehabilitacji zawodowej wynika wprost, że niespełnienie warunków określonych w art. 28 ust. 1 pkt 1-3 tej ustawy obliguje wojewodę do podjęcia decyzji stwierdzającej utratę statusu zakładu pracy chronionej z dniem zaprzestania spełniania jakiegokolwiek z tych warunków. Nie mają przy tym znaczenia prawnego przyczyny niespełnienia tych warunków przez pracodawcę jak i skutki faktyczne wiążące się z utratą statusu zakładu pracy chronionej. Za pozbawiony usprawiedliwionych podstaw uznać również należy zarzut skarżącego Zakładu o wyłączeniu skarżącego Zakładu spod zakresu regulacji art. 28 ust. 1 pkt 2 lit. b ustawy o rehabilitacji w związku z treścią art. 28 ust. 2 tej ustawy. Powołany przepis wyłączający spod oceny Państwowej Inspekcji Pracy działalność polegającą na dozorze i ochronie mienia w ocenie Sądu powoduje, że Inspekcja nie dokonuje oceny jedynie tego, czy obiekty i pomieszczenia, w których pracownicy świadczą usługi dozoru i ochrony mienia uwzględniają potrzeby osób niepełnosprawnych w zakresie, o którym mowa w art. 28 ust. 1 pkt 2 lit. b ustawy o rehabilitacji. Natomiast wyłączenie to nie dotyczy spełniania tych wymogów przez obiekty i pomieszczenia użytkowane przez pracodawcę ubiegającego się lub posiadającego status zakładu pracy chronionej. W konsekwencji, w ocenie Sądu należy uznać, iż organy administracji nie naruszyły przepisów prawa materialnego oraz przepisów postępowania administracyjnego, albowiem podjęły wszelkie możliwe i niezbędne zarazem czynności celem pełnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w oparciu o zebrany w sposób wyczerpujący materiał dowodowy. Ponadto poprzez pełne - w ocenie Sądu - uzasadnienie faktyczne obu zaskarżonych decyzji organ nie naruszył normy postępowania administracyjnego wskazanej w przepisie art. 107 § 3 k.p.a.. w stopniu, który miałby istotny wpływ na wynik sprawy. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. nr 53, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji.