VI SA/Wa 1601/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Dorota Wdowiak po rozpoznaniu w dniu 15 lipca 2013 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku W. Sp. z o.o. w likwidacji z siedzibą w W. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi w sprawie ze skargi W. Sp. z o.o. w likwidacji na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] stycznia 2012 r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia postanawia: odrzucić wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi Skarżąca – W. Sp. z o.o. w likwidacji w dniu 6 maja 2013 r. złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] stycznia 2012 r. nr [...] uchylającą w całości decyzję Prezydenta m. W. z dnia [...] września 2009 r. w sprawie nałożenia kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego drogi powiatowej al. [...] w rej. al. [...] w W. bez zezwolenia oraz orzekającą co do istoty sprawy, tj. wymierzającą karę pieniężną za zajęcie przedmiotowego pasa drogowego bez zezwolenia w wysokości 2.420.418,00 zł. Jednocześnie skarżąca wniosła skargę na powołaną decyzję z dnia [...] stycznia 2012 r. We wniosku o przywrócenie terminu skarżąca podała, że w dniu 22 kwietnia 2013 roku na jej dawny adres zostało doręczone upomnienie wystawione przez Zarząd Dróg Miejskich w W. wzywające do zapłaty kary za zajęcie pasa drogi. W upomnieniu powołano się na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] stycznia 2012 r. nr [...]. Skarżąca wskazała, że do dnia doręczenia wskazanego upomnienia nie posiadała jakiejkolwiek wiedzy o wydaniu przez organ decyzji. Podkreśliła, że na skutek doręczenia upomnienia podjęła działania celem zapoznania się z treścią decyzji. W dniu 29 kwietnia 2013 roku, dokonała wglądu do akt sprawy, z których, jak podniosła, wynika, że Spółce nigdy nie doręczono decyzji. Powyższe w ocenie skarżącej potwierdza znajdujące się w aktach administracyjnych sprawy pismo radcy prawnego P. M. odnośnie do wypowiedzenia mu już w październiku 2009 r. pełnomocnictwa do reprezentowania skarżącej spółki, o czym miał już uprzednio informować organy, a także znajdująca się na k. 41 i 41 verte przesyłka pocztowa zawierająca decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W., z dnia [...] stycznia 2012 r. Zdaniem skarżącej brak jest podstaw do przyjęcia, że doszło do doręczenia decyzji z dnia [...] stycznia 202 r. w trybie art. 44 K.p.a. Wskazując na treść art. 44 K.p.a. skarżąca podkreśliła, że w przypadku niemożności doręczenia pisma, koniecznym jest pozostawienie awiza w oddawczej skrzynce pocztowej lub gdy to nie jest możliwe, na drzwiach biura. Podała, że z analizy przesyłki wynika, iż awizo zostało włożone do skrzynki, podczas gdy w biurowcu przy ul. [...] [...] w W. nie ma skrzynek, co oznacza w ocenie skarżącej, ze na kopercie znajduje się błędna informacja, a skarżąca nie miała możliwości powzięcia informacji o skierowaniu do niej przesyłki zawierającej decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W.. Zdaniem skarżącej, z powyższego wynika, że uchybienie terminu do wniesienia skargi nastąpiło bez jej winy, a zatem zachodzą przesłanki do przywrócenia jej terminu do wniesienia skargi. Ze znajdującej się w aktach sprawy koperty, w której była przesłana decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] stycznia 2012 r. oraz zwrotnego potwierdzenia odbioru wynika, że pierwsze zawiadomienie o pozostawieniu przesyłki w oddawczym urzędzie pocztowym nastąpiło w dniu 5 marca 2012 r., a powtórne w dniu 13 marca 2012 r., co w myśl art. 44 § 4 K.p.a. oznacza, że doręczenie zostało uznane za dokonane z upływem 19 marca 2012 r. Z datą przyjęcia fikcji doręczenia rozpoczął bieg trzydziestodniowy termin do wniesienia skargi, który upływał w dniu 18 kwietnia 2012 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Przepis art. 85 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2012 r. poz. 270 dalej jako "p.p.s.a.") wprowadził zasadę, zgodnie z którą czynność w postępowaniu sądowym podjęta przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna, przy czym, w przypadku jeżeli strona nie dokonała czynności bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu (art. 86 § 1 p.p.s.a.). Tryb złożenia wniosku o przywrócenie terminu szczegółowo reguluje art. 87 p.p.s.a. W myśl § 1 pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. Natomiast § 2 stanowi, że w piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Jednocześnie zgodnie z § 5 wskazanego przepisu – po upływie roku od uchybionego terminu, jego przywrócenie jest dopuszczalne tylko w przypadkach wyjątkowych. Jak słusznie zauważył J. Jagieła w glosie do postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 9 lutego 1999 r., I CKN 802/98, OSNC 1999, nr 7-8, poz. 141 "kwestia dopuszczalności przywrócenia uchybionego terminu po upływie roku od jego uchybienia stanowi przesłankę dotyczącą postępowania, należy więc do warunków dopuszczalności rozpoznania wniosku o przywrócenie terminu, a nie do przesłanek merytorycznych, a więc do warunków zasadności wniosku." Złożenie wniosku o przywrócenie terminu po upływie roku czyni zbędnym badanie przesłanek określonych w art. 86 § 1 i 2 p.p.s.a., wymaga natomiast ustalenia, że zachodzi przypadek wyjątkowy. Instytucja określona w art. 87 § 5 p.p.s.a znajduje zastosowanie w niniejszej sprawie. Jak zostało wyżej wskazane ze znajdującej się w aktach sprawy przesyłki, wynika, że decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] stycznia 2012 r. została uznana za doręczoną skarżącej spółce w dniu 19 marca 2012 r. Zgodnie z art. 53 § 1 p.p.s.a. skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. W niniejszej sprawie termin do wniesienia skargi upłynął skarżącej w dniu 18 kwietnia 2012 r. Skarga wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu została wniesiona w dniu 6 maja 2013 r. Tym samym należy stwierdzić, że upłynął rok od uchybionego terminu. Jak już wspomniano przywrócenie terminu w tej sytuacji uzależnione jest od stwierdzenia czy zachodzi w niniejszej sprawie tzw. przypadek wyjątkowy. Naczelny Sąd Administracyjny (postanowienie z dnia 26 lipca 2006 r., sygn. akt II FZ 438/06) podejmując się próby zdefiniowania tego nieostrego pojęcia powołał się na orzeczenie Sądu Najwyższego z dnia 9 lutego 1999 r., sygn. akt I CKN 802/98 stwierdzające, iż "dynamika procesów, różnorodność występujących w nim stanów faktycznych, a także rozmaitość i nieprzewidywalność zachowań (działań i zaniechań) stron, nie pozwalają na sformułowanie uniwersalnej definicji normatywnej; prawodawca pozostawił ocenę w tym zakresie sędziemu, odwołując się do jego bezstronności, doświadczenia oraz poczucia sprawiedliwości. Tak więc rzeczą sądu meriti, rozpoznającego wniosek o przywrócenie terminu, jest wyważenie – przy uwzględnieniu całokształtu okoliczności występujących w konkretnej sprawie, a więc zarówno elementów przedmiotowych, jak i podmiotowych – czy argumenty wspierające wniosek są mocniejsze od argumentów przemawiających za stabilizacją sytuacji ugruntowanej przez upływ czasu, a powstałej w następstwie niedokonania czynności procesowej w przepisanym terminie oraz czy moc tych argumentów pozwala na stwierdzenie, że w sprawie zachodzi wypadek, który można uznać za wyjątkowy." Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy stwierdzić należy, że nie zachodzi w niej wspomniany przypadek o charakterze wyjątkowym. Skarżąca uzasadniając brak winy w uchybieniu terminu, stwierdziła, że organ niesłusznie przyjął domniemanie doręczenia decyzji z dnia [...] stycznia 2012 r., gdyż jej zdaniem nie zostały spełnione wszystkie przesłanki umożliwiające przyjęcie fikcji doręczenia. Podkreślając, że w biurowcu, w którym uprzednio miała swoją siedzibę brak jest skrzynek pocztowych, podniosła, że informacja na zwrotnym potwierdzeniu odbioru o umieszczeniu zawiadomienia w skrzynce jest nieprawdziwa, a skarżąca nie miała możliwości powzięcia informacji o skierowaniu do niej przesyłki zawierającej rzeczoną decyzję. Sąd podziela ugruntowany w orzecznictwie pogląd, że warunkiem przyjęcia przez organ, iż nastąpiło doręczenie zastępcze jest dysponowanie przez organ niebudzącymi wątpliwości dowodami potwierdzającymi, że spełnione zostały przesłanki określone w art. 44 k.p.a. Musi istnieć pewność co do tego, że nastąpiło prawidłowe zawiadomienie adresata o pozostawieniu przesyłki w oddawczym urzędzie pocztowym przez określony czas. Adresat musi być zawiadomiony zarówno o pozostawieniu pisma, jak i miejscu gdzie może go odebrać i o terminie odbioru, a zwrotne potwierdzenie odbioru musi być wypełnione czytelnie wraz z podpisem listonosza (por. wyrok NSA z dnia 17 sierpnia 2011 r. sygn. akt II GSK 794/10, LEX nr 1068869). Niemniej jednak nie może ujść uwadze Sądu, że w niniejszej sprawie wniosek o przywrócenie terminu został wniesiony po upływie roku od uchybionego terminu, umożliwiający przywrócenie terminu jedynie w sytuacji kwalifikowanego braku winy. Zdaniem Sądu podniesiona przez skarżącą argumentacja polegająca na zakwestionowaniu ziszczenia się skutku prawnego w postaci uznania za doręczoną decyzji z dnia [...] stycznia 2012 r. na podstawie art. 44 K.p.a. nie przemawia za wzruszeniem sytuacji ustabilizowanej na skutek upływu czasu. Stanowisko takie zdaniem Sądu wspiera również fakt, że skarżąca miała świadomość, że przed Samorządowym Kolegium Odwoławczym w W. toczy się postępowanie odwoławcze w sprawie nałożenia kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego, gdyż to ona wniosła odwołanie od decyzji Prezydenta m. W.z dnia [...] września 2009 r. Od podmiotu należycie dbającego o swoje interesy – w sytuacji braku aktywności ze strony organu (przynajmniej z jej punktu widzenia), należałoby oczekiwać, że podejmie działania mające na celu ustalenie losów tego postępowania. Na marginesie zauważyć również należy, że na kwestionowanej przez skarżącą przesyłce znajduje się odręczna adnotacja doręczyciela, że awizo pozostawiono na drzwiach, co w istocie czyni nieudolną argumentację skarżącej, że nie miała możliwości powzięcia informacji o skierowaniu do niej przesyłki zawierającej decyzję SKO w W.. W świetle powyższego, złożony przez skarżącą w dniu 6 maja 2013 r. wniosek o przywróceniu terminu do wniesienia skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] stycznia 2012 r. jako niedopuszczalny podlega odrzuceniu. W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 88 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.