VI SA/Wa 1604/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Czarnecki (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Henryka Lewandowska-Kuraszkiewicz Sędzia WSA Danuta Szydłowska Protokolant ref. staż. Monika Piotrowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 lutego 2012 r. sprawy ze skargi B. S.A. z siedzibą w G. na decyzję Komisji Nadzoru Finansowego z dnia [...] maja 2011 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej w związku ze stwierdzeniem naruszenia przez emitenta papierów wartościowych obowiązku przekazania informacji oddala skargę Decyzją z dnia [...] maja 2011 r. Komisja Nadzoru Finansowego utrzymała w mocy decyzję własną z dnia [...] grudnia 2010 r. nakładająca na spółkę [...] S.A. z siedzibą w G. (dalej: strona, spółka, Emitent) karę pieniężną w wysokości 300 000 zł (słownie trzysta tysięcy złotych) wobec stwierdzenia, że spółka [...] S.A. dopuściła się naruszenia art. 56 ust. 1 pkt 1 i art. 56 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o ofercie publicznej i warunkach wprowadzania instrumentów finansowych do zorganizowanego systemu obrotu oraz o spółkach publicznych (j. t. Dz. U. z 2009 r. Nr 184, poz. 1439, ze zm.) - dalej jako: ustawa o ofercie - nie wykonując w terminie obowiązku przekazania KNF, spółce prowadzącej rynek regulowany oraz do publicznej wiadomości informacji poufnej. Do wydania powyższej decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym; Postanowieniem z dnia [...] lipca 2010 r. Komisja Nadzoru Finansowego (dalej jako KNF) wszczęła postępowanie administracyjne mające na celu nałożenie kary administracyjnej w związku z podejrzeniem naruszenia przez spółkę art. 56 ustawy o ofercie. Na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego Komisja ustaliła następujący stan faktyczny: W dniu [...] lipca 2009 r. spółka [...] S.A. opublikowała raport bieżący nr [...], jako podstawę publikacji wskazała art. 56 ust. 1 pkt 1 ustawy o ofercie dotyczącego przekazywania do publicznej wiadomości informacji poufnych. Z treści raportu wynikał m.in. fakt zawarcia w dniu [...] lipca 2009 r. listu intencyjnego przez spółkę zależną R. P. S.A. z B.-P. S.A. Spółka poinformowała o wspólnym zamierzeniu stworzenia Grupy Kapitałowej w celu zintensyfikowania działań związanych z ich dalszym rozwojem w oparciu o synergię i poszerzanie udziału w rynku dyrybucji FMCG oraz rozwój ogólnopolskiego programu franszyzy. W dniu [...] października 2009 r. do spółki zależnej [...] S.A. – R. P. S.A. wpłynęło drogą elektroniczną (w formie zeskanowanego dokumentu) pismo ze spółki B.-P. S.A. dotyczące odstąpienia od realizacji zapisów listu intencyjnego zawartego w dniu [...] lipca 2009 r. Komisja ustaliła, iż w dniu [...] października 2009 r. skan pisma B.-P. S.A. z dnia [...] października 2009 r. został przekazany drogą elektroniczną spółce [...] przez R. P. S.A. List elektroniczny zawierał ponadto skan pisma wyjaśniającego R. P. S.A. z dnia [...] października 2009 r., podpisanego przez M. T. - Prezesa Zarządu R. P. S.A. (skierowanego do A. W. - Prezesa Zarządu [...] S.A.) oraz skan listu intencyjnego. W powyższym piśmie z dnia [...] października 2009 r. R. P. S.A. poinformowała stronę, że otrzymała pismo z B.-P. S.A. dotyczące przedmiotowego listu intencyjnego, z którego wynika, iż zamierzenia określone wspólnie przez strony nie zostały osiągnięte w zakreślonym terminie, przez co wszelkie intencje stron zawarte w liście przestają być wiążące. Wobec powyższego, zdaniem Komisji, już w ww. terminie spółka posiadała informację o treści pisma B.-P. S.A. z dnia [...] października 2009 r. tamującego prowadzenie dalszych uzgodnień w ramach listu intencyjnego zawartego pomiędzy ww. stronami (wysłanego zarówno drogą elektroniczną jak i pocztową w dniu [...] października 2009 r. przez B.-P. S.A. do R. P. S.A.). W dniu [...] października 2009 r. oryginał wyżej wymienionego pisma B.-P. S.A. został dostarczony pocztą do R. P. S.A. W tym samym dniu nastąpiło nadanie oryginału tego pisma przez R. P. S.A. do emitenta (spółki [...]). Dnia [...] października 2009 r. Prezes Zarządu R. P. S.A. poinformował Prezesa Zarządu [...] S.A., że pismo B.-P. S.A. otrzymał pocztą dnia [...] października 2009 r. Następnie w dniu [...] października 2009 r. spółka [...] opublikowała kolejny raport bieżący nr [...], z którego treści wynikało m.in., iż w dniu [...] października 2009 r. do [...] S.A. wpłynęło zawiadomienie zarządu R. P. S.A., o dokonanym odstąpieniu od realizacji zawartego listu intencyjnego przez B.-P. S.A., w związku z beskutecznym upływem terminów wyznaczonych przez strony listu intencyjnego w zakresie ustalenia parytetu udziałów stron w przyszłej strukturze. Podstawę prawną opublikowania ww. raportu bieżącego stanowił art. 56 ust. 1 pkt 1 ustawy o ofercie – informacje poufne. Na podstawie zebranego materiału dowodowego w sprawie, organ ustalił, że spółka zależna emitenta ([...]) – R. P. S.A., powzięła wiedzę o odstąpieniu przez spółkę B.-P. S.A. od realizacji zapisów listu intencyjnego w dniu [...] października 2009 r., a emitent opublikował ją dopiero w dniu [...] października 2009 r. Zgodnie z ustaleniami KNF, pismem z dnia [...] sierpnia 2010 r. spółka B.-P. poinformowała Komisję, iż w spotkaniu w dniu [...] lipca 2009 r., na którym doszło do podpisania przez B.-P. i R. P. s.a. listu intencyjnego uczestniczyli również przedstawiciele władz spółki [...]. Na spotkaniu tym została powołana "grupa robocza" z udziałem przedstawicieli spółki [...], która [...] sierpnia 2009 r. podpisała umowę o zachowaniu poufności. Wobec braku wstępnych ustaleń parytetów wymiany akcji, co miało być podstawą wszelkich dalszych prac i upływu terminu zgłoszenia do UOKiK zamiaru koncentracji, na ręce Prezesa Zarządu spółki R. P., B.-P. złożyła oświadczenie datowane na [...] października 2009 r. o uznaniu postanowień listu intencyjnego "...za nieaktualne, a negocjacje w sprawie stworzenia Grupy Kapitałowej za zakończone bez osiągnięcia porozumienia Stron". Komisja powołała się na dyspozycję z art. 56 ust. 2 pkt 1 ustawy o ofercie, która wymaga, by obowiązki informacyjne były wykonywane niezwłocznie. Wobec faktu, że definicja informacji poufnych obejmuje także informacje o zdarzeniach spodziewanych, nie znajdowało uzasadnienia oczekiwanie przez emitenta na przekształcenie się informacji o spodziewanym zdarzeniu cenotwórczym w informację o zajściu zdarzenia cenotwórczego. Zatem oczekiwanie emitenta na doręczenie oświadczenia o odstąpieniu od realizacji zapisów listu intencyjnego sporządzonego w formie pisemnej nie usprawiedliwia niewykonania przez niego obowiązku informacyjnego o fakcie otrzymania przez R. P. S.A. oświadczenia o odstąpieniu przez B.-P. S.A. od listu intencyjnego w formie elektronicznej. Z zebranego materiału dowodowego wynika, iż w dniu powzięcia przez spółkę zależną emitenta e-mailem pisma ze spółki B.-P. S.A., zawierającego informacje o odstąpieniu od realizacji listu intencyjnego, tj. [...] października 2009 r., powstał obowiązek informacyjny emitenta. Informacja o niedojściu do skutku zapisów listu intencyjnego (informacja poufna) powinna była zostać skierowana do publicznej wiadomości niezwłocznie po jej uzyskaniu przez emitenta, nie później niż w ciągu 24 godzin od tego momentu. Organ uznał, iż stwierdzone naruszenie ma charakter rażący, gdyż waga informacji nie przekazanej do publicznej wiadomości jest znaczna, tym samym prawo do informacji inwestorów i akcjonariuszy spółki publicznej zostało w istotny sposób naruszone, a okoliczności sprawy wskazują, że spółka mogła wykonać prawidłowo obowiązki informacyjne. O wysokości kary zdecydował fakt, iż naruszenie dotyczyło informacji o istotnej wadze dla inwestorów, jak również okoliczność, że emitent świadomie opóźnił publikację informacji. Wymierzając karę, Komisja uwzględniła sytuację finansową emitenta, który zgodnie ze sprawozdaniem finansowym za III kwartał roku 2010, opublikowanym w dniu [...] listopada 2010 r. odnotował stratę netto w wysokości 27 738 tys. zł, przy przychodach ze sprzedaży w wysokości 329 810 tys. zł. Pismem z dnia [...] stycznia 2011 r. spółka złożyła wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją administracyjną z dnia [...] grudnia 2010 r., wnosząc o uchylenie wskazanej wyżej decyzji w całości i umorzenie postępowania. Strona zarzuciła przedmiotowej decyzji naruszenie: - art. 61 § 1 k.c. w zw. z § 4 ust. 2 listu intencyjnego z dnia [...] lipca 2009 r. w zw. z art. 74 § 3 k.c. poprzez ich niezastosowanie, a w konsekwencji wadliwe przyjęcie, że skutek w postaci odstąpienia od realizacji ww. listu intencyjnego wystąpił już w dniu [...] października 2009 r. w wyniku otrzymania przez spółkę zależną emitenta pisma w formie skanu; - art. 96 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 56 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 56 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o ofercie, w zw. z art. 154 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o obrocie instrumentami finansowymi (Dz. U. Nr 183, poz. 1538 ze zm.), zwanej dalej ustawą o obrocie instrumentami finansowymi, poprzez błędną wykładnię polegającą na uznaniu, że z obowiązku niezwłocznego przekazania informacji poufnej do publicznej wiadomości, wynika obowiązek niezwłocznego pozyskania takiej informacji, co w konsekwencji prowadzi do niedozwolonego rozszerzenia zakresu odpowiedzialności za nieprzekazanie informacji poufnej; - art. 96 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 56 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 56 ust. 2 pkt 1 ustawy o ofercie, w zw. z art. 154 ustawy o obrocie instrumentami finansowymi, poprzez niewłaściwe zastosowanie wobec spółki sankcji administracyjnej za niedopełnienie obowiązku niezwłocznego przekazania do publicznej wiadomości informacji poufnej dotyczącej jej spółki zależnej, choć spółka sama takiej informacji nie posiadała; - art. 96 ust 1 pkt. 1 w zw. z art. 56 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 56 ust. 2 pkt 1 o ofercie, w zw. z art. 154 ustawy o obrocie instrumentami finansowymi, poprzez błędną wykładnię polegającą na uznaniu, że spółka dominująca może ponosić odpowiedzialność za niedopełnienie obowiązku niezwłocznego przekazania informacji poufnej dotyczącej jej spółki zależnej jedynie z powodu tego, że przepływ informacji w ramach grupy kapitałowej nie pozwala jej niezwłocznie uzyskać wszelkich informacji z otwartego katalogu informacji poufnych; - art. 96 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 56 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 56 ust. 2 pkt 1 ustawy o ofercie, w zw. z art. 154 ustawy o obrocie instrumentami finansowymi, poprzez błędną wykładnię polegającą na uznaniu, że spółka dominująca może ponosić odpowiedzialność za niedopełnienie obowiązku niezwłocznego przekazania informacji poufnej dotyczącej jej spółki zależnej w sytuacji, gdy przepisy prawa nie dają spółce dominującej, mogącej działać w stosunku do spółki zależnej jedynie w charakterze akcjonariusza, uprawnień do dowolnego kształtowania systemu obiegu informacji w spółce zależnej oraz w ramach grupy kapitałowej, ani nadzwyczajnych możliwości natychmiastowego uzyskania od spółki zależnej jakichkolwiek żądanych informacji; - art. 96 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 56 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 56 ust. 2 pkt 1 ustawy o ofercie, w zw. z art. 154 ustawy o obrocie instrumentami finansowymi, w zw. z art. 6 ust. dyrektywy 2003/6/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 stycznia 2003 r. w sprawie wykorzystywania poufnych informacji i manipulacji na rynku (nadużyć na rynku kapitałowym) Dz. Urz. WE L 96 z 12 kwietnia 2003 r., poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na wymierzeniu sankcji za nieprzekazanie informacji, która jedynie pośrednio dotyczy spółki i jako taka nie podlega obowiązkowi informacyjnemu; oraz - art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. poprzez poczynienie nieprawidłowych ustaleń odnośnie faktu i daty powzięcia przez spółkę informacji poufnej; - art. 107 § 1 i 3 k.p.a. poprzez niekonsekwentne i formułowane alternatywnie uzasadnienia przyjętych ustaleń i poczynionych na ich podstawie wniosków i rozstrzygnięć. Skarżąca spółka podniosła, iż do dnia [...] października 2009 r. nie było widomo, kiedy nastąpi zdarzenie cywilnoprawne w postaci rozwiązania listu intencyjnego, a e-mail z dnia [...] października 2009 r. był jedynie zapowiedzią zamiaru złożenia oświadczenia woli o określonej treści, więc nie było wiadomo, czy w ogóle i kiedy nastąpi skuteczne złożenie tego oświadczenia. Nie było jasne, czy przesyłka pocztowa z pismem spółki zależnej emitenta dotrze do rąk adresata, która mogła dotrzeć ze znacznym opóźnieniem lub nawet zaginąć. Skarżąca podniosła, że w dniach [...] października 2009 r. pomiędzy Prezesem B.-P. S.A. a Prezesem Zarządu [...] S.A. były prowadzone rozmowy co do możliwości kontynuacji realizacji ustaleń listu intencyjnego, w którym ustalono, że B.-P. przemyśli sprawę treści pisma wysłanego do R. P. i w ciągu kilku dni prześle pisemne stanowisko w sprawie. Wskazując, że pomimo wysłania przedmiotowego pisma drogą elektroniczną oraz pocztą spółka B.-P. S.A. nie uznawała sprawy za definitywnie i bezpowrotnie zakończoną. Spółka podkreśliła, iż skutek odstąpienia od realizacji listu intencyjnego wystąpił dopiero w dniu [...] października 2009 r. wraz z otrzymaniem przez spółkę zależną emitenta pisemnego oświadczenia spółki B.-P., a więc początkiem biegu terminu do publikacji informacji poufnej w przedmiotowej sprawie mógł być co najwyżej dzień [...] października 2009 r., a nie jak to błędnie i dowolnie przyjmuje Komisja już [...] października 2009 r. Zatem ustalenia KNF co do istotnego elementu stanu faktycznego są błędne, co czyni także wadliwym rozstrzygnięcie oparte na takich ustaleniach. Zdaniem spółki zaskarżona decyzja w sposób nieuprawniony poszerza zakres odpowiedzialności za nieterminowe wykonanie obowiązku informacyjnego, rozciągając ją bezpodstawnie także na etap obowiązku powzięcia wiadomości. Podstawą odpowiedzialności może być jedynie uchybienie w zakresie publikacji informacji poufnej, a nie w uzyskaniu tej informacji, tym bardziej, że nie dotyczy ona bezpośrednio emitenta, a spółki zależnej. Ponadto zdaniem spółki, przedmiotowa informacja w ogóle nie stanowiła informacji poufnej, podlegającej obowiązkowi publikacji, gdyż jedynie pośrednio dotyczy spółki. Zgodnie z dyrektywą 2003/6/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 stycznia 2003 r. w sprawie wykorzystywania poufnych informacji i manipulacji na rynku (Dz. Urz. WE L 96 z 12.04.2003) obowiązkiem podawania do publicznej wiadomości objęte są jedynie informacje dotyczące bezpośrednio emitenta. Zatem spółka nie może z tytułu naruszenia w powyżej wskazanym zakresie ponosić odpowiedzialności administracyjnej. W wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy Komisja Nadzoru Finansowego stwierdziła, że brak jest podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji oraz podtrzymała swoje stanowisko zawarte w decyzji I instancji, wobec stwierdzenia, że informacja, którą otrzymał R. P. od spółki B.-P. S.A., w dniu [...] października 2009 r. o odstąpieniu od realizacji zapisów listu intencyjnego była informacją poufną. Organ podniósł, że emitent miał obowiązek przekazania tej informacji do publicznej wiadomości w formie raportu bieżącego niezwłocznie, jednak nie później niż w ciągu 24 godzin od otrzymania tej informacji. Informację od spółki zależnej emitent otrzymał w dniu [...] października 2009 r., co potwierdza prezentata sekretariatu spółki [...] na piśmie R. P. z dnia [...] października 2009 r. Emitent nie wykonał ciążącego na nim obowiązku informacyjnego. Organ podkreślił, iż o rażącym charakterze naruszenia przesądza działanie emitenta, który świadomie opóźnił publikację raportu [...] do dnia [...] października 2009 r., pomimo iż wiedzę o odstąpieniu od realizacji listu intencyjnego uzyskał od swojej spółki zależnej w dniu [...] października 2009 r., w kontekście daty pierwszego dnia notowań akcji nowej emisji w dniu [...] października 2009 r. Zwłoka w publikacji zabezpieczać miała korzystne warunki sprzedaży akcji nowej emisji przez członków organów emitenta. Gdyby bowiem przedmiotowa informacja poufna, o wyraźnym wydźwięku negatywnym, niwecząca plany ekspansji emitenta, została przekazana przed dniem [...] października 2009 r., mogłoby dojść do istotnego obniżenia kursu akcji emitenta. W wydanej decyzji organ wskazał na treść korespondencji e-mail prowadzonej pomiędzy osobami z sekretariatu emitenta, a członkiem jego Rady Nadzorczej, z której wynika, iż spółka zależna emitenta miała świadomość ciężaru gatunkowego przedmiotowej informacji. Ponadto KNF nie dała wiary argumentom strony odnośnie wątpliwości dotyczących wiedzy i pewności - czy i kiedy pismo B.-P. S.A. z dnia [...] października 2009 r. wysłane zostało pocztą. Niezależenie od powyższego, emitent miał obowiązek, poinformować o spodziewanych zdarzeniach, które są zasadnie oczekiwane przez rynek i Komisję. Nakładając karę pieniężną KNF uwzględniła sytuację finansową spółki dostosowując wysokość kary to tej okoliczności. Pismem z dnia [...] czerwca 2011 r. skarżąca spółka [...] wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Komisji Nadzoru Finansowego z dnia [...] maja 2011 r., wnosząc o jej uchylenie w całości oraz zasądzenie kosztów postępowania sądowego. W uzasadnieniu przywołała zarzuty oraz argumenty na ich poparcie, przedstawione we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Komisja Nadzoru Finansowego w odpowiedzi na skargę wniosła o jej oddalenie, przywołując dotychczasowe stanowisko zawarte w uzasadnieniach obu instancji. Na rozprawie skarżąca zakwestionowała uzasadnienie decyzji, jako nie pochodzące od Komisji Nadzoru Finansowego podkreślając, iż uchwała podjęta przez ten organ nie zawiera motywów, które znalazły się w uzasadnieniu obu decyzji oraz stwierdzenie o rażącym naruszeniu obowiązków informacyjnych, co mogło mieć wpływ na wysokość nałożonej kary pieniężnej. W odpowiedzi KNF złożyła załącznik do protokółu z wnioskiem o oddalenie skargi oraz regulamin działania Komisji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje; Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Chodzi więc o kontrolę aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywaną pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności. Sprawy należące do właściwości sądów administracyjnych rozpoznają, w pierwszej instancji, wojewódzkie sądy administracyjne (art. 3 § 1 ww. ustawy). Rozpoznając sprawę w świetle powołanych wyżej kryteriów należy uznać, iż skarga jest niezasadna. Sąd w pierwszej kolejności chciałby odnieść się do zarzutu skarżącej zawartego w załączniku złożonym na rozprawie, iż uzasadnienie zawarte w decyzjach nie pochodzi od organu (Komisji Nadzoru Finansowego), gdyż uchwały podjęte przez ten organ nie zawierają uzasadnienia, co w rezultacie prowadziło skarżącą do wniosku, że Przewodniczący Komisji w sposób nieuprawniony zastąpił w tym zakresie organ. Zgodnie z art. 11 ust. 1 ustawy o nadzorze nad rynkiem finansowym Komisja w zakresie swojej właściwości podejmuje uchwały, w tym wydaje decyzje administracyjne i postanowienia, określone w przepisach odrębnych. Uchwały w imieniu Komisji podpisuje Przewodniczący Komisji lub Zastępca Przewodniczącego (ust. 3). W toku postępowania administracyjnego do akt organ załączył uchwałę nr [...] podjętą w dniu [...] grudnia 2010 r. zawartą w protokóle nr [...] posiedzenia Komisji Nadzoru Finansowego z tego samego dnia oraz decyzję z tego samego dnia (oba dokumenty podpisane przez Przewodniczącego Komisji), a także uchwałę nr [...] z dnia [...] maja 2011 r. zawartą w protokóle nr [...] posiedzenia Komisji Nadzoru Finansowego z tego samego dnia oraz decyzję z tego samego dnia (oba dokumenty również podpisane przez Przewodniczącego Komisji). Jak wynika z protokółów posiedzenia Komisji obie uchwały zostały podjęte jednomyślnie przy obecności (co wynika z listy obecności) czterech członków Komisji w tym Przewodniczącego, a więc zgodnie z przepisem art. 11 ust. 2 ustawy o nadzorze. Z obu protokółów posiedzenia Komisji wynika, że Komisja zapoznała się ze stanem faktycznym sprawy i ze stanowiskami skarżącej spółki. Szczegółową organizację i tryb pracy Komisji określa regulamin Komisji uchwalony przez Komisję (art. 11 ust. 4 ustawy o nadzorze). W oparciu o wymieniony przepis Komisja Nadzoru Finansowego uchwałą nr [...] z dnia [...] stycznia 2008 r. uchwaliła regulamin Komisji Nadzoru Finansowego wprowadzając jego zmianę uchwałą nr [...] z dnia [...] stycznia 2011 r. dotyczącą § 15 ust. 1, ust. 2 i ust. 7. W myśl § 14 Regulaminu Komisji Przewodniczący Komisji po wyczerpaniu danego punktu porządku obrad zarządza głosowanie o ile punkt wymaga głosowania oraz informuje o jego wynikach (ust. 1). W trakcie głosowania nad uchwałami, które jest jawne, członek Komisji może oddać głos za "za", "przeciw" lub "wstrzymujący się" (§ 14 ust. 2 i 3 Regulaminu). Komisja podejmuje uchwały zwykłą większością głosów w obecności co najmniej czterech jego członków, w tym Przewodniczącego lub Zastępcy, a przy równej ilości głosów decyduje głos Przewodniczącego (§ 14 ust. 5 Regulaminu). Przepis § 14 Regulaminu Komisji nie wprowadza obowiązku Komisji uzasadnienia uchwały. Posiedzenia Komisji są protokołowane, a zawartość protokółu określa § 15 Regulaminu Komisji z podaniem w ust. 5 i 6, iż protokół ten powinien zawierać informację o wynikach głosowania ze wskazaniem sposobu głosowania przez poszczególnych członków Komisji oraz informację o uchwałach przyjętych przez Komisję. Zatem protokół z zawartą w nim uchwałą Komisji również nie musi zawierać uzasadnienia uchwały, natomiast oba protokóły Komisji informacje wskazane w § 15 ust. 5 i ust. 6 zawierały. Jednocześnie, co już nadmieniono, z obu protokółów posiedzenia Komisji jednoznacznie wynika, że Komisja zapoznała się ze stanem sprawy, będącej przedmiotem obrad i podjętych uchwał i w tych samych dniach, w których Komisja podjęła obie uchwały, zostały wydane decyzje. Uznając wymieniony zarzut skarżącej za niezasadny należy stwierdzić, iż treść rozstrzygnięcia zawartego w podjętych przez Komisję uchwałach została jednoznacznie przez Komisję zaakceptowana, a następnie po nadaniu jej formy decyzji administracyjnej, podpisana przez Przewodniczącego Komisji. Jak podkreślał Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 12 grudnia 2003 r. wydanym w sprawie III RN 135/03 decyzja administracyjna organu kolegialnego jest "opatrywana podpisami" osób uczestniczących w jej przyjęciu albo w postaci odrębnego dokumentu podpisanego przez wszystkie osoby uczestniczące w jego przyjęciu, albo też poprzez ujęcie treści rozstrzygnięcia przyjętego w wyniku głosowania w protokole posiedzenia, do którego załączona jest podpisana przez uczestników posiedzenia lista obecności członków organu kolegialnego. Taka praktyka podpisywania decyzji administracyjnych (art. 104 k.p.a.) podejmowanych przez kolegialne organy orzekające jest zgodna z art. 107 § 1 k.p.a. Zatem podjęcie przez Komisję uchwały i następnie nadanie jej jedynie formy decyzji administracyjnej, było zgodne m. in. z wymaganiami przepisu art. 107 § 1 k.p.a. Decyzje administracyjne zostały wydane przez Komisję Nadzoru Finansowego i podpisane przez Przewodniczącego Komisji, a więc nie miał zastosowania tryb wskazany przez przepis art. 12 ust. 1 ustawy o nadzorze – udzielenie Przewodniczącemu Komisji upoważnienia przez Komisję do wydania decyzji. W związku z powyższym, Sąd w składzie orzekającym, uznał za chybiony zarzut skarżącej, jakoby również motywy decyzji administracyjnej nie odpowiadały stanowisku Komisji podejmującej obie uchwały i w konsekwencji nie pochodziły od tego organu. Jeżeli bowiem podjęte na posiedzeniu Komisji rozstrzygnięcia (uchwały), mające znamiona prawne decyzji administracyjnych, uzyskały taką postać zmaterializowaną w formie stosownych zapisów w protokole posiedzeń tego organu, a integralną częścią tego protokołu były listy obecności członków Komisji (pozwalające na jednoznaczne ustalenie imion i nazwisk oraz stanowisk służbowych osób uczestniczących w tym posiedzeniu i w pracach tego organu), to w sensie formalnym oznacza to, iż osoby podpisane na liście obecności uczestniczyły także w podjęciu tych konkretnych rozstrzygnięć mających znamiona decyzji administracyjnych, które zgodnie z art. 11 ust. 3 w związku z ust. 1 ustawy o nadzorze, podpisał Przewodniczący Komisji. Zgodnie z ustaleniami Komisji Nadzoru Finansowego list intencyjny z dnia [...] lipca 2009 r. zawarty pomiędzy B.-P. S.A. i R. P. S.A. (spółką zależną [...] S.A.) określał harmonogram realizacji ustalonej strategii z podaniem dat realizacji tego harmonogramu z jednoczesnym zaznaczeniem poufności negocjacji. Jak wynika z ustaleń organu administracji, spółka B.-P. pismem przesłanym do Prezesa Zarządu R. P. S.A. z dnia [...] października 2009 r. oświadczyła, że "... zamierzenia objęte ... listem intencyjnym uważam za nieaktualne, a negocjacje w sprawie stworzenia Grupy Kapitałowej za zakończone bez osiągnięcia porozumienia Stron. Niezależnie od powyższego, podkreślam gotowość kontynuowania i dalszego rozwoju naszej jak dotąd bardzo udanej współpracy w ramach wzajemnych kontaktów handlowych". W ocenie Sądu w składzie orzekającym cytowanego oświadczenia spółki B.-P. nie sposób odczytać inaczej, jak ustalił to organ administracji, tj. jako stwierdzenia o nieaktualności dalszego działania stron w ramach listu intencyjnego z [...] lipca 2009 r. Ostatni akapit powyższego oświadczenia spółki B.-P. odnosi się do możliwości kontynuowania współpracy handlowej o dotychczasowym charakterze i w niczym nie zmienia stanowiska spółki w przedmiocie nieaktualności listu intencyjnego. Kwestia odnosząca się do poufności zamierzeń wynikających z listu intencyjnego została wprost w tym dokumencie zadekretowana. Stąd stwierdzenia skarżącej o braku poufności nie znajduje uzasadnienia. Informacja poufna została precyzyjnie zdefiniowana przez przepis art. 154 ustawy o obrocie instrumentami finansowymi, którą na potrzeby niniejszej sprawy można by sprecyzować jako informację, która wskazuje na okoliczności lub zdarzenia, które wystąpiły lub których wystąpienia można zasadnie oczekiwać, a jej charakter w wystarczającym stopniu umożliwia dokonanie oceny potencjalnego wpływu tych okoliczności lub zdarzeń na cenę lub wartość instrumentów finansowych lub na cenę powiązanych z nimi pochodnych instrumentów finansowych, która nie została przekazana do publicznej wiadomości, a której przekazania, zgodnie z przyjętymi praktykami rynkowymi, mogliby oczekiwać uczestnicy tego rynku. W warunkach przepisu art. 154 ustawy o obrocie instrumentami finansowymi oświadczenie spółki B.-P. o nieaktualności listu intencyjnego z [...] lipca 2009 r. powinno być znane inwestorom, jako że miało wpływ na notowania akcji na rynku. W związku z tym po stronie skarżącej (spółki [...]) wystąpił obowiązek określony przepisem art. 56 ustawy o ofercie publicznej. Stosownie do przepisu art. 56 ust. 1 pkt 1 ustawy o ofercie emitent papierów wartościowych dopuszczonych do obrotu na rynku regulowanym jest obowiązany, z zastrzeżeniem ust. 6 (przepis ten nie ma zastosowania w sprawie), do równoczesnego przekazywania Komisji, spółce prowadzącej ten rynek regulowany oraz do publicznej wiadomości informacji poufnych, w rozumieniu art. 154 ustawy o obrocie instrumentami finansowymi. W rozumieniu tego przepisu (art. 56 ust. 1 pkt 1 ustawy o ofercie) skarżąca spółka [...] była obowiązana do przekazania informacji wynikającej z pisma spółki B.-P. z dnia [...] października 2009 r. w terminie określonym w ust. 2 pkt 1 art. 56 wymienionej ustawy niezwłocznie po zajściu zdarzeń lub okoliczności, które uzasadniają ich przekazanie, lub po powzięciu o nich wiadomości, nie później jednak niż w terminie 24 godzin. Jak podkreślał Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 8 września 2006 r. wydanym w sprawie VI SA/Wa 1041/06 (którego teza pozostaje aktualna w obecnym stanie prawnym) uczestnicy rynku, a zwłaszcza podmioty emitujące papiery wartościowe, obowiązane są do informowania inwestorów o wszystkich istotnych zdarzeniach, które mogą mieć wpływ na rynkową wycenę papierów wartościowych, a całość infrastruktury rynku kapitałowego służy równemu i prostemu dostępowi do tych informacji. Zasadę tę wyznaczają zatem dwa podstawowe wymogi: informowania rynku przez emitentów oraz równy (niedyskryminujący nikogo) dostęp do informacji. Sąd orzekający w sprawie pogląd ten podziela, jako że niepodanie do wiadomości publicznej w terminie zakreślonym przez przepis art. 56 ust. 2 pkt 1 ustawy o ofercie informacji spółki B.-P. o nieaktualności listu intencyjnego miało, w ocenie Sądu, wpływ na wycenę rynkową akcji emitenta. Organ administracji zasadnie podkreślał, że ujawnienie informacji o nieaktualności listu intencyjnego po dacie pierwszych notowań akcji nowej emisji w dniu [...] października 2009 r., gdyż spółka informację podała dopiero [...] października 2009 r., miało istotny i wymierny wpływ na kurs akcji emitenta. Z ustaleń organu administracji publicznej (zgodnych z ustaleniami spółki [...]) wynika, iż [...] października 2009 r. spółka B.-P. poinformowała spółkę R. P. S.A. o nieaktualności listu intencyjnego z dnia [...] lipca 2009 r. i o zakończeniu negocjacji "...bez osiągnięcia porozumienia Stron". Spółka R. P. następnego dnia ([...] października 2009 r.) poinformowała spółkę [...] o otrzymanym oświadczeniu od spółki B.-P. załączając to oświadczenie, a sekretariat spółki [...] potwierdził wpłynięcie pisma R. P. S.A. w dniu [...] października 2009 r. Następnie [...] października 2009 r. spółka R. P. otrzymała od spółki B.-P. oryginał jej oświadczenia wysyłając tego samego dnia tę informację do spółki [...]. W tej sytuacji wobec treści oświadczenia spółki B.-P. zbędne stało się dalsze oczekiwanie przez skarżącą na zmianę stanowiska spółki B.-P., gdyż już pierwsze pismo B.-P. S.A. otrzymane przez skarżącą od R. P. S.A. w dniu [...] października 2009 r. stanowiło wystarczającą podstawę do poddania się rygorom przepisu art. 56 ustawy o ofercie publicznej. Komisja Nadzoru Finansowego kilkakrotnie zwracała uwagę w obu decyzjach administracyjnych na tę okoliczność w relacji do obowiązku z art. 56 ust. 2 pkt 1 ustawy o ofercie. Przepisy art. 56 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 pkt 1 ustawy o ofercie, wykładane łącznie z art. 154 ustawy o obrocie instrumentami finansowymi, stanowią podstawę do przyjęcia, że bieg terminu wykonania obowiązku przekazania informacji poufnych rozpoczyna się od zajścia zdarzeń lub okoliczności uzasadniających przekazanie tych informacji, w przypadku informacji dotyczących bezpośrednio emitenta, a wobec informacji poufnych dotyczących emitenta pośrednio, od powzięcia wiadomości o takich zdarzeniach lub okolicznościach, nie później jednak niż w terminie 24 godzin. Z ustaleń organu administracji (zgodnych ze stanowiskiem skarżącej) jednoznacznie wynika, że skarżąca powzięła wiadomość o nieaktualności listu intencyjnego w dniu [...] października 2009 r. i tę datę, od której należało liczyć obowiązek informacyjny, KNF kilkakrotnie akcentowała w zaskarżonej decyzji. Przepis art. 56 ust. 2 pkt 1 ustawy o ofercie określa obowiązek przekazania informacji przez emitenta, nie uzależniając wykonania tego obowiązku od jakiegokolwiek potwierdzenia lub zatwierdzenia otrzymanej informacji. Nie zakreśla zatem emitentowi żadnych dodatkowych obowiązków weryfikacji otrzymanej informacji, ani nie daje uprawnień do innego pojmowania tego obowiązku, zakreślając jedynie zachowanie terminu nieprzekraczającego 24 godzin. Co do wiarygodności źródła informacji o nieaktualności listu intencyjnego skarżąca nie podnosiła zastrzeżeń, ani nie przedstawiała w tym zakresie dowodów na brak tej wiarygodności. Nie powinno również budzić wątpliwości znaczenie tej informacji dla inwestorów na rynku papierów wartościowych i w tej kwestii Komisja Nadzoru Finansowego wypowiedziała się z zachowaniem przepisów postępowania, w szczególności zgodnie z art. 107 § 3 k.p.a. podkreślając, że niezwłoczne informowanie rynku w sposób należyty i przejrzysty o istotnych zdarzeniach dotyczących spółki publicznej jest jednym z podstawowych jej obowiązków. Zachowanie takie ma na celu ochronę interesu inwestorów i akcjonariuszy jako uczestników rynku kapitałowego. W rozpoznawanej sprawie jest poza sporem, że skarżąca spółka termin przekazania informacji o nieaktualności listu intencyjnego naruszyła, publikując informację dopiero [...] października 2009 r., a więc daleko później od jej otrzymania ([...] października 2009 r.) oraz z naruszeniem warunku z art. 56 ust. 2 pkt 1 ustawy o ofercie. W przypadku zatem gdy emitent lub wprowadzający nie wykonuje albo wykonuje nienależycie obowiązki, o których mowa w art. 56 ustawy o ofercie, Komisja Nadzoru Finansowego może, biorąc pod uwagę w szczególności sytuację finansową podmiotu, na podstawie art. 96 ust. 1 pkt 1 tej ustawy, wydać decyzję o nałożeniu kary pieniężnej do wysokości 1.000.000 zł. Decyzja o nałożeniu kary pieniężnej w trybie art. 96 ust. 1 pkt 1 ustawy o ofercie jest decyzją uznaniową (wyrok NSA z dnia 4 kwietnia 2008 r. w sprawie II GSK 429/07). Jak zaznaczał bowiem NSA, wskazuje na to przede wszystkim użycie przez prawodawcę, w treści powołanego wyżej przepisu prawa, wyrażenia "może", co powoduje, że organ na podstawie tego ustawowego upoważnienia ma możliwość wyboru właściwego rozstrzygnięcia. Oczywiście uznanie administracyjne nie może oznaczać dowolności w podejmowaniu rozstrzygnięć, a organ jest zobowiązany do działania w granicach prawa, przy uwzględnieniu interesu społecznego i słusznego interesu obywateli i przy spełnieniu takich wymagań, w ocenie Sądu orzekającego w sprawie, zostały wydane obie decyzje. Mając na względzie sytuację finansową spółki [...] Komisja Nadzoru Finansowego nałożyła na skarżąca karę pieniężną w kwocie 300 000 zł uzasadniając jej wysokość także rangą i okolicznościami naruszenia oraz mając na uwadze cele represyjno – prewencyjne kary, biorąc pod uwagę wyniki finansowe spółki wskazane w skonsolidowanym raporcie rocznym za 2010 r. – ostatnim jaki został opublikowany przed wydaniem decyzji. Komisja uznała, że sytuacja finansowa skarżącej spółki po wydaniu decyzji nie uległa pogorszeniu w zakresie jaki uzasadniałby obniżenie kary pieniężnej. Zatem, zdaniem Sądu, kryteria określone dla wydania decyzji o charakterze uznaniowym nie zostały naruszone. W tych warunkach Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.