VI SA/Wa 1624/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Henryka Lewandowska-Kuraszkiewicz po rozpoznaniu w dniu 7 stycznia 2020 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi "B." Sp. z o.o. z siedzibą w [...] na decyzję Ministra Środowiska z dnia [...] maja 2019 r. nr [...] w przedmiocie zakazu realizacji "[...]" postanawia: odrzucić skargę. Skarżąca spółka "B." Sp. z o.o. z siedzibą w [...], działając za pośrednictwem Ministra Środowiska, wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję tego organu z [...] maja 2019 r. w przedmiocie zakazu realizacji "[...]". Do skargi pełnomocnik spółki dołączył kopię postanowienia Sądu Okręgowego w [...] z [...] maja 2018 r. sygn. akt [...], którym ostatecznie orzeczono o zakazie na okres 5 lat prowadzenia działalności gospodarczej przez M. C., będącego prezesem i zarazem jedynym członkiem zarządu skarżącej spółki. Z załączonego wydruku komputerowego pełnego odpisu Krajowego Rejestru Sądowego (KRS) (stan na dzień 28 czerwca 2019 r.) wynikało, że nadal pełni tę funkcję. Sąd pismem z 4 października 2019 r. (k. 33 akt sądowych) wezwał pełnomocnika skarżącej do udzielenia w terminie 7 dni informacji, czy w ustawowym terminie został złożony do (KRS) wniosek uwzględniający ww. postanowienie SO w [...] (zobowiązując do nadesłania jego odpisu), nadto wskazania, czy na dzień wniesienia skargi, tj. 1 lipca 2019 r. M. C. był prezesem zarządu skarżącej spółki upoważnionym do jej reprezentacji. Wezwanie to nie zostało wykonane przez pełnomocnika skarżącej. Zarządzeniem z dnia 30 października 2019 r., z uwagi na ścisły związek podmiotowo-przedmiotowy ze sprawą VI SA/Wa 1969/19, dalsze czynności w niniejszej sprawie miały zostać podjęte po wyjaśnieniu kwestii związanych ze zdolnością sądową skarżącej spółki w sprawie VI SA/Wa 1696/19. Następnie, zarządzeniem z 28 listopada 2019 r. wezwano pełnomocnika skarżącej spółki na podstawie art. 31 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 dalej p.p.s.a.) do usunięcia w terminie 7 dni braków formalnych skargi poprzez nadesłanie dokumentu, z którego wynikałoby, kto był umocowany do działania w imieniu skarżącej na dzień wniesienia skargi (1 lipca 2019 r.) wraz z odpisem zgłoszenia tych zmian do KRS-u (jeżeli nastąpiły), jak również nadesłania pełnomocnictwa procesowego do działania w imieniu skarżącej spółki udzielonego zgodnie z zasadami reprezentacji skarżącej spółki na dzień wniesienia skargi – pod rygorem jej odrzucenia. Rzeczone wezwanie zostało doręczone pełnomocnikowi 4 grudnia 2019 r., odbiór kwitował upoważniony pracownik (k. 40 akt sądowych). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 28 § 1 p.p.s.a., osoby prawne oraz jednostki organizacyjne mające zdolność sądową dokonują czynności w postępowaniu przez organy albo osoby uprawnione do działania w ich imieniu. Przy czym na podstawie art. 29 tej ustawy, organ lub osoby uprawnione do działania w imieniu osób prawnych mają obowiązek wykazać swoje umocowanie dokumentem przy pierwszej czynności w postępowaniu. W przypadku spółki z ograniczoną odpowiedzialnością organem prowadzącym sprawy spółki i reprezentującym ją na zewnątrz jest zarząd (art. 201 § 1 ustawy z dnia 15 września 2000 r. - Kodeks spółek handlowych (Dz. U. z 2019 r. poz. 505 dalej: k.s.h.). Z przedłożonej wraz ze skargą kopii postanowienia Sądu Okręgowego w [...] sygn. akt [...] z [...] maja 2018 r., wynikało, że ostatecznie orzeczono o zakazie prowadzenia na okres 5 lat działalności gospodarczej przez M. C., będącego prezesem i zarazem jedynym członkiem zarządu skarżącej spółki, natomiast z dołączonego do skargi wydruku komputerowego pełnego odpisu KRS (stan na dzień 28 czerwca 2019 r.) wynikało, że nadal pełni tę funkcję. Nadto, ww. prezes zarządu w dniu 10 maja 2018 r. (a więc już po orzeczeniu zakazu przez sąd pierwszej instancji) udzielił pełnomocnictwa procesowego do działania przed sądami administracyjnymi dla reprezentującego skarżącą w niniejszym postępowaniu radcy prawnego. Wobec stwierdzonych rozbieżności Sąd powziął wątpliwość, czy skarżąca spółka posiadała organ uprawniony do jej reprezentowania (wpis do KRS ma w tym zakresie charakter deklaratywny) na dzień wniesienia skargi. W związku z powyższym, 4 października 2019 r. wezwał pełnomocnika skarżącej do udzielenia w terminie 7 dni stosownych informacji w tym zakresie (vide: część historyczna). Wezwanie to pozostało bez odpowiedzi. Następnie, z uwagi na ścisły związek podmiotowo - przedmiotowy ze sprawą VI SA/Wa 1969/19 i ustalenia poczynione co do zdolności sądowej spółki w obu sprawach, Sąd wezwał pismem z 29 listopada 2019 r. pełnomocnika skarżącej do uzupełnienia wskazanych w części historycznej braków skargi w trybie art. 31 § 1 p.p.s.a. – w terminie 7 dni pod rygorem jej odrzucenia. Zgodnie bowiem z tym przepisem, jeżeli braki w zakresie zdolności sądowej lub procesowej albo w składzie właściwych organów dają się uzupełnić, sąd wyznaczy odpowiedni termin. W zakreślonym terminie pełnomocnik skarżącej nie wykonał wezwania i nie nadesłał stosownych dokumentów obrazujących skład organu (zarządu) skarżącej spółki z o.o. na dzień wniesienia skargi, tj. 1 lipca 2019 r. ustanowionego zgodnie z przepisami prawa (k.s.h.), umocowanego do działania w jej imieniu. W związku z powyższym, w ocenie Sądu, spółka na dzień wniesienia skargi nie posiadała zdolności do podejmowania skutecznych czynności w sprawie sądowoadministracyjnej i brak ten nie został uzupełniony w trybie art. 31 p.p.s.a. Art. 58 § 1 pkt 5 p.p.s.a. stanowi natomiast, że sąd odrzuca skargę, jeżeli jedna ze stron nie ma zdolności sądowej albo jeżeli skarżący nie ma zdolności procesowej, a nie działa za niego przedstawiciel ustawowy albo jeżeli w składzie organów jednostki organizacyjnej będącej stroną skarżącą zachodzą braki uniemożliwiające jej działalnie. Z tego powodu sąd odrzuci skargę dopiero wówczas, gdy brak nie zostanie uzupełniony (art. 58 § 2 p.p.s.a.). W tym stanie rzeczy, skarga - jako niedopuszczalna podlega odrzuceniu, na podstawie art. 58 § 1 pkt 5 i art. 58 § 2 p.p.s.a. o czym orzeczono jak w sentencji.