VI SA/Wa 1623/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Magdalena Bosakirska Sędziowie Sędzia WSA Olga Żurawska-Matusiak Asesor WSA Piotr Borowiecki (spr.) Protokolant Michał Syta po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 kwietnia 2006 r. sprawy ze skargi D. S. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] maja 2005 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za wykonywanie transportu drogowego bez wymaganej licencji oddala skargę Zaskarżoną decyzją z dnia [...] maja 2005 r., nr [...], Główny Inspektor Transportu Drogowego, po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez skarżącego D. S., prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą [...] z siedzibą w S. od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] listopada 2004 r., nr [...] o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 8.000,- złotych z tytułu wykonywania transportu drogowego bez wymaganej licencji - utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. Z akt sprawy wynika, iż w dniu [...] kwietnia 2004 r., w miejscowości J., na drodze krajowej nr [...], około godz. 15:55, zatrzymano i przeprowadzono kontrolę pojazdu ciężarowego marki [...] o nr rej. [...], o dopuszczalnej masie całkowitej (d.m.c.) 5990 kg, należącego do skarżącego D. S., kierowanego przez Pana M. S. W toku kontroli stwierdzono, iż w/w pojazdem kierowca wykonywał przewóz na potrzeby własne firmy [...] z siedzibą w S. W treści protokołu inspektor Wojewódzkiego Inspektoratu Transportu Drogowego stwierdził, iż w trakcie kontroli kierowca nie okazał wypisu z licencji na wykonywanie transportu drogowego rzeczy, a także wykresówki lub dokumentu potwierdzającego fakt nieprowadzenia pojazdu lub kart drogowych za ostatni dzień poprzedniego tygodnia, kiedy prowadził pojazd, tj. za okres od [...] kwietnia do [...] kwietnia 2004 r., oraz karty opłaty drogowej. W toku kontroli kierowca oświadczył, iż nie jest pracownikiem firmy skarżącego D. S. -[...], zaś przewóz na potrzeby własne w/w firmy skarżącego wykonuje na podstawie umowy zlecenia. Kierowca kontrolowanego pojazdu nie zgłosił zastrzeżeń do treści protokołu, podpisując się pod jego treścią (vide: Protokół kontroli z dnia [...] kwietnia 2004 r., nr [...] – w aktach administracyjnych sprawy). Pismem z dnia [...] kwietnia 2004 r. skarżący został zawiadomiony przez Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego o wszczęciu postępowania administracyjnego i pouczony o przysługujących mu na podstawie art. 10 § 1 k.p.a. prawach strony. Jednocześnie organ I instancji wezwał stronę do złożenia stosownych wyjaśnień odnośnie stwierdzonych w toku kontroli naruszeń oraz do przedstawienia kserokopii szeregu dokumentów, w tym m.in. umowy zlecenia za kurs z dnia [...] kwietnia 2004 r. oraz licencji na wykonywanie transportu drogowego rzeczy. Pismem z dnia [...] kwietnia 2004 r. skarżący, ustosunkowując się do zawiadomienia o wszczęciu postępowania – przesłał do [...] Wojewódzkiego Inspektoratu Transportu Drogowego żądane przez organ kserokopie dokumentów, w tym m.in. umowę zlecenia z dnia [...] kwietnia 2004 r. zawartą z Panem M. S., na podstawie której osoba ta zobowiązała się, jako zleceniobiorca, do wykonywania czynności polegających na przewozie towarów pojazdem marki [...] o nr rej. [...] – jako kierujący pojazdem (§ 1 umowy zlecenia). Po dokonaniu analizy zgromadzonego materiału dowodowego [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego wydał decyzję z dnia [...] maja 2004 r., nr [...], na podstawie której nałożył na skarżącego karę pieniężną w łącznej wysokości 11.000,- złotych, w tym karę 8.000,- zł z tytułu wykonywania transportu drogowego bez wymaganej licencji oraz karę 3.000,- złotych z tytułu wykonywania transportu drogowego bez uiszczenia opłaty za przejazd po drogach krajowych. Od powyższej decyzji skarżący wniósł odwołanie w części dotyczącej kary pieniężnej w wysokości 8.000,- zł. Strona podniosła w uzasadnieniu, iż wbrew ustaleniom organu – zatrzymany do kontroli w dniu [...] kwietnia 2004 r. pojazd skarżącego wykonywał niezarobkowy przewóz drogowy w rozumieniu ustawy o transporcie drogowym, albowiem kierowca kierujący pojazdem był i jest pracownikiem przedsiębiorcy, który wykonywał przewóz na potrzeby własne. Skarżący wskazał, iż kierowca prowadzący zatrzymany pojazd był i jest pracownikiem [...], ale zatrudnionym w oddziale w G. Skarżący wyjaśnił, iż kierowca pytany przez kontrolujących, czy jest pracownikiem [...] w S., odpowiadał – zgodnie z prawdą, że nie, albowiem był przekonany, że jest pracownikiem innej firmy. Skarżący poinformował, iż kierowca kontrolowanego pojazdu jest zatrudniony w charakterze pomocy magazyniera, a ponieważ otrzymał polecenie wykonania pracy nie objętej warunkami umowy o pracę – sporządzone zostało zlecenie wystawione przez [...] w S.. Nie zmienia to jednak – zdaniem strony – faktu, iż kierowca kontrolowanego pojazdu jest pracownikiem skarżącego, zaś ustawa o transporcie drogowym nie wymaga, aby pracownik zatrudniony był na stanowisku kierowcy. Do odwołania skarżący załączył kopię umowy o pracę z dnia [...] kwietnia 2004 r. zawartą pomiędzy skarżącym D. S. a Panem M. S. W wyniku rozpatrzenia odwołania Główny Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia [...] września 2004 r., nr [...] – uchylił w/w decyzję Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] maja 2004 r. w części dotyczącej kary pieniężnej w wysokości 8.000,- zł i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania w tym zakresie przez organ I instancji. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy stwierdził, iż w związku z przedstawioną przez stronę umową o pracę z kierowcą wykonującym w chwili kontroli sporny przewóz, organ I instancji zobowiązany będzie zbadać, czy przedstawiona umowa o pracę zawarta została przed kontrolą. W ocenie organu II instancji powyższe jest konieczne do bezspornego orzeczenia, czy wydana przez organ I instancji decyzja była prawidłowa. W toku ponownego postępowania [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego pismem z dnia [...] października 2004 r. zwrócił się do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z zapytaniem o termin zgłoszenia w/w umowy o pracę z dnia [...] kwietnia 2004 r. do ubezpieczenia społecznego. Pismem z dnia [...] listopada 2004 r. Zakład Ubezpieczeń Społecznych – Oddział w S. poinformował organ, iż Pan M. S. był zgłoszony do ubezpieczenia społecznego od dnia [...] kwietnia 2004 r. do dnia [...] maja 2004 r. z tytułu zatrudnienia w należącym do skarżącego [...] z siedzibą w S. ZUS wskazał jednocześnie, iż dokument zgłoszeniowy ZUS ZUA został nadany w dniu [...] maja 2004 r. W wyniku dokonanych ustaleń [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego wydał decyzję z dnia [...] listopada 2004 r., nr [...], na podstawie której - działając w oparciu o przepisy art. 93 ust. 1 w zw. z art. 92 ust. 1 i ust. 4 oraz art. 4 pkt 3 i 4, art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz.U. z 2004 r. Nr 204, poz. 2088 ze zm.) w zw. z Lp. 1.1.1 Załącznika do cyt. ustawy - nałożył na skarżącego D. S. karę pieniężną w wysokości 8.000,- złotych z tytułu wykonywania transportu drogowego bez wymaganej licencji. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji, powołując się na zebrane w toku postępowania dowody, uznał, iż nie został spełniony warunek określony w art. 4 pkt 4 lit. a) ustawy o transporcie drogowym, albowiem kierowca kontrolowanego w dniu [...] maja 2004 r. pojazdu nie był pracownikiem skarżącego, co wynika z przedłożonej w toku postępowania umowy zlecenia z dnia [...] kwietnia 2004 r. zawartej pomiędzy stroną skarżącą a Panem M. S. W ocenie organu okoliczność, że kierowca nie jest pracownikiem zatrudnionym na podstawie umowy o pracę powoduje, że do strony postępowania nie można zastosować przepisów dotyczących przewozu na potrzeby własne. Według organu I instancji przewóz wykonywany w dniu kontroli przez skarżącego przedsiębiorcę nosi wszelkie znamiona transportu drogowego w rozumieniu art. 4 pkt 3 cyt. ustawy, a z akt sprawy wynika jednoznacznie, iż w trakcie kontroli kierujący nie okazał do kontroli wypisu z licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego rzeczy, ani dokumentu tego nie dosłano w toku dalszego postępowania. Organ I instancji uznał jednocześnie, iż na podstawie zgromadzonego w toku ponownego postępowania materiału dowodowego wynika, że Pan M. S. został zgłoszony do ubezpieczenia społecznego z tytułu zatrudnienia w dniu [...] maja 2004 r., za okres od dnia [...] kwietnia 2004 r. do dnia [...] maja 2004 r. W ocenie organu z zebranego materiału dowodowego, a w szczególności z oświadczenia kierowcy złożonego do protokołu kontroli, dokumentu umowy zlecenia przedstawionej przez stronę w postępowaniu wyjaśniającym oraz z informacji udzielonej przez ZUS – wynika, że w chwili kontroli kierowca nie był pracownikiem skarżącego, a więc wykonywany w dniu kontroli przewóz nie spełniał wszystkich wymaganych prawem przesłanek do zakwalifikowania go jako przewozu na potrzeby własne. Skarżący w piśmie z dnia [...] grudnia 2004 odwołał się od w/w decyzji organu I instancji do Głównego Inspektora Transportu Drogowego. Strona skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji. Podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko, skarżący podniósł, iż umowa o pracę wiąże pracownika i pracodawcę od daty określonej w umowie, a nie od daty zgłoszenia do ZUS. W tej sytuacji należy – w ocenie strony skarżącej – przyjąć, iż w dacie kontroli kierowca pojazdu był pracownikiem prowadzonego przez stronę [...] z siedzibą w S., a więc błędne było stanowisko organu, iż wykonywany był transport drogowy wymagający licencji. W wyniku rozpatrzenia odwołania Główny Inspektor Transportu Drogowego zaskarżoną decyzją z dnia [...] maja 2005 r., nr [...] - utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] listopada 2005 r. W uzasadnieniu decyzji organ II instancji, powołując się na obowiązujące w tej materii przepisy prawa materialnego, w tym m.in. na art. 4 pkt 3 i 4 i art. 5 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym, oraz na wyniki przeprowadzonej w dniu [...] kwietnia 2004 r. kontroli pojazdu skarżącego - stwierdził, iż w chwili kontroli doszło do naruszenia prawa polegającego na wykonywaniu transportu drogowego bez stosownej licencji. W ocenie organu odwoławczego z zebranego w sprawie materiału dowodowego wynika jednoznacznie, iż kierowca zatrzymanego do kontroli pojazdu nie był zatrudniony przez skarżącego przedsiębiorcę na podstawie umowy o pracę, lecz wykonywał pracę na podstawie umowy zlecenia zawartej w dniu [...] kwietnia 2004 r. Zdaniem Głównego Inspektora Transportu Drogowego wyjaśnienia strony skarżącej zawarte w odwołaniu nie mają wpływu na treść rozstrzygnięcia, albowiem okazana w toku postępowania odwoławczego umowa o pracę nie jest dla organu wiarygodnym dokumentem. Organ stwierdził, iż podczas kontroli drogowej, a także w wyjaśnieniach składanych przed organem I instancji strona postępowania wskazywała, iż kierowca nie jest zatrudniony na podstawie umowy o pracę, lecz wykonuje czynności kierowcy na podstawie umowy zlecenia. Organ odwoławczy zwrócił uwagę, iż decyzja Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego została wydana w dniu [...] maja 2004 r., zaś skarżący zgłosił do ZUS dokumenty ubezpieczeniowe dopiero w dniu [...] maja 2004 r. W związku z tym organ II instancji odmówił przyznania mocy dowodowej załączonej do akt sprawy umowy o pracę. W dniu [...] lipca 2005 r. skarżący D. S. – działając za pośrednictwem organu odwoławczego - wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na w/w decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego. Wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji, strona skarżąca stwierdziła, iż M. S. był i jest pracownikiem firmy [...], w której jego podstawową funkcją jest praca w magazynie, zaś funkcja kierowcy wykonującego przewozy na potrzeby własne jest wykonywana sporadycznie, jako czynność dodatkowa. W ocenie strony skarżącej oświadczenie kierowcy złożone w toku kontroli spowodowane było nieprecyzyjnym pytaniem inspektorów Wojewódzkiej Inspekcji Transportu Drogowego. Zdaniem skarżącego pracownik był kontrolowany w drugim miesiącu pracy i nie zrozumiał pytania inspektorów, gdyż zatrudniony został jako pracownik magazynu, a nie kierowca. W ocenie skarżącego umowa o pracę wiąże pracownika i pracodawcę od daty określonej w umowie, tj. od dnia [...] kwietnia 2004 r. W tej sytuacji – zdaniem strony - należy stwierdzić, iż Pan M. S. był w dacie kontroli pracownikiem firmy [...], a więc sporny przewóz miał charakter przewozu na potrzeby własne. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji – wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz.U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – dalej także p.p.s.a.). Zgodnie z art. 133 § 1 p.p.s.a. sąd administracyjny orzeka na podstawie akt sprawy. Podstawą zatem orzekania przez ten sąd jest materiał dowodowy zgromadzony przez organy administracji publicznej w toku całego postępowania toczącego się przed wymienionymi organami. Sąd bierze ponadto pod uwagę fakty powszechnie znane (vide: art. 106 § 4 p.p.s.a.), a także dowody uzupełniające z dokumentów, o których mowa w art. 106 § 3 p.p.s.a. W ocenie Sądu analizowana pod kątem legalności skarga D. S., przedsiębiorcy prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą [...] z siedzibą w S. - nie zasługuje na uwzględnienie i podlega oddaleniu, albowiem zaskarżona decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego nie narusza prawa. Przedmiotowa decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] maja 2005 r. oraz utrzymana nią w mocy decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] listopada 2004 r. - nie naruszają zarówno przepisów prawa materialnego wskazanych w ustawie z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym, jak również unormowań kodeksu postępowania administracyjnego, w tym w szczególności art. 7 k.p.a., art. 8 k.p.a., art. 10 § 1 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., art. 80 k.p.a., oraz art. 107 § 1 i 3 k.p.a., w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na ostateczny wynik sprawy. Zdaniem Sądu zasądzając karę pieniężną w wysokości 8.000,- złotych organy inspekcji transportu drogowego obu instancji prawidłowo ustaliły, że w dniu [...] kwietnia 2004 r. skontrolowanym pojazdem marki [...] o nr rej. [...], należącym do skarżącego D. S., dokonywano transportu drogowego rzeczy polegającego na przewozie przez kierowcę M. S., niebędącego pracownikiem strony, towaru ze S. do W., co jednoznacznie potwierdza zgromadzony w toku postępowania administracyjnego materiał dowodowy. W konsekwencji organy Inspekcji Transportu Drogowego zasadnie przyjęły, iż skarżący przedsiębiorca wykonywał sporny przewóz nie posiadając stosownej licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego rzeczy. Na wstępie należy podnieść, iż zgodnie z przepisem art. 4 pkt 4 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym niezarobkowy przewóz drogowy - przewóz na potrzeby własne to każdy przejazd pojazdu po drogach publicznych z pasażerami lub bez, załadowanego lub bez ładunku, przeznaczonego do nieodpłatnego krajowego i międzynarodowego przewozu drogowego osób lub rzeczy, wykonywany przez przedsiębiorcę pomocniczo w stosunku do jego podstawowej działalności gospodarczej, spełniający łącznie następujące warunki: a) pojazdy samochodowe używane do przewozu są prowadzone przez przedsiębiorcę lub jego pracowników, b) przedsiębiorca legitymuje się tytułem prawnym do dysponowania pojazdami samochodowymi, c) w przypadku przejazdu pojazdu załadowanego - rzeczy przewożone są własnością przedsiębiorcy lub zostały przez niego sprzedane, kupione, wynajęte, wydzierżawione, wyprodukowane, wydobyte, przetworzone lub naprawione albo celem przejazdu jest przewóz osób lub rzeczy z przedsiębiorstwa lub do przedsiębiorstwa na jego własne potrzeby, a także przewóz pracowników i ich rodzin, d) nie jest przewozem w ramach prowadzonej działalności gospodarczej w zakresie usług turystycznych. Zatem dla uznania przewozu za przejazd na potrzeby własne konieczne jest spełnienie wszystkich wskazanych powyżej przesłanek łącznie. W ocenie Sądu nie budzi więc jakiejkolwiek wątpliwości, iż istotę sporu w niniejszej sprawie stanowiło ustalenie, czy wykonywany w dniu [...] kwietnia 2004 r. przewóz towarów samochodem stanowiącym własność skarżącego przedsiębiorcy miał charakter niezarobkowego przewozu drogowego - przewozu na potrzeby własne w rozumieniu cyt. przepisu ustawy o transporcie drogowym. Z uwagi na oświadczenie kierowcy M. S. złożone w toku kontroli drogowej z dnia [...] kwietnia 2004 r. organ zobowiązany był przede wszystkim wyjaśnić, czy w zaistniałych okolicznościach prowadzenie pojazdu przez kierowcę zatrudnionego na podstawie umowy cywilnoprawnej (umowy zlecenia) wypełnia dyspozycję art. 4 pkt 4 lit. a) cyt. ustawy, tj. prowadzenia pojazdu przez pracownika przedsiębiorcy, a ponadto organ musiał ustalić, czy wykonywany w dniu [...] kwietnia 2004 r. przewóz spełniał pozostałe warunki dla uznania go za niezarobkowy przewóz na potrzeby w własne. Organy obu instancji definiując pojęcie pracownika odwołały się do definicji zawartej w art. 2 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks pracy, zgodnie z którą pracownikiem jest osoba zatrudniona na podstawie umowy o pracę , powołania, wyboru, mianowania lub spółdzielczej umowy o pracę. W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie powyższe stanowisko jest uzasadnione i znajduje potwierdzenie w dotychczasowym orzecznictwie. Należy zauważyć, iż Trybunał Konstytucyjny w orzeczeniu z dnia 18 października 1994 r., K 2/94; OTK 1994/2/36 podkreślił, iż kodeksom przysługuje szczególne miejsce w systemie prawa ustawowego i dlatego terminy i pojęcia używane przez kodeksy traktuje się jako wzorcowe i istnieje domniemanie, iż inne ustawy nadają im takie samo znaczenie. Jest niesporne, że zarówno aksjologia, jak i technika tworzenia prawa traktuje kodeksy w sposób szczególny. Również Sąd Najwyższy w orzeczeniu z dnia 15 stycznia 1993 r. (III ARN 89/32, POP 1393/4/70) wyraził pogląd, że "uznaną regułą wykładni jest odstępowanie od potocznego znaczenia słów i pojęć, gdy ustawodawca słowa lub pojęcia (terminy) definiuje w języku prawnym, tworząc tzw. definicje normatywne". W ocenie Sądu przyjąć należy, iż skoro ustawodawca nie zdefiniował pojęcia pracownik na gruncie ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym - zasadne jest odwołanie się do legalnej definicji pojęcia pracownika sformułowanej w kodeksie pracy. Należy wyraźnie stwierdzić, iż w art. 4 pkt 4 lit. a) ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym ustawodawca posłużył się pojęciem pracownika, nie zaś osoby zatrudnionej, wobec czego należy uznać, iż jeśli wykonywany w dniu kontroli przejazd pojazdem stanowiącym własność skarżącego przedsiębiorcy nie spełnia warunku, o którym mowa w ustawie, zasadne jest nałożenie kary pieniężnej za wykonywanie transportu drogowego bez wymaganej licencji. Ponadto - w ocenie Sądu – należy uznać, iż tak precyzyjne określenie warunków, jakim ma odpowiadać przewóz na potrzeby własne, miało na celu z jednej strony opisanie sytuacji, w której przedsiębiorca realizuje nieodpłatnie na własne potrzeby, pomocniczą w stosunku do jego podstawowej działalności działalność przewozową, nie wykonywaną w celach zarobkowych i niewymagającą ubiegania się o licencję, z drugiej natomiast miało zapobiec sytuacjom gdy osoba pod pozorem wykonywania przewozów na potrzeby własne, w rzeczywistości świadczy usługi transportowe. Tym samym przyjąć należy, iż również na przedsiębiorcy, który bez konieczności uzyskiwania licencji może przewozić wyprodukowane, wynajęte, wydzierżawione, czy też przez siebie zakupione towary - ciąży obowiązek szczególnego przestrzegania warunków, jakimi ustawodawca obwarował wykonywanie przewozów na potrzeby własne. Ustosunkowując się do argumentów strony skarżącej dotyczących niewłaściwego – jego zdaniem – ustalenia przez organy obu instancji, iż kierujący zatrzymanym do kontroli pojazdem był zatrudniony przez stronę na podstawie umowy zlecenia, należy stwierdzić, iż w świetle zgromadzonych w toku kontroli oraz postępowania wyjaśniającego prowadzonego przez organ I instancji materiałów dowodowych - wynika jednoznacznie, iż kierowca M. S. w dniu kontroli ([...] kwietnia 2004 r.) zatrudniony był nie na podstawie stosunku pracy (umowy o pracę), lecz na podstawie cywilnoprawnej umowy zlecenia, co w konsekwencji nie pozwala na przyjęcie, iż był pracownikiem strony skarżącej, a przewóz stanowił przewóz na potrzeby własne firmy prowadzonej przez stronę. Zdaniem Sądu należy wskazać, iż przepisy art. 7, art. 75 i art. 77 § 1 k.p.a. nakazują organowi prowadzącemu postępowanie podejmować wszelkie kroki niezbędne dla dokładnego wyjaśnienia sprawy, dopuścić jako dowód wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem, a także w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Z kolei kontrola tej oceny, sformułowanej następnie w postaci uzasadnienia decyzji, polega na sprawdzeniu przez sąd administracyjny, czy organ ustosunkował się w swojej ocenie do całości zebranego w sprawie materiału dowodowego, czy uczynił to wyczerpująco, czy dokonał rozpatrzenia dowodów w ich wzajemnej korelacji i spójności, z uwzględnieniem zasad logiki i doświadczenia życiowego. Zdaniem Sądu podważenie oceny, której dokonał właściwy organ, byłoby możliwe tylko wówczas, gdyby była ona nielogiczna, niezgodna z zasadami doświadczenia życiowego, czy też oparta na przesłankach nie znajdujących odzwierciedlenia w zebranym materiale dowodowym. Tego rodzaju zarzutu w niniejszej sprawie nie można sformułować. Należy zauważyć, iż po pierwsze w trakcie kontroli drogowej kierowca pojazdu oświadczył do protokołu sporządzonego przez inspektorów [...] Wojewódzkiego Inspektoratu Transportu Drogowego, iż nie jest pracownikiem D. S., prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą [...], zaś spornego przewozu dokonuje na podstawie umowy zlecenia. Po drugie, warto podkreślić, iż sama strona skarżąca na wyraźne wezwanie ze strony organu o przesłanie wyjaśnień dotyczących kontroli drogowej przesłała przy piśmie z dnia [...] kwietnia 2004 r. kserokopię umowy zlecenia z dnia [...] kwietnia 2004 r. zawartą z Panem M. S. Z umowy tej wynika wyraźnie, iż kierowca ten, jako zleceniobiorca, zobowiązuje się wykonać na rzecz skarżącego przedsiębiorcy, jako zleceniodawcy, zlecone czynności polegających na przewozie towarów jako kierujący pojazdem marki [...] o nr rej. [...] – (§ 1 umowy zlecenia). Jednocześnie strony omawianej umowy zgodnie postanowiły, iż w sprawach nie uregulowanych umową mają zastosowanie przepisy kodeksu cywilnego (vide: § 10 umowy zlecenia). Przesłana w toku postępowania pierwszoinstancyjnego umowa cywilnoprawna wskazuje więc - zgodnie z zasadami doświadczenia życiowego - na wiarygodność złożonych podczas kontroli oświadczeń kierowcy, który wyraźnie wskazał, iż nie jest pracownikiem skarżącego. W ocenie Sądu nie sposób przyjąć, kierując się oczywiście zasadami logiki i doświadczenia życiowego, iż zarówno kierowca skarżącego przedsiębiorcy, jak i sama strona skarżąca – pomimo wyraźnych wezwań ze strony organu do złożenia wyjaśnień - zgodnie "zapomnieli", iż łączy ich stosunek pracy oparty na umowie o pracę, pomimo, że umowę tą strony miały rzekomo podpisać w dniu [...] kwietnia, a więc niecały miesiąc wcześniej. Ocena dowodów przedstawionych przez skarżącego jest zgodna z zasadami poprawnego rozumowania i doświadczeniem życiowym, gdyż trudno jest przyjąć, iż pomimo konsekwentnych wyjaśnień strony skarżącej i kierowcy, organy obu instancji winny dokonać odmiennych ustaleń. Niespotykane jest w praktyce orzeczniczej Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, aby obie strony - istniejącego rzekomo w dniu kontroli drogowej - stosunku pracy, opartego na podstawie umowy o pracę, z którym to stosunkiem wiążą się przecież nie tylko liczne uprawnienia, ale i obowiązki - nagle zapomniały zupełnie o tej umowie i jej postanowieniach, w tym dotyczących m.in. daty początkowej nawiązania owego stosunku. W tej sytuacji, dokonane dopiero na etapie postępowania odwoławczego oraz uszczegółowione w fazie postępowania sądowoadministracyjnego, wyjaśnienia strony skarżącej Sąd uznał za niewiarygodne i nie mające znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy. Trudno – zdaniem Sądu – czynić jakiekolwiek zarzuty organom obu instancji, iż oparły się na zebranym w toku postępowania materialne dowodowym, skoro z tego właśnie materiału wynika, iż kierowca kontrolowanego pojazdu nie był zatrudniony na umowę o pracę. W ocenie Sądu należy również wyraźnie wskazać, iż z informacji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych – Oddział w S. zawartych w piśmie z dnia [...] listopada 2004 r. wynika, że Pan M. S. był zgłoszony do ubezpieczenia społecznego dopiero w dniu [...] maja 2004 r., a więc po wydaniu przez organ I instancji decyzji nr [...], co dodatkowo świadczyć może o braku wiarygodności oświadczeń skarżącego dotyczących statusu prawnego stosunku łączącego stronę skarżącą z w/w kierowcą. W tej sytuacji - według Sądu – trzeba przyjąć, iż fakt posiadania przez skarżącego przedsiębiorcę zaświadczenia na przewozy drogowe na potrzeby własne, miałby w sprawie znaczenie, gdyby kontrolowany w dniu [...] kwietnia 2004 r. przewóz należącym do strony pojazdem odpowiadał wszystkim przesłankom takiego przewozu, określonym w art. 4 pkt 4 ustawy o transporcie drogowym. Należy przyjąć, iż przedmiotowe zaświadczenie uprawnia do wykonywania takich przewozów, jednak samo w sobie nie przesądza o charakterze faktycznie wykonywanego i kontrolowanego przewozu. Zgodnie z przepisem art. 4 pkt 3 cyt. ustawy, transportem drogowym, w rozumieniu tej ustawy, jest również każdy przejazd drogowy wykonywany przez przedsiębiorcę pomocniczo w stosunku do podstawowej działalności gospodarczej, niespełniający warunków, o których mowa w art. 4 pkt 4. Stosownie do art. 5 ust. 1 w/w ustawy podjęcie i zarobkowe wykonywanie transportu drogowego wymaga uzyskania odpowiedniej licencji. Zgodnie z art. 87 ust. 1 cyt. podczas przejazdu wykonywanego w ramach transportu drogowego kierowca pojazdu samochodowego jest obowiązany mieć przy sobie i okazywać, na żądanie uprawnionego organu kontroli, wypis z licencji, dowód uiszczenia należnej opłaty za korzystanie z dróg krajowych, zapisy urządzenia rejestrującego samoczynnie prędkość jazdy, czas jazdy i czas postoju, obowiązkowe przerwy i czas odpoczynku. W konsekwencji Sąd uznał, iż skoro wykonywany przez skarżącego przewóz nie spełniał kryteriów zwolnienia z obowiązku posiadania licencji, organ prawidłowo zastosował dyspozycję przepisu art. 92 ust. 1 i ust. 4 ustawy o transporcie drogowym w zw. z L.p. 1.1.1. Załącznika do tej ustawy, który karą 8.000,- złotych sankcjonuje wykonywanie transportu drogowego bez wymaganej licencji. Zdaniem Sądu należy stwierdzić, iż organy inspekcji transportu drogowego obu instancji wyczerpująco zbadały wszystkie okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą oraz przeprowadziły dowody służące ustaleniu stanu faktycznego zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej (art. 7 i art. 77 k.p.a). W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie organ odwoławczy, jak również organ I instancji oparły się na materiale prawidłowo zebranym w toku kontroli, dokonując jego wszechstronnej i co ważne - logicznej oceny. Ponadto należy uznać, iż stanowisko wyrażone w zaskarżonych decyzjach, organy obu instancji uzasadniły w sposób wymagany przez normę prawa określoną w przepisie art. 107 § 3 k.p.a. Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd orzekł, jak w sentencji wyroku, działając na podstawie przepisu art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.