VI SA/Wa 1639/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia Sędziowie : Sędzia WSA Protokolant: po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 listopada 2005r. sprawy ze skargi W.W. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lipca 2005 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na posiadanie broni palnej bojowej oddala skargę Zaskarżoną decyzją z dnia [...] lipca 2005 r., nr [...], Komendant Główny Policji – działając na podstawie przepisu art. 138 § 2 k.p.a. oraz art. 18 ust. 1 pkt 4 i art. 18 ust. 3 pkt 2 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz.U. z 1999 r. Nr 53, poz. 549 ze zm.) – po rozpatrzeniu odwołania skarżącego W.W. od decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] stycznia 2004 r. w sprawie cofnięcia pozwolenia na posiadanie broni palnej bojowej – uchylił w/w decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Z akt sprawy wynika, iż Decyzją z dnia [...] stycznia 2004 r., nr [...] Komendant Wojewódzki Policji w [...] – działając na podstawie art. 18 ust. 1 pkt 4, art. 18 ust. 5 pkt 2 i art. 20 ustawy o broni i amunicji - cofnął skarżącemu pozwolenie na broń palną bojową. W uzasadnieniu decyzji Komendant Wojewódzki Policji stwierdził, iż z zebranego materiału dowodowego wynika, że w dniu [...] czerwca 2003 r., podczas pełnienia przez stronę służby na Posterunku Policji w G., będąc w umundurowaniu służbowym i mając broń służbową przy sobie, skarżący spożywał alkohol. Przeprowadzone badanie na zawartość alkoholu w wydychanym powietrzu wykazało 0,41 mg/l. Organ stwierdził, iż po ujawnieniu powyższego zdarzenia skarżący W.W. przebywa na zwolnieniu lekarskim wystawionym przez lekarza psychiatrę. Zebrany materiał dowodowy wykazał także, że strona ma myśli samobójcze. Komendant podniósł, iż w celu ustalenia, czy nie zachodzą przesłanki określone w art. 15 ust. 5 ustawy o broni i amunicji, organ pismami z dnia [...].09.2003 r. i [...].11.2003 r. zobowiązał W.W. do poddania się badaniom lekarskim i psychologicznym i przedstawienia wydanych orzeczeń. Strona powyższych badań nie wykonała. Zdaniem organu I instancji zaistniała więc przesłanka przewidziana art. 18 ust. 5 pkt 2 w związku z art. 15 ust. 3-5 ustawy o broni amunicji, uzasadniająca cofnięcie pozwolenia na broń. Zdaniem Komendanta Wojewódzkiego Policji strona swoim postępowaniem nie gwarantuje właściwego przestrzegania przepisów o broni i amunicji. Po rozpoznaniu odwołania W.W. Komendant Główny Policji decyzją z dnia [...] marca 2004 r. nr [...], działając w oparciu o przepis art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 18 ust. 1 pkt 4 i art. 18 ust. 3 pkt 2 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji - utrzymał w mocy zaskarżona decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu decyzji organ II instancji wyraził pogląd, iż Komendant Wojewódzki Policji w [...] był uprawniony do zażądania orzeczeń lekarskiego i psychologicznego potwierdzającego zdolność dysponowania bronią. W ocenie organu odwoławczego z informacji znajdujących odzwierciedlenie w aktach należy wnioskować, że zaistniały okoliczności dostatecznie uzasadniające podejrzenie, że strona należy do osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 2-4 ustawy o broni i amunicji. Komendant Główny Policji wskazał, iż wobec tego, że skarżący nie poddał się badaniom i nie dostarczył orzeczeń, słusznie organ I instancji skorzystał z możliwości cofnięcia pozwolenia na broń na podstawie art. 18 ust. 3 pkt 2 ustawy o broni i amunicji. Organ stwierdził, iż ten właśnie przepis winien wskazać organ I instancji w podstawie prawnej wydanej decyzji. Na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] marca 2004 r. skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożył W.W. Wyrokiem z dnia 1 marca 2005 r., sygn. akt VI SA/Wa 713/04, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił zaskarżoną decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] marca 2004 r. W uzasadnieniu orzeczenia Sąd podniósł m.in., iż Komendant Główny Policji wydając zaskarżoną decyzję nie ustosunkował się w ogóle do zarzutów skarżącego dotyczących noszenia przez niego broni po spożyciu alkoholu. Ponadto Sąd uznał, że organ odwoławczy - uchybiając zasadzie dwuinstancyjności postępowania administracyjnego – nie ustosunkował się do argumentów skarżącego, czyniąc kontrolę zaskarżonej decyzji niemożliwą. Sąd zauważył, iż z odpowiedzi na skargę wynika, że noszenie broni w stanie nietrzeźwości nie stanowiło głównego powodu cofnięcia pozwolenia na broń. Jednakże – zdaniem Sądu - wywodu w tej materii, w zaskarżonej decyzji brak. Ponadto – według Sądu – ocena dokonana przez Komendanta Głównego Policji w zakresie podejrzenia, iż strona skarżąca należy do osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 2-4 ustawy o broni i amunicji - budzi wątpliwości. Sąd stwierdził ponadto, iż wbrew twierdzeniom organu I instancji z żadnego dokumentu znajdującego się w aktach administracyjnych nie wynika, że strona skarżąca ma myśli samobójcze. Zdaniem Sądu organ nie wykazał ponadto w sposób niebudzący wątpliwości, że skarżący należy do osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 2-4 ustawy o broni i amunicji. Sąd uznał, że ujawnione okoliczności muszą uzasadniać podejrzenie, że strona wykazuje istotne zaburzenia funkcjonowania psychologicznego lub ma zaburzenia psychiczne, o których mowa jest w ustawie z dnia 19 sierpnia 1994 r. o ochronie zdrowia psychicznego. Zwolnienie lekarskie wystawione przez lekarza psychiatrę nie jest – jak stwierdził Sądu - wystarczającym powodem do zobowiązania strony do poddania się badaniom lekarskim i psychologicznym, albowiem powody wizyty u lekarza psychiatry i uzyskane od niego zwolnienie lekarskie mogą być różne. Sąd podniósł w konsekwencji, iż organ odwoławczy rozstrzygnął sprawę merytorycznie, utrzymując w mocy zaskarżoną decyzję, bez należytego rozważenia argumentów skarżącego W.W. W toku ponownego rozpatrzenia sprawy Komendant Główny Policji wydał w dniu [...] lipca 2005 r. decyzję nr [...], na podstawie której – działając w oparciu o przepis art. 138 § 2 k.p.a. oraz art. 18 ust. 1 pkt 4 i art. 18 ust. 3 pkt 2 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji - uchylił decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] stycznia 2004 r. w sprawie cofnięcia skarżącemu pozwolenia na posiadanie broni palnej bojowej w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy stwierdził, iż po przeprowadzeniu postępowania odwoławczego uwzględniono zalecenia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zawarte w wyroku z dnia 1 marca 2005 r., sygn. akt VI SA/Wa 713/04. Komendant Główny Policji podniósł, iż po ponownym przeanalizowaniu zebranych materiałów dowodowych oraz argumentów przedstawionych przez stronę skarżącą w odwołaniu od w/w decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...], organ II instancji uznał, że ostateczne rozstrzygnięcie sprawy wymaga przeprowadzenia ponownego postępowania przez organ I instancji. W ocenie Komendanta Głównego Policji wyjaśnienia wymagają przede wszystkim okoliczności związane z wydarzeniem dotyczącym noszenia przez skarżącego broni palnej po spożyciu alkoholu. Zdaniem organu odwoławczego Komendant Wojewódzki Policji w [...] nie wskazał w uzasadnieniu decyzji, dlaczego odmówił mocy dowodowej argumentom strony, pomimo, że został przez nią poinformowany, iż sprawą posiadania przez skarżącego broni służbowej w stanie po użyciu alkoholu zajmuje się Sąd Rejonowy w T., który nie wydał jeszcze wyroku w sprawie. Powyższe organ II instancji ocenił jako naruszenie przepisów postępowania określonych w art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a., które zobowiązują organ administracji państwowej do dokładnego i rzetelnego zbadania wszystkich okoliczności sprawy oraz do wyjaśnienia stronie przesłanek, jakimi kierował się organ wydając decyzję. Komendant Główny Policji podniósł ponadto, iż w prowadzonym postępowaniu organ I instancji winien ustalić, czy w przedmiotowej sprawie faktycznie zachodzą okoliczności uzasadniające podejrzenie, iż strona skarżąca należy do osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 2-4 ustawy o broni i amunicji. Organ odwoławczy stwierdził, że organ I instancji winien dokonać sprawdzenia, czy skarżący nadal pracuje w Policji i dysponuje bronią służbową, a ponadto, czy pozostaje nadal pod stałą opieką psychiatry, oraz m.in. jak zachowuje się w miejscu zamieszkania. Organ odwoławczy przypomniał jednocześnie w uzasadnieniu decyzji, iż organ Policji może zobowiązać osobę posiadającą pozwolenie na broń do przedstawienia orzeczeń lekarskich jedynie wtedy, gdy ujawni okoliczności dostatecznie uzasadniające podejrzenie, iż należy ona do osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 2-4 ustawy o broni i amunicji. Komendant Główny Policji wskazał w uzasadnieniu decyzji, iż organ I instancji winien przesłuchać, jako świadka – funkcjonariusza Policji (z zachowaniem dyspozycji przepisu art. 79 k.p.a.), który dokonał kontroli skarżącego w dniu [...] czerwca 2003 r. na okoliczność poczynionych w jej toku ustaleń co do przebiegu wydarzenia, a także uzyskać informację o wyniku postępowania karnego prowadzonego w tej sprawie. Zdaniem organu odwoławczego należy także zwrócić się do lekarza, pod opieką którego przebywał lub przebywa skarżący, o udzielenie informacji co do jego stanu zdrowia oraz przyczyn i efektów leczenia w kontekście możliwości dysponowania przez stronę bronią palną. W dniu [...] sierpnia 2005 r. skarżący W.W. – działając za pośrednictwem organu - wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lipca 2005 r. Wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji skarżący w uzasadnieniu powołał się na wyrok WSA w Warszawie z dnia 1 marca 2005 r., sygn. akt VI SA/Wa 713/04. Skarżący stwierdził, że pomimo, iż sprawa została prawomocnie rozstrzygnięta przez Sąd, organ II instancji uchylił decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Strona wskazała, iż w chwili obecnej nie służy w Policji i orzekanie w sprawie jest niecelowe i nieuzasadnione. W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wniósł o jej oddalenie. W uzasadnieniu organ odwoławczy stwierdził, że skarżący nie ma racji twierdząc, iż rozstrzygnięcie Sądu kończy jego sprawę merytorycznie i uniemożliwia dalsze prowadzenie postępowania przez organy Policji. Zdaniem Komendanta Głównego Policji organy Policji zobligowane zostały w/w wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie do ponownego, prawidłowego przeprowadzenia postępowania administracyjnego, uwzględniającego uwagi i zalecenia Sądu. Organ wskazał ponadto, iż zaskarżona decyzja uchylająca decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji jest korzystna dla skarżącego, albowiem umożliwia rzetelne i wnikliwe odniesienie się do wszystkich argumentów podniesionych przez stronę w toku postępowania, w tym także do argumentów uprzednio pominiętych przez organy Policji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (vide: art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz.U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). W ocenie Sądu analizowana pod tym kątem skarga Pana W.W. nie zasługuje na uwzględnienie i podlega oddaleniu, albowiem zaskarżona decyzja Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lipca 2005 r. nie narusza prawa. Przedmiotowa decyzja organu II instancji nie narusza - w stopniu mogącym mieć jakikolwiek istotny wpływ na wynik sprawy - zarówno przepisów prawa materialnego wskazanych w ustawie z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji, jak również przepisów kodeksu postępowania administracyjnego, w tym w szczególności normy zawartej w art. 138 § 2 k.p.a. Decyzja ta zgodna jest ponadto z przepisami art. 7 k.p.a., art. 8 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., oraz art. 107 § 3 k.p.a. Wydając zaskarżoną decyzję Komendant Główny Policji oparł się na przepisie art. 138 § 2 k.p.a., zgodnie z którym organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji, gdy rozstrzygnięcie sprawy wymaga uprzedniego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w całości lub w znacznej części. Przekazując sprawę organ ten może wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. Zdaniem Sądu w przypadku niniejszej sprawy wydanie przez organ odwoławczy decyzji kasacyjnej na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. było uzasadnione, albowiem rozstrzygnięcie sprawy wymaga uprzedniego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w znacznej części, co winien uczynić organ I instancji. Należy zgodzić się ze stanowiskiem organu odwoławczego i uznać, iż – wbrew twierdzeniom skarżącego - rozstrzygnięcie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 1 marca 2005 r., wydane w sprawie sygn. akt VI SA/Wa 713/04, nie kończyło sprawy merytorycznie i nie uniemożliwiało dalsze prowadzenie postępowania przez organy Policji. Zdaniem Sądu Komendant Główny Policji zobligowany został w/w orzeczeniem Sądu do ponownego, prawidłowego przeprowadzenia postępowania administracyjnego, uwzględniającego uwagi i zalecenia sądu administracyjnego. Zgodnie z przepisem art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. Skoro w przedmiotowym orzeczeniu z dnia 1 marca 2005 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie nakazał organowi wyjaśnienie szeregu istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności, to organ odwoławczy zobowiązany był bezwzględnie do przeprowadzenia ponownego postępowania w sprawie i wydania stosownej decyzji z uwzględnieniem wytycznych sądu administracyjnego. W ocenie Sądu zaskarżona decyzja Komendanta Głównego Policji, uchylająca decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji i przekazująca sprawę organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia sprawy, umożliwia rzetelne i wnikliwe odniesienie się przez organy Policji do wszystkich argumentów podniesionych przez stronę skarżącą w toku postępowania, w tym także do argumentów uprzednio pominiętych przez organy Policji obu instancji. Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd orzekł, jak w sentencji wyroku, działając w oparciu o przepis art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.