VI SA/Wa 1631/14

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie: Joanna Kruszewska-Grońska po rozpoznaniu w dniu 17 grudnia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku G. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością Spółki komandytowej z siedzibą w B. o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie pełnomocnika w sprawie ze skargi G. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością Spółki komandytowej z siedzibą w B. na decyzję Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia [...] marca 2014 r. nr [...] w przedmiocie nakazu rejestracji trzydziestu ośmiu używanych odbiorników telewizyjnych oraz ustalenia opłaty za ich używanie p o s t a n a w i a: odmówić stronie skarżącej G. Spółce z ograniczoną odpowiedzialnością Spółce komandytowej z siedzibą w B. przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie. We wniosku o przyznanie prawa pomocy strona skarżąca – G. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością Spółka komandytowa z siedzibą w B. wniosła o zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie pełnomocnika (radcy prawnego lub adwokata). W uzasadnieniu wniosku powołała się na trudności finansowe i zajęcia komornicze na rachunkach bankowych spółki. W oświadczeniu o majątku i dochodach skarżąca podała, że wysokość kapitału zakładowego wynosi 50.000 zł, wartość środków trwałych spółki (według bilansu za ostatni rok) wyniosła 31.901.654,74 zł, a za ostatni rok obrotowy osiągnęła zysk w kwocie 714.951,95 zł. Z dokumentów nadesłanych przez skarżącą wynika, iż w roku 2014 spółka, przy przychodzie netto ze sprzedaży w wysokości 4.833.202,55 zł, uzyskała dochód w kwocie 714.951,95 zł (załączono sprawozdanie finansowe za rok 2014 wraz z zawartym w nim rachunkiem zysków i strat). Bilans spółki za rok obrotowy 2014 zamknął się po stronie aktywów i pasywów kwotą 53.762.755,67 zł. Natomiast jednostronny rachunek zysków i strat sporządzony na 30 czerwca 2015 roku wskazuje, iż w pierwszym półroczu bieżącego roku spółka wypracowała zysk w kwocie 237.483,77 zł przy przychodzie netto ze sprzedaży w wysokości 1.690.811,83 zł. Z kolei według bilansu sporządzonego na 30 czerwca 2015 r., stan - zarówno po stronie aktywów, jak i po stronie pasywów - sięgnął kwoty 52.924.504,66 zł. Skarżąca przedłożyła również wyciąg z jednego rachunku bankowego prowadzonego w Banku [...] za okres od [...] września 2015 r. do [...] listopada 2015 r., na którym saldo końcowe wynosiło 0 zł. Ponadto przedstawiła kserokopie dwóch zawiadomień o zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego z [...] września 2015 r. oraz z [...] października 2015 r., obejmujących łącznie kwotę 252.673,68 zł tytułem dochodzonych należności. Zgodnie z art. 246 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. (dalej p.p.s.a.), prawo pomocy w zakresie całkowitym może być przyznane osobie prawnej, gdy osoba ta wykaże, że nie ma żadnych środków na poniesienie jakichkolwiek kosztów postępowania. Z treści cytowanego wyżej przepisu wynika, iż ciężar udowodnienia braku możliwości pokrycia jakichkolwiek kosztów postępowania spoczywa na podmiocie wnioskującym o przyznanie prawa pomocy. W związku z tym musi on przedstawić Sądowi argumentację, która potwierdzałaby jego niezdolność do wygospodarowania środków na pokrycie tych kosztów. Oceniając stan majątkowy skarżącej należy mieć na uwadze, że skarżąca spółka w roku ubiegłym przy bardzo dużych przychodach netto ze sprzedaży (4.833.202,55 zł), uzyskała znaczny dochód (714.951,95 zł). Na uwagę zasługuje także duża skala wydatków na koszty działalności operacyjnej (4.469.057,80 zł), na które składają się m.in. zużycie materiałów i energii, usługi obce, wynagrodzenia oraz wartość sprzedanych towarów i materiałów. Również wyniki finansowe spółki za pierwsze półrocze bieżącego roku wskazują, iż spółka utrzymuje dotychczasową skalę prowadzonej działalności gospodarczej. W tym miejscu podkreślenia wymaga, że w przypadku przedsiębiorców (a do takich niewątpliwie należy skarżąca) miarodajną dla oceny ich zdolności płatniczych nie jest kategoria "dochodu" (rozumianego jako nadwyżka sumy przychodów nad kosztami ich uzyskania), lecz "przychodu". Istnieją bowiem legalne instrumenty podatkowe pozwalające na równoważenie kosztów i przychodów, tak by w końcowym rozliczeniu obciążenie podatkowe zminimalizować, czy też w ogóle je wyeliminować. Do instrumentów takich należą choćby zwolnienia podatkowe, dokonywanie zakupów i inwestycji w odpowiednim okresie, obniżenie dochodu przez przesunięcie kosztów w czasie, amortyzacja majątku trwałego. Istotniejszy zatem jest fakt uzyskiwania przychodów i poziom, na jakim przychody te się kształtują (vide postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego /NSA/ z dnia 25 lutego 2010 r., sygn. akt I FZ 10/10). Odnosząc się do podniesionego przez skarżącą w formularzu wniosku argumentu w postaci zajęć komorniczych na rachunkach bankowych spółki, zauważyć należy, iż skarżąca nadesłała wyciąg tylko z jednego rachunku bankowego, mimo że w piśmie z [...] listopada 2015 r. podała, iż przedkłada "wyciąg z rachunków bankowych". Historia transakcji na przedstawionym Sądowi wyciągu z rachunku bankowego wskazuje, że blokowane kwoty (na poczet egzekwowanych od spółki należności) były na bieżąco regulowane. W konsekwencji na przedmiotowym rachunku nie było zaległości ani blokad. Mając na uwadze okoliczność, że skarżąca spółka osiąga dobre wyniki finansowe (pomimo prowadzonych przeciwko niej postępowań egzekucyjnych), stwierdzić należy, iż skutki ryzyka związanego z prowadzeniem działalności gospodarczej nie stanowią w analizowanym przypadku okoliczności uzasadniającej przyznanie prawa pomocy (vide postanowienie NSA z dnia 16 września 2014 r., sygn. akt II FZ 1265/14). Skoro nadesłane przez skarżącą dokumenty świadczą o jej dobrej kondycji finansowej, brak jest podstaw do uznania, że spółka nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania, które na obecnym etapie sprawy sprowadzają się do wpisu sądowego od skargi w kwocie 638 zł. Uwzględniając powyższe, na podstawie art. 246 § 2 pkt 1 w związku z art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a. należało orzec jak w sentencji postanowienia.