VI SA/Wa 164/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Łąpieś-Rosińska Sędziowie Sędzia WSA Ewa Frąckiewicz Sędzia WSA Aneta Lemiesz (spr.) Protokolant st. spec. Łukasz Skóra po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 czerwca 2019 r. sprawy ze skargi S. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia [...] listopada 2018 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego oddala skargę Zaskarżoną decyzją z dnia [...] listopada 2018 r. nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] ("SKO") utrzymało w mocy decyzję Prezydenta [...] ("Prezydent", "organ I instancji") z dnia [...] marca 2018 r., którą nałożono na S. S. ("Strona", "Skarżący") karę pieniężną w kwocie 295,20 złotych za zajęcie od 1 do 6 lutego 2018 r. bez zezwolenia zarządcy drogi, pasa drogowego (drogi krajowej) ul. [...] w rej. nr [...], poprzez umieszczenie w nim reklamy o powierzchni 1,20 m2. Jako postawę prawną skarżonej decyzji wskazano m.in. art. 127 § 2 w zw. z art. 17 pkt 1 i art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2017 r., poz. 1257 ze zm.), dalej "k.p.a.". Jak wynika z akt sprawy organ I instancji w dniu [...] lutego 2018 r. przeprowadził kontrolę pasa drogowego - protokół nr [...] - i ustalił, że w pasie drogowym ul. [...] w rejonie nr [...] dz.ew. nr [...] obręb [...] znajduje się reklama o treści "[...]" o powierzchni 1,20 m2. W dniu 15 lutego 2018 r. nie stwierdzono już w pasie drogowym ww. reklamy. SKO wskazało, że organ I instancji już wcześniej prowadził już wobec Strony postępowanie o zajęcie wskazanego powyżej odcinka pasa drogowego i ustalił, iż Strona zajmowała pas drogowy ul. [...] w rejonie nr [...] dz.ew. nr [...] obręb [...] poprzez umieszczenie wskazanej powyżej reklamy w okresie od 4 do 31 stycznia 2018 r., co doprowadziło do wydania decyzji nr [...] nakładającej na stronę karę pieniężną za nielegalne zajęcie pasa drogowego we wskazanym zakresie. Pismem z dnia 9 lutego 2018 r. zostało wszczęte postępowanie w sprawie zajęcia pasa drogowego ul. [...] w rejonie nr [...] przez umieszczenie reklamy bez wymaganego zezwolenia zarządcy drogi. Decyzją z dnia [...] marca 2018 r. Nr [...] Prezydent, w oparciu m.in. o art. 20 pkt 8, art. 40 ust. 12 i ust. 13 w zw. z art. 40d ust. 2 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz.U. z 2017 r. poz. 2222 ze zm.), dalej "u.d.p.", oraz uchwałę Rady m.st. Warszawy Nr XXXI/666/2004 z dnia 27 maja 2004 r. w sprawie wysokości stawek opłat za zajęcie pasa drogowego dróg publicznych na obszarze m.st. Warszawy, z wyjątkiem autostrad i dróg ekspresowych (Dz.Urz. Województwa Mazowieckiego z 2004 r. nr 148, poz. 3717 ze zm.) orzekł o wymierzeniu Panu S. S. kary pieniężnej w wysokości 295,20 zł za zajęcie pasa drogowego (drogi krajowej) ul. [...] w rej.nr [...] w dniach od 1 do 6 lutego 2018 r. poprzez umieszczenie w nim reklamy o powierzchni 1,20 m2 bez zezwolenia zarządcy drogi. W dniu 26 marca 2018 r. Strona wniosła odwołanie od powyższej decyzji. Strona wskazała m.in., iż grunt, na którym posadowiony był znak, "nie wskazuje na pełnienie funkcji z zakresu prowadzenia, zabezpieczenia, obsługi ruchu czy zarządzania drogą" oraz, iż znak, którego dotyczy postępowanie, nie stanowi w istocie reklamy. Podniosła, że wjazd na teren przedsiębiorstwa Stanisława Szczerby jest niewidoczny dla kierowców, stąd istnienie drogowskazu wskazującego na lokalizację jest niezbędne i nie ma wątpliwości, iż z tego względu znak ten realizował potrzeby ruchu drogowego, o którym mowa w art. 40 u.d.p. Strona zarzuciła również naruszenie art. 107 § 3 k.p.a. poprzez niewskazanie podstawy prawnej wydanej decyzji oraz nierozważenia celu, w jakim doszło do zajęcia pasa drogowego. Strona wniosła o uchylenie decyzji w całości. SKO we wskazanej na wstępie decyzji z dnia [...] listopada 2018 r., utrzymując w mocy decyzję Prezydenta stwierdziło, że stan faktyczny sprawy nie budzi wątpliwości, tj. Skarżący bez zezwolenia zarządcy drogi zajął pas drogowy (drogi krajowej) ul. [...] w rej. nr [...], poprzez umieszczenie w nim w dniach od 1 do 6 lutego 2018 r. reklamy o powierzchni 1,2 m2, za co należnie wymierzono mu prawidłowo wyliczoną karę pieniężną. SKO, mając na uwadze art. 189f § 1 k.p.a., uznało, że w przedmiotowej sprawie, nie zostały spełnione przewidziane w nim warunki odstąpienia od wymierzenia Skarżącemu kary. W tym zakresie SKO wzięło pod uwagę takie okoliczności, jak zachowanie odwołującego, ciągłość dokonywanego przez niego zajęcia pasa drogowego pomimo wiedzy o toczących się w tym zakresie postępowaniach administracyjnych i wymierzanych karach pieniężnych. SKO powołując się na przepis art. 4 pkt 23 u.d.p., stwierdziło, że sporna tablica o treść "[...]", stanowi reklamę działalności Strony poprzez oznaczenie i skierowanie oferty określanych produktów, tj. płyt i akcesoriów meblowych, do potencjalnych klientów. Treść ogłoszenia wskazuje w sposób jednoznaczny, iż mamy do czynienia z nośnikiem informacji wizualnej, identyfikujący nazwę i działalność danego podmiotu wraz z jej elementami konstrukcyjnymi i zamocowaniami, a nie bliżej nieokreślonym znakiem. Kolegium zauważyło, że jest mu wiadome z urzędu, że odwołujący przy ul. [...] w [...] prowadzi działalność gospodarczą pod firmą [...], której przedmiotem jest m.in. produkcja mebli biurowych i sklepowych. Skarżący wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę, w której, wnosząc o uchylenie decyzji SKO, zarzucił naruszenie: 1) art. 4 pkt 1 u.d.p. przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie w przedmiotowej sprawie, 2) art. 4 pkt 23 u.d.p. w zw. z art. 2 pkt 16b i 16c ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie w przedmiotowej sprawie, 3) art. 40 ust. 2 w zw. z art. 40 ust. 1 u.d.p. przez błędne zastosowanie mimo braku spełnienia przesłanek, 4) art. 40 ust. 4-6 u.d.p. przez błędne ustalenie wysokości opłaty za zajęcie pasa drogowego, 5) art. 40 ust. 12 u.d.p. przez błędne zastosowanie mimo braku spełnienia przesłanek, 6) art. 10 § 1 k.p.a. poprzez brak zapewnienia S. S. czynnego udziału w postępowaniu oraz uniemożliwienie wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów, w szczególności poprzez nieuwzględnienie złożonego stanowiska w sprawie, 7) art. 8 k.p.a. i art. 107 § 1 pkt 6 i § 3 k.p.a. poprzez brak pogłębienia zaufania obywateli do organów administracji publicznej związany w szczególności z dowolnością w wydaniu decyzji poprzez niedostateczne i niepełne uzasadnienie decyzji, 8) art. 7 k.p.a. poprzez brak dokładnego wyjaśnienia stanu sprawy i nieuwzględnienie przy wydawaniu decyzji interesu społecznego i słusznego interesu obywateli, 9) art. 77 § 1 k.p.a. poprzez brak wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego, 10) art. 80 k.p.a. poprzez przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów i poczynienie w sprawie ustaleń, które nie wynikają ze zgromadzonego materiału dowodowego, 11) art. 105 § 1 k.p.a. przez brak umorzenia postępowania mimo jego oczywistej bezprzedmiotowości w całości oraz złożonego w tym zakresie wniosku strony, 12) art. 105 § 1 w zw. z art. 244 § 1 w zw. z art. 237 § 1 k.p.a. poprzez brak rozpoznania wniosku strony o umorzenie postępowania, 13) art. 107 § 1 pkt 4 k.p.a. poprzez brak wskazania podstawy prawnej decyzji, 14) art. 189f § 1 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie, pomimo podstaw do jego zastosowania w niniejszej sprawie. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonych decyzji w całości oraz zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania sądowego, w tym kosztów zastępstwa procesowego. W uzasadnieniu Skarżący podał, że zanim wszczęto niniejsze postępowanie i zawiadomiono go o tym, podjęto szereg czynności, w których nie brał on udziału, co jest sprzeczne z art. 10 § 1 oraz art. 8 k.p.a. Zauważył także, że na rynku funkcjonuje [...] Sp. z o.o., której właścicielem jest jego syn. W przedmiotowej sprawie organ założył zaś, że podmiotem, który miał zająć pas drogowy jest Skarżący bez sprawdzenia przedmiotowej okoliczności i bez przedstawienia jakiegokolwiek dowodu potwierdzającego słuszność takiego założenia. Skarżący zarzucił, że Prezydent - niezgodnie z prawdą, w swojej decyzji stwierdził, że nie skorzystał on z przysługującego mu prawa i nie złożył pisemnego oświadczenia w przedmiotowej sprawie. Powyższe spowodowało, że Prezydent nie rozpoznał jego wniosku o umorzenie niniejszego postępowania ze względu na jego bezprzedmiotowość, naruszając tym samym art. 105 § 1 w zw. z art. 244 § 1 w zw. z art. 237 § 1 k.p.a., czego następnie również SKO nie uczyniło, niezasadnie utrzymując w mocy decyzję naruszającą prawo. Skarżący jeszcze raz podniósł, że sporny znak nie stanowi reklamy w rozumieniu przepisów ustawy o drogach publicznych oraz ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Celem tego znaku nie było bowiem promowanie osoby, przedsiębiorstwa, towarów, usług, przedsięwzięcia, ani ruchów społecznych, co jest elementem koniecznym reklamy w świetle ustawowych definicji. Zarzucił, że z akt sprawy nie wynika jakoby ów znak został posadowiony w pasie drogowym, tj. że fragment gruntu, na którym go ustawiono, jest częścią pasa drogowego. W jego ocenie fragment gruntu, na którym umieszczony był przedmiotowy znak, nie wskazuje na pełnienie funkcji z zakresu prowadzenia, zabezpieczenia, obsługi ruchu, czy zarządzania drogą. Z treści pism, skierowanych do Skarżącego, nie wynika, aby Zarząd Dróg Miejskich dopełnił obowiązków w zakresie weryfikacji i wykazania przebiegu granic pasa drogowego w przedmiotowej lokalizacji ani w zakresie wykazania podmiotu, będącego zarządcą drogi, mimo że okoliczności te budzą wątpliwości w świetle cytowanych powyżej przepisów prawa oraz orzecznictwa. W tym stanie rzeczy działania organu administracji publicznej nie można uznać za zgodne z art. 8 § 1 k.p.a., gdyż sposób prowadzenia postępowania w przedmiotowej sprawie nie budzi zaufania jego uczestników do władzy publicznej. W ocenie Skarżącego organ nie sprostał wymaganiu stawianemu mu w art. 107 § 1 pkt 4 k.p.a., tj. jego decyzja nie zawiera powołania podstawy prawnej - nie wskazał on, który z punktów art. 40 ust. 12 u.d.p. był podstawą wymierzenia kary, co uniemożliwiło zweryfikowanie tej decyzji i jest sytuacją niedopuszczalną. W skardze podniesiono także, że organ również nie zastosował w niniejszej sprawie art. 189f § 1 k.p.a. pomimo podstaw do jego zastosowania. Pełnomocnik skarżącego zauważył, że informacja została usunięta, nie stanowiła reklamy a jedynie oznakowanie kierunku. Nieruchomość należąca do Skarżącego została obudowana ekranami dźwiękochłonnymi i dojazd do niej nie jest widoczny a umieszczone oznaczenia wzdłuż ulicy Modlińskiej wprowadzają w błąd i uniemożliwiają ustalenie miejsca w którym znajduje się budynek, którego właścicielem jest skarżący. W odpowiedzi na skargę SKO wniosło oddalenie skargi jako niezasadnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga podlega oddaleniu, zaskarżona decyzja odpowiada bowiem prawu. Aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracji, Sąd - który kontroluje go wyłącznie pod kątem zgodności z prawem (legalności), a nie celowości, czy słuszności - musi stwierdzić, że doszło w nim do naruszenia przepisu prawa materialnego w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu dającego podstawę do wznowienia postępowania, a także gdy decyzja lub postanowienie organu dotknięte są wadą nieważności (art. 145 § 1 ust. 1 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2018 r., poz. 1302, dalej: "p.p.s.a."). Takiego naruszenia Sąd w tej sprawie - wbrew zarzutom skargi - nie odnotował. W sprawie w wyczerpującym zakresie wyjaśnione zostały wszystkie istotne dla podjętego rozstrzygnięcia okoliczności stanu faktycznego, który został też prawidłowo oceniony w świetle mających zastosowanie w procesie jego subsumpcji przepisów prawa. Przytoczona w uzasadnieniu skarżonej decyzji argumentacja nie budzi zastrzeżeń Sądu; zarzuty skargi nie podważają tej argumentacji, a więc i stanowiska organu o zajęciu przez Skarżącego pasa drogowego bez zezwolenia. Odnosząc się do zarzutów skargi w pierwszym rzędzie należy przypomnieć, że zgodnie z art. 4 pkt 1 u.d.p. pasem drogowym jest wydzielony liniami granicznymi grunt wraz z przestrzenią nad i pod jego powierzchnią, w którym są zlokalizowane droga oraz obiekty budowlane i urządzenia techniczne związane z prowadzeniem, zabezpieczeniem i obsługą ruchu, a także urządzenia związane z potrzebami zarządzania drogą. Konsekwencją tak zdefiniowanego pasa drogowego jest to, że bez zgody właściwego dla danej kategorii drogi zarządcy drogi, reprezentującego właściciela, nie można w pasie drogowym prowadzić działalności, sytuować obiektów budowlanych lub urządzeń niezwiązanych z gospodarką drogową i obsługą ruchu drogowego. Powołana definicja ustawowa pasa drogowego jest wystarczająco jasna i nie budzi wątpliwości, także jeśli chodzi o zasady umieszczania tych urządzeń w pasie drogowym. W sferze faktów Sąd podziela także ustalenia organów, że od 1 do 6 lutego 2018 r. w pasie drogowym (drogi krajowej) ul. [...], w rej. nr [...], Skarżący, bez zezwolenia zarządcy drogi, umieścił tablicę o powierzchni 1,20 m2, będącą reklamą w rozumieniu art. 4 pkt 23 u.d.p. Fakt, że reklama w pasie drogowym znajdowała się w ostatnim dniu okresu, za który nałożono karę, dokumentuje protokół z kontroli pasa drogowego z dnia 6 lutego 2018 r. wraz z dokumentacją fotograficzną. O tym, że reklama znajdowała się w ww. miejscu w dniach poprzedzających czynności kontrolne z dnia 6 lutego 2018 r., należy wywieść z innych ustalonych w sprawie okoliczności. Mianowicie, na Skarżącego nałożono na tej samej podstawie kary na wcześniejsze okresy, m.in. za okres od 4 do 31 stycznia 2018 r. (decyzja SKO z [...] września 2018 r. - w aktach sprawy). Kara w niniejszej sprawie została zaś naliczona od dnia następnego, tj. od dnia 1 lutego 2018 r. Koniec okresu, za który naliczono Skarżącemu karę, o czym była już mowa, to dzień kontroli pasa drogowego, podczas której po raz ostatni odnotowano istnienie reklamy w pasie drogowym. Powierzchnia reklamy wyliczona przez organ nie była w sprawie kwestionowana. Nie budzi zastrzeżeń Sądu także przyjęcie, że stroną postępowania w tej sprawie jest Skarżący. W orzecznictwie przyjmuje się, że stroną postępowania w przedmiocie umieszczenia reklamy w pasie drogowym, a zatem podmiotem obowiązanym do uzyskania stosownej decyzji zarządcy drogi jest właściciel danej reklamy. Zatem to właściciel reklamy umieszczonej w pasie drogowym bez zgody zarządcy drogi jest biernie legitymowany w postępowaniu w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej toczącym się w trybie przepisu art. 40 ust. 12 u.d.p. (wyrok NSA z dnia 3 grudnia 2008 r., II GSK 560/08). W niniejszej sprawie nie zostało zaś zakwestionowane, że to na rzecz i w interesie Skarżącego reklama została umieszczona w pasie drogowym. W postępowaniu administracyjnym nie zaprzeczał, że sporna reklama dotyczy ("reklamuje") jego działalność. Zarzuty w tym zakresie zostały postawione dopiero w skardze. Sąd ocenia je jako spóźnione o tyle, że powinny zostać zgłoszone w toku postepowania administracyjnego aby mógł odnieść się do nich organ, bo sąd administracyjny nie prowadzi postepowania dowodowego, a poza tym Sąd uznaje je - w świetle już zgromadzonego materiału dowodowego - za nieuzasadnione. W skardze stanowisko skarżącego nie jest w tym zakresie konsekwentne, z jednej strony stawia bowiem zarzuty, o których wyżej mowa, z drugiej zaś podtrzymuje swoją dotychczasową argumentację co do tego, że "informacja została usunięta, nie stanowiła reklamy a jedynie oznakowanie kierunku. Nieruchomość należąca do skarżącego została obudowana ekranami dźwiękochłonnymi i dojazd do niej nie jest widoczny a umieszczone oznaczenia wzdłuż ulicy [...] wprowadzają w błąd i uniemożliwiają ustalenie miejsca w którym znajduje się budynek, którego właścicielem jest skarżący.". Stanowisko organu w ww. zakresie dodatkowo zaś potwierdzają inne okoliczności wynikające z dołączonych do sprawy akt dotyczących nałożenia kary za okres od 4 do 31 stycznia 2018 r. I tak, z danych REGON znajdujących się na karcie nr 6 wynika, że Skarżący prowadzi działalność gospodarczą pod adresem ul. [...] w [...]; tak więc reklama posadowiona była w sąsiedztwie ww. miejsca, bo przy ul. [...] w rej. nr [...]. Skarżący przy tym nawet nie uprawdopodobnił okoliczności związanych z faktem prowadzenia działalności pod tą samą nazwą ale w innej formie prawnej przez swojego syna. Tak więc ww. zarzuty nie podważyły stanowiska organu zajętego w analizowanym zakresie. Reasumując, organy prawidłowo ustaliły w tej sprawie, że to Skarżący zajął pas drogowy poprzez umieszczenie w jego obrębie reklamy - bez zezwolenia zarządcy drogi, a zatem, że to Skarżący jest podmiotem ponoszącym odpowiedzialność administracyjną z tego tytułu. W tej sytuacji, mając na względzie treść art. 40 ust. 12 u.d.p., organy były zobowiązane wydać skarżone decyzje. Przepis art. 40 ust. 1 u.d.p., mający zastosowanie w niniejszej sprawie, przewiduje, że zajęcie pasa drogowego na cele niezwiązane z budową, przebudową, remontem, utrzymaniem i ochroną dróg, wymaga zezwolenia zarządcy drogi, wydanego w drodze decyzji administracyjnej. Stosownie do ust. 2 zezwolenie, o którym mowa w ust. 1, dotyczy: 1) prowadzenia robót w pasie drogowym; 2) umieszczania w pasie drogowym urządzeń infrastruktury technicznej niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego; 3) umieszczania w pasie drogowym obiektów budowlanych niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego oraz reklam; 4) zajęcia pasa drogowego na prawach wyłączności w celach innych niż wymienione w pkt 1-3. Z powyższego wynika zatem, że wolą ustawodawcy było, aby Skarżący uprzednio - przed zajęciem przedmiotowego pasa drogowego, uzyskał stosowne zezwolenie, tj. na umieszczenie w nim spornej tablicy-reklamy. Skarżący nie wystąpił do ZDM o wydanie na jego rzecz takiego zezwolenia, bynajmniej z akt nie wynika ustalenie przeciwne. Sporny znak, ustawiony przez Skarżącego w przedmiotowym pasie drogowym wypełnia definicję reklamy zawartą w art. 4 pkt 23 u.d.p. Treść zamieszczona na nim, zawierająca firmę-nazwę działalności gospodarczej prowadzonej przez Skarżącego - "[...] ", z jednoczesnym wskazaniem jej rodzaju-zakresu - "[...] ", stanowi nic innego, jak nośnik informacji wizualnej umieszczony w polu widzenia użytkowników drogi - ul. [...], nie będąc przy tym z pewnością znakiem w rozumieniu przepisów o znakach i sygnałach lub znakiem informującym o obiektach użyteczności publicznej ustawionym przez gminę. Dodatkowo na charakter tego znaku, jako reklamy, wskazuje umieszczona na nim strzałka, której celem było informowanie potencjalnych klientów Skarżącego o miejscu prowadzenia przez niego działalności gospodarczej. Stosownie do ust. 10-12 art. 40 u.d.p. zajęcie pasa drogowego o powierzchni mniejszej niż 1 m2 lub powierzchni pasa drogowego zajętej przez rzut poziomy obiektu budowlanego lub urządzenia mniejszej niż 1 m2 jest traktowane, jak zajęcie 1 m2 pasa drogowego. Opłatę, o której mowa w ust. 3, ustala, w drodze decyzji administracyjnej, właściwy zarządca drogi przy udzielaniu zezwolenia na zajęcie pasa drogowego. Za zajęcie pasa drogowego (pkt 1 ust. 12) bez zezwolenia zarządcy drogi lub bez zawarcia umowy, o której mowa w art. 22 ust. 2, 2a lub 2c zarządca drogi wymierza, w drodze decyzji administracyjnej, karę pieniężną w wysokości 10-krotności opłaty ustalanej zgodnie z ust. 4-6. Z powyższego wynika, że wobec ustalenia, że Skarżący sporną tablicę informacyjną, będącą reklamą o ustalonej przez organ powierzchni, umieścił w pasie drogi ul. [...] bez zezwolenia, zarządca tej drogi obowiązany był do wymierzenia mu odpowiedniej kary pieniężnej. W kwestii czy grunt, na którym umieszczono reklamę, stanowi pas drogowy, Sąd zauważa, że w aktach administracyjnych sprawy znajduje się mapa terenu z oznaczonymi działkami, w tym działką nr [...], na której Skarżący umieścił swoją reklamę. Z wypisu z rejestru gruntów sporządzonego według stanu na dzień 9 maja 2018 r. wynika, że działka nr [...] stanowi własność Skarbu Państwa i znajduje się w trwałym zarządzie Zarządu Dróg Miejskich w [...]. W ewidencji gruntów posiada oznaczenie dr - droga. Z kolei z pism z 16 października 2017 r., wynika, że owa działka, na mocy decyzji Wojewody [...] z 17 listopada 2005 r., stanowi pas drogowy węzła al. [...] i ul. [...]. Wobec tego nie ma w sprawie wątpliwości i wynika to ze zgromadzonego materiału dowodowego, że sporna reklama znajdowała się na gruncie będącym pasem drogowym ul. [...]. Sąd przyznaje, że istotnie Prezydent w swojej decyzji, niegodnie ze stanem faktycznym, stwierdził, że Skarżący przed jej wydaniem nie zajął stanowiska w sprawie. Błąd ów zauważyło SKO, zasadnie przyjmując, że uchybienie to nie miało wpływu na wynik sprawy. Fakt, że stanowisko Skarżącego "umknęło" uwadze Prezydenta, a tym samym i zawarty w nim wniosek o umorzenie postępowania, nie stanowi naruszenia tego rodzaju, które wymagałoby wyeliminowania decyzji Prezydenta z obrotu prawnego. Tym samym nie powoduje, że decyzją SKO utrzymano w mocy rozstrzygnięcie nieodpowiadające prawu. Wbrew zarzutowi ze skargi, decyzja Prezydenta zawiera przywołanie podstawy prawnej wymierzenia Skarżącemu kary pieniężnej, tj. art. 40 ust. 12 u.d.p. Z jej uzasadnienia wynikają zaś okoliczności opisane w pkt 1 ww. przepisu. Także w miejscu, gdzie organ wyjaśnia wysokość kary, podano, że chodzi o zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia zarządcy drogi lub bez zawarcia umowy, o której mowa w art. 22 ust. 2, 2a lub 2c. Organ prawidłowo i przekonująco wyjaśnił także dlaczego nie zastosował w sprawie instytucji i odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej z art. 189f § 1 k.p.a. Sąd oceniając zaskarżoną decyzję nie stwierdził uchybień w zakresie stosowania przez organ przepisów postępowania, mających istotny wpływ na wynik sprawy, na które wskazano w skardze lub których istnienie powinien uwzględnić z urzędu. W szczególności nie można uznać za zasadne zarzutów nieprawidłowości postępowania dowodowego, gdyż nie znajdują one oparcia w stanie faktycznym sprawy. Organy rozstrzygając sprawę oparły się na zgromadzonym w niej materiale dowodowym, którego Skarżący nie podważył. Zauważenia wymaga, że istota doraźnych kontroli drogowych, takie mały miejsce w niniejszej sprawie, powoduje, że siłą rzeczy strony postępowań wszczętych w skutek ustaleń dokonanych w takich kontrolach, w tym Skarżący, nie uczestniczą w nich, gdyż nie jest to możliwe. Skarżący po wszczęciu niniejszego postępowania natomiast miał wgląd do wszystkich dokumentów zgromadzonych przed tym wszczęciem i możliwość przedstawienia przeciwdowodów, czego nie uczynił, poprzestając na negacji ustaleń organów. Skarżący miał zatem zapewniony czynny udział w sprawie. Intensywność i zakres podejmowanych przez niego czynności zależała wyłącznie od niego. W ocenie Sądu udział ten w żaden sposób nie został ograniczono. Ograniczenia takiego nie można upatrywać w fakcie nie wzięcie przez Prezydenta pod uwagę wyjaśnień Skarżącego złożonych w odpowiedzi na wszczęcie niniejszego postępowania, gdyż stanowisko to zostało ostatecznie zauważone przez SKO. Zwrócenia uwagi wymaga przy tym także, że organy administracji publicznej rozpoznając sprawę z urzędu biorą pod rozwagę ewentualną bezprzedmiotowość postępowania obligującą ich do umorzenia. Wobec tego niezauważenie przez Prezydenta wniosku Skarżącego nie miało wpływu na legalność wydanego przez niego rozstrzygnięcia następnie utrzymanego w mocy skarżoną decyzją SKO. Także bez wpływu na wynik sprawy pozostaje fakt, że w zawiadomieniu o wszczęciu postępowania z dnia 9 lutego 2018 r. nie wskazano dokładnej daty zajęcia, która to okoliczność identyfikuje niniejszą sprawę. Wobec prowadzenia przez organ innych postępowań z tytułu zajęcia przez Skarżącego pasa drogowego poprzez posadowienie w pasie drogowym spornej reklamy należy przyjąć, że Skarżący miał świadomość, że pozostawanie reklamy w pasie drogowym rodzi obowiązek organu wymierzenia kar na kolejne okresy. Wobec niezasadności zarzutów skargi oraz niestwierdzenia przez Sąd tego rodzaju uchybień, które mogłyby mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia, które Sąd ma obowiązek badać z urzędu, skargę należało oddalić. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U z 2018 r., poz. 1302), orzekł jak w sentencji.