VI SA/Wa 1634/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Głowacka-Klimas (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Jolanta Królikowska-Przewłoka Sędzia WSA Urszula Wilk Protokolant st. ref. Eliza Mroczek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 lutego 2013 r. sprawy ze skargi S. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] czerwca 2012 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia [...] czerwca 2012 r., nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm., dalej: "Kpa."), art. 4 pkt 11, art. 18 ust. 5 lit. b), art. 92a ust. 1, 2 i 6 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz.U. z 2007 r. Nr 125, poz. 874 ze zm., dalej: "utd."), art. 10 i art. 11 ustawy z dnia 16 września 2011 r. o zmianie ustawy o transporcie drogowym oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2011 r. Nr 244, poz. 1454) oraz lp. 2.9. załącznika do ustawy o transporcie drogowym, po rozpatrzeniu odwołania z dnia 12 grudnia 2011 r. wniesionego przez spółkę S. Sp. z o.o. z siedzibą w W. (zwaną dalej "spółką", "skarżącą") od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] listopada 2011 r., nr [...] o nałożeniu na spółkę kary pieniężnej w wysokości 5.000 złotych w związku z wykonywaniem przewozów okazjonalnych w krajowym transporcie drogowym pojazdem przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą z naruszeniem zakazu umieszczania na pojeździe oznaczeń z nazwą, adresem lub telefonem przedsiębiorcy oraz umarzającej postępowanie w zakresie wykonywania takich przewozów z naruszeniem zakazu umieszczania na dachu pojazdu lamp lub innych urządzeń technicznych, utrzymał zaskarżoną decyzję organu I instancji w mocy. Do wydania powyższych rozstrzygnięć doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym. W dniu [...] listopada 2006 r. upoważniony inspektor Inspekcji Transportu Drogowego przeprowadził na parkingu przy ul. [...] w K. kontrolę pojazdu marki [...] o nr rejestracyjnym [...]. Kierowca A. B. pojazdem tym wykonywał transport drogowy osób w imieniu ww. spółki. W wyniku kontroli stwierdzono naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym w postaci wykonywania przewozów okazjonalnych w krajowym transporcie drogowym pojazdem przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą z naruszeniem zakazu umieszczania na pojeździe oznaczeń z nazwą, adresem lub telefonem przedsiębiorcy oraz zakazu umieszczania na dachu pojazdu lamp lub innych urządzeń technicznych. Konsekwencją powyższych ustaleń zawartych w protokole kontroli nr [...] było wydanie na podstawie art. 92 ust. 1 i 4 oraz art. 93 ust. 1 utd. w związku z Ip. 2.9 pkt 2 i 3 załącznika do utd., decyzji z dnia [...] lutego 2007 roku o nałożeniu na spółkę kary pieniężnej w kwocie 10.000 złotych. Spółka złożyła odwołanie od ww. decyzji. Organ II instancji, po rozpatrzeniu odwołania spółki decyzją z dnia [...] czerwca 2007 r. utrzymał decyzję organu I instancji w całości w mocy. Spółka złożyła skargę na ww. decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Sąd wyrokiem z dnia 24 listopada 2008 r., o sygnaturze akt VI SA/Wa 658/08 oddalił tę skargę. Następnie spółka złożyła skargę kasacyjną od ww. wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie do Naczelnego Sądu Administracyjnego. W wyniku rozpoznania sprawy Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 9 lutego 2010 r., o sygnaturze akt II GSK 329/09 uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu. W wyniku ponownego rozpoznania sprawy Wojewódzki Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 19 kwietna 2010 r., sygn. akt VI SA/Wa 353/10 uchylił zaskarżoną decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] czerwca 2007 r. oraz utrzymaną nią w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego. W uzasadnieniu wyroku Sąd stwierdził, że organ I instancji w toku ponownego rozpatrzenia sprawy powinien wyjaśnić, po uzupełnieniu materiału dowodowego w niezbędnym zakresie okoliczności związku spółki S. z oznaczeniem "[...]", a także jakie znaczenie ma ciąg cyfr umieszczony na pojeździe. Ponadto organ I instancji powinien, zdaniem Sądu, ustalić, czy urządzenie zamieszczone na dachu pojazdu poddanego kontroli w dniu [...] listopada 2006 r. jest lampą lub innym urządzeniem technicznym w rozumieniu art. 18 ust. 5 lit. c) ustawy o transporcie drogowym. Organ I instancji pismem z dnia 11 sierpnia 2010 r. zawiadomił spółkę, że w związku z wyrokiem Sądu prowadzi wobec niej ponowne postępowanie administracyjne w przedmiocie naruszeń stwierdzonych podczas kontroli w dniu [...] listopada 2006 r. W dniu [...] lutego 2011 r. [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego wydał decyzję o nałożeniu na spółkę kary pieniężnej w kwocie 5.000 złotych z tytułu wykonywania przewozów okazjonalnych w krajowym transporcie drogowym pojazdem przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą z naruszeniem zakazu umieszczania na pojeździe oznaczeń z nazwą, adresem lub telefonem przedsiębiorcy zgodnie z Ip. 2.9 pkt 2 załącznika do utd. Ponadto organ I instancji umorzył postępowanie w zakresie wykonywania przewozów okazjonalnych w krajowym transporcie drogowym pojazdem przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą z naruszeniem zakazu umieszczania na dachu pojazdu lamp lub innych urządzeń technicznych. Spółka pismem z dnia [...] marca 2011 r. odwołała się od ww. decyzji. Organ I instancji rozpatrując odwołanie spółki nie skorzystał z uprawnienia przewidzianego w art. 132 Kpa. i przy piśmie z dnia [...] marca 2011 r. przesłał odwołanie wraz z kompletem akt sprawy w oryginale do organu II instancji. Organ II instancji decyzją z dnia [...] sierpnia 2011 roku uchylił decyzję organu I instancji w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania. Przedmiotową decyzję Główny Inspektor Transportu Drogowego uzasadnił m.in. faktem, że organ I instancji powinien należycie wyjaśnić stan faktyczny sprawy oraz zebrać materiał dowodowy w pełnym zakresie. [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego pismem z dnia [...] sierpnia 2011 r. zwrócił się do T. S.A. z prośbą o udzielenie informacji, czy ww. spółka jest właścicielem numeru telefonu [...]. W odpowiedzi poinformowano, że kierowca wykonujący w dniu kontroli transport drogowy osób prowadził pojazd opatrzony naklejonymi na nadwoziu informacjami z numerem telefonu "[...]", będącym jednocześnie adresem strony internetowej, tym samym co na banerze znajdującym się na dachu tego pojazdu (na banerze cyfry poprzedzone były symbolom słuchawki telefonicznej co jest uwidocznione w dokumentacji zdjęciowej sporządzonej w trakcie kontroli). Na powyższe okoliczności z przedmiotowej kontroli sporządzony został protokół, który został podpisany przez kierowcę A. B., który nie wniósł żadnych zastrzeżeń odnośnie do jego treści. W wyniku ustaleń kontroli stwierdzono, że kontrolowany pojazd nie jest taksówką, ponieważ nie spełnia wymogów zawartych w § 24 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów i ich niezbędnego wyposażenia. W toku prowadzonego postępowania administracyjnego [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego podjął próby przesłuchania w charakterze świadka A. B.. Jednakże świadek nie podejmował w terminie wezwań i nie stawił się na przesłuchania. Natomiast w dniu [...] listopada 2010 r. w ramach postępowania prowadzonego przed organem w tym samym przedmiocie i wobec tej samej strony, ale dotyczącego innej kontroli, w siedzibie Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego w K. został przesłuchany w charakterze świadka K. M.. W związku z faktem, że zeznania K. M. dotyczyły również okoliczności mających znaczenie w przedmiotowej sprawie zostały one włączone do niniejszego postępowania. Świadek podczas przesłuchania zeznał, że w 2006 r. był zatrudniony u przedsiębiorcy S. Sp. z o. o. z siedzibą w W. jako kierowca. Ponadto oświadczył, że na drzwiach kontrolowanego pojazdu był umieszczony numer telefonu ww. przedsiębiorcy. Natomiast na urządzeniu na dachu pojazdu i na jego masce znajdował się napis "[...]". K. M. pouczony o odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych zeznań stwierdził, że powyższy napis to logo przedsiębiorcy S. Sp. z o. o. z siedzibą w W.. Świadek zeznał, że pozyskiwanie klientów odbywało się za pomocą centrali znajdującej się przy ulicy [...] w K.. Stamtąd kierowca otrzymywał dyspozycję, gdzie i o której godzinie ma stawić się po klienta. Powyższe zeznania potwierdza również wydruk ze strony internetowej: [...], gdzie w zakładce "kontakt" znajduje się informacja, iż siedzibą firmy jest S. Sp. z o.o. Oddział K., a składanie zamówień odbywa się telefonicznie pod numerem [...]. Pismem z dnia [...] września 2011 r. organ I instancji zwrócił się z prośbą o udzielenie informacji, czy spółka S., przy ul. [...] [...], z oddziałem w K., przy ul. [...] [...] jest właścicielem numeru telefonu [...]. W związku z powyższymi dowodami zgromadzonymi w sprawie przewóz w dniu kontroli, jak podał organ I instancji, należało zakwalifikować jako okazjonalny przewóz drogowy osób, co zgodnie z art. 4 pkt 11 utd. oznacza przewóz osób, który nie stanowi przewozu regularnego, przewozu regularnego specjalnego albo przewozu wahadłowego. W przedmiotowej sprawie przewóz został potraktowany jako przewóz okazjonalny w krajowym transporcie drogowym pojazdem przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą. Związek nazwy "[...]" z przedsiębiorcą S. został wykazany w przesłuchaniu K. M., w którym świadek zeznał, że napis "[...]" to logo przedsiębiorcy S. Sp. z o.o. Jak podał organ I instancji, w niniejszej sprawie bezsporny jest również fakt umieszczenia na pojeździe numeru telefonu przedsiębiorcy. Potwierdził to świadek podczas przesłuchania w dniu [...] listopada 2010 r. Organ nie zgodził się z twierdzeniem spółki, że numer widniejący na pojazdach nie jest kompletny, a zatem nie może być uznany za numer telefonu, gdyż brak jakiejkolwiek cyfry w numerze telefonicznym uniemożliwia połączenie. Organ I instancji podkreślił, że "materiał zebrany" poza materiałem dowodowym uzyskanym w toku przeprowadzenia środków dowodowych obejmuje także inne fakty, w tym fakty powszechnie znane, fakty znane z urzędu oraz domniemania, a także wyjaśnienia stron, ich oświadczenia, zarzuty, jak również ich zachowanie podczas postępowania (por. wyrok SN z dnia 24 marca 1999 r. I PKN 632/98, OSNAPiUS 2000/10/382). W związku z powyższym, a w szczególności z uwagi na protokół z kontroli oraz zeznania świadka K. M., organ I instancji uznał za fakt wykonywanie przez spółkę przewozów okazjonalnych w krajowym transporcie drogowym pojazdem przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą z naruszeniem zakazu umieszczania na pojeździe oznaczeń z nazwą, adresem lub telefonem przedsiębiorcy. Co do drugiego naruszenia stwierdzonego w trakcie kontroli, organ I instancji mając na uwadze zeznanie K. M., zgodnie z którym na urządzenie znajdujące się na dachu kontrolowanego pojazdu składał się napis na banerze, który nie był wyposażony w instalację elektryczną, odstąpił od nałożenia kary z tytułu naruszenia zakazu umieszczania na dachu pojazdu lamp lub innych urządzeń technicznych. W odwołaniu od decyzji z dnia [...] listopada 2011 r. spółka wniosła o jej uchylenie i umorzenie postępowania, względnie uchylenie decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji i zarzuciła organowi naruszenie przepisów prawa materialnego i proceduralnego. Skarżąca spółka stwierdziła, że organ I instancji prowadząc postępowanie nie uwzględnił wytycznych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego i nie przeprowadził dowodu z przesłuchania świadków. Spółka podniosła, że do akt sprawy dołączono protokół z przesłuchania K. M., lecz ona sama nie została zawiadomiona o przeprowadzeniu dowodu. Zdaniem spółki zasadne jest umorzenie postępowania z uwagi na przedawnienie możliwości wydania decyzji wynikające z działu III Ordynacji Podatkowej. W ocenie spółki, organ niezasadnie przyjął, że ciąg cyfr "[...]" oraz napis "[...]" stanowią numer telefonu i oznaczenie przedsiębiorcy. Główny Inspektor Transportu Drogowego rozpatrując odwołanie spółki stwierdził, że podnoszone w nim argumenty nie zasługują na uwzględnienie. W ocenie organu odwoławczego nie ulega wątpliwości, że na zatrzymanym podczas wyżej opisanej kontroli pojeździe umieszczone były elementy, które upodabniały pojazd do taksówki, co mogło powodować u potencjalnego klienta wrażenie, że korzysta on z licencjonowanej taksówki. Jak wyjaśnił organ II instancji, ratio legis wprowadzenia zakazów określonych w art. 18 ust. 5 utd. było wyeliminowanie przypadków wykonywania transportu drogowego pojazdem upodobnionym do taksówki i omijania restrykcyjnych przepisów dotyczących uzyskiwania licencji na wykonywanie transportu drogowego taksówką. GITD podkreślił, że w obrocie gospodarczym przedsiębiorcy nadają różne nazwy wyodrębnionym przez siebie składnikom majątkowym. Częstą praktyką jest, że są to nazwy, które nie mają nic wspólnego z firmą danego przedsiębiorcy, chociaż bezsprzecznie jego działalności służą. Nie ma zatem, zdaniem organu II instancji, znaczenia fakt, że umieszczona na pojeździe nazwa "[...]" nie pokrywa się z firmą przewoźnika zapisaną w ewidencji działalności gospodarczej. W przepisie art. 18 ust. 5 lit. b) utd. nie chodzi o to, aby nazwa przedsiębiorcy ściśle pokrywała się z jego firmą. Interpretacja ta wynika także z tego, że w powyższych przepisach ustawodawca nie posłużył się pojęciem firmy, które ma swą definicję w art. 43 i nast. Kodeksu Cywilnego. Z tych powodów stwierdzono, że spółka umieściła na pojeździe swoją nazwę, co stanowi naruszenie zakazu wymienionego w art. 18 ust. 5 lit. b) utd. Organ II instancji podał, że w obecnym stanie prawnym nie istnieje rozróżnienie na trzy rodzaje naruszeń z lp. 2.9, mianowicie na wykonywanie przewozów okazjonalnych w krajowym transporcie drogowym pojazdem przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą, z naruszeniem zakazu: - umieszczenia lub używania w pojeździe taksometru (pkt 1), - umieszczania na pojeździe oznaczeń z nazwą, adresem lub telefonem przedsiębiorcy (pkt 2) oraz - umieszczania na dachu pojazdu lamp lub innych urządzeń technicznych (pkt 3). Ustawą z dnia 16 września 2011 r. o zmianie ustawy o transporcie drogowym oraz niektórych innych ustaw wprowadzono zmiany w zakresie dotychczasowego wykazu naruszeń. I tak, jak wskazał organ II instancji, w załączniku nr 3 do ustawy pod lp. 2.9 znajduje się naruszenie polegające na wykonywaniu przewozów okazjonalnych w krajowym transporcie drogowym pojazdem przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą z naruszeniem zakazu, o którym mowa w art. 18 ust. 5, które sankcjonowane jest karą pieniężną w wysokości 8000 (osiem tysięcy) złotych. Stan faktyczny z dnia kontroli potwierdza popełnienie przez spółkę powyższego naruszenia, jednakże z uwagi na zakaz reformationis in peius określony w art. 139 Kpa., zgodnie z którym organ odwoławczy nie może wydać decyzji na niekorzyść strony odwołującej się, chyba że zaskarżona decyzja rażąco narusza prawo lub rażąco narusza interes społeczny, karę pieniężną nałożoną niniejszą decyzją należy ograniczyć do kwoty 5000 (pięć tysięcy) złotych. W odniesieniu do argumentu spółki dotyczącego zasadności umorzenia postępowania z uwagi na przedawnienie możliwości wydania decyzji wynikające z działu III Ordynacji Podatkowej, organ odwoławczy wyjaśnił, że w myśl art. 93 ust. 7 utd. do kar pieniężnych przewidzianych niniejszą ustawą nie stosuje się przepisów ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa. W opinii organu odwoławczego argument spółki o niezasadnym nieprzeprowadzeniu dowodu z przesłuchania świadków jest chybiony. Zdaniem organu II instancji, okoliczności istotne dla sprawy zostały udowodnione na podstawie oględzin kontrolowanego pojazdu. Nadto zauważono, że postępowanie w I instancji zostało przeprowadzone z poszanowaniem przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, a organ I instancji podjął wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli, a także czyniąc zadość obowiązkowi zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego w sposób wyczerpujący, w związku z czym zarzuty spółki dotyczące naruszenia prawa proceduralnego w powyższym zakresie należy uznać za bezzasadne. Spółka pismem z dnia [...] lipca 2012 r. wniosła skargę na powyższą decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego, zarzucając naruszenie prawa materialnego, a mianowicie: - art. 18 ust. 5 lit. b) utd., poprzez błędną jego wykładnię i przyjęcie, że umieszczona na pojeździe nalepka opisana w uzasadnieniu decyzji stanowi oznaczenie przedsiębiorcy i jego numeru telefonu; - art. 2 § 2 ustawy Ordynacja podatkowa w zw. z art. 92 ust. 1 w zw. z art. 68 § 1 tej ustawy, poprzez jego niezastosowanie i niewydanie decyzji o umorzeniu postępowania w związku z upływem terminu przedawnienia do wydania decyzji wymierzającej karę pieniężną. Nadto skarżąca postawiła zarzuty naruszenia przepisów prawa procesowego, tj.: - art. 7 w zw. art. 77 oraz 107 Kpa., poprzez niewłaściwe przyjęcie, że napis "[...]" oraz ciąg cyfr "[...]" stanowią oznaczenie i numer telefonu przedsiębiorcy wykonującego przewóz osób; - art. 75 Kpa. w zw. art. 79 § 1, poprzez dołączenie do akt protokołu przesłuchania w charakterze świadka K. M. bez zawiadomienia spółki o dopuszczeniu dowodu z zeznań tej osoby i zapewnienia spółce możliwości udziału w przesłuchaniu oraz poprzez dokonanie ustaleń faktycznych na podstawie zeznań osoby nie mającej wiedzy na temat kontroli pojazdu o nr rej. [...] w dniu [...] listopada 2006 r.; - art. 7 w zw. z art. 80 Kpa., poprzez dowolną, a nie swobodną ocenę zgromadzonego materiału dowodowego, mające istotny wpływ na wynik sprawy, w szczególności poprzez dokonanie ustaleń stanu faktycznego na podstawie zeznań osoby nie będącej świadkiem w niniejszym postępowaniu; - art. 78 § 1 i § 2 Kpa., poprzez nieuwzględnienie wniosków dowodowych skarżącej; - art. 107 § 1 i § 3 w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 i art. 140 Kpa., poprzez niewskazanie przez organ II instancji w zaskarżonej decyzji uzasadnienia dla stanowiska, zgodnie z którym decyzja organu I instancji jest prawidłowa. W konsekwencji powyższego skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz uchylenie decyzji organu I instancji i przekazanie sprawy w całości do ponownego rozpoznania temu organowi, szczegółowo uzasadniając powyższe zarzuty. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz.1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Chodzi więc o kontrolę aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywaną pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności. Rozpoznając sprawę w świetle powołanych wyżej kryteriów należy uznać, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Wojewódzki Sąd Administracyjny podziela zarzut skarżącej spółki co do naruszenie przepisów postępowania w związku z przesłuchaniem świadka K. M. bez obecności skarżącej. Nadto świadek ten zeznawał na okoliczności nie mające nic wspólnego z kontrolą przeprowadzoną w dniu [...] listopada 2006 r., a więc jego zeznania nie mogły stanowić materiału dowodowego odnoszącego się do rozpatrywanej sprawy. Jednakże, w ocenie Sądu, naruszenie to nie miało istotnego wpływu na wynik sprawy wobec innych ustaleń organu administracji odnoszących się do stwierdzenia naruszenia przepisu art. 18 ust. 5 lit. b) utd. – w brzmieniu przed nowelizacją, a obecnie art. 18 ust. 5 pkt 2 utd. Uchybienie organu w tym zakresie mogłoby mieć istotne znaczenie w sprawie, gdyby nie pozostałe ustalenia już bezpośrednio nawiązujące do pochodzenia i znaczenia napisów znajdujących się podczas kontroli na pojeździe – "[...]" i cyfr "[...]". W ramach poczynionych ustaleń organ administracji, poza odwoływaniem się do kwestionowanych przez skarżącą zeznań świadka stwierdził, że na stronie internetowej [...] znajduje się "zakładka" o nazwie "kontakt", na której zawarta jest informacja, że siedzibą skarżącej są K.. Informacja zawarta pod tym odesłaniem wskazuje wprost, że ww. strona internetowa odsyła do przedsiębiorstwa o firmie S. Oddział w K. wykonującego działalność gospodarczą w formie spółki z ograniczoną odpowiedzialnością. Zatem podana informacja na wymienionej stronie internetowej odnosiła się bezpośrednio do skarżącej spółki. Jednocześnie, jak ustalił organ administracji, w informacji tej podano numer telefoniczny ([...]), pod którym można było składać zamówienia na przewóz. W ramach poczynionych w powyższym zakresie ustaleń, organ administracji wskazał, że podany numer telefoniczny składa się z dwóch zestawów liczb, tj. liczby [...] – stanowiącej prefiks (numer kierunkowy do K. i województwa [...]) oraz z liczby [...] – będącej bezpośrednim numerem telefonicznym dla złożenia zamówienia przewozu. Zdaniem Sądu, organ administracji prawidłowo uznał, że numer kierunkowy (prefiks [...]) dla osób zamieszkałych na terenie województwa [...] jest dobrze znany, a od wielu lat informowania użytkowników telefonów o konieczności poprzedzania numeru abonenta właściwym prefiksem, wybierający numer telefonu, pod którym chcą uzyskać połączenie, wiedzą o konieczności poprzedzenia tego numeru właściwym prefiksem. W związku z tym umieszczenie na pojeździe jedynie numeru [...] było wystarczającą informacją dla złożenia zamówienia. Organ zwrócił się do T. S.A. o udzielenie informacji, kto jest właścicielem ww. numeru telefonu i otrzymał odpowiedź od operatora telekomunikacyjnego, że jest nim skarżąca spółka, a numer ten dotyczy jej oddziału w K.. Połączenie tych dwóch informacji, zarówno ze strony internetowej, jak i uzyskanej od operatora telekomunikacyjnego, doprowadziło organ do jednego wniosku, że nazwa "[...]" odnosi się do skarżącej spółki, chociaż nie jest nazwą jej firmy, a numer telefonu wprost wskazuje na jego właściciela jako na S. Sp. z o.o. Ustalenia te wyczerpują wskazania Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie nakreślające obowiązek organu podane w wyroku z dnia 19 kwietnia 2010 r. wydanym w sprawie VI SA/Wa 353/10. W wyroku tym Sąd podkreślał, że rejestracja określonego numeru telefonicznego musi być dokonana na rzecz podmiotu wykonującego przewozy okazjonalne z naruszeniem ustawowych zakazów. Wystarczy, że wzmiankowany numer pozwala na pozyskiwanie klientów przez skontrolowany podmiot wykonujący przewóz okazjonalny. W świetle ustaleń organu administracji wynika, że numer ten służył do składania zamówień na przewozy okazjonalne, a nadto był zarejestrowany właśnie na skarżącą spółkę. Skarżąca nie przedstawiła dowodów na to, by ciąg cyfr znajdujących się na kontrolowanym pojeździe miał spełniać inne zadanie od ustalonego przez organ administracji publicznej lub by miał jakieś inne, bliżej racjonalnie określone przeznaczenie. Stwierdzić zatem należy, że ustaleniom organu Inspekcji nie można w tym zakresie zarzucić błędu w ustaleniach faktycznych lub dowolności w ocenie zebranego materiału dowodowego. Sąd w składzie orzekającym podziela pogląd Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wyrażony w uzasadnieniu wyroku z dnia 19 kwietnia 2010 r., że dla zaistnienia deliktu administracyjnego określonego w art. 18 ust. 5 lit. b) utd. wystarczające jest zaistnienie tylko jednej z wymienionych tam sytuacji, a mianowicie na pojeździe umieszczona jest nazwa przedsiębiorcy albo adres, albo telefon przedsiębiorcy. Organy Inspekcji Transportu Drogowego ustaliły, że zarówno nazwa umieszczona na pojeździe, jak i numer (będący w istocie numerem telefonu) odnosiły się do skarżącej spółki, zatem organ administracji wykonał zalecenia Sądu zawarte w ww. wyroku co do poczynienia niezbędnych ustaleń w tym zakresie, na które zwracał również uwagę Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 9 lutego 2010 r. wydanym w sprawie II GSK 329/09. Sąd nie podziela zarzutu skarżącej spółki co do tego, że organ administracji nie umorzył postępowania w oparciu o przepisy ustawy – Ordynacja podatkowa. Zgodnie z art. 93 ust. 7 utd. w znowelizowanym brzmieniu, do kar pieniężnych przewidzianych niniejszą ustawą nie stosuje się przepisów ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa. Stosownie do przepisu art. 10 ustawy z dnia 16 września 2011 r. o zmianie ustawy o transporcie drogowym oraz niektórych innych ustaw - do spraw wszczętych i nie zakończonych decyzjami ostatecznymi przed dniem wejścia nowelizacji w życie, stosuje się przepisy ustawy nowej. Należy w tym miejscu zauważyć, że postępowanie w niniejszej sprawie zostało zakończone decyzją ostateczną [...] czerwca 2012 r. (doręczoną pełnomocnikowi skarżącej [...] lipca 2012 r.), a więc po wejściu w życie nowelizacji. Zgodnie bowiem z art. 11 noweli - ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2012 r. Zatem, w świetle art. 93 ust. 7 ustawy zmienionej w związku z art. 10 i art. 11 ustawy o zmianie ustawy o transporcie drogowym oraz niektórych innych ustaw oraz mając na względzie związanie organu administracji publicznej zasadą działania na podstawie przepisów prawa (art. 6 Kpa.), brak było podstaw do zastosowania przepisów ustawy – Ordynacja podatkowa – wyłączonego przepisem art. 93 ust. 7 utd., w zakresie żądanym przez skarżąca spółkę. Jednocześnie wskazać należy, że organy obu instancji wyczerpująco zbadały wszystkie istotne okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą oraz przeprowadziły dowody służące ustaleniu stanu faktycznego zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej (art. 7 i art. 77 § 1 Kpa.). W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie organy administracji - rozstrzygając sprawę - oparły się na materiale prawidłowo zebranym w toku kontroli, dokonując jego wszechstronnej oceny. Ponadto należy uznać, że stanowisko wyrażone w zaskarżonych decyzjach, organy obu instancji uzasadniły w sposób wymagany przez normę prawa określoną w przepisie art. 107 § 3 Kpa. Mając powyższe na uwadze Sąd, działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz.U. z 2012 r. poz. 270) orzekł, jak w sentencji wyroku.