VI SA/Wa 1601/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grzegorz Nowecki (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Danuta Szydłowska Sędzia WSA Jakub Linkowski Protokolant st. sekr. sąd. Jan Czarnacki po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 października 2017 r. sprawy ze skargi W. J. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lipca 2014 r. nr [...] w przedmiocie wpisu na listę kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej oddala skargę Komendant Główny Policji (dalej: "KGP"), po rozpatrzeniu odwołania W. J. (dalej również: "Strona", "Skarżący"), decyzją z [...] lipca 2014r. nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 268a ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267 z późn. zm., dalej: "K.p.a.") oraz art. 29 ust. 5 pkt 1 w zw. z art. 26 ust. 3 pkt 8 i ust. 7 pkt 2 ustawy z dnia 22 sierpnia 1997 r. o ochronie osób i mienia (Dz. U. z 2005 r., Nr 145, poz. 1221 z późn. zm.), utrzymał w mocy decyzję P. Komendanta Wojewódzkiego Policji (dalej: "PKWP") z [...] czerwca 2014 r. nr [...], odmawiającą Stronie wpisu na listę kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej. Zaskarżona decyzja KGP zapadła w następującym stanie faktycznym i prawnym: W dniu [...] marca 2014 r. do organu Policji wpłynął wniosek Strony w sprawie wpisu na listę kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej. Do wniosku Strona dołączyła kserokopię świadectwa szkoły chorążych Milicji Obywatelskiej. W trakcie prowadzonego postępowania administracyjnego, Strona dostarczyła Rozkaz Personalny KGP nr [...] z [...] listopada 1995 r. o mianowaniu na aspiranta Policji oraz charakterystykę służby, jak również nadesłała kserokopię zaświadczenia o ukończeniu przez Stronę szkolenia w ramach doskonalenia zawodowego Policji. PKWP w decyzji z [...] czerwca 2014 r., wydanej na podstawie art. 29 ust. 5 pkt 1 w zw. z art. 26 ust. 3 pkt 8 i ust. 7 pkt 2 ustawy o ochronie osób i mienia oraz art. 268a K.p.a. wskazał, że zgodnie z art. 26 ust. 3 pkt 8 i ust. 7 pkt 2 ustawy o ochronie osób i mienia, spełnienie wymogu posiadania przygotowania teoretycznego i praktycznego w zakresie wyszkolenia strzeleckiego, samoobrony, technik interwencyjnych oraz znajomość przepisów prawa związanych z wykonywaniem ochrony osób i mienia, potwierdzają dyplomy lub świadectwa uczelni, szkół oficerskich lub podoficerskich Policji lub Straży Granicznej. Uznanie przez organ Policji świadectw szkół lub uczelni funkcjonujących przed utworzeniem Policji, tj. świadectw Milicji Obywatelskiej, stanowiłoby rozszerzającą, a nie literalną interpretację normy prawnej. Zdaniem organu, dostarczona przez Stronę kserokopia świadectwa szkoły chorążych Milicji Obywatelskiej, a także kserokopia zaświadczenia o ukończeniu szkolenia w ramach doskonalenia zawodowego Policji, nie spełniają warunków zawartych w przytoczonym przepisie i stanowią przesłankę do odmowy wnioskowanego przez Stronę wpisu na listę kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej. W zaskarżonej decyzji KGP powtórzył argumentację PKWP wskazując, że zgodnie z art. 26 ust. 3 pkt 7 i pkt 8 ustawy o ochronie osób i mienia, na listę kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej wpisuje się osobę, która posiada zdolność fizyczną i psychiczną do wykonywania zadań, stwierdzoną orzeczeniami lekarskim i psychologicznym, których ważność nie upłynęła oraz posiada przygotowanie teoretyczne i praktyczne w zakresie wyszkolenia strzeleckiego, samoobrony, technik interwencyjnych oraz znajomość przepisów prawa związanych z wykonywaniem ochrony osób i mienia. Spełnienie przesłanki z art. 26 ust. 3 pkt 8 ustawy o ochronie osób i mienia, potwierdzają dokumenty wymienione w ust. 7 tego przepisu, w tym dyplomy lub świadectwa uczelni, szkół oficerskich lub podoficerskich Policji lub Straży Granicznej (pkt 2 ust. 7 tego przepisu). Przedstawione przez Stronę dokumenty nie spełniają, zdaniem KGP, wymogów niezbędnych do wpisania Strony na listę kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej, bowiem nie są dokumentami, o których mowa w art. 26 ust. 7 ustawy o ochronie osób i mienia. Faktu tego nie zmienia okoliczność, że przepisy ustawy o Policji uznały funkcjonariuszy MO za funkcjonariuszy Policji, bowiem ustawa o ochronie osób i mienia wyraźnie stanowi o szkołach m. in. Policji, a nie szkołach resortu spraw wewnętrznych. KGP uznał za bezzasadny zarzut naruszenia zasady legalizmu określonej w art. 7 Konstytucji RP, ponieważ organy obu instancji, odwołując się do przepisów ustawy o ochronie osób i mienia oraz K.p.a., wykazał, że w przypadku Strony okoliczności przemawiające za wpisaniem jej na listę kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej nie występują. Odnosząc się ponadto do argumentu Strony, iż koledzy posiadający licencję pracowników ochrony, którzy ukończyli tę samą szkołę MO, zostali wpisani na listę kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej, KGP wyjaśnił, że zgodnie z przepisem art. 39 ust. 1 ustawy z dnia 13 czerwca 2013 r. o zmianie ustaw regulujących wykonywanie niektórych zawodów, organy Policji miały obowiązek wpisać na listy kwalifikowanych pracowników ochrony osoby posiadające ważne na dzień 31 grudnia 2013 r. licencje pracownika ochrony lub zabezpieczenia technicznego. Koledzy zatem, niewątpliwie mieli ważne licencje. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z [...] lipca 2014 r., na decyzję KGP z [...] lipca 2014 r., Skarżący podniósł, że organ Policji powinien uznać, iż świadectwo szkoły chorążych milicji spełnia wymogi posiadania przygotowania teoretycznego i praktycznego do wpisania Skarżącego na listę kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej. Szkoły milicji od 1990 r. stały się szkołami policji, a milicjantów przemianowano na policjantów. Skarżący dodał, że jako funkcjonariusz policji pracował przez 21 lat. Uznał również, że o wpisie na listę kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej nie powinien decydować fakt ukończenia szkoły milicji bądź policji, lecz rzeczywiste przygotowanie, które Skarżący posiada. Skarżący wskazał także jako zarzut, że organ Policji, przeprowadzając postępowanie odwoławcze i uzasadniając decyzję, dokonał tylko interpretacji literalnej art. 26 ust. 3 pkt 8 i ust 7 pkt 2 ustawy o ochronie osób i mienia. W odpowiedzi na skargę KGP podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 27 marca 2015 r. sygn. akt: VI SA/Wa 2738/14 uwzględnił skargę i uchylił rozstrzygnięcia organów obu instancji, uznając, że naruszają one zarówno przepisy prawa materialnego jak i przepisy postępowania administracyjnego. Sąd I instancji wskazał, iż istota sporu w sprawie sprowadza się do kwestii, czy organy policji prawidłowo oceniły dokumentację przedstawioną w toku postępowania administracyjnego przez Skarżącego, w szczególności świadectwo ukończenia Szkoły Podoficerskiej Milicji Obywatelskiej w P. uznając, że nie jest to dokument, o którym mowa w art. 26 ust. 7 pkt 2 ustawy o ochronie osób i mienia, a zatem dokument potwierdzający posiadanie przez Skarżącego kwalifikacji uprawniających do wpisania na listę kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej. W ocenie Sądu I instancji, organy policji dokonały oceny powyższych dokumentów, opierając się na nieustalonym w sposób wyczerpujący stanie faktycznym, co wynikało z błędnej interpretacji art. 26 ust. 7 pkt 2 ustawy o ochronie osób i mienia. Sąd I instancji wskazał także, że organy obu instancji całkowicie pominęły istotę regulacji zawartej w ustawie z dnia 13 czerwca 2013 r. o zmianie ustaw regulujących warunki dostępu do wykonywania niektórych zawodów (Dz. U. z 2013 r., poz. 829), wyrażoną w uzasadnieniu do projektu (Nr druku: 2331), zgodnie z którym zmiany miały na celu zmniejszenie liczby zawodów regulowanych. Wskazano, że zagadnienie regulacji zasad podejmowania i wykonywania zawodu nie jest obojętne z perspektywy konstytucyjnej, albowiem zgodnie z treścią art. 65 Konstytucji RP każdemu zapewnia się wolność wyboru i wykonywania zawodu i wyboru miejsca pracy. Powołując się na wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 26 kwietnia 1999 r., sygn. akt K 33/98 Sąd podkreślił, że realizacja pełnej wolności do pracy to nie tylko brak przymusu, ale również brak ograniczeń polegających na uniemożliwieniu wykonywania określonego zawodu czy zatrudnienia. Zdaniem Sądu I instancji, przyjęta przez organy interpretacja art. 26 ust. 7 pkt 2 ustawy o ochronie osób i mienia stoi w sprzeczności z ratio legis przyświecającym ustawodawcy uchwalającemu ustawę z dnia 13 czerwca 2013 r. o zmianie ustaw regulujących warunki dostępu do wykonywania niektórych zawodów. Nowelizacja bowiem art. 26 ustawy o ochronie osób i mienia, w ujęciu zaprezentowanym przez organy policji rozstrzygające w niniejszej sprawie, oznaczałaby zaostrzenie sytuacji Skarżącego, który w świetle dotychczasowego brzmienia art. 26 ust. 3 pkt 3 w związku z art. 35 ustawy o ochronie osób i mienia oraz § 2 ust. 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 7 sierpnia 1998 r. w sprawie rodzajów dyplomów i świadectw wydawanych przez szkoły i inne placówki oświatowe, które potwierdzają uzyskanie specjalistycznych kwalifikacji w zakresie ochrony osób i mienia, minimalnego zakresu programów kursów pracowników ochrony fizycznej pierwszego i drugiego stopnia oraz zakresu obowiązujących tematów egzaminów i trybu ich, składania, składu komisji egzaminacyjnej i sposobu przeprowadzania egzaminu (Dz. U. z 2010 r., Nr 149, poz. 999 z późn. zm.), spełniałby wymóg specjalistycznego wykształcenia. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 27 kwietnia 2017 r. sygn. akt: II GSK 2182/15 uchylił wyrok Sądu I instancji i sprawę przekazał do ponownego rozpoznania. W ocenie NSA nie można zgodzić się z poglądem Sądu I instancji, że organy orzekające w sprawie rozstrzygnęły problem zakwalifikowania przedstawionego przez skarżącego świadectwa ukończenia Szkoły Podoficerskiej Milicji Obywatelskiej dokonując pobieżnej analizy terminologicznej, gdyż organ wyraźnie przedstawił swoje stanowisko w powyższej kwestii oraz je umotywował. Zdanie NSA organy Policji ustosunkowały się do argumentów skarżącego podniesionych w aspekcie wykładni art. 26 ust. 7 pkt 2 ustawy o ochronie osób i mienia wskazując powody, dla jakich uznały je za niezasadne. Wbrew zarzutom Sądu I instancji, uzasadnienie zaskarżonej decyzji odzwierciedla rację decyzyjną i wyjaśnia tok rozumowania organu prowadzący do zastosowania art. 29 ust. 5 pkt 1 ustawy o ochronie osób i mienia zgodnie, z którym (w brzmieniu adekwatnym dla potrzeb sprawy) odmowa wpisu na listę następuje w formie decyzji administracyjnej właściwego komendanta wojewódzkiego Policji, w przypadku, gdy pracownik ochrony fizycznej nie spełnia wymogów, o których mowa w art. 26 ust. 3 ww. ustawy. NSA wskazał, że na gruncie tej sprawy Sąd I instancji nie zajął jednoznacznego stanowiska (a powinien to uczynić), czy prawidłowe jest stanowisko organu, że przedstawione przez skarżącego świadectwo ukończenia Szkoły Podoficerskiej Milicji Obywatelskiej w P. nie jest dokumentem potwierdzającym spełnienie wymogu określonego w art. 26 ust.1 ust. 3 pkt 8 w zw. z art. 27 ust. 7 pkt 2 ustawy o ochronie osób i mienia, w brzmieniu obowiązującym od 1 stycznia 2014 r. Ponadto Sąd I instancji nie zajął merytorycznego stanowiska również w odniesieniu do drugiego dokumentu przedstawionego przez stronę, tj. zaświadczenia o ukończeniu przez skarżącego szkolenia w ramach doskonalenia zawodowego Policji (v. znajdujące się aktach administracyjnych zaświadczenie o ukończeniu szkolenia w ramach doskonalenia zawodowego zorganizowanego przez KPP w B.). W odniesieniu do tego dokumentu oceny wymaga czy powyższe zaświadczenie nie potwierdza – jak wywodzi organ - aby skarżący spełnił wymóg określony w art. 26 ust.3 pkt 8 ustawy o ochronie osób i mienia, co w rezultacie stanowiło powód odmowy wpisu skarżącego na listę kwalifikowanych pracowników ochrony. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie ponownie rozpoznając sprawę zważył, co następuje: Kwestią zasadniczą w niniejszej sprawie jest okoliczność, iż była ona przedmiotem oceny przez Naczelny Sąd Administracyjny w ramach postępowania kasacyjnego, w wyniku którego sprawę przekazano Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania - na podstawie art. 185 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U z 2017 r poz. 1369 ze zm.), dalej jako p.p.s.a. Wskazać należy, że na mocy art. 190 p.p.s.a. Sąd, któremu sprawa została przekazana do ponownego rozpoznania, jest związany wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Możliwość odstąpienia od zawartej w orzeczeniu wykładni prawa istnieje tylko wtedy gdy: a) stan faktyczny ustalony w wyniku ponownego rozpoznania sprawy uległ tak zasadniczej zmianie, że do nowo ustalonego stanu faktycznego nie mają zastosowania przepisy wyjaśnione przez Naczelny Sąd Administracyjny; b) po wydaniu orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego zmieni się stan prawny. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, odnosząc przedstawione wyżej rozważania do okoliczności rozpoznawanej sprawy nie stwierdził zaistnienia przesłanek umożliwiających odstąpienie od oceny prawnej wyrażonej w ww. wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego. Oznacza to, że dalsze rozważania na temat legalności zaskarżonego aktu muszą być prowadzone w oparciu o stanowisko Sądu wyższej instancji. W orzecznictwie i literaturze jednolicie przyjmuje się, iż związanie samego sądu administracyjnego oznacza, iż nie może on formułować nowych ocen prawnych, sprzecznych z wyrażonym wcześniej poglądem, lecz zobowiązany jest do podporządkowania się mu w pełnym zakresie. Sąd przyjął zatem jako własne stanowisko przedstawione przez NSA. Uwzględniając powyższe, zdaniem Sądu, skargę należało oddalić. Jak już wcześniej wskazano, spór w niniejszej sprawie sprowadza się do kwestii, czy przedłożone przez skarżącego świadectwo ukończenia Szkoły Podoficerskiej Milicji Obywatelskiej w P. oraz zaświadczenia o ukończeniu kursu doskonalenia zawodowego w KPP w B. potwierdza posiadanie przez skarżącego przygotowania teoretycznego i praktycznego w zakresie wyszkolenia strzeleckiego, samoobrony, technik interwencyjnych oraz znajomość przepisów prawa związanych z wykonywaniem ochrony osób i mienia - w rozumieniu art. 26 ust. 3 pkt 8 ww. ustawy. Wskazać trzeba, iż spełnienie powyższego wymogu potwierdzają dyplomy, świadectwa i zaświadczenia uczelni, szkół, kursów, wymienione w art. 26 ust. 7 pkt 1-7 ustawy o ochronie osób i mienia, w tym m.in. dyplomy lub świadectwa uczelni, szkół oficerskich lub podoficerskich Policji lub Straży Granicznej (ust. 7 pkt 2 tego artykułu). Ponadto, zgodnie z art. 39 ust. 5 ustawy o zmianie ustaw regulujących wykonywanie niektórych zawodów, spełnienie wymogu z art. 26 ust. 3 pkt 8 ustawy o ochronie osób i mienia potwierdzają także zaświadczenia o ukończeniu kursów lub kursów zawodowych, prowadzonych przez placówki kształcenia ustawicznego, placówki kształcenia praktycznego, ośrodki dokształcania i doskonalenia zawodowego i organizatorów kształcenia, zgodnie z przepisami wydanymi na podstawie art. 68c ust. 1 ustawy o systemie oświaty, potwierdzające przygotowanie teoretyczne i praktyczne w zakresie wyszkolenia strzeleckiego, samoobrony, technik interwencyjnych oraz znajomość przepisów prawa związanych z wykonywaniem ochrony osób i mienia. Sąd w wyniku ponownego rozpoznania sprawy podziela stanowisko orzekających w niej organów, w tym zastosowaną wykładnię literalną przepisu art. 26 ust. 7 pkt 2 ustawy o ochronie osób i mienia, gdyż w świetle powyższych przepisów zarówno złożone przez skarżącego świadectwo ukończenia Szkoły Podoficerskiej Milicji Obywatelskiej w P. jak i zaświadczenia o ukończeniu kursu doskonalenia zawodowego w KPP w B. nie potwierdzają posiadania przez niego kwalifikacji, o których mowa w art. 26 ust. 3 pkt 8 w związku z art. 26 ust. 7 pkt 2 ww. ustawy. Potwierdzeniem takim byłby dyplom lub świadectwo uczelni, szkoły oficerskiej lub podoficerskiej Policji lub Straży Granicznej. W rozpoznawanej sprawie należy podzielić stanowisko organu, iż dokumenty przedstawione przez stronę nie dotyczą także kursów prowadzonych zgodnie z przepisami wydanymi na podstawie art. 68 c ust. 1 ustawy o systemie oświaty, bowiem przepisy te określało rozporządzenie Ministra Edukacji i Nauki z dnia 3 lutego 2006 r. w sprawie uzyskiwania i uzupełniania przez osoby dorosłe wiedzy ogólnej, umiejętności i kwalifikacji zawodowych w formach pozaszkolnych (Dz. U. z 2006 r., nr 31, poz. 216). Nie są także świadectwem ukończenia szkolenia lub kursu: prowadzonego przez uczelnię lub służbę więzienną, a także świadectwem uczelni bądź szkoły oficerskiej lub podoficerskiej Policji albo Straży Granicznej. Zdaniem Sądu, nie zmienia powyższej oceny okoliczność, że przepisy ustawy o Policji uznały funkcjonariuszy MO za funkcjonariuszy Policji, gdyż nie można w tym zakresie stosować niedopuszczalnej analogii. Przepisy ustawy o ochronie osób i mienia wskazują bowiem – jako wymóg do uzyskania wpisu na listę kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej - na dyplomy oraz zaświadczenia m. in. Szkół Policji, a nie innych niewymienionych w tych przepisach organów, w tym poprzedzających ich powstanie, w tym także szkół Milicji Obywatelskiej. Zauważyć w tym miejscu trzeba, iż dokonując wykładni art. 26 ust. 7 pkt 2 ustawy o ochronie osób i mienia, należy mieć na uwadze, że od dnia 1 stycznia 2014 r. nie obowiązuje już rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 7 sierpnia 1998 r. w sprawie rodzajów dyplomów i świadectw wydawanych przez szkoły i inne placówki oświatowe, które potwierdzają uzyskanie specjalistycznych kwalifikacji w zakresie ochrony osób i mienia, minimalnego zakresu programów kursów pracowników ochrony fizycznej pierwszego i drugiego stopnia oraz zakresu obowiązujących tematów egzaminów i trybu ich, składania, składu komisji egzaminacyjnej i sposobu przeprowadzania egzaminu (Dz. U. z 1998 r. Nr 113, poz. 731 ze zm., zwane dalej: "rozporządzeniem z 1998 r."), które w § 2 ust. 2 regulowało przedmiotowe zagadnienie i wskazywało świadectwa szkół podoficerskich oraz dyplomy szkół oficerskich resoru spraw wewnętrznych i administracji w zakresie prawno-administracyjnej ochrony porządku publicznego, jako dokumenty potwierdzające uzyskanie specjalistycznych kwalifikacji w zakresie fizycznej ochrony osób i mienia. Ww. rozporządzenie zostało wydane na podstawie art. 35 ustawy o ochronie osób i mienia, który to przepis został uchylony z dniem 1 stycznia 2014 r. przez art. 9 pkt 13 ustawy o zmianie ustaw regulujących wykonywanie niektórych zawodów. Rozdział 5 ustawy o ochronie osób i mienia pn. "Wymagania kwalifikacyjne pracowników ochrony" otrzymał nowe brzmienie, które w odmienny sposób reguluje dokumentowanie uzyskania specjalistycznych kwalifikacji kandydata na pracownika ochrony osób i mienia. Porównując treść § 2 ust. 2 uchylonego ww. rozporządzenia z 1998 r. oraz art. 26 ust. 7 pkt 2 ustawy o ochronie osób i mienia należy zauważyć, że obecnie jedynie dyplomy lub świadectwa uczelni, szkół oficerskich lub podoficerskich Policji lub Straży Granicznej potwierdzają spełnienie wymogu posiadania przygotowania teoretycznego i praktycznego w zakresie wyszkolenia strzeleckiego, samoobrony, technik interwencyjnych oraz znajomość przepisów prawa związanych z wykonywaniem ochrony osób i mienia, o którym mowa w art. 26 ust. 3 pkt 8 tej ustawy. Ustawodawca nie przyznał uprawnień wynikających z art. 26 ust. 7 pkt 2 cytowanej ustawy absolwentom uczelni, szkół oficerskich lub podoficerskich resortu spraw wewnętrznych, a więc świadectwo ukończenia przez skarżącego Szkoły Podoficerskiej Milicji Obywatelskiej w P., która to szkoła funkcjonowała w ramach Ministerstwa Spraw Wewnętrznych, nie jest objęte dyspozycją tego przepisu. Podstawą uznania złożonego przez skarżącego świadectwa za spełniającego warunki z art. 26 ust. 3 pkt 8 w związku z art. 26 ust. 7 pkt 2 omawianej ustawy nie mogą być także cytowane wyżej przepisy ustawy o Policji, bowiem przepis art. 149 ust. 1 ustawy o Policji, z którego wynika, że z chwilą rozwiązania Milicji Obywatelskiej jej funkcjonariusze stają się policjantami, należy rozumieć jako ustawowe przeniesienie funkcjonariusza ze starej struktury milicyjnej do nowej struktury policyjnej na określone stanowisko służbowe. Tak więc przepis ten dotyczy uprawnień pracowniczych policjantów, którzy byli milicjantami przed wejściem w życie ustawy o Policji. W ocenie Sądu, także przepis art. 153 ustawy o Policji nie dotyczy przedmiotowego przypadku, ponieważ w znowelizowanej ustawie o ochronie osób i mienia brak jest odniesień do "Milicji Obywatelskiej" i "funkcjonariuszy Milicji Obywatelskiej", aby można było przez te pojęcia rozumieć "Policję" i "policjantów". Ww. przepis nie daje zatem podstawy do wpisania skarżącego na listę kwalifikowanych pracowników ochrony. Konkludując, w ocenie Sądu, dokonując oceny zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej pod względem zgodności z prawem uznać należało, że nie naruszają one prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na rozstrzygnięcie przedmiotowej sprawy, gdyż organy Policji obu instancji dokonały prawidłowej wykładni zastosowanych w niej przepisów, w tym w szczególności art. 26 ustawy o ochronie osób i mienia w brzmieniu zmienionym przez art. 9 pkt 12 ustawy o zmianie ustaw regulujących wykonywanie niektórych zawodów i obowiązującym od dnia 1 stycznia 2014 r. Sąd nie stwierdził także istotnego naruszenia w tym zakresie przez organy administracji przepisów postępowania. W związku z powyższym organy Policji zasadnie wydały odmowną decyzję w przedmiotowej sprawie na podstawie art. 29 ust. 5 ustawy o ochronie osób i mienia, z uwagi na niespełnienie przez kandydata wymogów z art. 26 ust. 3 pkt 8 tej ustawy. Z tych też powodów Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji wyroku.