VI SA/Wa 1619/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Danuta Szydłowska po rozpoznaniu w dniu 18 września 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi w sprawie ze skargi B. B. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] maja 2018 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej postanawia odmówić przywrócenia terminu Główny Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia [...] maja 2018 r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] marca 2018 r. nakładającą na B. B. karę pieniężną w wysokości 10000 złotych za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym. Jak wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru, zaskarżona decyzja została doręczona pełnomocnikowi skarżącego w dniu 30 maja 2018 r. Termin na wniesienie skargi upływał zatem w dniu 29 czerwca 2018 r. W dniu 25 lipca 2017 r. B. B., reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika adw. M. L., wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na powyższą decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] maja 2018 r. Do skargi został załączony wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. W uzasadnieniu wniosku o przywrócenie terminu pełnomocnik strony wskazał, że, przesyłka zawierająca zaskarżoną decyzję została odebrana przez r. pr.. W. N., który nie jest i nie był pracownikiem jego kancelarii, ani nie został przez niego upoważniony do odbierania jakiejkolwiek korespondencji. Wyjaśnił, że w lokalu przy ul. [...] lok. [...] w W. mają swoje siedziby cztery kancelarie prawne: 1) Kancelaria Adwokacka Adwokat I. B.; 2) Kancelaria Radców Prawnych s.c. B. P. J W.; 3) Kancelaria Radcy Prawnego W. N.; 4) Kancelaria Adwokacka Adwokata M.L.; Korespondencję odebraną w dniu 30 maja 2018 roku r. pr. W. N. przekazał adw. M. L. dopiero w dniu 20 lipca 2018 roku, ze względu na to, że kolejno przebywali oni na urlopach. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z dyspozycją art. 85 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., zwana dalej p.p.s.a), czynność w postępowaniu sądowym podjęta przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna. Jednakże w świetle art. 86 p.p.s.a., jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Brzmienie przywołanego przepisu art. 86 p.p.s.a. wskazuje, iż przywrócenie terminu możliwe jest wyłącznie w sytuacji, gdy uchybienie terminu nastąpiło bez winy strony. A zatem brak winy po stronie podmiotu dokonującego lub zamierzającego dokonać określonej czynności procesowej stanowi konieczną, a jednocześnie podstawową przesłankę przywrócenia terminu. Jednocześnie artykuł 86 § 1 p.p.s.a. nie określa, według jakich kryteriów należy oceniać zachowanie strony. Ocena braku winy została pozostawiona uznaniu sądu. Daje to sądowi możliwość uwzględnienia wszystkich okoliczności, jakie uzna za istotne (por. postanowienie SN z 22 lipca 1999 r., I PKN 273/99, OSNAP 2000, nr 20, poz. 757). Ponadto, zgodnie z ugruntowanym orzecznictwem jako kryterium przy ocenie winy w uchybieniu terminu procesowego przyjmuje się obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o swoje interesy (postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 14 stycznia 1972 r. II CRN 448/71 - OSPiKA 1972 z. 7-8 poz. 144). Brak winy oznacza więc sytuację, w której wystąpiły niezależne od strony i niemożliwe do przezwyciężenia okoliczności, z powodu których doszło do przekroczenia wyznaczonego przepisami prawa terminu (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 kwietnia 2008 r. sygn. akt I OZ 246/08). Przywrócenie terminu nie jest zatem dopuszczalne, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa. Inaczej mówiąc, nieuwaga bądź zaniedbanie leżące po stronie skarżącej nie może być zakwalifikowane jako przesłanka wyłączająca brak winy w uchybieniu terminu do dokonania czynności procesowej. We wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi pełnomocnik skarżącego podał, że korespondencję zawierającą zaskarżoną decyzję odebrał omyłkowo r. pr. W. N., który prowadzi inną kancelarię pod tym samym adresem co pełnomocnik skarżącego, a odebraną korespondencję, z uwagi na okres urlopowy przekazał dopiero w dniu 20 lipca 2018 r. W ocenie Sądu, przywołane okoliczności nie uzasadniają przywrócenia terminu do wniesienia skargi. Podniesiona w uzasadnieniu wniosku okoliczność przebywania przez pełnomocnika na urlopie i spowodowany tym faktem brak możliwości wcześniejszego odebrania skierowanej do niego korespondencji nie mogą stanowić przyczyny w dostateczny sposób usprawiedliwiającej uchybienie terminu, lub wyłączających winę w uchybieniu terminu. Pełnomocnik skarżącego planując urlop powinien dochować należytej staranności w prowadzeniu swoich spraw i zorganizować pracę w ten sposób by jego nieobecność nie odbiła się w sposób negatywny na wykonywanych przez niego obowiązkach. Można założyć, że skoro pod jednym adresem prowadzoną są cztery różne kancelarie prawne, to odbieranie i wzajemne przekazywanie wpływającej korespondencji jest częstą praktyką. Tym bardziej więc odbiór korespondencji odbywać powinien się ze szczególną uwagą. Prowadząc profesjonalną działalność pełnomocnik powinien wziąć pod uwagę okoliczność choroby, urlopu czy też innych nagłych nawet zdarzeń powodujących niemożliwość wykonywania powierzonych mu zadań. Podkreślenia wymaga również, że standardy staranności jakim odpowiadać winny działania profesjonalnego pełnomocnika musza być w sposób oczywisty oceniane surowo i skrupulatnie. Jest to bowiem osoba dysponująca zarówno wiedzą prawną jak i mająca świadomość konsekwencji prawnych podejmowanych przez siebie działań jak i zaniechań. Z tego też względu jej działania podejmowane w imieniu mocodawcy cechować winna szczególna staranność. Jak wskazuje NSA (wyrok z 19 maja 2015r. sygn. akt I OZ 490/15) na pełnomocniku spoczywa obowiązek takiej organizacji pracy, a zwłaszcza starannego powierzania swoich obowiązków na czas nieobecności (np. urlopu), by zapewnić jak najskuteczniejszą ochronę interesów reprezentowanej przez siebie osoby. Błędnym byłoby stwierdzenie, że urlop pełnomocnika zwalnia go od odpowiedzialności za terminowość dokonywania czynności w prowadzonych sprawach. W konsekwencji ocenić trzeba, że we wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi nie uwiarygodniono stosowną argumentacją dostatecznej staranności oraz faktu, że przeszkoda uniemożliwiająca dokonanie czynności w terminie była obiektywna i niezależna od pełnomocnika skarżącego. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a. orzekł, jak w postanowieniu.