VI SA/Wa 1628/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Wieczorek (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Maria Jagielska Asesor WSA Piotr Borowiecki Protokolant Katarzyna Grzelak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 listopada 2007 r. sprawy ze skargi A. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] czerwca 2006 r. nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji udzielającej licencji i odmowy wydania licencji na wykonywanie transportu drogowego taksówką oddala skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. decyzją z dnia [...] czerwca 2006 r. nr [...] działając na podstawie art. 127 w związku z art. 17 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), art. lit. 2 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (Dz. U. z 1994 r., Nr 122, poz. 593 ze zm.) oraz art. 39 ust. 5 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 1996 r. Nr 13, poz. 593 ze zm.) po rozpatrzeniu odwołania Pana A. K. od decyzji Prezydenta m. [...] W. z dnia [...] lutego 2006 r. [...] o uchyleniu decyzji Prezydenta W. z dnia [...] stycznia 2005 r. o udzieleniu Panu A. K. licencji nr [...] na wykonywanie transportu drogowego taksówką - pojazdem marki M. o numerze rejestracyjnym [...] i odmowie udzielenia Panu A. K. licencji na wykonywanie transportu drogowego taksówką, na zasadzie art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy. Organ ustalił, że dnia 7 stycznia 2005 r. Pan A. K. złożył do Prezydenta m. [...] W. wniosek o udzielenie licencji na wykonywanie transportu drogowego taksówką osobową. Wystąpienie to było poprzedzone uzyskaniem przez niego w dniu 11 sierpnia 2004 r. promesy na wydanie ww. licencji. Wnioskodawca złożył m.in. informację z dnia 28 lipca 2004 r., iż nie figuruje on w kartotece karnej prowadzonej przez Ministerstwo Sprawiedliwości. W dniu 20 stycznia 2005 r. Prezydent m. [...] W. udzielił Panu A. K. licencji nr [...] na wykonywanie transportu drogowego taksówką nr rejestracyjny [...]. Prezydent m. [...] W. wystąpił do Krajowego Rejestru Karnego z zapytaniem o udzielenie informacji o Panu A. K. W odpowiedzi z dnia 8 sierpnia 2005 r. Krajowy Rejestr Karny poinformował o szeregu czynów zabronionych wykazanych w kartotece karnej tego Rejestru, które zgodnie z prawomocnymi orzeczeniami sądowymi popełnił Pan A. K. W dniu [...] listopada 2005 r. Prezydent m. [...] W. wydał decyzję [...] , którą cofnął licencję nr [...] wydaną Panu A. K. Decyzja ta, po wniesieniu przez jej adresata odwołania, została uchylona decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] stycznia 2006 r. (sygn. [...]), zaś postępowanie w sprawie cofnięcia licencji umorzono ze względów proceduralnych. Postanowieniem z dnia [...] lutego 2006 r. [...] , wydanym w oparciu o przepis art. 149 w zw. z art. 145 § i pkt 1 i 5 Kodeksu postępowania administracyjnego, Prezydent m. [...] W. wznowił z urzędu postępowanie w sprawie udzielenia Panu A. K. licencji do wykonywania transportu drogowego taksówką. Postępowanie to zakończyło się wydaniem decyzji Prezydenta m. [...] W. z dnia [...] lutego 2006 r. [...] o cofnięciu licencji nr [...] na wykonywanie transportu drogowego taksówką nr rejestracyjny [...], udzielonej w dniu [...] stycznia 2005 r. Decyzja ta została doręczona stronie w dniu 7 marca 2006 r. Od decyzji tej Pan A. K. złożył w dniu 20 marca 2006 r. odwołanie, w którym przede wszystkim zakwestionował ustalenia organu pierwszej instancji dotyczące jego karalności oraz same informacje z Krajowego Rejestru Karnego. Odwołanie zostało wniesione w terminie. Organ II instancji wskazał, że zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 i 5 Kodeksu postępowania administracyjnego, w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli dowody, na których podstawie ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, okazały się fałszywe, lub jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nie znane organowi, który wydał decyzję. Wznowienie postępowania, w myśl art. 147 tego Kodeksu, następuje z urzędu lub na żądanie strony. Przepis art. 149 § 1 i 2 stanowi, iż wznowienie postępowania następuje w drodze postanowienia; to stanowi podstawę do przeprowadzenia przez właściwy organ postępowania co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy. Organem administracji publicznej właściwym w sprawach wymienionych w art. 149 jest, zgodnie z przepisem art. 150 § 1, organ, który wydał w sprawie decyzję w ostatniej instancji. Stwierdzono, że organ pierwszej instancji prawidłowo przywołał przepisy, stanowiące podstawę wznowienia postępowania, oraz powiązał je ze stanem faktycznym w tej sprawie. W ocenie organu odwoławczego zostało wykazane bezsprzecznie, iż złożona przez stronę informacja z dnia 28 lipca 2004 r. z Krajowego Rejestru Karnego jest fałszywa. Ponadto wyszły na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nie znane organowi, który wydał decyzję - jest to zawartość kartoteki karnej Krajowego Rejestru Karnego dotycząca Pana A. K. Postanowienie o wznowieniu postępowania wydała osoba upoważniona przez organ właściwy do tej czynności. Wznowienie postępowania, w opinii Składu Orzekającego, było zatem w pełni zasadne i prawidłowe. W przepisie art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz.U. z 2004 r. Nr 204, poz. 2088 ze zm.) wskazano, że podjęcie i wykonywanie transportu drogowego wymaga uzyskania odpowiedniej licencji na wykonywanie transportu drogowego. Ustęp 3 tego artykułu wymienia szereg warunków udzielenia przedsiębiorcy licencji, m.in. w pkt 1 lit. a wskazuje, że przedsiębiorcy udziela się licencji, jeżeli spełnia on wymogi dobrej reputacji, przy czym wymóg dobrej reputacji nie jest spełniony lub przestał być spełniany przez te osoby, jeżeli zostały one skazane prawomocnym wyrokiem sądu za przestępstwa umyślne: karne skarbowe, przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji, mieniu, obrotowi gospodarczemu, wiarygodności dokumentów, ochronie środowiska lub warunkom pracy i płacy albo innym przepisom dotyczącym wykonywania zawodu, zaś pkt 4 wymaga, aby przedsiębiorca osobiście wykonujący przewozy i zatrudnieni przez przedsiębiorcę kierowcy, a także inne osoby niezatrudnione przez przedsiębiorcę, lecz wykonujące osobiście przewozy na jego rzecz, spełniali wymagania określone w przepisach ustawy, z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym oraz w innych przepisach określających wymagania w stosunku do kierowców, a także nie byli skazani prawomocnym wyrokiem sądu za przestępstwa umyślne przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji, mieniu, wiarygodności dokumentów lub środowiska. Art. 6 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym określa szczegółowe wymagania odnośnie udzielania licencji na wykonywanie transportu drogowego taksówką udziela się jej m.in. wtedy, gdy przedsiębiorca spełnia wymagania określone w art. 5 ust. 3 pkt 1 i 5 oraz w art. 39 a ust. oraz zatrudnieni przez niego kierowcy oraz sam przedsiębiorca osobiście wykonujący przewozy spełniają wymagania określone w przepisach prawa o ruchu drogowym i nie byli skazani za przestępstwa, o których mowa w art. 5 ust. 3 pkt 4, a ponadto za przestępstwa przeciwko życiu i zdrowiu oraz przeciwko wolności seksualnej i obyczajności. Przepis art. 7 ust. 1 powołanej ustawy stanowi, iż udzielenie, odmowa udzielenia, zmiana lub cofnięcie licencji następuje w drodze decyzji administracyjnej. Ustęp 2 tego przepisu wskazuje organy właściwe do wydania tych decyzji - na terenie m. [...] W. jest to prezydent miasta. W toku przeprowadzonego postępowania organ pierwszej instancji bezsprzecznie ustalił, iż licencja nr [...] na wykonywanie transportu drogowego taksówką nr rejestracyjny [...] została wydana Panu A. K. na podstawie fałszywego dowodu, tj. informacji z kartoteki karnej Krajowego Rejestru Karnego z dnia [...] lipca 2004 r. W aktach sprawy znajdują się dwa dokumenty potwierdzające fakt, iż odwołujący się był skazany prawomocnymi wyrokami sądowymi za przestępstwa, o których mowa w art. 5 ust. 3 pkt 4 o transporcie drogowym: informacja z Krajowego Rejestru Karnego z dnia [...] sierpnia 2005 r., [...]. W skardze do sądu skarżący wnosił o uchylenie zaskarżonej decyzji i wskazywał, że decyzja jest błędna bowiem nigdy nie wystąpił umyślnie przeciw wiarygodności dokumentów, mieniu ani życiu i zdrowiu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r., Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tego aktu. Sąd administracyjny nie ocenia rozstrzygnięcia organu administracji pod kątem jego słuszności, czy też celowości, jak również nie rozpatruje sprawy kierując się zasadami współżycia społecznego. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz.U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; dalej także: p.p.s.a.). Rozpoznając sprawę w świetle powołanych wyżej kryteriów, skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja nie narusza prawa w sposób mający wpływ na wynik sprawy. Zgodnie z art. 2 Konstytucji, Rzeczpospolita Polska jest demokratycznym państwem prawnym, urzeczywistniającym zasady sprawiedliwości społecznej. Stosownie zaś do art. 6 k.p.a. organy administracji publicznej działają na podstawie przepisów prawa. W świetle powołanych wyżej przepisów decyzja administracyjna, a w szczególności, jak to ma miejsce w okolicznościach niniejszej sprawy, musi być oparta na obowiązującym przepisie prawa i zgodna z jego treścią. Te wymogi spełniała wspomniana wyżej decyzja administracyjna. Organ prawidłowo przywołał przepisy, stanowiące podstawę wznowienia postępowania, oraz powiązał je ze stanem faktycznym w tej sprawie. Zdaniem Sądu bezsprzecznie zostało wykazane, iż złożona przez stronę informacja z dnia [...] lipca 2004 r. z Krajowego Rejestru Karnego jest fałszywa. Ponadto wyszły na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nie znane organowi, który wydał decyzję - jest to zawartość kartoteki karnej Krajowego Rejestru Karnego dotycząca Pana A. K. Postanowienie o wznowieniu postępowania wydała osoba upoważniona przez organ właściwy do tej czynności. Wznowienie postępowania, w opinii Składu Orzekającego, było zatem w pełni zasadne i prawidłowe. W przepisie art. 5 ust, 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2004 r. Nr 204. poz. 2088 ze zm.) wskazano, że podjęcie i wykonywanie transportu drogowego wymaga uzyskania odpowiedniej licencji na wykonywanie transportu drogowego. Ustęp 3 tego artykułu wymienia szereg warunków udzielenia przedsiębiorcy licencji, m.in. w pkt 1 lit. a wskazuje, że przedsiębiorcy udziela się licencji, jeżeli spełnia on wymogi dobrej reputacji, przy czym wymóg dobrej reputacji nie jest spełniony lub przestał być spełniany przez te osoby, jeżeli zostały one skazane prawomocnym wyrokiem sądu za przestępstwa umyślne: karne skarbowe, przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji, mieniu, obrotowi gospodarczemu, wiarygodności dokumentów, ochronie środowiska lub warunkom pracy i płacy albo innym przepisom dotyczącym wykonywania zawodu, zaś pkt 4 wymaga, aby przedsiębiorca osobiście wykonujący przewozy i zatrudnieni przez przedsiębiorcę kierowcy, a także inne osoby niezatrudnione przez przedsiębiorcę, lecz wykonujące osobiście przewozy na jego rzecz, spełniali wymagania określone w przepisach ustawy, przepisach ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym oraz w innych przepisach określających wymagania w stosunku do kierowców, a także nie byli skazani prawomocnym wyrokiem sadu za przestępstwa umyślne przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji, mieniu, wiarygodności dokumentów lub środowisku. Art. 6 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym określa szczegółowe wymagania odnośnie udzielania licencji na wykonywanie transportu drogowego taksówką- udziela się jej m. in. wtedy gdy przedsiębiorca spełnia wymagania określone w art. 5 ust. 3 pkt 1 i 5 oraz w art. 39 a ust. 1 oraz zatrudnieni przez niego kierowcy oraz sam przedsiębiorca osobiście wykonujący przewozy spełniają wymagania określone w przepisach prawa o ruchu drogowym i nie byli skazani za przestępstwa, o których mowa w art. 5 ust. 3 pkt 4 a ponadto za przestępstwa przeciwko życiu i zdrowiu oraz przeciwko wolności seksualnej i obyczajności. Przepis art. 7 ust. 1 powołanej ustawy stanowi, iż udzielenie, odmowa udzielenia, zmiana lub cofniecie licencji następuje w drodze decyzji administracyjnej. Ustęp 2 tego przepisu wskazuje organy właściwe do wydania tych decyzji – na terenie m. [...] W. jest to prezydent miasta. W toku przeprowadzonego postępowania organ pierwszej instancji ustalił, iż licencja nr [...] na wykonywanie transportu drogowego taksówką nr rejestracyjny [...] została wydana Panu A. K. na podstawie informacji z kartoteki karnej Krajowego Rejestru Karnego z dnia [...] lipca 2004 r. W aktach sprawy znajduje się potwierdzenie, iż odwołujący się był skazany prawomocnymi wyrokami sądowymi za przestępstwa, o których mowa w art. 5 ust. 3 pkt 4 o transporcie drogowym, informacja z Krajowego Rejestru Karnego z dnia [...] sierpnia 2005 r., dotycząca Pana A. K. oraz potwierdzenie prawidłowości tej informacji z dnia [...] stycznia 2006 r. Należy zauważyć, że przestępstwo z art. 190 § 1 k.k. opisane w informacji o osobie z krajowego rejestru skazanych z dnia [...] sierpnia 2005 r. może być popełnione jedynie umyślnie. Tak więc jest to przestępstwo, które uniemożliwia wydanie zezwolenia. Organ nie odniósł się szczegółowo do przestępstw opisanych w informacji o osobie z krajowego rejestru skazanych niemniej jednak z powodu wskazanego wyżej zaniechanie to nie miało żadnego wpływu na rozstrzygniecie. Kwestia wszczęcia postępowania została opisana w postanowieniu z dnia [...] 2006 r. i błędne stwierdzenie tej daty w decyzji Prezydenta m. [...] W. z dnia [...] lutego 2006 r. nie może być uznane za błąd merytoryczny a najwyżej jako oczywistą omyłkę pisarską nie mającą żadnego wpływu na rozstrzygniecie zwłaszcza, że organ II instancji w uzasadnieniu decyzji wskazał prawidłową datę wszczęcia postępowania. Z przytoczonych wyżej powodów Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art.151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r., Nr 153, poz.1270) orzekł jak w sentencji.