VI SA/Wa 1606/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Andrzej Czarnecki po rozpoznaniu 23 września 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku K. M. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi K. M. na decyzję Ministra Administracji i Cyfryzacji z [...] lutego 2014 r., nr [...] w przedmiocie nałożenia opłaty za używanie niezarejestrowanych odbiorników telewizyjnych postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Skarżąca K. M. wniosła za pośrednictwem Ministra Administracji i Cyfryzacji skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję ww. organu z [...] lutego 2014 r., w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej. W treści skargi pełnomocnik strony wniósł m. in. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Uzasadnieniem wniosku było oświadczenie o trudnej sytuacji strony skarżącej, z uwagi na sezonowy charakter działalności gospodarczej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Stosownie do treści art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. 2012 poz. 270 ze zm.; zwane dalej p.p.s.a.), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Zgodnie natomiast z § 3 powołanego przepisu po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z treści przytoczonego przepisu wynika, że co do zasady wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonej decyzji. Postanowienie o wstrzymaniu wykonania aktu w całości lub w części stanowi zatem odstępstwo od tej generalnej reguły i jako takie jest dopuszczalne jedynie po spełnieniu określonych w ustawie Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi przesłanek. Wstrzymanie upada w razie wydania przez sąd pierwszej instancji orzeczenia kończącego postępowanie, o czym stanowi art. 61 § 6 p.p.s.a. Rozstrzygając w oparciu o art. 61 § 3 p.p.s.a. Sąd jest związany zamkniętym katalogiem przesłanek pozytywnych. Ustawa wymienia w tym przepisie dwie przesłanki: niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody oraz niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z 20 grudnia 2004 r., sygn. akt GZ 138/04 stwierdził, że chodzi o taką szkodę, zarówno majątkową jak i niemajątkową, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowania ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Nadto jak wynika z analizy orzecznictwa sądów administracyjnych, warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Uzasadnienie wniosku winno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione. (por. B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka–Medek Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Kraków 2005, s. 166-168). Inicjatywa do wykazania okoliczności potwierdzających istnienie przesłanek uzasadniających wstrzymanie wykonania decyzji przysługuje stronie skarżącej. W ocenie Sądu argumentacja przedstawiona przez pełnomocnika strony skarżącej jest niewystarczająca do uznania, że w niniejszej sprawie zachodzą okoliczności stwarzające możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Podkreślić należy, że dla wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, nie jest wystarczające samo twierdzenie strony, nie potwierdzone odpowiednią dokumentacją. Uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 5 grudnia 2012 r. sygn. akt II GZ 457/12, Lex nr 1240681). Należy podkreślić, iż samo oświadczenie, iż uiszczenie kary pieniężnej spowoduje znaczną dolegliwość dla skarżącej, nie jest przesłanką uzasadniającą wstrzymanie wykonania decyzji. Pełnomocnik reprezentujący skarżącą ograniczył się jedynie do ogólnikowego stwierdzenia o dużej uciążliwości nałożonej kary, nie potwierdzając trudnej sytuacji finansowej strony odpowiednimi dowodami. Do Sądu nie dostarczono bowiem dokumentów świadczących o trudnej sytuacji majątkowej strony skarżącej stanowiących przesłankę do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Na marginesie wskazać również należy, że dochodzone od skarżącej świadczenie ma charakter pieniężny i podlega zwrotowi w sytuacji wydania korzystnego dla niej rozstrzygnięcia, co będzie prowadzić do bezpośredniego przywrócenia stanu poprzedniego. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., należało orzec jak w sentencji postanowienia.