VI SA/Wa 1619/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Aneta Lemiesz (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Pamela Kuraś - Dębecka Sędzia WSA Ewa Frąckiewicz po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 13 lipca 2017 r. sprawy ze skargi T. A. na postanowienie Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] czerwca 2016 r., nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy oddala skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego ("GITD") - postanowieniem z dnia [...] czerwca 2016 r. znak: [...] - wydanym na podstawie art. 59 § 1 i 2 w zw. z art. 58 k.p.a., odmówił przywrócenia terminu do wniesienia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy od decyzji z dnia [...] grudnia 2014 r. w przedmiocie nałożenia na Pana T. A. ("skarżący") kary pieniężnej w wysokości 3 000 zł. Do wydania powyższego rozstrzygnięć doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym. GITD decyzją z dnia [...] grudnia 2014 r. nr [...] nałożył na T. A. karę pieniężną w wysokości 3.000 zł za naruszenie przepisów ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2015 r. poz. 460, ze zm.), w postaci przejazdu po drodze krajowej z naruszeniem obowiązku uiszczenia opłaty elektronicznej. Decyzja ta została wysłana do skarżącego w dniu [...] grudnia 2014 r. Przesyłka zawierająca ww. decyzję została po raz pierwszy awizowana dnia 19 grudnia 2014 r., zaś po raz drugi - w dniu 29 grudnia 2014 r. Po dwukrotnym awizowaniu jej przez pocztę - wobec nieodebrania jej przez adresata - przesyłka w dniu 5 stycznia 2015 r. została zwrócona do siedziby GITD z adnotacją "zwrot nie podjęto w terminie". Organ ww. doręczenie uznał za skuteczne w trybie art. 44 § 4 k.p.a. i dokonane w dniu 2 stycznia 2015 r. Pismem z dnia 18 lutego 2016 r., nadanym w Urzędzie Pocztowym w dniu 19 lutego 2016 r., Pan T. A.złożył wniosek o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. W uzasadnieniu wskazał, że nie dochował przewidzianego terminu, gdyż nie otrzymał i nigdy nie zapoznał się z decyzją GITD, która jest podstawą prowadzonej przeciwko niemu egzekucji administracyjnej. W skrzynce nie pozostawiono bowiem awiza i na tę okoliczność wniósł o przeprowadzenie dowodu z przesłuchania żony - Pani K. A. Skarżący wyjaśnił, iż o sprawie dowiedział się odbierając list polecony w dniu 12 lutego 2016 r. od Naczelnika Urzędu Skarbowego w [...]. W dniu 10 maja 2016 r. wpłynęło do organu - skierowane do skarżącego - pismo Poczty Polskiej S.A. z dnia 8 kwietnia 2016 r., stanowiące odpowiedź na jego skargę z dnia 24 marca 2016 r., w której skarżący zakwestionował prawidłowość doręczenia przesyłki poleconej nr [...]. Kierownik Działu Operacyjnego Poczty Polskiej S.A. wskazał, iż wyniki przeprowadzonej kontroli nie dały podstaw do uwzględnienia za zasadne wnoszonych w skardze zarzutów. Zarówno informacje umieszczone w informatycznym systemie śledzenia przesyłek, jak i złożone wyjaśnienia przez listonoszy świadczą o prawidłowym zrealizowaniu usługi doręczenia ww. przesyłki poleconej. Na podstawie przeprowadzonej analizy systemu, Poczta Polska stwierdziła, iż listonosz z Urzędu Pocztowego w [...] w dniu 19 grudnia 2014 r. posiadał w doręczeniu kwestionowaną przesyłkę i z uwagi na nieobecność osoby uprawnionej do jej odbioru sporządził zawiadomienie o awizowaniu umieszczając je w drzwiach posesji, celem odbioru przesyłki we właściwej placówce pocztowej operatora. Powyższą czynność potwierdza pisemne oświadczenie pracownika operatora pocztowego. Również powtórne zawiadomienie zgodnie z oświadczeniem listonosza zostało doręczone w dniu 30 grudnia 2014 r. zgodnie z obowiązującymi w tym zakresie procedurami i umieszczone w przypisanej przegródce nr [...] w zestawie oddawczych skrzynek pocztowych zainstalowanych przy ul. [...] w [...]. W ocenie Kierownika Działu Operacyjnego Poczty Polskiej S.A. nie było podstaw do podważania wiarygodności wyjaśnień złożonych przez listonoszy oraz dowodów potwierdzających, że pracownicy Poczty Polskiej S.A. zaniedbują obowiązki służbowe. W tych okolicznościach zostało wydane wymienione na wstępie postanowienie GITD z dnia [...] czerwca 2016 r. W uzasadnieniu organ wskazał, że skarżący nie wykazał braku swej winy w uchybieniu terminu do wniesienia wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy bowiem nie uprawdopodobnił przeszkód nie do przezwyciężenia, które uniemożliwiły podjęcie czynności w terminie. Organ podkreślił, że z dołączonego do akt sprawy pisma Poczty Polskiej S.A. z dnia 8 kwietnia 2016 r. wynika, że prawidłowo zrealizowano usługę doręczenia przesyłki poleconej zawierającej decyzję GITD. Organ rozpatrując wniosek dał wiarę przesłanym przez podmiot odpowiedzialny za doręczania przesyłek informacjom dotyczącym prawidłowego doręczenia przesyłki zawierającej decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] grudnia 2016 r. i uznał je za wystarczające do wydania rozstrzygnięcia w sprawie. Powyższe postanowienie GITD zostało zaskarżone przez Pana T. A. do WSA w Warszawie. W skardze zarzucono naruszenie art. 7 k.p.a., 8 k.p.a., 44 § 4 k.p.a., 73 k.p.a. w zw. art. 77 § 1 k.p.a., art. 78 § 1 k.p.a. poprzez zaniechanie wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego, a przez to zaniechanie dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego co do daty odebrania decyzji z dnia [...] grudnia 2014 r., a ponadto uniemożliwienie skarżącemu czynnego udziału w sprawie i wypowiedzenia się co do zebranych dowodów. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia, zasądzenie kosztów, a także ustanowienie profesjonalnego pełnomocnika. W uzasadnieniu podniósł, że o fakcie nałożenia kary pieniężnej dowiedział się po otrzymaniu w dniu 12 lutego 2016 r. zawiadomienia od Naczelnika Urzędu Skarbowego w [...] z dnia [...] lutego 2016 r. o zajęciu rachunku bankowego. W wyniku powyższego, pismem z dnia 18 lutego 2016 r. złożył zażalenie w postępowaniu egzekucyjnym oraz odwołanie od decyzji z dnia [...] grudnia 2014 r. wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania. Skarżący wskazał, że o ile korespondencja z Urzędem Skarbowym przebiegła sprawnie to korespondencja z GITD, już nie. Wyjaśnił, że jego żona w dniach, w których pozostawiono awizo przebywała z chorym dzieckiem w domu. W trakcie korespondencji z placówką pocztową uzyskał informacje, że "z ich strony wszystko było w porządku". Natomiast nie otrzymał żadnego dowodu potwierdzającego fakt prawidłowego dostarczenia decyzji. Zauważył też, że doręczenie decyzji nastąpiło w sposób sprzeczny z art. 44 k.p.a., albowiem na kopercie, jak i na zwrotnym potwierdzeniu odbioru, nie znalazły się dokładne informacje odnośnie doręczeń, m.in. czy i w jaki sposób powiadomiono skarżącego o przesyłce, jak również gdzie umieszczono zawiadomienie o pozostawieniu pisma w urzędzie pocztowym, a także w którym urzędzie pocztowym w [...] ją pozostawiono. Skarżący przedstawił również argumentację odnoszącą się do wydanej przez GITD decyzji nakładającą karę pieniężną. W odpowiedzi na skargę GITD wniósł o oddalenie jej w całości. W toku postępowania sądowoadministracyjnego, skarżący nadesłał do akt kilka pism procesowych stanowiących głównie skargi składane do Poczty Polskiej, a także odpowiedzi na nie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Z 2016 r., poz. 1066) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Sąd rozstrzyga przy tym w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz. U. z 2017 r., poz. 1369, dalej "p.p.s.a."). Badając skargę według powyższych kryteriów Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zaskarżone postanowienie GITD nie narusza przepisów w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Powyższe - w świetle art. 151 p.p.s.a. - skutkuje oddaleniem skargi. Na wstępie należy wskazać, że zgodnie z treścią art. 58 § 1 k.p.a. w razie uchybienia terminu należy przywrócić termin na prośbę zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jego winy. Jak wskazano w § 2 tego przepisu, prośbę o przywrócenie terminu należy wnieść w ciągu siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu. Jednocześnie z wniesieniem prośby należy dopełnić czynności, dla której określony był termin. W ocenie Sądu, wobec wskazania przez skarżącego, że dowiedział się o wydaniu decyzji GITD z dnia [...] grudnia 2014 r. dopiero w dniu 12 lutego 2016 r. odbierając list polecony informujący o zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego, oraz uwzględniając fakt, że razem z wnioskiem o przywrócenie terminu skarżący złożył wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, należało przyjąć, że organ postąpił prawidłowo dokonując merytorycznego rozpoznania wniosku o przywrócenie terminu nadanego w dniu 19 lutego 2016 r. Wniosek ten nie zawierał bowiem braków formalnych. Przechodząc zaś do kontroli merytorycznego rozpoznania przez organ ww. wniosku, Sąd wskazuje, że ze znajdującej się w aktach kontrolowanego postępowania administracyjnego koperty zawierającej decyzję GITD z dnia [...] grudnia 2014 r., wynika, że przesyłka ta została dwukrotnie awizowana, tj. po raz pierwszy w dniu 19 grudnia 2014 r., a po raz drugi w dniu 29 grudnia 2014 r., po czym została zwrócona w dniu 5 stycznia 2015 r. w związku z niepodjęciem jej w terminie. Każda z powyższych czynności jest potwierdzona odpowiednią pieczątką przystawioną na odwrocie koperty, czyli na zwrotnym potwierdzeniu odbioru, dodatkowo opatrzona datą oraz podpisem osoby dokonującej adnotacji. Zdaniem Sądu wypełnienie przez pracownika podmiotu odpowiedzialnego za doręczanie przesyłek urzędowych w taki sposób dokumentu zwrotnego potwierdzenia odbioru, tj. poprzez naniesienie odpowiednich pieczątek, opatrzenie ich datą i własnoręcznym podpisem, a także wskazanie miejsca pozostawienia awiza oraz Urzędu Pocztowego, w którym przesyłkę można odebrać, jest prawidłowe i wystarczające do uznania, że doszło w trybie art. 44 k.p.a. Na podstawie ww. przepisu w przypadku doręczania pisma przez operatora pocztowego, w razie niemożności doręczenia pisma w sposób wskazany w art. 42 i 43 k.p.a., operator pocztowy w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe przechowuje pismo przez okres 14 dni w swojej placówce pocztowej. Stosownie do art. 44 § 2 k.p.a. zawiadomienie o pozostawieniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w terminie siedmiu dni, licząc od dnia pozostawienia zawiadomienia w miejscu określonym w § 1, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy nie jest to możliwe, na drzwiach mieszkania adresata, jego biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe, bądź w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata. Z treści art. 44 § 3 k.p.a. wynika, że w przypadku niepodjęcia przesyłki w terminie, o którym mowa w § 2, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru przesyłki w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od daty pierwszego zawiadomienia. Stosownie do treści art. 44 § 4 k.p.a. doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1, a pismo pozostawia się w aktach sprawy. W orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się, że zwrotne potwierdzenie odbioru przesyłek, a także adnotacje znajdujące się na zwróconych do nadawcy przesyłkach wypełnione przez pracowników poczty, korzystają z domniemania prawdziwości jako dokument urzędowy (por. postanowienie NSA z dnia 27 sierpnia 2013 r. w sprawie II GZ 477/13, baza orzeczeń nsa.gov.pl). Warunkiem tego domniemania jest jednak, aby adnotacje te zostały prawidłowo sporządzone i podpisane. W niniejszej sprawie, jak wynika z pisma Poczty Polskiej S.A. z dnia 8 kwietnia 2016 r. adresowanego do skarżącego, zarówno informacje umieszczone w informatycznym systemie śledzenia przesyłek, jak i złożone wyjaśnienia przez listonoszy świadczą o prawidłowym zrealizowaniu usługi doręczenia ww. przesyłki poleconej. Na to samo wskazuje również analiza przesłanych do Sądu akt administracyjnych sprawy. W ocenie Sądu brak jest podstaw do zakwestionowania ustaleń poczynionych przez podmiot odpowiedzialny za dostarczanie przesyłek sądowych, tym bardziej, do kwestionowania oświadczeń składanych przez pracowników Poczty Polskiej S.A. Sąd zauważa, że podniesiona w tym zakresie argumentacja skarżącego nie jest wystarczająca do zakwestionowania twierdzeń przedstawionych w ww. piśmie operatora pocztowego. Wobec czego, należy stwierdzić, że skarżący nie wykazał w sposób wymagany w art. 58 § 1 k.p.a. braku winy w uchybieniu terminu do wniesienia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym prezentowany jest pogląd, że kryterium braku winy po stronie podmiotu dokonującego lub zamierzającego dokonać określonej czynności procesowej stanowi konieczną, a jednocześnie podstawową przesłankę przywrócenia terminu. Artykuł 58 § 1 k.p.a. nie określa, według jakich kryteriów należy oceniać zachowanie strony postepowania administracyjnego. Ocena braku winy została pozostawiona uznaniu organu administracji publicznej, ma on zatem możliwość uwzględnienia wszystkich okoliczności, jakie uzna za istotne. Ponadto o braku winy zainteresowanego podmiotu w zachowaniu terminu można mówić jedynie wówczas, gdy zainteresowany podmiot działał z najwyższą starannością, jednakże dopełnienie czynności w terminie stało się niemożliwe z powodu trudnej do przezwyciężenia przeszkody, niezależnej od osoby zainteresowanej (por. wyrok NSA z 8 lipca 1998 r., I SA/Lu 727/97, LEX nr 34743; wyrok NSA z 2 lutego 2000 r., SA/Sz 2125/98, LEX nr 39797; postanowienie NSA z 4 października 2000 r., I SA/Gd 560/00, LEX nr 46437; wyrok NSA z 28 grudnia 2000 r., I SA/Ka 1781/99, LEX nr 47160). W niniejszej sprawie, same wyjaśnienia złożone przez skarżącego nie mogą stanowić podstawy do obalenia twierdzeń Poczty Polskiej S.A. Nie wykazał on bowiem żadnych okoliczności mogących przeczyć ustaleniom poczynionym w tym zakresie zarówno przez organ, jak i przez operatora pocztowego. Wskazanie m.in. w skardze, iż na znajdującej się w aktach kopercie, jak i na zwrotnym potwierdzeniu odbioru, że brak jest dokładnych informacji o doręczeniach i powiadomieniu o przesyłce, podczas gdy w istocie takie informacje się tam znajdują, podważa rzetelność wywodu skarżącego. Co prawda nie zostało tam wskazane, w którym Urzędzie Pocztowym w [...] znajduje się przesyłka, nie mniej uchybienie to nie może świadczyć o braku możliwości zastosowania w niniejszej sprawie art. 44 k.p.a. skoro skarżący powołuje się na fakt niedoręczenia mu awiza. W jednej z nadesłanych przez skarżącego odpowiedzi Poczty Polskiej, adresowanych do Pani K. A., datowaną na dzień 3 lipca 2017 r., operator pocztowy wskazał, że rejon do którego należy ul. [...] w [...] obsługiwany jest rotacyjnie. Listonosz, który obsługiwał rejon w maju 2017 r. wskazał, że przesyłki zwykle przychodzące pod adres ul. [...] [...] umieszczał w przegródce nr [...] zestawu skrzynek przydrożnych, zainstalowanego przy ul. [...], do której to jednak, z powodu braku zabezpieczenia, mają dostęp osoby postronne (kwestia zabezpieczenia przegródki w zestawie skrzynek przydrożnych należy do adresata). Natomiast zawiadomienia o nadejściu przesyłek rejestrowanych, pozostawiał w skrzynce oddawczej zainstalowanej na ogrodzeniu posesji. Odnosząc się z kolei do argumentacji strony skarżącej dotyczącej przebiegu postępowania, Sąd stwierdza, że wydając sporne postanowienie, GITD nie dopuścił się naruszenia przepisów postępowania administracyjnego, w tym w szczególności art. 7 k.p.a., art. 8 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., art. 78 § 1 k.p.a., art. 80 k.p.a. oraz art. 107 k.p.a., w stopniu mogącym mieć jakikolwiek istotny wpływ na końcowy wynik sprawy, wbrew okolicznościom, na jakie powołał się skarżący. Z punktu widzenia sądowej kontroli postanowienia o odmowie przywrócenia terminu do wniesienia skargi, opisane w skardze rzekome naruszenia nie mają związku ze sprawą, a w działaniu organów administracji Sąd nie dopatrzył się nieprawidłowości, zarówno, gdy idzie o ustalenie stanu faktycznego sprawy, jak o zastosowanie do jego oceny przepisów prawa. Zdaniem Sądu, wyjaśnione zostały motywy podjętego rozstrzygnięcia, a przytoczona na ten temat argumentacja jest wyczerpująca. Zdaniem Sądu, nie została naruszona zasada praworządności wyrażona w art. 6 k.p.a., nie można też organowi odmówić respektowania wyrażonej w art. 7 k.p.a. zasady prawdy obiektywnej. Z kolei uzasadnienie zarówno zaskarżonego postanowienia, jak i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji odpowiada dyspozycji art. 107 § 3 k.p.a. Mając powyższe na uwadze, WSA w Warszawie - działając na podstawie art. 151 p.p.s.a. - orzekł, jak w sentencji wyroku.